NJË UDHËTIM ME TRENIN E NOSTALGJISË
"Migel Flor" POEZIA – MARISSA ASHIKU Biletë në duar. Dritaret e trenit heshtin. Puthja mbi xham s’e njeh stacionin. Marissa Ashiku ****** KOMENT POETIK Jam në një tren tani… Nuk e di për ku, por jam… Lexova këta katër rreshta dhe porosita një biletë për udhëtim. Më pyetën: për ku? Thashë: për ku të jetë… veç të jetë tren. M’u kujtuan ata trenat e vjetër romantikë, ku dashuroheshin njerëzit, sepse kishin kohë dhe ditë për njëri-tjetrin. Trena që përshkonin Europën e vjetër me një fishkëllimë të çuditshme, të cilët punonin me zjarr e qymyr. M’u kujtuan filmat e vjetër, ku luheshin role në kohërat e dashurisë… Trenat që bashkonin njerëzit, që transportonin shpirtra të malluar, ushtarë lufte, lajme dhe letra dashurie të ardhura nga kohët e vjetra. Atëherë njerëzit i përmblidhte nëpër stacione fërshëllima e trenave… Po tani? Tani kemi një fërshëllimë të vdekur telefoni. E përbashkëta janë dritaret e xhamit, në të cilat malli vizatohet me buzë. Atëherë kishte një stacion, një ndalesë… Po tani, a ka? Le të iki, vetëm të iki… Ku të iki? Kudoqoftë. Përse të iki? Të shpëtoj nga rrenësia e kësaj bote të gënjeshtërt… Më duhet një tren i vjetër, të më fishkëllejë dashurinë si dikur, të punojë me zjarr e qymyr shpirti dhe të fluturojë në udhëtimin e vjetër… Marissa… Sa mall, sa trishtim të bukur kanë këto vargje! Për herë të parë dua të udhëtoj me një tren si ky i yti… Të shkruaj me buzë në xham: «Të dua» dhe ta fshij avullin me gishta, si në kohën kur nuk duhej bërë pis shalli. Larg kohës së mandilave prej letre, që fshijnë gjithçka të pistë dhe përfundojnë nëpër kosha… U ktheva në kohën e Brigitte Bardot-së. Më duhet treni që fishkëllen mes një shtëllunge tymi dhe rrezikon të shembë urat e vjetra. Migel Flor ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ "Migel Flor" ΠΟΙΗΜΑ – MARISSA ASHIKU Εισιτήριο στο χέρι. Τα παράθυρα του τρένου σωπαίνουν. Το φιλί πάνω στο τζάμι δεν γνωρίζει σταθμό. "Απόδοση στα ελληνικά: Migel Flor" ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ Είμαι τώρα μέσα σ’ ένα τρένο… Δεν ξέρω για πού, μα είμαι εδώ… Διάβασα αυτούς τους τέσσερις στίχους και έκλεισα ένα εισιτήριο για ένα ταξίδι. Με ρώτησαν: για πού; Απάντησα: όπου να ’ναι… αρκεί να είναι τρένο. Μου ήρθαν στον νου εκείνα τα παλιά, ρομαντικά τρένα, όπου οι άνθρωποι ερωτεύονταν, γιατί είχαν χρόνο και ολόκληρες μέρες ο ένας για τον άλλον. Τρένα που διέσχιζαν την παλιά Ευρώπη με ένα παράξενο σφύριγμα, κινούνταν με φωτιά και κάρβουνο. Θυμήθηκα τις παλιές ταινίες, εκείνες που οι ρόλοι τους παίχτηκαν στις εποχές του έρωτα… Τα τρένα που ένωναν τους ανθρώπους, που μετέφεραν ψυχές γεμάτες νοσταλγία, στρατιώτες του πολέμου, ειδήσεις και ερωτικά γράμματα από άλλες, μακρινές εποχές. Τότε, στους σταθμούς, οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν στο σφύριγμα των τρένων… Μα τώρα; Τώρα έχουμε ένα νεκρό σφύριγμα τηλεφώνου. Κοινό μας σημείο είναι τα γυάλινα παράθυρα, πάνω στα οποία η νοσταλγία ζωγραφίζεται με τα χείλη. Τότε υπήρχε ένας σταθμός, μια στάση… Μα τώρα, υπάρχει άραγε; Ας φύγω, μόνο να φύγω… Πού να πάω; Οπουδήποτε. Γιατί να φύγω; Για να γλιτώσω από τη σαθρότητα αυτού του ψεύτικου κόσμου… Χρειάζομαι ένα παλιό τρένο, να μου σφυρίξει τον έρωτα όπως άλλοτε, να κινείται με φωτιά και κάρβουνο ψυχής και να πετάξει στο παλιό ταξίδι… Marissa… Πόση νοσταλγία, πόση όμορφη θλίψη κρύβουν αυτοί οι στίχοι! Για πρώτη φορά θέλω να ταξιδέψω μ’ ένα τρένο σαν το δικό σου… Να γράψω με τα χείλη πάνω στο τζάμι: «Σ’ αγαπώ» και να σβήσω την υγρασία με τα δάχτυλά μου, όπως τότε που δεν έπρεπε να λερώσεις το κασκόλ σου. Μακριά από την εποχή των χάρτινων μαντιλιών, που σκουπίζουν καθετί βρόμικο και καταλήγουν στους κάδους… Γύρισα πίσω στην εποχή της Μπριζίτ Μπαρντό. Χρειάζομαι εκείνο το τρένο που σφυρίζει μέσα από ένα σύννεφο καπνού και κινδυνεύει να γκρεμίσει τις παλιές γέφυρες. Migel Flor Përshtati në gjuhën Greke Migel FlorΕτικέτες
- Άρθρα
- Βιβλιοπαρουσίαση
- Γλυπτική
- Διαθεματικότητα
- Εκδηλώσεις
- Επιστήμη
- Ζωγραφική
- Θέατρο
- Θέατρο.
- Ιστορία
- Κινηματογράφος
- Κοινωνία
- Λαογραφία
- Λογοτεχνία
- Μνήμες
- Μουσική
- Μουσική.
- Μυθολογία
- Παιδεία
- Περιβάλλον
- Σαν Σήμερα
- Σύγχρονη Λογοτεχνία
- Ταξιδιωτικές Εντυπώσεις
- Τέχνη
- Τεχνολογία
- Τηλεόραση
- Υγεία
- Φιλοσοφία
- Φωτογραφία
- Ψυχολογία
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονη Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Σύγχρονη Λογοτεχνία. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026
ΛΕΥΤΈΡΗΣ ΣΙΏΜΟΣ " ΠΡΏΤΟΣ ΚΡΌΤΟΣ ΚΑΡΔΙΆΣ "
ΛΕΥΤΈΡΗΣ ΣΙΏΜΟΣ
ΠΡΏΤΟΣ ΚΡΌΤΟΣ ΚΑΡΔΙΆΣ
Αναμνήσεις στιγμής
Παλιές σελίδες
Στίχους παράγουν
Προσκαλούνε μνήμες παλιές
Που κράζουν με πυγμή
Σαν οι ελπίδες
Που ετοιμάζουν
Τις ροζ αγκαλιές.
Τριβέλι οι στιγμές
Τσιμπούν, πονάω
Γοργά θυμάμαι
Τις ξαναζώ ,τις λαχταρώ Ερυθρές τις γραμμές
Της καρδιάς πατάω
Φιλιά διψάμε
Φλογερό καιρό.
Σ' ακτές στο παρελθόν
Ζητούν τον οίνο
Που αεί μεθάει
Με ζαλίζει, με ξυπνάει αργά
Με ονομάζει παρόν
Συνθέτω ύμνο
Που ρίγος γεννάει
Θαλερά χτίζει την ερημιά.
Φορές αναζητώ
Ποια σχέση άλλη
Αγνή γοργόνα
Και πρώτος κρότος καρδιας;
Πότε δεν συζητώ
Την πιο μεγάλη
Αιώνια εικόνα
Φέρνει ο έρωτας πρωτιάς.
Λευτέρης Σιώμος Κ/110 δ.π.ελ.
Τάκης Χρονόπουλος ''Ζεστός Πάγος'' - Takis Chronopoulos ''Warm ice''
''Ζεστός Πάγος'' - Τάκης Χρονόπουλος ©
Τρυφερός βανδαλισμός
μέσα σε βελούδινη έλξη,
η άμωμη αταξία
του πόθου.
Διαυγής ίλιγγος,
ντυμένος χρυσόσκονη
και παλιές ουλές.
Μάτια ορθάνοιχτα.
Παράθυρα κλειδωμένα,
κατακλυσμένα από θάλασσα.
Το δωμάτιο:
αναμμένο κάρβουνο
πάνω σε ανέγγιχτο χιόνι.
Ζεστός πάγος.
Πειρασμός πιστός,
ένα ρολόι που δοκιμάζει
τη μικρή του αιωνιότητα.
Η φήμη της αφής,
ντυμένη με σκοτάδι.
-------------------------------------
''Warm ice'' - Takis Chronopoulos ©
Tender vandalism,
on a velvet gravity;
the immaculate disorder
of wanting.
A lucid vertigo
dressed in gold dust
and old wounds.
Eyes wide,
locked windows
flooded with sea.
The room,
burning coal
on spotless snow.
Warm ice.
Faithful temptation,
a clock rehearsing
its small eternity.
The rumour of touch
wearing darkness.
Carpe " Ένα απόγευμα ζωής...."
Ο ήχος των καθημερινών
τεμαχίζει την καρδιά .
Άστεγος με φιμωμένο το στόμα
προσποιούμαι το άγγιγμα .
Ακούω το ράγισμα στο στέρνο μου
οι συμβιβασμοί ένα σφάλμα
που λύντσαρε τα μέσα μου .
Με γνέφουν τα καλοκαίρια
ρίχνοντας κλεφτές ματιές.
Η φθορά μ' έσφαξε
τα χείλη ξεράθηκαν
το όνειρο στραγγαλίζεται
πάλλει τα στήθη των κοριτσιών .
Στο χρόνο που περίσσεψε
ας τολμήσουμε
για ένα απόγευμα ζωής.
Carpe .
ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΑΚΑΛΗΣ "Βούρκος"
Βούρκος
Απογοητευμένος
καθώς ήταν
από τον έρωτα
και την αγάπη
που δεν ευοδώθηκε
τράβηξε
σε μιαν άκρη
και ζούσε μοναχός
παραιτημένος
σ΄ένα σπιτάκι
μέσα στα χωράφια
το στόμα του πικρό
ύπνο δεν είχε
κι όπως περνούσε
ο καιρός
βυθιζόταν στη μελαγχολία
δεν διάβαζε
δεν έγραφε πια
ήταν έτοιμος
να παραδώσει το πνεύμα
ώσπου μια ψυχή
τον τράβηξε απ΄το βούρκο
κι ήρθε πλέον
στα συγκαλά του.
Τρίτη 17 Νοεμβρίου 2026
Lan Xin (Lanxin Samei) "If Eyes Could Speak"
If Eyes Could Speak
Poem by Lan Xin (Lanxin Samei)
If eyes could speak
May the smile in my eyes
Chase away all sorrow in yours
If eyes could speak
May the tears in my eyes
Melt all resentment deep within your heart
If eyes could speak
May the tenderness in my eyes
Soothe every wound inside your soul
If eyes could speak
At the moment I glance back and smile
May you recall the vow across past and present lives
If eyes could speak
May the light shimmering in my eyes
Lead you out of the darkest hour
If eyes could speak
May the compassion in my gentle gaze
Awaken white lotus blooms in your heart
If eyes could speak
May the dignified power in my steady gaze
Guard you safely all your life
My dear
If eyes could speak
Look deeply into my eyes
The moment our gazes meet
We open the tunnel of time
Unlock the gate of space
Journey toward the realm of nirvana
Find the path of your great vow and mission
Find the gateway to self-redemption
Find the wisdom to redeem others
Find the source of your inner strength
Find the universal key of love
My dear
May your eyes always convey to the world
Love and light
Compassion and wisdom
Lan Xin 2026 All Rights Reserved
Takis Chronopoulos ''A dangerous hush..''
''A dangerous hush..'' - Takis Chronopoulos ©
Are we two strangers,
teaching the dark how to shine?
You are fiercely beautiful and pure as glass,
a voice in my head,
half velvet,
half trouble,
lingering between desire and ruin,
that rare sort.
A glance that undoes years of caution.
A dangerous hush,
my unspoken thought,
kisses an irrepressible smile.
Two souls on the brink of becoming one.
---------------------
''Vuurwerk''('Fireworks') - NIELSON
Odise Kote " Ata rrinë të strukur .."Απόδοση στα ελληνικά από την Migel Flor
Ata rrinë të strukur ...
Ata rrinë të strukur qosheve të errëta, lëngimtarë humbanë, presin jetë të dytë. Marrja, rimarrja me k'të soj dëshpërakësh, si të kthesh ujin e kënetës, përmbys. Qënie n’agoni, sekt kiç, në të perënduar, s’dinë gjë tjetër, veç ankimit, zhgan. Diçka që më sjell në mend vibrimet e ankthit, diçka që të kujton ekspresionistët gjermanë. Zhgënjyer me kohën, me veten dhe hijet, ide kokolepsur, të pamundur intelektual. Përsëritshmëri vrastare, nostalgji absurde, gjysmë - ngashërimi, qan dalë e ngadalë. Ata rrinë të strukur në qoshe të errëta, shpurë me zell të çuditshëm brejtës. Nihilistë, narcistë që helmojnë dhe gurin, dështakë të përjetshëm. Odise Kote*****
"Μένουν κουρνιασμένοι…"
Οδυσσέας Κότε
Μένουν κουρνιασμένοι
σε σκοτεινές γωνιές,
χαμένοι, μαραμένοι, προσμένουν άλλες ζωές.
Να τους αναστήσεις;
Μάταιος κόπος, συμφορά,
σαν να γυρίζεις
βάλτου το νερό ανάποδα ξανά.
Πλάσματα σε αγωνία,
σέχτα κιτς, σε δύση,
δεν ξέρουν άλλο απ’ το παράπονο, τη θλίψη.
Κάτι απ’ τις δονήσεις
του άγχους αναδύεται,
κάτι που Γερμανούς εξπρεσιονιστές θυμίζει.
Απογοητευμένοι απ’ τον χρόνο, απ’ τον εαυτό, τις σκιές,
ιδέες μπερδεμένες, διανοούμενοι χωρίς πνοές.
Φονική επανάληψη,
παράλογη νοσταλγία,
μισός λυγμός
που κλαίει αργά, μελαγχολία.
Μένουν κουρνιασμένοι
σε σκοτεινές γωνιές,
σμάρι με ζήλο αλλόκοτο,
σαν τρωκτικά σκιές.
Μηδενιστές, ναρκισσιστές, φαρμάκι και στην πέτρα,
αιώνιοι αποτυχημένοι,
δίχως αύριο και μέρα.
Pershtati në gjuhën Greke
Migel Flor
Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026
Emi Krosi "Detrave të Jugut!" Απόδοση στα ελληνικά από την Migel Flor
Detrave të Jugut!
I anekënd, pikon qielli, në hapësirat e pamata, që frymon si femër, grija, bluja, dhe e bruzta, mespërmes shtëpive dhe ishujve kokëjashta, zgjedhojnë ëndërrat, shijet, dhe kërcimet rreth zjarreve nëpër plazhe, qethin kohën e banorëve të heshtur, që përshëndesin fytyrërrezuar dhe ezmerë, nga erërat e forta dimërorë, jugorët. II shtëpitë e bardha, të lara me diell, oborret kërrusen nën manxuranën e mbrëmjeve, kur bregut peshkatarët nxjerrin në treg peshqit, që nga fëmijëria zotërojnë peshkimin, kurse njerzit joshen, duke lexuar sytë e vetmisë, së tyre dimërore, kur stuhive zgalemët mespërmes ujërave, kërrusen egërsisht. III kopshtet ngjeshur pas gjerdheve, deri mëpërtej bregut, një këngëtar plak i isos, mbi gajden gërmuqet, nën uturimën e thirrjes, së detarëve të huaj, piratë barbarë, teksa shigjetat ngulin, me tingëllima gjuhësh të huaja, (vetullarrudhur detarët e Bregut), me kapele ujqërish, kurse plisbardhët mbështjellin, mes gishtave erëpeshk, duhanin e arës së tyre në Breg, duke vizatuar hukanën, e miliona xixëllonjave, kur dielli si portokalle, këputet në Korfuz, si kujtesë e nunillave, e baladave, e ullinjve, qitrove, dhe agrumet gjumashe, gjithherë varen, në kujtesën e ajrit të kripur dhe shijerëre. IV blerojnë kodrinat e varura, si supe mëngëgjëra, çdo ditë mbushur, me zëra, zhurma, hapa, plazheve të diellnuara fillikat, se thirrma e zërave, të largët fshehur guackave, (përtej)velave të fundit, të një varke që fshihet, pas Sazanit, rrethqielli i errët, me orbita resh të mjelmëta, rrëzohet përherë, përmbi ujinblu, se gjallesat ujore në funddete, vizatojnë epokat e grisura, eshtrave të brigjeve rërëbadha, detrave të Jugut, ku vetëm një violinë rënkon, diku afër Shkëmbit të Lotëve, dhe hëna kokëprerë, vesh valët njyrëokër! Emi Krosi ******** Θάλασσες του Νότου
I
Από παντού, ο ουρανός στάζει, στις απέραντες εκτάσεις,
που ανασαίνουν σαν γυναίκα.
Το γκρίζο, το γαλάζιο και το τιρκουάζ,
ανάμεσα από σπίτια και νησιά με γυμνά κεφάλια,
κλίνουν τα όνειρα, τις γεύσεις, και τους χορούς
γύρω από φωτιές στις παραλίες. Κουρεύουν τον χρόνο των σιωπηλών κατοίκων,
που χαιρετούν με πρόσωπα ηλιοκαμένα και μελαψά, σμιλεμένα από τους δυνατούς χειμωνιάτικους ανέμους,
τους ανθρώπους του Νότου.
II
Τα λευκά σπίτια,
λουσμένα στο φως του ήλιου,
οι αυλές γέρνουν κάτω από τη μαντζουράνα των δειλινών,
όταν οι ψαράδες βγάζουν στην αγορά τα ψάρια της θάλασσας. Από παιδιά γνωρίζουν την τέχνη του ψαρέματος,
ενώ οι άνθρωποι αφήνονται στη γοητεία,
διαβάζοντας στα μάτια τους
τη δική τους χειμωνιάτικη μοναξιά.
Κι όταν ξεσπούν οι θύελλες,
οι γλάροι, μέσα στα νερά, σκύβουν άγρια πάνω στα κύματα.
III
Οι κήποι, στριμωγμένοι
πίσω από τους φράχτες,
φτάνουν ως πέρα, στην άκρη της ακτής.
Ένας γέρος τραγουδιστής της ίσου,
σκύβει πάνω στην γκάιντα,
κάτω από τον αχό της κραυγής των ξένων θαλασσινών,
των βάρβαρων πειρατών.
Καθώς τα βέλη καρφώνονται,
με τους ήχους ξένων γλωσσών, (οι ναυτικοί της Ακτής, με τα φρύδια σμιγμένα),
με καπέλα από λύκους,
ενώ οι ασπροπλίστικοι,
με μυρωδιά ψαριού στα δάχτυλα, τυλίγουν τον καπνό .από τον καπνό του δικού τους χωραφιού στην Ακτή, σχεδιάζοντας τη δίνη του καπνού,
των εκατομμυρίων πυγολαμπίδων.
Κι ο ήλιος, σαν πορτοκάλι, κόβεται και πέφτει στην Κέρκυρα,
σαν μνήμη από νανουρίσματα, από μπαλάντες, από ελιές, κίτρα, και εσπεριδοειδή
που αποκοιμιούνται,
πάντα κρεμασμένα στη μνήμη του αλμυρού αέρα
και της γεύσης της άμμου.
IV
Πρασινίζουν οι κρεμαστές πλαγιές,
σαν ώμοι με φαρδιά μανίκια, κάθε μέρα γεμάτες φωνές, θορύβους, βήματα,
στις ηλιόλουστες,
έρημες παραλίες.
Γιατί οι κραυγές των φωνών, μακρινές,
κρυμμένες μέσα στα κοχύλια, πέρα από τα τελευταία πανιά, μιας βάρκας που χάνεται πίσω από το Σαζάνι,
ο σκοτεινός κύκλος του ουρανού, με τροχιές από γαλακτώδη σύννεφα,
καταρρέει αδιάκοπα
πάνω στο γαλάζιο νερό.
Κι οι υδρόβιες υπάρξεις
στα βάθη της θάλασσας σχεδιάζουν τις ξεσκισμένες εποχές
πάνω στα κόκαλα των αμμουδερών ακτών,
στις θάλασσες του Νότου,
όπου μόνο ένα βιολί αναστενάζει, κάπου κοντά στον Βράχο των Δακρύων,
κι ένα ακρωτηριασμένο φεγγάρι ντύνει τα κύματα με ώχρα!
Emi Krosi
Përshtati në gjuhën Greke
Migel Flor
Ευφροσύνη Στρατιώτη "ΣΤΙΣ ΦΤΕΡΟΥΓΕΣ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ"
ΣΤΙΣ ΦΤΕΡΟΥΓΕΣ ΤΗΣ ΑΘΩΟΤΗΤΑΣ
Δύστροπα τα χρόνια
της εφταετίας.
Μύριζε μπαρούτι ο αγέρας
και τα σύννεφα ψιθύριζαν
ασύμμετρα όνειρα ελευθερίας.
Κοριτσόπουλα και νιοί
μέρες Νοέμβρη
γέννησαν φως και ελπίδα,
σπάζοντας τους καθρέπτες
της σιωπής.
Στις φτερούγες της αθωότητας, με αίμα
βάφτηκε η γενναιότητα.
Κι ο ήλιος της δικαιοσύνης
λίκνιζε τα πέπλα
της λευτεριάς,
αλαλάζοντας:
«Ψωμί, παιδεία, ελευθερία».
Ευφροσύνη Στρατιώτη ©
17-11-2026
Βιογραφικό Σημείωμα
Η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη είναι απόφοιτος της σχολής Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ Ξυνή. Παρακολουθεί μαθήματα Σχέσεων και Επικοινωνίας στο Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας διαρκώς τις γνώσεις και την προσωπική της εξέλιξη.
Ποιήματά της έχουν αναρτηθεί στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη, ενώ δημοσιεύσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Homo Universalis – Γεωργία Κωτσόβολου, καθώς και στις λογοτεχνικές πλατφόρμες Fractalart.gr, Storywits, polismagazino.gr (Polispress), Υδράνη, Texnes Online και logodiadromes.gr.
Έχει συμμετάσχει σε εκδήλωση ποίησης του Δήμου Νίκαιας με θέμα «Φύση–Άνθρωπος», καθώς και στο αφιέρωμα στον Γιώργο Μπλάνα (4η Λογοτεχνική Δράση του περιοδικού ΣημειΩματάριο) με το ποίημα «Στο βασίλεμα της μέρας». Παράλληλα, έχει λάβει μέρος σε συλλογικές εκδόσεις, όπως το «5ο Ανθολόγιο Ομάδας Ποιητική Έλξη – Απόπειρα Φωτός» και το «Ανθολόγιο των μελών» από το Ποιητικό Εργαστήρι Θρυαλλίδας.
Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Θαύμα των ανθρώπων» από τις Εκδόσεις Δρόμων, ενώ η δεύτερη ποιητική της συλλογή βρίσκεται υπό έκδοση.
Κυριακή 15 Νοεμβρίου 2026
Bahtiyar Hidayet (Azerbaijan) "Jabir's Glass Jars"
Jabir's Glass Jars
Since childhood, Jabir had been smoking.
Because he had no money,
he collected cigarette butts from the streets.
And in his world, the best man
was the director of the meat factory,
because he smoked the cigarette halfway
and threw it away.
The person he hated the most
was the literature teacher:
the cigarette had burned his moustache
and had rotted his teeth.
Jabir also had a good plan:
for preparation for winter,
he would store the cigarette butts
in glass jars.
Because a cigarette butt thrown on the snow
becomes unusable.
Now I see that
the family budgets of the poor
fill up like Jabir’s glass jars,
and the state budget
is in the same condition.
But the officials who eat the wealth —
their bloody teeth
have become even whiter.
And there isn’t a single official
like that director
who would throw half of the wealth
to the people.
I saw Jabir the other day.
His moustache has been yellowed by cigarettes.
His teeth have decayed,
like his life.
He says this country is hell.
He says the fire of hell
lights our cigarettes.
But there is also one beauty in this —
it saves a matchstick.
A final note:
The cigarette had destroyed
Jabir’s lungs.
He had become unusable,
like a cigarette butt thrown on snow.
Shivering, Jabir died —
he went from hell’s local branch
straight to hell itself.
There he would not be cold.
His always-cold body
would warm up there.
This death also affected
his family budget:
he had been fined
300 AZN
for throwing a cigarette butt
onto the street,
and that money remained
for his family.
Sometimes even in
hell’s local branch
good things happen
LEFTER SHOMO " E RËNDËSISHME"
LEFTER SHOMO
E RËNDËSISHME
Po më pe mes vetmisë të përhumbur
Po pe jetën time të bëhet gërmadhë
Lutem,hidhmë një vështrim të lumtur
Me një dhele krihma shpirtin me mall.
Zbardhjen e parë sa të sjellë agimi
Mirëmëngjesit posa zërin t'ia hapësh
E rëndësishme,thuaj fjalë miklimi
Ah,dhe puthje në buzë të më falësh.
Jeta vetë nuk sjell përsosje e prehje
Bëhu vetë ti ylber i mirësisë
Falmë harenë,falmë buzëqeshje
E mbytmë thellë në det të dashurisë.
Mëngjeset bregdetit t'i shëtisin pa gdhirë,
Netve shtoju pasion,shtoju zjarrmi
Në krahët e tu më shtrydh pa mëshirë
Bëju hënë e plotë,dehmë me dashuri.
Lefter ShomoK/32 p.i.α.
Σάββατο 14 Νοεμβρίου 2026
ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΟΥ " ΠΟΙΗΜΑΤΑ"
Η ποίηση είναι
ένα αγγελικό άγγιγμα στην καρδιά
Να γράφεις...
Σε χαρτί αρωματισμένο
τα όνειρα και τις ευχές σου.
Να καλό πιάνεις τη μοίρα σου
Με το αρωμα του γιασεμιού και της γαρδενιας
Να ξαναγράψει τη ζωή σου
Ώστε να έχεις αγάπη και υπέροχους ανθρώπους γύρω σου...
Εύα Πετρόπουλου Λιανου





Ζώ σε ένα μικρό σημείο,
περιμένοντας την αγάπη,
περιμένοντας την αγκαλιά,
περιμένοντας τον έρωτα,
Ζω σε ένα μικρό σημείο,
στο χαμόγελό σου.
©Eva Petropoylou Lianoy-Writer




Σουρούπωσε…..
Σουρούπωσε, κιτρινισμένες σελίδες
Φύλλα κιτρινισμένα
Σουρούπωσε , απόμακρες λέξεις
Μοναχικές εκφράσεις
Ηλιος γεμάτος χρώμα κεχριμπάρι
Γέμιση πορτοκαλί
Στα πρόσωπα τουριστών
-για λίγο αισθάνονται ο Περικλής ή Ασπασία-
Το χρυσούν αιώνα να ζήσουν
Στα γινάτια ξένων προγόνων
Το κέρας σάλπισαν
Οι μαθητάδες ομπρός
Την Ελλάδα να αναστήσουν
Από το νεκροκρέβατο
Τη πύλη ν ανοίξουν
Κόρες και νιοι να ενωθούν για μια άλλη Ελευθερία.
ενα ποίημα .. ελπίζοντας σε μια νέα μέρα
Εύα Πετροπουλου Λιανού





Οι άνθρωποι έχουν 2 πλευρές
Την δεξιά
Την αριστερή
Την κακία και την καλή...
Oι άνθρωποι φοβούνται να δείξουν τον αληθινό εαυτό τους...
Όταν συναντούν ανθρώπους καθρέφτες μπερδεύονται...
Αρχίζουν τα φτιασίδια, τα μεικ απ, το βάψιμο
Αρχίζουν να φορούν τις βλεφαρίδες τις ψεύτικες
Να αγαπούν τις κολακείες..
Να αγαπούν τις τσέπες όχι την καρδιά
Να κοιτάς τα μάτια των ανθρώπων όχι τα κρύσταλλα από τα γυαλιά ηλίου
Να μείνεις παιδί στον κόσμο ενός ενήλικα που θέλει να βολευτεί.....
Να μείνεις με τα όνειρα
Να μείνεις με τις ευχές
Ακόλουθα τις λέξεις...
Ακόλουθα τον άνεμο...
Ακόλουθα την καρδιά
Ενας χτύπος.... Μια μέρα....
Μια εμπειρία
Ένα κομμάτι...
Μην αφήνεις τα κομμάτια σου...
Μην τα αφήνεις...
Mάζεψε τα ένα ένα...
Μαζέψτε τα
Να φτιάξεις τον κόσμο σου δυνατό
©Ευα ΠετροπουλουΛιανου



ΟΝΕΙΡΑ
Τα όνειρα τα πλέκω με δυο μακρυές βελόνες,
Εργόχειρα απαράμιλλης ομορφιάς
Για το παρόν που έζησε
Τα όνειρα τα κλώθω με το βελονάκι,
Μια καλή και μια ανάποδη
Τα κάνω πλεχτά με χρώματα και σχέδια ελπιδοφόρα
Για το μέλλον που έρχεται
Τα όνειρα ελπίζω το αύριο να συναντήσουν
Με αγάπη
Και υπομονή
©Ευα Πετροπούλου Λιανού


Μαμά
Μάνα είναι το γιατρικό του κόσμου
ΜΑΝΑ είναι η χώρα που όλοι αγαπούν χωρίς να κατακτούν
ΜΑΝΑ είναι η χαρά και η θλίψη
ΜΑΝΑ η δύναμη
ΜΑΝΑ η μετάνοια
Μια λέξη εδημιούργησε ο Θεός
Για να συγχωρέσει τους ανθρώπους
Να τη λες κάθε μέρα
Να τη φωνάζεις αν σου βάλουν αλυσίδες
Να τη γλυκάνει όταν θα υπάρχει ειρήνη
Μαμά μου, εσύ μοναδική
Τις στεναχωρείς ποτέ δεν τις είπες
Με χρυσά φλουριά
Διακρίσεις
Σε στεφανώνω
ΜΑΝΑ μου
Ήλιε μου
Πυξίδα μου
Viky Petropoulou
Eva Petropoulou Lianoy




Παραμυθοκαλημερα
Με μια προσευχή
Με μια πένα
Κάνε το καλό
Οι μέρες που έρχονται δεν σου ανήκουν
Πολεμά με το Σταύρο
Γράψε με το μολυβι
Πες το δικό σου σκοπό
Να σε αναγνωρίσουν οι Άγγελοι
Είναι δύσκολη μάχη
Αυτοί που ετοιμάζουν
Μη γίνεις μηχανή
Λιγοψυχείς ως άνθρωπος
Ζήσε ως παιδί
Αντάρα ο κεραυνός
Χάσου Χάσου
Να γίνει η πλάση ο παράδεισος
Να γεννηθεί καινούργιο Εγώ
©Eva Petropoulou Lianoy




Κατέβηκαν οι ιδέες σε νυφοπάζαρα
Μα ήταν όλοι ώριμοι και γιομάτα τα ποτήρια...
Κανείς δεν είχε τα μυαλά ανοιχτά μα τις τσέπες μόνο γεμάτες από παράδες
Ντύθηκαν στα μαύρα οι ιδέες και πήγαν στα κοιμητήρια.....
© Αγαπημένη Eva Petropoulou Lianoy






Trying new ...thinks
Rap
I am akoblarixik
Yo
Τις νύχτες που άλλοι κοιμoύνται
Τσατάρουν
Σερφάρουν
Κοιτούν το μεγκα άφτερ μεσάνυχτα
Ψάχνω τις λέξεις
Την φράση
Την φάση, την έμπνευση
Yo
Tον ουρανό να κοιτάω
Μια ψυχή που αγαπάω
Ψάχνω
Μιλάω
Κοιτάω
Νοσταλγώ
Υο
Ιam akoblarexik
Τις μέρες το μάτι δεν ανοίγει
Εχει αποπροσανατολισθεί
Κι αυτό το κορμί
Αμαρτάνει κάθε μέρα
Μα ένα χαμόγελο το κάνει παιδί .
Yo
Put the hand in th air and say
Yoooo
Yoooo
I am akoblarexik
Υο
(Epl)






Ποίηση
Παναγιές
Καλυμμένες
Με μάτια δακρυσμένα
Για τον καθημερινό Σταυρό
Χριστούγεννα
Ας ευχόμαστε το διαφορετικό
Να υπερισχύσει
Ενας νέος κόσμος
Να γεννηθεί
Χωρίς πορτοκαλί κοστούμι
Χωρίς να πέφτουν μωρά από μπαλκόνια
Είμαστε όλοι καμωμένοι από αστερόσκονη
Ας ακούσουμε τα παιδιά όταν κλαίνε
Και εκείνο το κόκκινο σωσίβιο
Στα βαθιά νερά της θάλασσας χάθηκε
Και παραμύθια δεν ακούστηκαν ποτέ ξανά.
ΕυαΠετροπούλου Λιανού





Σουρούπωσε…..
Σουρούπωσε, κιτρινισμένες σελίδες
Φύλλα κιτρινισμένα
Σουρούπωσε , απόμακρες λέξεις
Μοναχικές εκφράσεις
Ηλιος γεμάτος χρώμα κεχριμπάρι
Γέμιση πορτοκαλί
Στα πρόσωπα τουριστών
-για λίγο αισθάνονται ο Περικλής ή Ασπασία-
Το χρυσούν αιώνα να ζήσουν
Στα γινάτια ξένων προγόνων
Το κέρας σάλπισαν
Οι μαθητάδες ομπρός
Την Ελλάδα να αναστήσουν
Από το νεκροκρέβατο
Την πύλη ν ανοίξουν
Κόρες και νιοι να ενωθούν για μια άλλη Ελευθερία.
ένα ποίημα .. ελπίζοντας σε μια νέα μέρα
Εύα Πετροπουλου Λιανού




ΑΓΑΠΗΣ .. ΚΑΜΩΜΑΤΑ
Τα μικρά , μικρά μου
είναι τα μεγάλα Εκείνων
έργα πιασμένα
σε δίχτυα σαν ψάρια
του θαλασσινού νερού.
Τα μεγάλα μεγάλα μου ,
είναι τα μικρά έργα ενός Θεού
η φύση
η αρμονία
το μπλε του ουρανού
να ακουμπάει το πράσινο πέπλο μιας θάλασσας
μια γυναίκα έγκυος
που μόλις έφερε στον κόσμο το μωρό της
Ολα μικρά και μεγάλα καμώματα
της Αγάπης .
ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΟΥ








Ο θάνατος πήρε παιδιά και νέους
Ο θάνατος πάντα έτσι ήταν
Αδικος..
θες να μάθεις για το θάνατο;
είναι αργός και επώδυνος,
δεν κάνει διακρίσεις,
έρχεται ξαφνικά και παίρνει αγαπημένους
σαν αστραπή
σαν μια βροντή
σαν ένα κοφτερό μαχαίρι..
Να τους κρατάς βαθιά στην καρδιά
Αυτούς που έφυγαν
Να καις ένα κερί για να βλέπει η ψυχή
στο σκοτεινό το μονοπάτι
Νερό να βάζεις κοντά στο κερί
να ξεδιψάει η ψυχή
Μια προσευχή,
Θεός σχωρέστον να λες...
Ακούει ο Θεός και πράττει.
Επλ
(Για τον πατέρα μου Δημήτρη)






Να πονάς,
Γιατί υπάρχει λόγος σοβαρός
Να φωνάζεις,
Γιατί σου στέρησαν την ελευθερία
Να θυμώνεις
Με τους σωστούς ανθρώπους
Τη σωστή στιγμή
Αλλά όταν κλαις να είναι αληθινό το δάκρυ σου
Αλμυρό
Και να ρέει από τα μάτια
Έτσι, θα ελευθερωθεί ο πόνος από την ψυχή σου
©®Εύα Πετροπουλου Λιανού




Να κοιτάς στα μάτια έναν άνθρωπο
Να αγκαλιάζεις μια καρδιά
Να κάνεις όνειρα σαν παιδί
Να ελπίζεις
Και ξαφνικά...
Ξυπνάς
Ξυπνάς σε μια πραγματικότητα
Όλα ήταν μονάχα λέξεις...
Κούφιες λέξεις
Εύα Πετροπουλου λιανου
Συγγραφέας Παιδικής λογοτεχνίας







.






Κάποτε θεωρούσαν τους ποιητές ανθρώπους ξεχωριστούς.. Οι αρχαίοι Έλληνες τους είχαν δώσει μια θέση δίπλα στους Βασιλιάδες, τους Ιερείς και τους τιμούσαν....
Τη χρονιά του Υδροχόου οι ποιητές έγιναν γραφικοί.
Τα ποιήματα ακαταλαβίστικα
Όλοι με μια οθόνη τετράγωνη το παίζουν Θεοί
Μια μέρα ήρθε ένα μαύρο ψέμα κι σφάλισαν οι πόρτες έκλεισαν τα παράθυρα.
Σφαλισε η καρδιά κι έβγαλε αγκάθια
Κοιτούσε ο ένας τον άλλο μέσα από σκάφανδρο.
Μιλούσαν μα δεν έλεγαν τίποτα..
Και για δεύτερη φορά έδιωξε ο Θεός τους πρωτόπλαστους από τον Οίκο του
Μόνοι να περπατούν
Να θλίβονται
Να δακρύζουν
Μέχρι να έρθει ο Ένας
Να φανερωθεί
Να φέρει την Ανοιξη
Σάββανο ντύθηκε ο λαός
Με θερμόμετρο κυκλοφορεί
Ανάθεμα σε φίλο κι αδερφό
Σε αγαπητικό
Σε παιδί
Σε πατέρα
Ο Κάιν κυριαρχεί
Δύσκολες οι μέρες
Δύσκολα τα πρωινά
Μα δύσκολα η αλήθεια να σταθεί
Πες με λέξεις την Αγάπη
Μη χαθείς
Μην λιγοψυχείς
Όλα στο Θεό να πεις
©Εύα Πετροπουλου Λιανού





Η επικοινωνία
γράφω γράφεις
αλλά οι λέξεις μας δεν ακούγονται
δεν με κοιτά πια,
άλλαξα 2 φορές χρώμα μαλλιών σε ένα μήνα
κοιτάς την οθόνη του κινητού σου
και γράφεις - γράφεις
αναρωτιέμαι σε ποιον;
αφού εγώ είμαι εδώ δίπλα σου ..
βγήκαμε έξω
μια βόλτα να πάρουμε αέρα
να ξεχάσουμε τα προβλήματα μας
καταλήξαμε να κοιτάμε μια οθόνη
φωτεινή μα ψυχρή
σταμάτησα να νιώθω
σταμάτησα να βλέπω
κι ήταν όλα σκοτεινά
μα κατάλαβα ότι μόλις είχε μείνει το κινητό μου από μπαταριά !!
αναρωτήθηκα γιατί δεν έχουν βάλει κάδους με φορτιστές σε κάθε σημείο απόκεντρο ή ακόμη και σε πλατείες ;
όπως νερό και φαι για τα αδέσποτα
μου λες δεν σε καταλαβαίνω
γιατί το λες αυτό
έχω κάνει 3 τουιτ
10 λαικ
κι έκανα κι ταγκ σε φίλους κοινούς
νιώθω .... μοιράζομαι αλήθεια λέω
παλιά υπήρχε το χάσμα γενεών
κι ήταν αφόρητα μεγάλο
τώρα υπάρχουν τόσες μηχανές
και δεν σε βρίσκω πουθενά
δεν σε βρίσκω πουθενά
δεν σε βρίσκω πουθενά
παλιά αναρωτιόμουν
υπάρχουν εξωγήινοι
μα τώρα νομίζω
βρήκα την απάντηση
αφού .. είμαι κι εγώ μια από αυτούς
τους εξωγήινους !!!!!!!!
ευα πετροπουλου λιανου





Μια μέρα ξυπνάς και δεν έχεις χέρια,
Δεν έχεις πόδια
Δεν μπορείς να φας, να πλυθείς,
Μια μέρα ξυπνάς και το σώμα σου δεν υπάρχει. Μένει μονάχα το μυαλό σου.
Πρέπει να το εξασκήσεις.
Να μάθεις να φιλτράρεις τα θέλω και τα γιατί
Μια μέρα ξυπνάς κι ενώ δεν έχεις πόδια
Ούτε χέρια
Πηγαίνεις στο ανοιχτό παράθυρο
Και αρχίζεις να πετάς ψηλά στον ουρανό
Εύα Πετροπουλου Λιανού





Την ποίηση
την δημιουργείς
την κρατάς ζωντανή
με γλυκόλογα
Την ποίηση
την μεγαλώνεις
γαλουχίζοντας
Ηλιο
Ελευθερία
Ελπίδα
Εύα Πετρόπουλου Λιανου




Το τίμημα
Όλοι ζητούν απεγνωσμένα φίλους καρδιακούς, αυλικούς και λάικ...
Εναν ψυχαναλυτή για να τους θεραπεύσει..
Εναν οπαδό νατους ακολουθεί σε ινσταγκραμ, σε ποντιουμ,σε πιριμπαράμ
Ξεφεύγουν με μια selfie, μιλούν σε Vip κι όλοι έγιναν σταρ εν μια νυχτί
Παχυλά σαρκώματα σε ξανθιές περούκες
Βρες κι εσύ ένα χορηγό!!!!
Οι σύμβουλοι αυτού του κόσμου, την έχουν δει αγγέλοι , δίνουν συμβουλές και περιμένουν το τίμημα να είναι σεβαστό.
Ετσι, θαπάρουν την προαγωγή τους, να γίνουν αρχάγγελοι.
Ισως καποια μέρα και Θεοί!!!!
Εύα Πετρόπουλου Λιανου







Το Πάσχα αυτό θα το θυμάμαι
για την απέραντη μοναξιά της ματαιοδοξίας
Το Πάσχα αυτό θα το θυμάμαι
για πρώτη φορά έκλεισαν οι πόρτες της εκκλησίας και το Άγιο Φως δεν πήγε στα σπίτια μας
Το Πάσχα αυτό θα το θυμάμαι για τον εγωισμό
την όρεξη των ανθρώπων για μια ατελείωτη κρεατοφαγία
Η τσικνα γέμισε τα μυαλά
Το φαΐ τους έδωσε μια ικανοποίηση
Ότι όλα είναι όμορφα και δίκαια καμωμενα .
Ας αφήσουμε όμως τις ψυχές μας
Να ανακαλύψουν το δύσβατο δρόμο των συμβόλων.
Να παραδειγματιστουν από την Σταυρωση...
Και την μετά τρεις μέρες Ανασταση
Οι οιωνοί δεν είναι ακόμη ευοιωνοι..
Άναψε ένα κερί μεγάλο, να τάξεις,
να έρθει γρήγορα στο μυαλό των γιγάντων ο νους, ειδάλλως, η ανθρωπότητα έχει μεγάλη συμφορά πίσω και μπροστά...
Ψάξε την πίστη στον Ουρανό!!
Ψάξε την καλοσύνη στην Καρδιά!!
Εύα Πετροπουλου Λιανού






Για μια ελευθερία
Γέμισε η θάλασσα πτώματα
Και οι ιδέες στον βυθό
Για μια ελευθερία
Έγιναν εχθροί οι φίλοι
Χωρίστηκαν οι ερωτευμένοι
Γιομισαμε γαρουφαλλα
Και άδεια φέρετρα
Για μια ελευθερία
Πληρώνουν παιδια
Να λένε ζητώ τα δεντρα
Και κρυμμενοι
Παίρνουν 30 αργύρια για κάθε γουλιά
Που πίνεις από τους νερολακους
Για μια ελευθερία
Δεν μπορείς να λες το Σκεφτομαι
Φορολογεισαι....
Ας αναπαύσει ο Θεός τις ψυχές τους
Εύα Πετροπουλου λιανου





Μέρες...
Μέρες περισυλογής
Μέρες αναμαλιασμένες
Μέρες απασφαλισμένες
Ενας άντρας ποτέ δεν έχασε την τιμή του
σε περσινές κλειδαριές.
Μάρτιος 2016
Ευα Πετροπούλου Λιανού





Ποίηση
Tί είναι το ελάττωμμα ;
αφου όλοι το εχουν στην ψυχη τους ..
ξυπνάει σαν ένα τέρας πληγωμένο από την πείνα , την διψά , την απόρριψη
και θέλει να φέρει δικαιοσύνη
τι είναι το ελάττωμα , αν όχι μια αρετή
καλυμμένη από αγκάθια !!!!!
©Ευα Πετροπούλου Λιανού








Είσαι για μένα γιος της χαραυγης
Παλικάρι του Ουρανού
Ένα αστέρι που έπεσε από εκεί ψηλά, όταν έκανα την ευχή για αγάπη..
Αφεθηκα στο βλέμμα σου...
Ένα χάδι ένιωσα
Όλα γύρω σου όμορφα
Όλα μέσα σου όμορφα
Μέλι γλυκό το φιλι σου
Ένα παράθυρο ανοιχτό
Δύο αετόπουλα οι καρδιές μας να πετούν
Να βρίσκονται ψηλά...
#©Εύα Πετροπουλου λιανου






Kεντάς με χάντρες τα βάσανα, με πούλιες τις μέρες τις καλές, με μαύρες πέτρες οψιδιανού τα όνειρα..
Κεντας την προίκα της ψυχής σου βράδυ πρωί
Πρωί και χάραμα
Και γεμίσες με κομπολόγια πολύχρωμα τα μπαούλα της ζωής σου..
Χρόνια αργότερα θα κοιτάς όσα δεν έκανες και θα αναρωτιέσαι ποιο παιδί δεν άκουσες;
Το παιδί της καρδιάς;
Η
Το παιδί της λογικής;
©Εύα Πετροπουλου λιανου







Έρχονται όλοι για να φύγουν..
Έρχονται σαν κάμπιες μετά από μια διεργασία θετικού περιτύλιγματος, γίνονται όλοι πεταλούδες..
Και φεύγουν αφήνοντας πίσω τα μουχλιασμένο κουκούλα τους
Τα άσχημα μπαλωμένο κουκούλα τους.
Αυτή είναι η δουλεία μου..
Είμαι το θετικό περιτύλιγμα και η φύλακας των μουχλιασμενων κουκούλιων
Έφυγαν όλοι λαμπεροί;;
Πέταξαν όλοι ψηλά;
Αυτές είναι πάντα οι ερωτήσεις μου
©Εύα Πετροπουλου λιανου







Έψαχνα εκεί που ποτέ δε θα ήθελα
Να βρω παρηγοριά
Θα επιθυμούσα όταν ο έρωτας χτυπήσει την πόρτα
Να περάσει
Να ξαποστάσει
Να πιει κόκκινο κρασί
Κάτω από τα μεταξωτά θαλασσί σεντόνια μου.
Εύα Πετροπούλου Λιανού.




Ηδονοβλεψίες
Εποχή κρίσης
Αυτό που μας πήραν δεν είναι τα χρήματα
Το ήθος μας πήραν και το βγαλαν στο γυαλί με φρου φρού και μπλιν μπλιν κι αρώματα.
Μας κάνουν εκπαιδευτική τηλεόραση με διαλείμματα λίγες διαφημίσεις
Κραυγάζουν στα νωπά κρέατα γάλακτος χωρίς σφραγίδες
Δείξε πόδι, δώσε τον ευατό σου
Δείξε μπούστο
Κατέβασε φούστα
Ανέβασε μπλούζα
Ελα στον παππού
Να περνάς καλά
Η αγάπη μοιράζεται μεσα απο facebook twiter instagram
Για να πας μπροστά πρέπει να έχεις ενα κουσούρι ή να το αποκτήσεις.
Ηδονοβλεψίες της κρίσης γίναμε
Τρεφόμομαστε απο like
από emoticon
Περνάμε ώρες άνεργοι σε θαλάμους, οθόνες και δείχνουμε απόκρυφα σημεία χωρίς ντροπή
Γυμνώθηκα άρα υπάρχω..
Fashion icon αρα υπάρχω
Γρηγορο χρήμα σε ενα κεφάλι ξανθό
Δινω αδεια να με ποδοπατήσουν για να γινω νούμερο..
Ηδονοβλεψιες κρισης
Το τσουκάλι αδειο
Οι τσέπες αδειες
Τα ματια εγιναν τετραγωνα σαντις οθονες υπνωτισμένες να κοιτουν οι μάζες
το είναι τους να θυσιαζεταικαρφωμενο σεσταυρούς των τα μπλοιντ
Ηδονοβλεψίες κρισης γίναμε..
Βαφτήκαμε ολοιεγχρωμοι και γιναμε
προσφυγες στην ιδια την πατριδαμας
Ηδονοβλεψιες της κρίσης
ΕυαΠετροπουλου Λιανου






Όταν σιωπούν οι ποιητές
Σιωπούν οι λέξεις
Ο έρωτας κρύβεται
Όταν σιωπούν οι ποιητές,
Η αγάπη γίνεται πέτρα
Και οι καρδιές αμμόλοφοι
Όταν σιωπούν οι ποιητές...
Μια σωτήρια λέξη μπορεί να τους αναστήσει...
Η ελπίδα
©Εύα Πετροπουλου λιανου






Χριστούγεννα
Πώς να μιλήσεις για χριστουγεννιάτικες ιστορίες
σε εκείνα τα παιδιά
που φόρεσαν ένα πορτοκαλί κοστούμι.
Ρίχτηκαν με την οικογένεια τους
ανάμεσα από βόμβες και τοξικά
για ένα καλύτερο μέλλον
μέσα σε μια βάρκα πλαστική
με ένα κουπί για συντροφιά
Χριστούγεννα και ελπίδα
Πως να σκεφτείς
να δώσεις χαρά και αγάπη
Όταν μέρες, βδομάδες και μήνες περπατάς
Κάθε άνθρωπο που συναντάς
σε κοιτάει με μάτια θλιμμένα
με ένα μεγάλο ερωτηματικό
Τι θα γίνει αυτή η γεννιά;
Χριστούγεννα
Ενα αστέρι όλοι περιμένουν
Κοιτώντας ψηλά
Οι ουρανοί γιόμισαν πίσα
ακούγονται πυροβολισμοί
από κάθε μεριά
Τα σπίτια εμειναν άδεια
τα κάδρα ξεχασμένα
σκουριασμένα
σε τοίχους μαραζωμένους
Βομβαρδισμένους...
Χριστούγεννα
Ευα Πετροπουλου Λιανού






Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)










