Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλιοπαρουσίαση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων
Εμφάνιση αναρτήσεων με ετικέτα Βιβλιοπαρουσίαση. Εμφάνιση όλων των αναρτήσεων

Παρασκευή 13 Νοεμβρίου 2026

ΧΡΗΣΤΟΣ ΠΑΠΟΥΤΣΗΣ"Ονειροκομείο"

 




Συγγραφέας: Χρήστος Παπουτσής
Εκδόσεις : Οσελότος
Διάσταση: 16x23
Έκδοση: 2026
Σελίδες: 50
ISBN: 978-618-257-005-0


"Κοιμούνται, δεν έχουν πεθάνει. Όνειρα αγέραστα, όμορφα και απραγματοποίητα. Άλλωστε, όλα τα απραγματοποίητα φαντάζουν όμορφα…
Είμαι ο φροντιστής κι ο φύλακάς τους. Ο Ονειροκόμος. Σήμερα αποφάσισα να τα ξυπνήσω. Για να μη σας τρομάξουν, διότι κάποια από αυτά είναι εφιάλτες,
θα τους δώσω μία ανώδυνη ( ; ) μορφή. Μικροί μονόλογοι, ποιήματα. Άλλωστε:


Μια δράση είναι το ποίημα.
Αν σε στεναχωρεί,
είναι που βρήκε μια πληγή.
Ακούμπησέ τη πάνω του,
αν σε στεναχωρεί.
Μια δράση είναι το ποίημα.
Αν διαφωνείς, να πεις πως δεν μιλά,
παραμιλά, εμπύρετο
από ιό απαράδεκτο,
αν διαφωνείς.
Μια δράση είναι το ποίημα.
Αν σε στεναχωρεί,
αν διαφωνείς,
μες στη χωματερή της λογικής πέτα το,
κάψ’ το.

Ας ξυπνήσουν, λοιπόν, τα όνειρα. Ας βγουν ποιήματα στη σκηνή του Κόσμου, για μια τελευταία παράσταση.
Καλώς ορίσατε στο Ονειροκομείο".







Πέμπτη 5 Νοεμβρίου 2026

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Υψικάμινος η οικονομική, πολιτική και φιλοσοφική μελέτη του Αντώνη Χαριστού "Γιατί οι εργάτες δεν είναι το επαναστατικό υποκείμενο"

 


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Αντώνης E. Χαριστός
Γιατί οι εργάτες δεν είναι το επαναστατικό υποκείμενο
H γραφειοκρατία των παραγωγικών δυνάμεων - Δομές, εξουσία και εξάρτηση στο «Κεφάλαιο» του Καρλ Μαρξ
Εισαγωγή: Ευστράτιος Τζαμπαλάτης
Σελίδες: 1374, Τιμή: 21.20 ευρώ
ISBN: 978-618-5934-19-4
Εκδόσεις Υψικάμινος

 

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Υψικάμινος η οικονομική, πολιτική και φιλοσοφική μελέτη του Αντώνη Χαριστού Γιατί οι εργάτες δεν είναι το επαναστατικό υποκείμενο: H γραφειοκρατία των παραγωγικών δυνάμεων - Δομές, εξουσία και εξάρτηση στο «Κεφάλαιο» του Καρλ Μαρξ.

Οι κλασικοί του μαρξισμού υπέδειξαν την εργατική τάξη ως το εν δυνάμει επαναστατικό υποκείμενο της ιστορίας, στην προοπτική της κοινωνικής απελευθέρωσης. Αυτή η θέση δεν τεκμαίρεται στον ιστορικό χρόνο, ούτε και επιβεβαιώνεται στον καταμερισμό εργασίας, σε ένα ορισμένο επίπεδο ανάπτυξης των παραγωγικών σχέσεων. Κι όμως, επί δεκαετίες «χτίστηκαν» κομματικές και συνδικαλιστικές καριέρες, και συντηρούνται μέχρι σήμερα, στο όνομα αυτής ακριβώς της προοπτικής, σε πλήρη αντίθεση με τα συμφέροντα των εργατών. Πρόκειται για ψευδαίσθηση, η οποία ακυρώνεται στον τρόπο με τον οποίον κατασκευάζεται ο δημόσιος λόγος και ο ιδιωτικός χώρος στα αφηγήματα των αστικών σχέσεων εξουσίας. Οι εργάτες δεν παύουν να βλέπουν την πραγματικότητά τους μέσα από τα μάτια των αστών. Αυτή η πρακτική δεν καταλήγει απλώς στην άρνηση της επαναστατικής διεξόδου, αλλά διαστρεβλώνει και τον ίδιο τον ρόλο των εργατών στην ταξική διάρθρωση της αστικής κοινωνίας.

Το βιβλίο διαρθρώνεται σε τρία θεματικά επίπεδα, όσα και τα αντίστοιχα κεφάλαια. Στο πρώτο επίπεδο αντιστοιχεί η θεμελίωση της υλικής ενσωμάτωσης του εργάτη στους όρους της παραγωγικής διαδικασίας και του καταμερισμού εργασίας. Σε αυτό το επίπεδο, ο αναγνώστης θα έρθει σε επαφή όχι με την εξωτερική φύση του καταμερισμού αυτού καθαυτού, αλλά με την εσωτερική δομή όπως συγκροτείται στις αθέατες όψεις της κεφαλαιακής σχέσης εξάρτησης. Η έμφαση δίνεται στις αναλύσεις στο έργο του Καρλ Μαρξ Το Κεφάλαιο με τρόπο ώστε να αναδεικνύονται οι διεργασίες που καθιστούν τον εργάτη υποχείριο της μηχανής, όχι ως εξάρτημα αυτής, αλλά ως προέκταση των ιδεολογικών συσχετισμών που η μηχανή επιβάλλει στον δημόσιο χώρο. Στο δεύτερο επίπεδο, επιπλέον, ο αναγνώστης καλείται να αναμετρηθεί με την πρώτη αλλοτρίωση. Και αυτή είναι η καινοτομία του εν λόγω βιβλίου. Ενώ στον κλασικό μαρξισμό η αλλοτρίωση είναι εγγενής στη φύση των παραγωγικών σχέσεων, εδώ η αλλοτρίωση είναι συνώνυμη της πρώτης κοινωνικοποίησης του ατόμου, που είναι η οικογένεια, πριν το νεαρό μέλος εισέλθει στους μηχανισμούς κανονικοποίησης. Αυτή η πρώτη αλλοτρίωση βασίζεται στη λακανική ανάλυση και στην κατασκευή της χαρακτηροδομής του ατόμου στη βάση της διάκρισης μεταξύ υποκειμενικότητας και ατομικότητας, γεγονός το οποίο σηματοδοτεί την ταύτιση του παιδιού με τις συμβολικές δομές εξουσίας, εκλαμβάνοντας το περιεχόμενό τους ως δεδομένη αλήθεια, την οποία μεταμορφώνει σε ατομική στάση ζωής ως εχέγγυο για την είσοδό τους στους θεσμικούς φορείς εξουσίας και διαμόρφωσης του δημόσιου πεδίου αναφοράς. Από το σημείο αυτό περνάμε στο τρίτο επίπεδο, το οποίο ταυτίζεται με την αντιστροφή του εγελιανού σχήματος κυρίου και δούλου. Στη θέωρηση της εν λόγω μελέτης ο δούλος δεν είναι η μορφοποίηση της σχέσης εξάρτησης του κυρίου, αλλά η υλική νομικοποίηση της συνείδησης του τελευταίου στον δημόσιο χώρο, ο οποίος δημόσιος χώρος είναι η ταυτότητα των ιδεολογικών σχημάτων που πλαισιώνουν και ορίζουν το περιεχόμενο του δημόσιου λόγου, των θεσμίσεων της συλλογικής ζωής. Αυτό, με τη σειρά του, σημαίνει ότι και ο κύριος είναι θύμα των ψευδαισθήσεων που καθορίζονται από το επίπεδο των ιδιοκτησιακών σχέσεων, μέσω των οποίων αναπτύσσει τη χαρακτηροδομή του, θεωρώντας ως παραδεδεγμένη αλήθεια, ως νομοτέλεια, την ύπαρξη των σχέσεων εξάρτησης ως προέκταση των δεσμών εξουσίας.

Και τα τρία αυτά επίπεδα συγκλίνουν σε μία κεντρική γραμμή σκέψης σύμφωνα με την οποία το επαναστατικό πρόβλημα επί της ουσίας δεν έχει τεθεί ποτέ στον ιστορικό χρόνο και αυτό γιατί οι σχέσεις ιδιοκτησίας δεν είναι απλώς και μόνο σχέσεις εξουσίας, αλλά ετεροκαθορίζονται από συσσωματώσεις κοινωνικών σχέσεων αναγκαιότητας και εξάρτησης από τα συμβαλλόμενα μέρη, κατασκευάζοντας διαρκώς ρόλους και κοινωνικές ταυτότητες, προκειμένου η ιδεολογική συγκρότηση της κοινωνίας να μεταβαίνει ολοένα στο στάδιο της ανταγωνιστικής εξέλιξης, παγιώνοντας καταστάσεις, μετατρέποντάς τες σε συμβάσεις μακράς διάρκειας, τη στιγμή κατά την οποία τα συμβαλλόμενα μέρη δεν είναι σε θέση να αντιληφθούν ότι η ίδια αυτή πορεία πραγματοποιείται έξω από αυτά και δίχως αυτά. Και η εν λόγω σημείωση αφορά τόσο τους αστούς, όσο και τους εργάτες.

 

Βιογραφικό

O Αντώνης Ε. Χαριστός γεννήθηκε στη Θεσσαλονίκη το 1988. Είναι φιλόλογος και δημοσιογράφος, απόφοιτος της Φιλοσοφικής Σχολής του Α.Π.Θ. Είναι ο ιδρυτής του Φιλολογικού Ομίλου Ελλάδος, του οποίου διατελεί πρόεδρος, ενώ, παράλληλα, έχει εισηγηθεί, επεξεργαστεί και διαμορφώσει τους όρους της τεχνοτροπίας του «δομημένου ρεαλισμού» στη λογοτεχνία. Είναι μέλος της Εθνικής Εταιρείας των Ελλήνων Λογοτεχνών, της Πανελλήνιας Ένωσης Φιλολόγων και της Εταιρείας Γραμμάτων και Τεχνών Πειραιά. Ως κριτικός θεάτρου και λογοτεχνίας, δημοσιεύει τακτικά αναφορές σε διαδικτυακούς χώρους πολιτισμού και έντυπες εκδόσεις. Είναι επίσημος επιμελητής, ποίησης και πεζογραφίας, των εκδόσεων «Γράφημα», καθώς και διευθυντής των εκδόσεων «Υψικάμινος», επίσημες εκδόσεις του Φιλολογικού Ομίλου Ελλάδος. Είναι αρχισυντάκτης στο εξαμηνιαίο «Λογοτεχνικό Δελτίο» όργανο του Φιλολογικού Ομίλου Ελλάδος, συλλογική έκδοση πεζογραφικού, ποιητικού και κριτικού λόγου αντίστοιχα. Έχει εκδώσει πέντε έργα πεζογραφίας, δύο θεατρικά έργα, καθώς και δύο λογοτεχνικές μελέτες με επίκεντρο τον Κώστα Καρυωτάκη και τον Άγγελο Τερζάκη. Έχει επιμεληθεί το σενάριο και τα κείμενα στις ταινίες μικρού μήκους «Επιθυμώ», «Πολφός αίματος», καθώς και σενάριο-σκηνοθεσία στην ταινία μικρού μήκους «Ομ/φαλλός Κολπορραγίας». Είναι ο αρχισυντάκτης του ετήσιου τόμου επιθεώρησης τέχνης «Παράθυρο στην Τέχνη» και του εξαμηνιαίου επιστημονικού περιοδικού ανθρωπολογικών και κοινωνιολογικών ερευνών «Χειραφέτηση ή κανονικότητα». Επιπλέον, συμμετείχε ως συγγραφέας και επιμελητής στην έκδοση του θεωρητικού έργου «Οπλίζοντας τις κάμερες. Μανιφέστο της Φράξιας Κινηματογραφιστών 2 Νοέμβρη». Τέλος, συμμετείχε ως συγγραφέας και επιμελητής στο έργο «Το φουστάνι της Ευδοξίας», τεχνική και ιδεολογική ανάλυση της ομότιτλης ταινίας μικρού μήκους της «Φράξιας Κινηματογραφιστών 2 Νοέμβρη» (της οποίας υπήρξε σκηνοθέτης). Επιμελήθηκε ως ανθολόγος τους συλλογικούς τόμους «Στιγμές. Ο ποιητής Τόλης Νικηφόρου» και «Η ποίηση στο ντιβάνι. Ανθολογία. Σωτήρης Παστάκας». Τέλος, έχει εκδώσει τον τόμο επιστημονικής φιλοσοφικής μελέτης «Η βαρβαρότητα του διαφωτισμού. Ιδιοκτησία και αναγκαιότητα» και την αντίστοιχη μελέτη «Η επαναστατική αντι-βία στην ανατομία του δικαίου. Ε.Λ.Α.-17Ν, η ταξική ανάλυση μιας προέκτασης».

 

 

Εκδόσεις Υψικάμινος, Πανεπιστημίου 65, 105 64 Αθήνα
ypsikaminos.com, ekdoseisypsikaminos@gmail.com









Δευτέρα 2 Νοεμβρίου 2026

Dr. Άρης Σφέϊκος «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον»: Μία συνάντηση με τις υπόγειες διαδρομές της Γλώσσας και των Λέξεων (Ηλία Γιαννακόπουλου, Εκδόσεις Σταμούλη, Θεσσαλονίκη, Ιούλιος 226). *ΒΙΒΛΙΟκριτική

  "ΓΛΩΣΣΟδρόμιον" (Ηλία Γιαννακόπουλου)

                                      &. ΒΙΒΛΙΟκριτική

                        &. Γράφει ο Dr. Άρης Σφέϊκος*, Γεωλόγος 

           Η Γλώσσα δεν είναι απλώς το ένδυμα της σκέψης, αλλά είναι και ο χώρος όπου η σκέψη γεννιέται, μορφοποιείται και αποκτά υπόσταση. Κάθε λέξη κρύβει μια ιστορία, μια ρίζα, μια διαδρομή μέσα στον χρόνο και, συχνά, έναν διαφορετικό τρόπο να βλέπουμε τον κόσμο.

           Σπάνια, όμως, ένα βιβλίο κατορθώνει να αποκαλύψει αυτόν τον αθέατο κόσμο με επιστημονική επάρκεια και ταυτόχρονα με τρόπο εύληπτο και χρήσιμο. Σε αυτή την κατηγορία ανήκει το νεοεκδοθέν βιβλίο «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον» του Ηλία Γιαννακόπουλου, μια περιπλάνηση στις υπόγειες διαδρομές των λέξεων και της σκέψης.

          Το κείμενο που ακολουθεί έχει ληφθεί από το σχετικό κείμενο-παρουσίασης βιβλιοπωλείου-Εκδοτικού οίκου ”ΑΝΙΚΟΥΛΑ”).

         “Το «Γλωσσοδρόμιον»-Οι υπόγειες διαδρομές της γλώσσας- του Ηλία Γιαννακόπουλου είναι  ένα γλωσσικό οδοιπορικό στον πλούτο, την ιστορία και τη διαχρονική συνέχεια της ελληνικής γλώσσας. Με αφετηρία λέξεις, ρήματα, φράσεις και εκφράσεις του αρχαίου και του νεότερου ελληνικού λόγου, ο συγγραφέας αναζητά τις ρίζες τους, παρακολουθεί τις σημασιολογικές μεταβολές τους και αναδεικνύει τις απρόσμενες συγγένειες που συνδέουν το σύγχρονο λεξιλόγιο με την αρχαία γλωσσική του κληρονομιά.
              Μέσα από 48 θεματικές ενότητες εξετάζονται η προέλευση και η εξέλιξη των λέξεων, οι σύνθετες λέξεις, η λειτουργία των ρημάτων και των επιθέτων, η σχέση γλώσσας και ιστορίας, αλλά και σύγχρονα γλωσσικά ζητήματα, όπως η «γλώσσα» των νέων και η χρήση ξενόγλωσσων όρων.

        Χαρακτηριστικοί τίτλοι, όπως «Τη Γλώσσα μού έδωσαν Ελληνική», «Η πατρίδα μας οι λέξεις», «Είμαστε οι Λέξεις μας», «Η διαχρονικότητα της Γλώσσας μας», «Γλώσσα και Ιστορία» και «Το πόθεν των λέξεων», αποτυπώνουν το εύρος της προσέγγισης. 

        Η ανάλυση συνδέει αρχαίες πηγές με τη σημερινή χρήση της γλώσσας. Ρήματα όπως βαίνω, πάσχω, φέρω και βάλλω αποτελούν αφετηρία για την εξέταση ολόκληρων οικογενειών λέξεων, των διαφορετικών θεμάτων τους, των παραγώγων και των μεταφορικών τους σημασιών.

            Παραθέματα από τον Όμηρο, τον Αισχύλο, τον Σοφοκλή, τον Ευριπίδη, τον Αριστοτέλη και βιβλικά κείμενα συνυπάρχουν με παραδείγματα από τον καθημερινό νεοελληνικό λόγο και τη νεότερη ποίηση, δείχνοντας πώς λέξεις και σημασίες μετακινούνται και επιβιώνουν μέσα στον χρόνο.

          Πρόκειται για μια περιήγηση στις «υπόγειες διαδρομές» των λέξεων, που αντιμετωπίζει τη γλώσσα ως φορέα ιστορίας, πολιτισμού και σκέψης και προσκαλεί τον αναγνώστη να ανακαλύψει όσα κρύβονται πίσω από λέξεις που χρησιμοποιεί καθημερινά.

                                                   ΘΕΜΑΤΙΚΕΣ

         •Ελληνική γλώσσα και διαχρονική εξέλιξη
           •Ετυμολογία και οικογένειες λέξεων
            •Αρχαία και νέα ελληνική γλώσσα
              •Σημασιολογικές μεταβολές και φρασεολογία
                • Γλώσσα, ιστορία και πολιτισμός

       ΙΔΑΝΙΚΟ ΓΙΑ: • Αναγνώστες που ενδιαφέρονται για την ιστορία και την εξέλιξη της ελληνικής γλώσσας, •Φιλολόγους, εκπαιδευτικούς και φοιτητές και για •Όσους αγαπούν την ετυμολογία, τις λέξεις και τις σημασιολογικές τους διαδρομές.

       ΠΗΓΗ: Οπισθόφυλλο και περιεχόμενα έκδοσης”(κείμενο παρουσίασης βιβλιοπωλείου-Εκδοτικού οίκου ”ΑΝΙΚΟΥΛΑ”).


          Ίσως, τελικά, η μεγαλύτερη αξία της Γλώσσας να βρίσκεται όχι μόνο στις λέξεις που γνωρίζουμε, αλλά και σε εκείνες που ανακαλύπτουμε. Γιατί κάθε λέξη κρύβει μια ιστορία, κάθε ρίζα μια μνήμη και κάθε έκφραση έναν μικρό κόσμο.

           Το «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον» φιλοδοξεί ακριβώς αυτό: Nα μας κάνει να ξαναδούμε τη Γλώσσα με σεβασμό και θαυμασμό.

          Ίσως-ίσως ακόμη, τελικά, η Γλώσσα να μην είναι απλώς ο τρόπος με τον οποίο εκφράζουμε όσα σκεφτόμαστε, αλλά ο ίδιος ο τρόπος με τον οποίο υπάρχουμε και νοηματοδοτούμε τον κόσμο. Κάθε λέξη που διασώζεται είναι ένα ίχνος μνήμης και κάθε λέξη που ανακαλύπτουμε, μια νέα δυνατότητα σκέψης.

         Το «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον» μας θυμίζει πως, αναζητώντας τις λέξεις, αναζητούμε βαθύτερα τον ίδιο μας τον Εαυτό.

          Γιατί στο τέλος-τέλος είμαστε οι σκέψεις μας και οι λέξεις-οχήματα με τις οποίες εξωτερικεύουμε τα νοήματά μας, τις επιθυμίες μας και ό,τι συνθέτει το βαθύτερο ΕΓΩ μας.

         Πράγματι, λοιπόν, είμαστε,  όλοι προϊόντα των Λέξεών μας. Με αυτές δεν περιοριζόμαστε μόνον να αντιλαμβανόμαστε και να ερμηνεύουμε την πραγματικότητα-τη φυσική, την κοινωνική, την ιστορική- που μας περιβάλλει, αλλά με αυτές επιχειρούμε και το δυσκολότερο ταξίδι: Την ανακάλυψη και τον ορισμό του ίδιου μας του ΕΑΥΤΟΥ, που παραμένει πεισματικά ο μεγάλος μας «άγνωστος». Οι λέξεις γίνονται έτσι καθρέφτης της ύπαρξής μας, αλλά και δρόμος αυτογνωσίας.         

               Ίσως, λοιπόν, ο Ηράκλειτος να είχε δίκαιο όταν διακήρυττε το περίφημο «Εδιζησάμην εμεαυτόν» (αναζήτησα τον εαυτό μου). Γιατί η αναζήτηση του Εαυτού περνά αναπόφευκτα και μέσα από την αναζήτηση των λέξεων που τον συγκροτούν.

          Το «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον» του Ηλία Γιαννακόπουλου, ακολουθώντας τις υπόγειες διαδρομές της Γλώσσας και το «έτυμον» των λέξεων, επιχειρεί ακριβώς αυτό: Να μας βοηθήσει να γνωρίσουμε καλύτερα όχι μόνον τις λέξεις που χρησιμοποιούμε, αλλά και τον κόσμο και τον εαυτό που αυτές αποκαλύπτουν. Γιατί, ίσως, γνωρίζοντας βαθύτερα τις λέξεις μας, αρχίζουμε να γνωρίζουμε βαθύτερα και εμάς τους ίδιους.

        Το «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον»  δεν   είναι απλώς ένα βιβλίο που πληροφορεί για την προέλευση, τη σημασία και τη διαδρομή των λέξεων. Είναι ένα εργαλείο γλωσσικής αφύπνισης: Μας προτρέπει να μη χρησιμοποιούμε τις λέξεις μηχανικά, αλλά να στεκόμαστε απέναντί τους με περιέργεια, προσοχή και κριτική σκέψη. Να αναζητούμε τι πραγματικά σημαίνουν, από πού έρχονται, πώς μεταμορφώθηκαν μέσα στον χρόνο και τι εξακολουθούν να κουβαλούν μέσα τους.

         Έτσι, το «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον» μπορεί να γίνει ένας πολύτιμος συνοδοιπόρος για όποιον θέλει να εμπλουτίσει το λεξιλόγιό του, να βελτιώσει την έκφραση και τη σκέψη του, να κατανοήσει βαθύτερα την ελληνική γλώσσα και, μέσα από αυτήν, να προσεγγίσει καλύτερα τον πολιτισμό και την πνευματική μας κληρονομιά.

           Γιατί η γνώση μιας λέξης δεν σημαίνει απλώς ότι προσθέσαμε μία ακόμη λέξη στο λεξιλόγιό μας. Σημαίνει ότι αποκτήσαμε ένα ακόμη εργαλείο σκέψης. Και όσο περισσότερα τέτοια εργαλεία διαθέτουμε, τόσο περισσότερο διευρύνεται η ικανότητά μας να κατανοούμε τον κόσμο - και, τελικά, τον ίδιο μας τον Εαυτό.

           Το «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον», λοιπόν, δεν είναι μόνο ένα ταξίδι στις λέξεις. Είναι ένα ταξίδι μέσα από τις λέξεις προς τη γνώση, τον πολιτισμό, τη σκέψη και την αυτογνωσία.

                                              

           *Ο Δρ. Αριστείδης Σφέικος είναι γεωλόγος, πτυχιούχος του Αριστοτελείου Παν/μιου Θεσ/νικης, και κάτοχος διδακτορικού τίτλου από  το Γεωλογικό Ινστιτούτο του παν/μιου του Τύμπιγκεν, Γερμανίας. Διετέλεσε επιστημονικός συνεργάτης και διδάσκων σε ΑΕΙ και ΤΕΙ ενώ εργάστηκε στην διαχείριση κατασκευής μεγάλων τεχνικών έργων (φράγματα, υδραυλικές και οδικές σήραγγες). Εστιάζει την έρευνα του στην κατανόηση σε βάθος της γεωλογικής λειτουργίας της Γης, τη διαχείριση, προστασία και αειφορία φυσικών πόρων και την αλληλεπίδραση των τεχνικών έργων με το φυσικό περιβάλλον. Όλα τα παραπάνω σε σχέση και εξάρτηση με τις σύγχρονες ανάγκες της κοινωνίας για πρώτες ύλες (όπως το νερό) και την αλληλεπίδραση των αναγκών με τη φυσική λειτουργία της γης (εκμετάλλευση γεωθερμίας). Ταυτόχρονα μελετά την ιστορία των γεωφυσικών επιστημών και έχει μεταφράσει πρόδρομες ιστορικές γεωφυσικές και γεωμορφολογικές μελέτες.


                                                  


https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/











Πέμπτη 8 Οκτωβρίου 2026

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "«ΓΛΩΣΣΟδρόμιον»: Αναζητώντας το “έτυμον” των Λέξεων."

   *Ένα Βιβλίο-Γλωσσικό ταξίδι στο ερεβώδες τοπίο του πυρήνα των Λέξεων.

                                                         ΒΙΒΛΙΟκριτική

           “Έστι δε αρχή της λέξεως το ελληνίζειν” ( H βάση του λόγου-ύφους είναι το να μιλάει κανείς σωστά ελληνικά)

         *Γράφει ο Δημήτριος Παπαγιαννόπουλος Δάσκαλος

         Η Γλώσσα δεν είναι ένας απλός κατάλογος λέξεων ούτε ένα εργαλείο καθημερινής συνεννόησης. Είναι ένας ολόκληρος κόσμος νοημάτων, μνήμης, σκέψης και πολιτισμού. Κάθε λέξη κρύβει μέσα της μια ιστορία, μια διαδρομή, ένα «έτυμον» που συχνά αποκαλύπτει κάτι από τον τρόπο με τον οποίο ο άνθρωπος αντιλαμβάνεται τον κόσμο και τον εαυτό του. Αναζητώντας το “έτυμον” μπαίνεις σε μία περιπλάνηση.

         Το «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον» επιχειρεί ακριβώς αυτή την περιπλάνηση: Να ακολουθήσει τις υπόγειες διαδρομές των λέξεων και, μέσα από αυτές, να φωτίσει τις διαδρομές της ίδιας μας της σκέψης.

           Ο Αντισθένης το είχε πει από παλιά: «Αρχή σοφίας η των ονομάτων επίσκεψις». Δηλαδή, όποιος θέλει να λογίζεται «σοφός» θα πρέπει να γνωρίζει το περιεχόμενο-νόημα (σημαινόμενον) των λέξεων. Το «έτυμον»-ετυμολογία-αλήθεια-το ριζικό σύστημα των λέξεων σε οδηγεί σε έναν κόσμο μαγευτικό από νοήματα και ιδέες.

        Η αναζήτηση της καταγωγής μιας λέξης δεν είναι, λοιπόν, μια απλή φιλολογική άσκηση. Είναι μια προσπάθεια να συναντήσουμε τη βαθύτερη σημασία της και μαζί με αυτήν ένα κομμάτι της ιστορίας του ανθρώπου. Πίσω από κάθε λέξη υπάρχει μια μικρή ή μεγάλη περιπέτεια της σκέψης, μια διαδρομή που ενώνει το παρελθόν με το παρόν και τον άνθρωπο με τον πολιτισμό του.

         Μπορεί η εικόνα να κυριαρχεί στις μέρες μας, όμως οι λέξεις μάς κάνουν σοφότερους, γιατί ισχύει πάντα το αξίωμα:

          «Σκεφτόμαστε με λέξεις κι εκφράζουμε τις σκέψεις μας με λέξεις».

           Οι λέξεις είναι το φως μας και ο οδηγός μας, ο φωτεινός σηματοδότης μας.

         Οι λέξεις ορίζουν τα όρια του κόσμου μας, κατά πως λέει και ο Βίτγκενστάιν:

              «Τα όρια της Γλώσσας μας σημαίνουν τα όρια του κόσμου μας».

         Στον κόσμο ό,τι υπάρχει μπορεί να εκφραστεί γλωσσικά. Πολλές φορές ό,τι δεν χωράει στις λέξεις μας τείνει να θεωρείται και ως μη υπαρκτό.

        Και εδώ ακριβώς βρίσκεται η μεγάλη δύναμη της Λέξης. Η λέξη δεν έρχεται απλώς μετά τη σκέψη για να την «ντύσει». Συμμετέχει στη διαμόρφωση, στην οργάνωση και στην έκφρασή της. Όσο περισσότερες και ακριβέστερες λέξεις διαθέτουμε, τόσο περισσότερες δυνατότητες έχουμε να διακρίνουμε αποχρώσεις, να συλλαμβάνουμε έννοιες και να εκφράζουμε με ακρίβεια τον εσωτερικό μας κόσμο.

            Η σκέψη μας είναι εννοιακή, γι’ αυτό λέγεται πως:

                 «Οι λέξεις είναι το όχημα-ένδυμα της Σκέψης».

       Μπορεί η παραπάνω θέση να υποτιμά τη Λέξη έναντι της Σκέψης, αλλά με τίποτα, όμως, δεν την καταργεί…

          Ο ανθρώπινος πολιτισμός άρχισε να καλπάζει από τη στιγμή που στην έκφρασή του και στην επικοινωνία του χρησιμοποιείται η Λέξη, που είναι το «οικονομικότερο και αποτελεσματικότερο σύστημα συμβολισμού».

         Χάρη στη Λέξη ο άνθρωπος μπορεί να αποθηκεύει και να μεταδίδει εμπειρίες, γνώσεις, συναισθήματα και ιδέες. Η Λέξη γίνεται έτσι φορέας μνήμης. Μέσα στις λέξεις διασώζονται εποχές, πρόσωπα, αντιλήψεις και τρόποι ζωής που διαφορετικά θα χάνονταν στη σιωπή του χρόνου.

       Εξάλλου, πέραν όλων των άλλων, η Γλώσσα-Λέξη συνιστά και ταυτοτικό στοιχείο. Οι άλλοι μας γνωρίζουν-αναγνωρίζουν από τον λόγο-Λέξεις που χρησιμοποιούμε....

         Δεν μιλούμε όλοι με τον ίδιο τρόπο. Οι επιλογές των λέξεών μας αποκαλύπτουν την παιδεία μας, τις εμπειρίες μας, τις ευαισθησίες μας, ακόμη και τον τρόπο με τον οποίο αντιλαμβανόμαστε τον κόσμο. Γι’ αυτό η Γλώσσα δεν είναι μόνον μέσο επικοινωνίας, αλλά είναι και ένας καθρέφτης του ανθρώπου και της κοινωνίας.

       Για άλλους η «Γλώσσα» συνιστά το λογισμικό ενός λαού. Γι’ αυτό, αν κάποιος θέλει να καταλάβει τη νοοτροπία-βιοθεωρία ενός λαού, πρέπει πρώτα να μάθει τις λέξεις του.

        Κι αν κάποιος θέλει να κατακτήσει έναν λαό, δεν χρειάζεται μόνον όπλα, αλλά χρειάζεται και να αλλοιώσει ή να φτωχύνει τη γλώσσα του. Γιατί μια λέξη λιγότερη σημαίνει λιγότερους τρόπους του «σκέπτεσθαι».

       Η φτώχεια της Γλώσσας δεν είναι, επομένως, μόνον φτώχεια λεξιλογίου. Μπορεί να γίνει και φτώχεια σκέψης, έκφρασης και αντίληψης. Όταν περιορίζονται οι λέξεις με τις οποίες μπορούμε να ονομάσουμε τον κόσμο, περιορίζονται και οι αποχρώσεις με τις οποίες μπορούμε να τον κατανοήσουμε.

       Οι λέξεις μας μάς προδίδουν και μάς φανερώνουν, ακόμη και όταν τις χρησιμοποιούμε για να κρύψουμε κάτι μη αρεστό στον εαυτό μας. Γιατί οι λέξεις είναι η εικόνα μας, ο καθρέφτης του εσωτερικού μας κόσμου.

         Ας μην σπαταλάμε, λοιπόν, χρήματα και χρόνο για τη βελτίωση της εξωτερικής μας εικόνας, πριν ακόμη ομορφύνουμε τον τρόπο που εξωτερικεύουμε τον έσω κόσμο μας.

          Κι εδώ η Γλώσσα συναντά την αυτογνωσία. Ο άνθρωπος μπορεί να προσπαθεί να παρουσιάσει προς τα έξω μια εικόνα διαφορετική από εκείνη που πραγματικά είναι. Όμως πολλές φορές οι λέξεις του, ο τρόπος που μιλά, οι χαρακτηρισμοί που επιλέγει και οι έννοιες που χρησιμοποιεί αποκαλύπτουν περισσότερα απ’ όσα ο ίδιος θα ήθελε.

       Αν, τελικά, οι Λέξεις είναι οι Σκέψεις μας και οι Σκέψεις μας είναι ο χαρακτήρας μας, τότε οι Λέξεις είναι ο χαρακτήρας μας.

        Για το σώμα μας ανακαλύψαμε χίλιους τρόπους για να καλύψουμε τις αδυναμίες του και τα αδύνατα σημεία. Για τις λέξεις μας που αποτελούν πυρηνικό στοιχείο της Ταυτότητάς μας, και όχι μόνον ένα απλό όργανο επικοινωνίας, τι κάνουμε;

        Και πώς να κρυφτείς από τις λέξεις σου, που άλλες είναι η «δόξα» σου και άλλες η ντροπή-όνειδός σου;

        Πόσες και πόσες λέξεις των συνανθρώπων μας δεν μας πλήγωσαν και πόσες άλλες δεν μας έκαναν να νιώθουμε ευτυχείς και μοναδικοί!!

          Πόσες και πόσες φορές δεν χαρακτηρίσαμε θετικά κάποιον από τα λόγια-λέξεις του και πόσες φορές δεν τον καταδικάσαμε από την ποιότητα των λέξεών του;

                Πώς λέμε μερικές φορές «Τα λόγια σου με χόρτασαν».

       Μια λέξη μπορεί να γίνει χάδι ή πληγή, γέφυρα ή τείχος, πρόσκληση ή απόρριψη. Μπορεί να δώσει κουράγιο σε έναν άνθρωπο που λυγίζει ή να τον κάνει να αισθανθεί μόνος. Γι’ αυτό και η ποιότητα της Γλώσσας μας δεν είναι αδιάφορη υπόθεση. Οι λέξεις έχουν δύναμη και ευθύνη.

        Πολλές φορές χρησιμοποιούμε λέξεις όπως: Βανδαλισμός, μιθριδατισμός, στρουθοκαμηλισμός, πύρρειος, Φαρισαίος, σαδισμός, σολοικισμός, δήλιον πρόβλημα, βυζαντινολογίες...

       Αλήθεια, πώς νιώθουν οι άλλοι που ακούν τέτοιες λέξεις από εμάς και πώς νιώθουμε εμείς όταν τις ακούμε από άλλους;

   Και εδώ αρχίζει μια ακόμη γοητευτική διαδρομή του βιβλίου «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον». Οι λέξεις αυτές δεν είναι άψυχα λεκτικά σχήματα. Κουβαλούν ιστορίες, πρόσωπα, γεγονότα, πολιτισμικές μνήμες και ιδιαίτερες σημασίες. Όταν γνωρίζουμε την καταγωγή και την ιστορία τους, δεν τις χρησιμοποιούμε απλώς μηχανικά. Κατανοούμε καλύτερα τι πραγματικά σημαίνουν και τι μεταφέρουν μαζί τους.

                          Κι  ας μην ξεχνάμε πως:

«Τα μέταλλα αναγνωρίζονται από τον ήχο τους, οι άνθρωποι από τα λόγια τους». (graffiti)

         Ίσως, τελικά, η φροντίδα για τη Γλώσσα να είναι μια μορφή φροντίδας για τον ίδιο τον άνθρωπο. Γιατί μέσα στις λέξεις κατοικούν οι σκέψεις μας, οι αξίες μας, οι μνήμες μας και η ταυτότητά μας. Να γνωρίζουμε τις λέξεις σημαίνει να γνωρίζουμε καλύτερα τον κόσμο, αλλά και τον εαυτό μας. Αυτό το ταξίδι επιχειρεί το «ΓΛΩΣΣΟδρόμιον»: Όχι μια απλή παράθεση λέξεων και ετυμολογιών, αλλά μια περιπλάνηση στο Βασίλειο των Λέξεων, εκεί όπου η Γλώσσα γίνεται γνώση, αυτογνωσία και πολιτισμός.

            Η αφιέρωση του συγγραφέα είναι ενδεικτική των προθέσεων-στόχων του και του περιεχομένου του βιβλίου.

      «Στη μυστική ζωή των λέξεων και στις υπόγειες διαδρομές τους, στις μεταμορφώσεις τους και ίχνη που αφήνουν στον χρόνο».

                 ■ Περισσότερα στα σχετικά κεφάλαια του βιβλίου...

 

 https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/










Παρασκευή 2 Οκτωβρίου 2026

Στήβεν Αβραμίδης " Κουβαλάει αλήθεια η νύχτα - διάγνωση αντιποίησης"


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κουβαλάει αλήθεια η νύχτα 

διάγνωση αντιποίησης


Προφήτου Ηλία 41 Χαλάνδρι 152 33, Τηλ.: 210 23 12 317, ekdoseiskalligrafos@gmail.com, www.kalligrafosbooks.gr

Ανέκαθεν η ποίηση είχε λίγους αναγνώστες – και δύσκολους. Ίσως γιατί απαιτεί συνοδοιπόρους αποφασισμένους για μια διανοητική και συναισθηματική περιπέτεια, έτοιμους να φιλοσοφήσουν, να αμφισβητήσουν, να κλονιστούν, να ομολογήσουν, να αναθεωρήσουν, να δουν τον κόσμο και τον εαυτό τους μ’ άλλα μάτια. 

Ο Στήβεν Αβραμίδης αφήνει μισάνοιχτη την πόρτα και προσκαλεί: με συνθέσεις, αντηχήσεις κι αποστάγματα.

 Ξέρω τί θέλω; Αμέ. 
Τον δρόμο για να φτάσω. 
Τον προορισμό τί να τον κάνω; 

Ο Στήβεν Αβραμίδης γεννήθηκε στην Αθήνα τον Μάιο του 1962. Σπούδασε ηλεκτρολόγος μηχανικός στο Ε.Μ.Π. και έκανε μεταπτυχιακά στο Columbia University της Νέας Υόρκης. Είναι διευθύνων σύμβουλος της εταιρείας Tech-Line S.A., η οποία ασχολείται με φαρμακευτικά προϊόντα. 

Με την εβδομαδιαία στήλη του …στο φως του φεγγαριού και στη σκιά του ήλιου… αρθρογράφησε πολιτικά στην καθημερινή εφημερίδα «Φίλαθλος» για πέντε χρόνια (2006-2011). 

Από το 2008 δηλώνει παρών στο διαδίκτυο με το site του dailytripes.gr. 

Πρώτο του βιβλίο ήταν η Γκρίνια, 18 ιστορίες ανατρεπτικής… αγάπης (ΚΑΚΤΟΣ, 2022)








Προφήτου Ηλία 41 Χαλάνδρι 152 33, Τηλ.: 210 23 12 317, ekdoseiskalligrafos@gmail.com, www.kalligrafosbooks.gr















Πέμπτη 1 Οκτωβρίου 2026

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Τσουκάτου το νέο βιβλίο του Στέλιου Καραγιαννόπουλου "Επιβίωση: Πρόσφυγες κι εργάτες στον 20ό αιώνα"

 


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Στέλιος Καραγιαννόπουλος

Επιβίωση: Πρόσφυγες κι εργάτες στον 20ό αιώνα

Σελίδες: 202, ISBN: 978-618-5466-60-2, Τιμή: 14 ευρώ

Εκδόσεις Τσουκάτου

  

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Τσουκάτου το νέο βιβλίο του Στέλιου Καραγιαννόπουλου Επιβίωση: Πρόσφυγες κι εργάτες στον 20ό αιώνα.

Αυτή είναι η ιστορία του Παναγιώτη. Πρόσφυγας από την Κωνσταντινούπολη, καπνεργάτης στην Καβάλα, όμηρος στη Βουλγαρία, εργάτης στη ναζιστική Γερμανία. Μια ζωή σαν όλες τις άλλες. Σαν αυτές τις ζωές για τις οποίες η επίσημη ιστορία δεν έχει χώρο. Ζωές οι οποίες συνήθως καταλήγουν μια στατιστική, ένα νούμερο. Ή τίποτα. Τις ζωές αυτές για να τις αφουγκραστείς πρέπει να διαβάσεις ανάμεσα από τις γραμμές των αρχείων και να προλάβεις τους γέροντες προτού ξεκινήσουν για το δικό τους ταξίδι. Είναι και η ιστορία καταγραφής του απόηχου που άφησε πίσω της η ζωή του Παναγιώτη. Μια αναζήτηση σε αρχεία, σε μνήμες, σε τόπους. Και μια προσπάθεια αυτά τα θραύσματα να αποκτήσουν νόημα. Να απαντήσουν ερωτήματα. Να εξηγήσουν επιλογές. Όταν η λάθος απόφαση σήμαινε πείνα, κακουχία, θάνατο. Είναι και η ιστορία της οικογένειας του Παναγιώτη. Των ανθρώπων που ήρθαν πριν και μετά απ’ αυτόν. Των ανθρώπων που άγγιξε, που κοίταξε, που έφαγε μαζί τους στο ίδιο τραπέζι. Aπό το ίδιο πιάτο. Που τους απογοήτευσε και τον πίκραναν. Που τους μάλωσε και του γύρισαν την πλάτη. Που στάθηκαν δίπλα του όταν η γη έτρεμε. Είναι η ιστορία των ανθρώπων που έζησαν ακόμα μία μέρα, όταν η επιβίωση δεν ήταν αυτονόητη.



Βιογραφικό

Ο Στέλιος Καραγιαννόππουλος γεννήθηκε το 1979 στο Τορόντο του Καναδά. Μεγάλωσε στην Αθήνα και σπούδασε ιστορία στην Κέρκυρα και το Λονδίνο. Το μυθιστόρημά του Αναζήτηση εργασίας (εκδ. Περίπλους, 2022) βραβεύτηκε στον 40ό διαγωνισμό της Πανελλήνιας Ένωσης Λογοτεχνών. Την ίδια χρονιά κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Περίπλους το ιστορικό δοκίμιο Τι να μαγείρευε η γιαγιά Ζαχαρένια και άλλες ιστορίες από τις κουζίνες της Κωνσταντινούπολης. Έχει επιμεληθεί την έκδοση των μαρτυριών Από την Πάνιτσα στο Διάσελλο, μια ιστορία από τη Θεσσαλία (εκδ. Ηδύφωνο, 2022) και Ταξιαρχία Ιππικού του ΔΣΕ (εκδ. MemOria, 2025). Από το 2016 ζει στις Βρυξέλλες και εργάζεται στη βιβλιοθήκη της Ευρωπαϊκής Επιτροπής.

 

Εκδόσεις Τσουκάτου, Μαυρομιχάλη 84 & Καλλιδρομίου, 114 72 Αθήνα, 2108817341