Ο ήχος των καθημερινών
τεμαχίζει την καρδιά .
Άστεγος με φιμωμένο το στόμα
προσποιούμαι το άγγιγμα .
Ακούω το ράγισμα στο στέρνο μου
οι συμβιβασμοί ένα σφάλμα
που λύντσαρε τα μέσα μου .
Με γνέφουν τα καλοκαίρια
ρίχνοντας κλεφτές ματιές.
Η φθορά μ' έσφαξε
τα χείλη ξεράθηκαν
το όνειρο στραγγαλίζεται
πάλλει τα στήθη των κοριτσιών .
Στο χρόνο που περίσσεψε
ας τολμήσουμε
για ένα απόγευμα ζωής.
Carpe .


Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου