Δεκατρία χρόνια μετά την πρώτη της ποιητική κατάθεση "Σε Ρυθμό Ονείρου" (2013), η ποιήτρια επιστρέφει το 2026, γεφυρώνοντας την έμπνευσή της ανάμεσα σε Ελλάδα και Καναδά. Με μια διαδρομή γεμάτη συμμετοχές σε διεθνή λογοτεχνικά forums και ανθολογίες, καταθέτει σήμερα νέα "χειρόγραφα εσωτερικής αφύπνισης". Ένα ebook αγγλόφωνης συνεργατικής ποίησης και δύο επερχόμενα έργα — τους ποιητικούς "Ψιθύρους σε Σεντεφένιο Φόντο" και τις μικρές ιστορίες "Ψυχής Αποτυπώματα". Μια δίγλωσση αναζήτηση που μετουσιώνει την εσωτερική αφύπνιση σε λόγο.
ΑΙΘΕΡΟΧΑΔΙ
Πριν ακόμη ανάψει η πρώτη μου ανάσα,
πριν από το βλέμμα της μάνας,
ένα άγνωστο άγγιγμα με σημάδεψε,
φως αρχέγονο σφράγισε την ύπαρξη μου.
Η γήινη αρματωσιά μου ήταν λειψή,
μέχρι που κάτι άπιαστο,
στάθηκε στο στήθος μου, έγινε παλμός,
φέγγει η άβυσσος μες στα σωθικά μου.
Από τότε, μια άγρυπνη ανάσα,
μια σιωπή με φτερά, σκιρτάει ανήσυχα,
χτυπάει το κέλυφος της ύπαρξής μου
κι εγώ το ονομάζω ψυχή – από δέος,
μια λέξη μικρή για να χωρέσει την αρχή, τη λάμψη
και το άρρητο που με δημιούργησε.
Έτσι, περπατώ με ένα αόρατο σημάδι στο δέρμα,
σαν μυστική ευλογία, ανείπωτο δώρο
που σφραγίστηκε δίχως φθόγγους,
με ρίζες στον αιθέρα και άνθη στο αίμα.
Άλλοτε, το νιώθω
σαν χαραμάδα που ζητά άνοιγμα
κι άλλοτε, σαν το πρώτο χάδι ενός κόσμου
που αναδύεται από μια παλιά μνήμη ουρανού.
Αν με ρωτήσεις ποια είμαι,
θα σου δείξω το ίχνος,
εκεί όπου ο άνεμος
χαϊδεύει ακόμη το μέσα μου.
Κι αν με αγγίξεις βαθιά,
θα νιώσεις κι εσύ αυτή την αιθέρια αφή,
την απόδειξη πως είμαστε πλασμένοι
από το υλικό των άστρων,
που νοστάλγησαν τη γη.
©® Κική Μπουρδάκου
***********
Το Δώρο της Φιλίας - Best Friends -
‘By the waters of Niagara Falls, I learned that friendship can turn a foreign land into home.’
Η φιλία μας είναι ένα παλιό δέντρο,
οι ρίζες του είναι θαμμένες βαθιά στη γη,
τα κλαδιά του τόσο φαρδιά
για να στεγάσουν κάθε καταιγίδα που κουβαλάμε.
Στους ώμους σου ξάπλωσα
τις πιο εξαντλημένες νύχτες μου,
αυτές που τα δάκρυα φτάνουν στην αυγή σιωπηλά
και η ησυχία γίνεται τόσο απέραντη
που δεν ζητάει χάρτη, καμία εξήγηση.
Η φιλία μας είναι η πιο όμορφη διαίρεση,
δυο χέρια που παίρνουν το λίγο που έχουμε
και το σπάνε απαλά μέχρι να γίνει αρκετό.
Είμαστε ψίθυροι στο σκοτάδι,
προσεκτικοί και τρυφεροί,
ώστε οι φόβοι μας να μην ξυπνήσουν
και χαθούν στο κρύο.
Κι όταν η ζωή γίνεται άκρη γκρεμού ,
εσύ είσαι το σταθερό βλέμμα που τρέμει με τον άνεμο
αλλά αρνείται να πέσει.
Καλύτερέ μου φίλε,
είσαι η ψυχή που περπατάει δίπλα μου,
αυτή που δεν την αποκαλώ απλώς «δική μου»,
αλλά «σπίτι», «ασφαλές μέρος», «καταφύγιο».
Επειδή στο πέρασμα του χρόνου,
μόνο οι αληθινοί φίλοι μένουν ως δικαίωση της ζωής.
©® Κική Μπουρδάκου
**********
The Alchemy of the Azure
In the crystalline sanctuary of a liquid mirror,
where the sky lays down its velvet gray,
a hidden transformation stirs the silence.
The ice of yesterday renounces its rigid solitude,
surrenders to the current and becomes a river
unafraid of the thought of dissolution.
My form erodes, melts away,
yet the essence remains untouched, a vein of light
taking root within the darkened water.
A boat glides like a white feather
that has forsaken the weight of its laments,
dragging the “before” behind it as an echo, yet letting it fade
into the foam born from the oar.
Circles unfold, small rebellions
within a world that has learned to stand unmoved.
And I, a swan rowing breathlessly,
with my soul submerged in the labor of silence,
cut through the water without deviation.
I am not defined by the opposite shore,
but by the courage to become flow within the unknown.
I row against the shadows,
where doubt gapes open like an abyss.
And if my fears become the depths,
I shall become the flame that breathes beneath the brine.
For there I whispered the secret…
That freedom is not a harbor,
but the moment you realize your soul
can no longer be contained by borders.
©® Kiki Bourdakou
In the crystalline sanctuary of a liquid mirror,
where the sky lays down its velvet gray,
a hidden transformation stirs the silence.
The ice of yesterday renounces its rigid solitude,
surrenders to the current and becomes a river
unafraid of the thought of dissolution.
My form erodes, melts away,
yet the essence remains untouched, a vein of light
taking root within the darkened water.
A boat glides like a white feather
that has forsaken the weight of its laments,
dragging the “before” behind it as an echo, yet letting it fade
into the foam born from the oar.
Circles unfold, small rebellions
within a world that has learned to stand unmoved.
And I, a swan rowing breathlessly,
with my soul submerged in the labor of silence,
cut through the water without deviation.
I am not defined by the opposite shore,
but by the courage to become flow within the unknown.
I row against the shadows,
where doubt gapes open like an abyss.
And if my fears become the depths,
I shall become the flame that breathes beneath the brine.
For there I whispered the secret…
That freedom is not a harbor,
but the moment you realize your soul
can no longer be contained by borders.
©® Kiki Bourdakou
Inspired during a boat ride on Lake Simcoe, Canada.
“Where the oar breaks the silence of Lake Simcoe, thoughts cease to be whispers and become a river.
Amidst the vastness of the water, yesterday’s ice finally thawed, giving way to a spring that knows no borders.”
