Μπριτζίλντα Ντέντε " Η Παναγία, το σύμβολο της μητρότητας και της αγάπης. "

 Η Παναγία, το σύμβολο της μητρότητας και της αγάπης.

Η Παναγία είναι η ιερή μορφή που αγγίζει βαθιά την ανθρώπινη ψυχή. Είναι Εκείνη που προσφέρει αγάπη χωρίς να προσδοκά αντάλλαγμα, η μητέρα που αγκαλιάζει τον πόνο του κόσμου και η ενσάρκωση της αφοσίωσης που παραμένει ακλόνητη μπροστά στα δεινά. Πρόκειται για μια αγάπη που ορίζεται από τη θυσία, την υπομονή και τη συγχώρεση. Η Παναγία μάς υπενθυμίζει ότι η αγάπη εμπεριέχει πόνο. Το να αγαπάς σημαίνει να αποδέχεσαι τον φόβο της απώλειας και το βάρος της θυσίας. Η μητέρα είναι η πηγή του αισθήματος ασφάλειας και ο τόπος όπου διδάσκεται η αγάπη.

Μας διδάσκει να υπερασπιζόμαστε όσα πιστεύουμε, ακόμη και όταν ο δρόμος είναι εξαιρετικά δύσκολος.

Η ανθρώπινη δύναμη έγκειται στην αντιμετώπιση των προκλήσεων και στην ετοιμότητα του ατόμου να δράσει για χάρη της αγάπης και του κοινού καλού. Η μορφή της Παναγίας μεταδίδεται από γενιά σε γενιά ως πνευματική και πολιτισμική κληρονομιά — γεφυρώνοντας όσα λαμβάνουμε με όσα αφήνουμε πίσω μας. Το να αγαπάς και να αφιερώνεσαι στο καλό σημαίνει ότι αρνείσαι να αφήσεις τον χρόνο να φτωχύνει την ανθρώπινη ψυχή. 

Αυτό που καθιστά τη ζωή αθάνατη δεν είναι ο χρόνος που ζούμε, αλλά η αγάπη που αφήνουμε πίσω μας. * Η σύγχρονη ανθρωπότητα φαίνεται να έχει χάσει την πίστη της στο ιερό και στον αρχέγονο δεσμό μεταξύ ανθρώπου και φύσης.

Αμφισβητώντας τους νόμους της φύσης ή απομακρυνόμενοι από την ισορροπία, οι άνθρωποι δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να γίνουν κυρίαρχοι των πάντων.

Ωστόσο, η φύση ούτε ξεχνά ούτε συγχωρεί· ανταποκρίνεται σε κάθε πράξη ανθρώπινης αλαζονείας. Θεός, φύση και ανθρωπότητα — τρεις πραγματικότητες της ύπαρξης. Όταν ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του μέσα στη βιασύνη της ζωής, χάνει και τον δρόμο της επιστροφής προς τον ίδιο του τον εαυτό.

Από τη σκοπιά της πίστης, πολλοί πιστεύουν ότι ο Θεός δημιούργησε τη μητέρα ως έναν από τους ωραιότερους τρόπους για να μας χαρίσει αγάπη, φροντίδα, προστασία και ζωή. Η μητέρα είναι εκείνη που μας διδάσκει τα πρώτα μας μαθήματα, στέκεται στο πλευρό μας όταν έχουμε ανάγκη και μας αγαπά ακόμη και όταν κάνουμε λάθη.

Ο Θεός δεν μπορούσε να βρίσκεται παντού, γι' αυτό δημιούργησε τη μητέρα.

Ο Θεός δημιούργησε τη μητέρα ώστε στο πρόσωπό της να βλέπουμε την αγάπη και την αγκαλιά — και να βρίσκουμε μια ανοιχτή καρδιά στην οποία μπορούμε πάντα να χτυπήσουμε την πόρτα.

Μπριτζιλντα Ντεντε

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ " Η ΚΟΠΕΛΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ."

 

Πόσο ποθούσαμε να βγαίνει τσάρκα

Στο ποδήλατο πάνω

καμαρωτή,

Στο πέρασμα της άρωμα λαύρας

Ρίγη μας έσπερνε μες την ψυχή.

Σαν να μας μοίραζε τα μάγια

Μ' ένα τριγκ-τριγκ του κουδουνιού

Σαν να μας πιάναν του έρωτα σκάγια

Όλους μας μάζευε σαν νεοσσούς.

Ματιές μας όλες μέλι και γάλα

Σε μια γωνία στητοί,

αραχτοί,

Ζωντανά μάτια, μαύρα μεγάλα

Αυτή καβάλα,θεά φτυστή .

Γοργά ερχόταν λιώναμε όλοι

Πέφταν αγκωνιές μα και σπρωξιές ,

Ποιος θα μπει στις έννοιας περιβόλι

Ποιος θα κάνει άνοιξες τις εποχές;

Ένας θα'χε κοκαλάκι νυχτερίδας,

Φύγανε βέλη, ματιες ίσια,λοξά

Ο καθένας μας έριχνε ζαριές ελπίδας

Σφραγίδα βάζει ο έρωτας στην καρδιά.

Χθες ο φίλος μας μας είπε όλο χάρη :

Ερωτευτήκαμε φίλοι,το ομολογώ,

Με δύο ποδήλατα μαζί ζευγάρι

Στις στράτες της ζωής, μαζί οι δύο.

Λευτέρης ΣιώμοςΚ/75δ.π.ελ .

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Η “Παναγία του Χάρου” στους Λειψούς"

 

*Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"                 

      *Από τη Μεγαλόχαρη της Τήνου έως την “Παναγία την Καβουράδαινα”, την “Παναγία Κιουρά” και την “Παναγία του Χάρου”.

                                    **Οι Παναγίες των νησιών μας

         “Εν Λειψώ προστρέχοντες, την σην Εικόνα, την του Χάρου Δέσποινα, περιπτυσσόμεθα πιστώς, την ευωδίαν καρπούμενοι, των εν αυτή  θείων κρίνων υμνούντες σε” (κοντάκιον)

           Ανήμερα της Παναγίας σήμερα (15 Αυγούστου) και μία παλιά συνήθεια (πνευματική διαστροφή) επανέρχεται εμμονικά. Αυτή η συνήθεια σχετίζεται με τα ονόματα-επίθετα που έχουν αποδοθεί στη Θεομήτορα και συνοδεύουν το όνομά της εδώ και αιώνες.
          Ο πλούσιος αυτός κατάλογος των ονομάτων-επιθέτων μπορεί να συγκριθεί μόνο με τον αντίστοιχο κατάλογο για τη Θεά Αθηνά και τον Θεό Απόλλωνα.
        Τόσο ο κατάλογος της Παναγίας όσο κι αυτός των αρχαίων Θεών καταδεικνύει τη θέση που κατέχουν στην καρδιά και στην Πίστη των Ελλήνων (Χριστιανών και Ειδωλoλατρών).
          Είναι απορίας άξιον πως ο αριθμός των ονομάτων-επιθέτων που έχουν αποδοθεί στην Παναγία, τη θεά Αθηνά
και στον Απόλλωνα αλλά και οι εκκλησίες ή τα λατρευτικά ιερά που έχουν κτιστεί  προς τιμήν τους είναι κατά πολύ ανώτερος από τον αντίστοιχο αριθμό στον Χριστό και στο Δία.

       Φαίνεται πως οι πιστοί (αδιακρίτως θρησκείας) ήθελαν το τιμώμενο πρόσωπο (Παναγία) ή θεότητα (Αθηνά, Απόλλων) να βρίσκεται πιο κοντά στις ανάγκες και στον ψυχικό τους κόσμο από ότι οι αυστηρές μορφές του Ιησού και του Δία.
         Εξάλλου πάντοτε η θρησκεία και η πίστη ήταν προϊόν μιας βιωματικής σχέσης  με το "Θείον" και αποτυπώνει εναργέστατα την αδυναμία και τις ανασφάλειες του θνητού ανθρώπου λόγω του πεπερασμένου της φύσης του και της θνητότητάς του.

           Εξαιτίας ,λοιπόν,  αυτού του γεγονότος οι μορφές της Παναγίας, της Αθηνάς και του Απόλλωνα ήταν πιο οικείες  και προσιτές στην ανθρώπινη φύση των Πιστών.

             Θεωρούσαν, δηλαδή, πως τόσο η Παναγία όσο  και οι Αθηνά και Απόλλων όχι μόνον μπορούσαν και μπορούν να βοηθήσουν και να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο από μόνοι τους αλλά να λειτουργήσουν και ως αποτελεσματικοί διαμεσολαβητές προς την ανώτατη αρχή-δύναμη(Θεός-Χριστός/Δίας).
          Επειδή,  όμως, η σκέψη εύκολα ξεστρατίζει σε παράπλευρους βοηθητικούς δρόμους, ας επιστρέψουμε στην αρχική σκέψη για τα συνοδά  ονόματα-επίθετα της Μεγαλόχαρης και αγαπημένης Μητέρας όλων των Πιστών, της Παναγίας.

        Το επίθετο-όνομα Μεγαλόχαρη (Τήνος), όπως και τα "Εκατονταμπυλιανή" (Πάρος), "Χοζοβιώτισσα" (Αμοργός), "Σπηλιώτισσα"(Αγραφα), "Χρυσαφίτισσα" (Μονεμβασιά), "Γκυκοφιλούσα"(Πέτρα Λέσβου), η Παναγία Σουμελά, Η Παναγιά η Κανάλα (Κύθνος), Παναγία "Εικοσιφοίνισσας", η «Παναγία η Πιαλιώτισσα» και "ων ουκ έστω αριθμός".

          Ο καθηγητής θεολογίας Α. Καριώτογλου μέτρησε 500 ονόματα για την Παναγία, τα γνωστά και ως "Θεοτοκωνύμια".

            Το πλήθος και η ποικιλία αυτών των παράξενων και ευρηματικών ονομάτων-επιθέτων που συνοδεύουν την Παναγία ανευρίσκεται τόσο στην ηπειρωτική χώρα όσο και στη νησιωτική. Αυτό υποδηλώνει την αγάπη και την πίστη των Ελλήνων προς τη Θεομήτορα αλλά και την εδραία πεποίθησή τους πως η Παναγία αποτελεί πάντα τον βέβαιο σύμμαχό τους στις δυσκολίες της ζωής τους.
       Εκτός των παραπάνω ο καθηγητής Α. Καριώτογλου καταγράψει τα κριτήρια με τα οποία αποδίδεται αυτή πληθώρα των "Θεοτοκωνύμιων". Σχετικά αναφέρει:    
         "Υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι με τους οποίους εκφράζονται τα ονόματα της Παναγίας. Ανάλογα με τον τόπο ή ανάλογα με τον τρόπο που έχει γίνει η εικονογράφηση. Μπορεί να υπάρχει και ένας τρίτος ονοματοδοσίας ανάλογα με τη σχέση του Χριστού με την Παναγία".
        Σε αυτήν την τρίτη κατηγορία ανήκει και η "Παναγία του Χάρου" στους Λειψούς.
            Η θεματολογία της εικόνας ξαφνιάζει αφού η Παναγία κρατά στην αγκαλιά της τον Χριστό Εσταυρωμένο και όχι το Θείον Βρέφος. Αν εξαιρέσουμε την "Παναγιά τη Γλυκοφιλούσα" που ο Χριστός αγγίζει το μάγουλο της Μητέρας του (Παναγίας). Όλες οι άλλες εικόνες  χαρακτηρίζονται από την προσεγμένη και ισορροπημένη σχέση-απόσταση ανάμεσα στην Παναγία (Μητέρα) και στο γιο (Χριστό).
            Έτσι η εικόνα της "Παναγίας του Χάρου" στους Λειψούς είναι μοναδική τόσο ως προς την θεματολογία-σχέση Παναγίας και Χριστού όσο και ως προς το όνομα, αφού η λέξη "Χάρου" παραπέμπει σε κάτι αρνητικό για τον άνθρωπο (θάνατο).

         «Ναόν και Μονήν σοι πάλαι Κόρη, σεμνοί Μονασταί εν τη Λειψώ, ανήγειραν υμνούντες σε, και  εν αυτώ ενέθηκαν, την ιεράν Εικόνα σου, ήτις του Χάρου ωνόμασται».

           Η Ιστορία αναφέρει πως το 1600 μ.χ Μοναχοί από το ιερό νησί της Πάτμου έφθασαν στους Λειψούς και έχτισαν το Εξωμονάστηρο "Παναγία του Χάρου". Ο ναός είναι βυζαντινής τεχνοτροπίας και ρυθμού και τρισυπόστατος. Βασικό γνώρισμά του  είναι και ο χαμηλός τρούλος του. Το ιερό κειμήλιο του ναού, η εικόνα της "Παναγίας του Χάρου " φυλάσσεται τον περισσότερο χρόνο στη Μητρόπολη του νησιού, στο ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.
          Η εκκλησία της "Παναγιάς του Χάρου" γιορτάζει και πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου με προσέλευση πολλών προσκυνητών και από τα πλησιέστερα νησιά (Λέρος...)
           Κι αυτό γιατί η εικόνα της "Παναγιάς του Χάρου" είναι θαυματουργή σύμφωνα με μία παράδοση σχετική με τα κρινάκια που αποθέτουν οι πιστοί στην εικόνα.

         Σύμφωνα με την παράδοση και τους σχετικούς θρύλους τον Απρίλιο του 1943 μία ευσεβής-πιστή κοπέλα ανέθεσε στην εικόνα μία δέσμη-μπουκέτο από άσπρα κρινάκια. Αυτά με τον καιρό ξεράθηκαν, αλλά τον Ιούλιο συνέβη κάτι απίθανο και παράξενο. Τα κρινάκια άρχισαν να "ζωντανεύουν", έβγαλαν μπουμπούκια και στις 23 Αυγούστου, ημέρα εορτής της Παναγίας, άνθισαν και πλημμύρισε ο χώρος γύρω από την εικόνα από ευωδία.

            Αυτό συμβαίνει, και πάντα σύμφωνα με την τοπική παράδοση,  κάθε χρόνο στη γιορτή της "Παναγίας του Χάρου" γι  αυτό στην εικόνα βρίσκεται πάντοτε ένα μικρό μπουκέτο με ξεραμένα κρινάκια. Στην τοπική γιορτή της Παναγίας, 23 Αυγούστου (τα εννιάμερα της Παναγίας), μαζεύουν τα ανθισμένα κρινάκια και τα προσφέρουν στο εκκλησίασμα.
            Έτσι οι Λειψοί τόσο με το μύθο του Οδυσσέα και της Καλυψούς (αρχαία Ωγυγία) όσο και με την εικόνα της "Παναγίας του Χάρου" απέκτησαν μια ξεχωριστή ταυτότητα έχοντας ως οικόσημο τα δύο παραπάνω στοιχεία.

             Ο αρχαίος μύθος και η θρησκεία (η εικόνα της "Παναγίας του Χάρου" και οι πολλές εκκλησίες) συνθέτουν την εικόνα των σύγχρονων Λειψών που με την επικουρία της φύσης (θάλασσα και χαμηλά βουνά) μάς καλούν να τους επισκεφτούμε και να τους γνωρίσουμε από κοντά.

        “Η Εικών σου η αγία εξιστά άπαντας εν αυτή γαρ Κόρη, εν Σταυρώ κρατείς ον εκύησας, ανερμηνεύτως ως άνθρωπον δι΄ έλεος, και του Χάρου δε, ταύτην καλούμεν υμνούντες σε”.
                                    Γιατί Ελλάδα είναι και οι Λειψοί. 

https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Mohamed Rahal - "Γιατί με κατηγορείς;" Ποίημα του λαϊκού ποιητή Abdelkader El Khaldi

 

Mohamed Rahal / Αλγερινός ερευνητής:

Ένα από τα πιο διάσημα αλγερινά λαϊκά ποιήματα, που συντέθηκε κατά την αποικιακή περίοδο, είναι του μεγάλου λαϊκού ποιητή Abdelkader El Khaldi, με καταγωγή από την επαρχία Mascara, ο οποίος γεννήθηκε το 1896 και πέθανε το 1964. Οι στίχοι του ποιήματος "Γιατί με κατηγορείς;" αποδίδονται στον λαϊκό ποιητή Abdelkader El Khaldi, ο οποίος το έγραψε κατά την γαλλική αποικιακή περίοδο πριν από το ξέσπασμα της επανάστασης. Είναι ένα από τα πιο όμορφα και τραγουδισμένα ποιήματά του, και είναι ένα ρομαντικό ποίημα που ήταν ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα που τραγουδήθηκαν στην ιστορία της αλγερινής λαϊκής κληρονομιάς κατά την αποικιακή περίοδο. Μεταξύ αυτών των ποιημάτων είναι τα "Oran, Oran", "Ω, Μακρυλάιμε", "Η Γαζέλα" και "Γιατί με κατηγορείς;" Όπως ακριβώς το ποίημα "Oran, Oran" αφηγείται την ιστορία του χωρισμού μεταξύ ενός πατέρα και ενός γιου, το "Γιατί με κατηγορείς;" είναι ένα ρομαντικό ποίημα. Η ιστορία αυτού του ποιήματος αφηγείται τις επιπλήξεις των εραστών για την αγάπη του ποιητή για την αγαπημένη του, την οποία ο ποιητής χρησιμοποίησε για να εκφράσει την καρδιά του μέσα από την ποίηση. Συντέθηκε το 1951 και ο ποιητής Αμπντελκαντέρ Ελ Χαλντί επηρεάστηκε βαθιά από αυτό το θέμα. Με τους ποιητές που τον προηγήθηκαν, ο πιο διάσημος από τους οποίους είναι ο μεγάλος ποιητής Μουσταφά "Μπεν Ιμπραήμ". Το ποίημα έγινε διάσημο ως τραγούδι στο ύφος της κληρονομιάς του Οράν, και ο πρώτος που το ερμήνευσε ήταν ο μεγάλος καλλιτέχνης Αχμέντ Γουάχμπι, ο οποίος το άκουσε και του άρεσε τη δεκαετία του '50 του περασμένου αιώνα. Όπως γνωρίζετε, ο μεγάλος καλλιτέχνης Αχμέντ Γουάχμπι πέρασε τον χρόνο του στην εξορία στο Παρίσι, καθώς εντάχθηκε στο μουσικό ινστιτούτο στο Παρίσι από το 1947 έως το 1957. Εκεί βυθίστηκε στα αριστουργήματα της παγκόσμιας μουσικής και ανέπτυξε την ενέργεια και το καλλιτεχνικό του ταλέντο. Ερμήνευσε επίσης το ποίημα Οράν Οράν του ίδιου ποιητή, καθώς και πολλά ποιήματα. Το ποίημα "Γιατί με κατηγορείς;" ήταν από τα πιο διάσημα ποιήματα που τραγουδήθηκαν κατά τη διάρκεια της αλγερινής επανάστασης. Μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας, τα ποιήματα της αλγερινής λαϊκής κληρονομιάς, ειδικά στη δυτική Αλγερία, έγιναν πολύ διάσημα, με την αναβίωσή τους ως τραγούδια στη λαογραφία του Οράν. Όταν η τέχνη του Rai άρχισε να εμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας του '70, το ποίημα "Γιατί με κατηγορείς;" ήταν ανάμεσα στα δημοφιλή ποιήματα που τραγουδήθηκαν στο τραγούδι του Rai. Φυσικά, δεν τραγουδήθηκε παρά μόνο αφού η τέχνη του Rai έγινε διεθνώς διάσημη. Τραγουδήθηκε στο ύφος ενός ρομαντικού τραγουδιού Rai και πολλοί καλλιτέχνες το ερμήνευσαν, συμπεριλαμβανομένων των Cheb Hasni και Cheb Nasro, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το 1999, ο Khaled επέλεξε αυτό το ποίημα για να το ξαναδιαβάσει στο άλμπουμ του "Kenza", έναν φόρο τιμής στον καλλιτέχνη Ahmed Wahbi και τον ποιητή Abdelkader El Khaldi, που πήρε το όνομά του από τη δεύτερη κόρη του. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1999 από την Universal Music στην Ευρώπη, λαμβάνοντας χρυσή πιστοποίηση από την Εθνική Ομοσπονδία Φωνογραφικών Παραγωγών. Αργότερα επανακυκλοφόρησε από την Arc 21 στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Waras Records το 2000.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άνθρωπος η κορωνίδα της δημιουργίας. Ευχαριστία και δοξολογία πρέπει εις τον Θεό."

 

Άνθρωπος η κορωνίδα της δημιουργίας.

Ευχαριστία και δοξολογία πρέπει εις τον Θεό.

Ας φέρουμε εις την μνήμη μας δια ολίγον το ιστορικό δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου. Αυτό το υπέροχο μεγαλείο το οποίο κάθε μέρα βιώνουμε και ως εκ τούτου δεν μας συγκινεί ιδιαιτέρως.Ας αναλογιστούμε για ποιον το εδημιούργησε ο Κτίστης του παντός.

Από το τίποτα, από το μηδέν εδημιουργήθηκε αυτό το οποίο ονομάσαμε κόσμο-σύμπαν. Ο παντοδύναμος Θεός, δια μόνης της προσταγής Του, δια μόνου του λόγου Του έκτισε τον κόσμο άπαντα. Η δημιουργία διήρκεσε ημέρας επτά. Την πρώτη ημέρα είπεν ο Θεός «Γεννηθήτω φώς» και «εγένετο φώς». Έτσι, απλά. Ομοίως και τις άλλες ημέρες.

Για τον άνθρωπο, για εμάς οι οποίοι αποτελούμε την κορωνίδα της δημιουργίας, δεν «είπε και εγένετο». Διαβάζουμε «ποιήσομεν άνθρωπονκατ’ εικόνακαι καθ’ομοίωσιν ημετέρα». Η Αγία Τριάς,Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, ο ένας και μοναδικός Θεός, αποφασίζει να δημιουργήσειτον άνθρωπο με την δυνατότητα να γίνει όμοιος με Αυτόν κατά χάρη. Εντελώς διαφορετικός τρόπος από την υπόλοιπη δημιουργία. Από πηλό έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο και « ενεφύσησε πνεύμα ζωής». Το όνομα του πρώτου ανθρώπουήταν Αδάμ. Βλέποντας ο Θεός μόνο τον Αδάμ εις τον παράδεισο σκέφτηκε να του δώσει βοηθό, σύντροφο και συνεργάτη. Αφού ο Αδάμ αποκοιμήθηκε, ο Θεός αφαίρεσε μια πλευρά αυτού και δημιούργησε την Εύα, την πρώτη γυναίκα. «Άρσεν και θήλυ εποίησεν ο Θεός». Όλα τα άλλα τα οποία λέγονται είναι κατασκευάσματα του πονηρού δια του πεπτωκότος ανθρώπου. Η Εύα δημιουργήθηκε από την πλευρά του Αδάμ για να γίνει αντιληπτό ότι είναι ισότιμος του ανδρός. Αν εγένετο από μέρος του σώματος το οποίο είναι μπροστά θα ήτο ανώτερη, ενώ αν ήταν από μέρος του σώματος το οποίο  είναι πίσω θα ήταν κατώτερη.

Ο Θεός για εμάς τους ανθρώπους εδημιούργησε το σύμπαν «καλώς λίαν» και το έθεσε εις την διάθεσή μας. Να μας υπηρετεί και να δοξολογούμε τον Δημιουργό. Πάντα έγιναν εν σοφία. Δισεκατομμύρια αστέρες, πλανήτες , δορυφόροι, γαλαξίες, κινούνται αενάως και χωρίς να συμβαίνουν ατυχήματα, όπως συμβαίνουν εις τις ανθρώπινες πολιτείες. Όλα δουλεύουν τέλεια και μαρτυρούν την δύναμη και την πανσοφία του Κτίστη.

Η κορωνίδα της δημιουργίας, ο άνθρωπος, ο κάθε ένας από εμάς και πρώτος εγώ,οφείλουμε να δοξολογούμε και ευχαριστούμε «εν παντί τόπω» τον Τριαδικό Θεό, ο οποίος εδημιούργησε και μας χάρισε αυτό το υπέροχο σύμπαν.Είναι ύβρις οπεπτωκός άνθρωπος με την υπερηφάνειά του και τον εγωισμό του ναπεριφρονεί τον Κτίστη καινα προσκυνεί τα κτίσματα. Είναι, επίσης, ύβρις τα κατά παραχώρηση Θεού επιτεύγματα του ανθρωπίνου πνεύματοςνα ταοικειοποιείταιο άνθρωπος,να πιστεύει ότι είναι ένας (μικρός) Θεός καινα σκέπτεται να δημιουργήσει άνθρωπο(!!)εις το εργαστήριο. Οποία βλασφημία. Εντελώς, τυχαία, έρχεται αυτή τη στιγμή εις τον νου μου η ιστορία του πύργου της Βαβέλ.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός πάντα λατρεύει και προσκυνεί τον Κτίστη και όχι τα κτίσματα. Να φωτίσει ο Κύριος και τους πλανηθέντας αδελφούς μας να επανέλθουν εν μετανοία και εξομολογήσει εις τον δρόμο της σωτηρίας. Αμήν.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άγιος Απόστολος ο Νεομάρτυς."

 

Άγιος  Απόστολος ο Νεομάρτυς.

            Η Αγία μας Εκκλησίας σε μια ομάδα Αγίων έχει δώσει τον τίτλο Νεομάρτυρας . Τον τίτλο αυτό έλαβαν άνδρες και γυναίκες που μαρτύρησαν για τον Χριστό στα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής σκλαβιάς. Δεν επέτρεπαν οι οθωμανικοί κατακτητές οι σκλαβωμένοι Έλληνες να πιστεύουν και να λατρεύουν τον Σωτήρα Χριστό. Τους τιμωρούσαν αυστηρά και τις περισσότερες φορές τους θανάτωναν. Πολλοί από τους Νεομάρτυρες είναι συγχρόνως και εθνομάρτυρες, δηλαδή αγωνίζονταν και για την Ελευθερία του υπόδουλου γένους. Κάποιοι προσποιούνται ότι το ξέχασαν.Eμείς, βροντοφωνάζουμε τα λόγια του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη‧«η επανάσταση του 1821 έγινε για την πίστη του Χριστού και της Ελλάδος την ελευθερία».

Πολλοί είναι οι Άγιοι Νεομάρτυρες των οποίων γνωρίζουμε τα ονόματά τους, ακόμα περισσότεροι όσοι τα ονόματά τους δεν γνωρίζουμε. Τα ονόματα όλων αυτών τα γνωρίζει ο Θεός και τους έχει στεφανώσει με το αμάραντο στεφάνι της δόξης Του και απολαμβάνουν την αιώνια Ζωή. Στο νέφος αυτό των Νεομαρτύρων περίοπτη θέση κατέχει ο Άγιος Απόστολος ο Νέος, με τον βίο του θα ασχοληθούμε.

            Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος γεννήθηκε το 1667 μ.Χ. στο χωριό του Πηλίου Άγιος Λαυρέντιος από τους Κώστα Σταματίου και τη Μέλπω. Οι γονείς του ήταν φτωχοί βιοπαλαιστές και ευσεβείς Χριστιανοί. Πήρε από τους γονείς του τα πρώτα μαθήματα  ευσεβείας, τιμιότητας και εργατικότητας. Μικρός είναι ο Άγιος όταν μένει ορφανός από τους δυο γονείς του και σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων, το 1682, αναγκάζεται να φύγει από τον τόπο του και κατέληξε να δουλεύει σε ένα καπηλειό στην Κωνσταντινούπολη. Σε αυτή την ηλικία ο Άγιος σε ξένο και εχθρικό περιβάλλον προσπαθεί, εργάζεται, προσεύχεται στον Χριστό και διακρίνεται για την καλή του συμπεριφορά. Είναι Χριστιανός καλός.

            Τέσσερα χρόνια μετά την αναχώρηση του Αγίου από το χωριό του, οι συγχωριανοί του και οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών υπέφεραν από την άδικη και μεγάλη φορολογία.Γι’ αυτό πήγε μια επιτροπή κατοίκων στην Κωνσταντινούπολη και βρήκανε τους αρμόδιους για την περιοχή επιτρόπους και έλαβε υπόσχεση και έγγραφα για την μείωση της φορολογίας.Όταν γύρισαν στον τόπο τους ο Βοεβόδας όχι μόνο δεν μείωσε τη φορολογία, αλλά θεώρησε τα έγγραφα πλαστά και σιδηροδέσμιους τους οδήγησε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη και φρόντισε να φυλακιστούν ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας.

            Μόλις οι κάτοικοι πληροφορήθηκαν τα γεγονότα έστειλαν επιτροπή στην Κωνσταντινούπολη να επισκεφθεί την Βασιλομήτορα , να την ενημερώσουν και να αποφυλακιστούν οι φυλακισμένοι. Ο Άγιος με καλή διάθεση προσφέρθηκε να τους βοηθήσει γιατί αυτοί δεν γνώριζαν που έπρεπε να απευθυνθούν. Επιπλέον ο Άγιος γνώριζε και την γλώσσα. Παρέδωσε το υπόμνημα σε ανώτατο αξιωματούχο, που προηγουμένως είχε επηρεαστεί από τον Βοεβόδα του Πηλίου.Ο αξιωματούχος εξαγριωμένος παραπέμπει τον Άγιο και τους άλλους στον Βοεβόδα για τιμωρία. Βασανίστηκαν άγρια. Ζητήθηκε από τον Άγιο να πληρώσει τους φόρους για τατέσσερα χρόνια που έλειπε.Επειδή δεν είχε χρήματα του πήρε το πατρικό σπίτι στο χωριό. Σκεπτόταν ο Βοεβόδας να τους ελευθερώσει φοβούμενος μήπως οι άλλοι πάνε στην Βασιλομήτορα. Όμως, κάποιος γέρος που δεν ήθελε να φανεί ότι ο Άγιοςέλυσε το πρόβλημα, καταθέτει , ψευδώς, ότι ο Άγιος είναι ο πρωταίτιος του εγχειρήματος.

            Γι’ αυτό κλείνεται στη φυλακή και βασανίζεται. Μια μέρα ελευθέρωσε το ένα πόδι και προσπάθησε να δραπετεύσει. Συνελήφθη από τους φύλακες και έρχεται ο ίδιος ο Βοεβόδας και τον κτυπά με το τσεκούρι. Ο Άγιος τον ρωτά: «τι με χτυπάς με τόση σκληροκαρδία; Ή δεν γνωρίζεις ότι είμαι και από σένα και από τους υπηρέτες σου καλύτερος»; Η ερώτηση εκλαμβάνεται από τον Βοεβόδα ως ομολογία πίστεως ότι δηλαδή ο Άγιος είναι μουσουλμάνος και διατάζει να γίνει περιτομή.  Φυσικά αυτό προκάλεσε την αντίδραση του Αγίου και την ομολογία του: «εγώ Χριστιανός είμαι και δεν αρνούμαι την αγία μου πίστη». Νέα βασανιστήρια και φυλάκιση στη φυλακή των κακούργων. Τον περιφέραν σε διάφορους αξιωματούχους για να τον μεταπείσουν και να ασπαστεί τον μωαμεθανισμό, τάζοντας πλούτη και αξιώματα. Ο Άγιος τα απέρριπτε όλα και ομολογούσε Χριστό Σταυρωθέντα και Αναστάντα.

            Τελικά κατέληξε στον Βεζύρη. Μάταια προσπάθησε και αυτός να κάνει τον Άγιο να αλλάξει γνώμη, παρά τις υποσχέσεις του για πιο μεγάλα κέρδη και μεγαλεία. Ο Άγιος δεν τους άκουγε, αλλά διαλαλούσε: «Μην αργοπορείτε και χάνετε τον καιρό σας, ό,τι είναι να κάνετε κάντε το γρήγορα. Οποιονδήποτε θάνατο και αν μου δώσετε θα τον δεχθώ προθυμότατα για χάρη του Χριστού μου. Μην αργοπορείτε λοιπόν. Θέλετε να με κάψετε; Να μαζέψω εγώ τα ξύλα και να ετοιμάσω την φωτιά. Θέλετε να με απαγχονίσετε; Να ετοιμάσω με τα ίδια μου τα χέρια τη θηλειά. Θέλετε να με αποκεφαλίσετε; Δώστε μου το ξίφος να το ακονίσω εγώ όσο χρειάζεται». Δεν πείθονταν ο Άγιος και ο Βεζύρης διέταξε να αποκεφαλιστεί.

            Όλη την νύκτα τον βασάνισαν άγρια. Στον δρόμο προς τον τόπο του μαρτυρίου την άλλη μέρα βάδιζε χαρούμενος γιατί θα πήγαινε στον Χριστό.Χαιρετούσε τους Χριστιανούς που βρήκαν στο δρόμο και ζήτησε να τον συγχωρήσουν. Αυτοί κατάλαβαν τι επρόκειτο να συμβεί και από μακριά έγιναν αυτόπτες μάρτυρες. Όταν έφθασαν στον τόπο του μαρτυρίου ο Άγιος γονάτισε και περίμενε τον δήμιο να τον αποκεφαλίσει. Για να δώσουν χρόνο αλλαξοπιστίας στον Άγιο ο δήμιος ακούμπησε με το σπαθί τρεις φορές το λαιμό του μάρτυρα.Μετά τραβώντας τον από τα μαλλιά τον αποκεφάλισε. Το σώμα το έριξαν στη θάλασσα και το κεφάλι το πήγαν στονΒεζύρη για απόδειξη. Ήταν Δευτέρα 16 Αυγούστου1686.    Ο Μάρτυρας ήταν μόλις δεκαεννέα ετών. Στο άνθος της νιότης του.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ":ΚΙΤΡΙΝΙΑΣΜΕΝΑ ΦΥΛΛΑ"

 

ΚΙΤΡΙΝΙΑΣΜΕΝΑ ΦΥΛΛΑ

​Λυσσομανά ο αγέρας έξω,

κι εδώ στα εσώψυχα

επίσης...

​Όλα τα καλοκαίρια

ένας μισός Αύγουστος

μέχρι τη γιορτή

της Παναγίας.

​Μετά να μετράς, 

σαν φαντάρος,

ανάποδα τις μέρες

μέχρι να σ’ αγγίξει

φθινόπωρο

και να τινάξεις

τα κιτρινιασμένα φύλλα σου...

Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

Η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη είναι απόφοιτος της σχολής Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ Ξυνή. Παρακολουθεί μαθήματα Σχέσεων και Επικοινωνίας στο Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας διαρκώς τις γνώσεις και την προσωπική της εξέλιξη.

Ποιήματά της έχουν αναρτηθεί στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη και στον ιστότοπο της Ποιητικής Έλξης μέσω της Διαδικτυακής Ένωσης Λογοτεχνών, ενώ δημοσιεύσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Homo Universalis – Γεωργία Κωτσόβολου, καθώς και στα Fractalart.gr, Storywits, polismagazino.gr (Polispress), Υδράνη .

Έχει συμμετάσχει σε εκδήλωση ποίησης του Δήμου Νίκαιας με θέμα «Φύση–Άνθρωπος». Παράλληλα, έχει λάβει μέρος σε αξιόλογες συλλογικές εκδόσεις, όπως στο «5ο Ανθολόγιο Ομάδας Ποιητική Έλξη – Απόπειρα Φωτός» και στο «Ανθολόγιο των μελών» από το Ποιητικό Εργαστήρι Θρυαλλίδας.

Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Θαύμα των ανθρώπων» από τις Εκδόσεις Δρόμων