ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΒΑΘΗ - ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Πύρινος πάγος

Αυτό το κάρβουνο το λικνιστό, 

καμπύλες και χάδι, χαστούκι ζωηρό,

όπως χαϊδεύει την στιγμή, 

βιβλία της κολάσεως για ένα σου φιλί. 

Και είναι αυτή η προσμονή...

Παιχνίδια της όρασης, ηδονή. 

Απόμακρη και ψυχρή, 

πύρινος πάγος, θεά αληθινή.

Ίσως η φαντασία που ταξιδεύει σε υδάτινους ωκεανούς ματιών, 

το βλέμμα που χάνεται σε λόφους ζεστούς κόκκινων χειλιών,

λοβοί λουλούδια από κάμπους των πιο ενδόμυχων ευχών, 

αναπνοή ρυθμική από τα κύματα των επτά θαλασσών.

Ανάγκη από χάδι στην πλάτη την περιπαιχτικά αισθησιακή, 

καλοκαιρινή νυχτιά με οργάντζα, 

αμαζόνα θηλυκά ιερή. 

Απόμακρη και ψυχρή, 

πύρινος πάγος, θεά αληθινή...

 7-10-2026

*****

Μικρό παιδί 

Γλυκομουρμουριστό το γιόμα, 

πάνω στο ανεμοστάσι της ζωής,

τρίαινα που αναμοχλεύει, 

πυξίδα που γυρίζει και πανί.

Δροσερό και λικνιστό το σώμα, 

υγρό ,

γεμάτο από της αρμύρας το κουπί,

αρμυρίκια για στρώμα, 

αστέρια για προσκέφαλο και νυχτιά.

Όπως χτυπάνε πάνω στα βότσαλα οι σκέψεις, 

ψωμί και αλάτι από τον αφρό της ζωής.

Πληγές και ανατριχίλα, 

χέρια μυώδη,σκληρή καρδιά,

ένας φάρος από ψηλά. 

Κάθε βήμα που χτυπάει το κύμα, 

μέσα στο βουβό της ματιάς, 

μνήμες από μια παλιά αγάπη, 

νιότης σκιρτήματα, σιγαλιά. 

Ίσως αυτό αναζητά...

Την αληθινή αγάπη. 

Το λιμάνι μέσα στην ωριμότητα του νου, 

ένα κεφάλι πάνω στο στήθος, 

ένα λόγο όλο στοργή,

ψυχή μικρού παιδιού.

3-10-2026

******

Είδωλο 

Είναι αυτός ο πόνος ο βουβός, 

δυνατός ρυθμός, στυγνός,

μέσα στο μυαλό πυροκροτητής,

δυνάστης στην σκέψη, καταπατητής.

Δέσμιοι και δεσμώτες, 

πρωταγωνιστές και θιασώτες ,

άβουλοι σαλτιμπάγκοι 

και εθισμένοι τσαρλατάνοι 

σε έναν ρυθμό για αυτοκτονία, 

ζώα σε κοινή πορεία. 

Είναι και αυτή η μουσική, 

πέφτει στο χώμα ψιλή βροχή, 

φύλλο που φυσάει μέσα στον νοτιά, 

υγρασία που περονιάζει τα σωθικά. 

Και αναρωτιέσαι...

Πού είμαι?!

Ίσως σε ενα φρούριο ψηλό, 

τσιμέντο, ατσάλι και μπετό,

να ονειρεύομαι ότι είμαι αγέρι

αλλά να έρπω γλείφοντας το ξένο χέρι. 

Είναι ο αγέρας ο μεθυστικός, 

που αναμοχλεύει τα φύλλα, τυραννικός,

χαρακιά πάνω στο σιτεμένο δέρμα, ζεστή, 

βροχούλα από δάκρυ και οσμή. 

Πού πάω?? Τι ζητάω??

Μα εγώ τα ξέρω όλα...και νικάω.

Είμαι σοφός και τα γνωρίζω 

και όλα τα άσχημα τα εξαφανίζω...

Μα ένα είναι σίγουρο...

Τον εαυτό μου ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ. 

Δέσμιοι και δεσμώτες, 

πρωταγωνιστές και θιασώτες, 

είδωλα στης ζωής τον καθρέφτη, 

χωρίς επικεφαλίδα και ευεργέτη. 

Ζητείται προσωπείο, 

μέσα στο φθινοπωρινό τοπίο...

χωρίς πρέπει. 

Χαχα...

Η βροχή με έχει ποτίσει μέχρι το κόκκαλο, 

ερμητικά, 

πόδια που τσαλαβουτάνε μέσα στο νερό,  ρυθμικά, 

ατμόσφαιρα που μυρίζει την βροντή, 

γέλιο και δάκρυ σε μια στιγμή. 

Σε αγαπώ εσένα ,φιγούρα καθηλωτική.

Είμαι εγώ που είσαι εσύυυυυ...!

2-10-2026

*****

Φθινοπωρινό αγέρι 

Είναι ένα χρώμα από σημάδι, 

χρυσό χάδι, γλυκό φιλί.

Είναι ένας χτύπος στο χώμα, 

αγκαλιά ζεστή και υγρή. 

Είναι ένα βλέμμα που σε τυλίγει, 

φθινοπωρινό αγέρι πάνω στην σάρκα την καυτή. 

Βαρκούλα η ματιά σε αψυχολόγητα νερά,

ποτάμι που σε καλεί και εσύ εκεί. 

Να ζητάς μια μνήμη από τα παλιά, 

ένα χαμόγελο, ένα νεύμα, μια ματιά. 

Γλυκιά η σκέψη να σε καλεί,

αναριγή και προσμονή. 

Είναι ένα βλέμμα που σε τυλίγει, 

φθινοπωρινό αγέρι πανω στην σάρκα την καυτή. 

Δηλώνω παρόν πάνω στις επάλξεις, 

μαχήτρια σθεναρή και πονηρή.

Όσο τα κλαδιά και εάν μαστιγώνουν, 

τον ήλιο έχω βαθιά μέσα στην ψυχή. 

Λυσσαλέα φωνάζω μέσα στις βροντές.

Με ακούτεεε?! 

Έχω διδαχθεί από τις πληγές,

με δάσκαλο τον δυνατό αγέρα και τις αστραπές.

30-9-2026

*****

Μονοπάτι 

Ένα δροσερό χάδι πάνω στο στόμα, 

ψύχρα γλυκιά σαν προσμονή,

μια σκέψη να λάμπει στα μάτια, 

ακροδάχτυλα να χορεύουν στην ριπή.

Το βλέμμα χαμένο στην μαγική σιωπή,

μονοπάτι στου χειμώνα τη βαριά σιγή.

Ένα τραγούδι του ονείρου η καρδιά, 

να λάμπει , να καίει , μέσα στον χιονιά.

Σε αφυπνίζει η χειμωνιά.

Σε πάει όλο και πιο βαθιά.

Σε πελάγη απέραντα του νου,

σε δάσοι κυκεώνες 

σκέψεις ενός λογισμού. 

Ανάσα βαθιά, πληθωρική, 

να ρουφήξεις του κρύου τη δυνατή ψυχή.

Πάλλεται, φωνάζει μέσα στην λευκή σιωπή, 

σου δίνει ένα χάδι, 

μια κλωτσιά δυνατή. 

Και εσύ ψιθυρίζεις με τα πουλιά του χιονιά, 

φίλοι παλιοί με κοινά μυστικά.

" Ανοίξτε τα φτερά, πετάξτε ψηλά, 

μοιράστε την λύπη και τη χαρά ".

Κόκκινη η μύτη, γελάει η ματιά. 

" Σας ξέρω καλά ".

Έχω γευτεί την παγωνιά μέχρι την ψυχή, 

έχω σπάσει τα δόντια από του αγέρα την ριπή,

έχω πέσει σε λήθαργο στο χιόνι το απαλό,

έχω πιεί νερό κρύο από του βασιλιά χειμώνα το στέρνο το δυνατό. 

......

Και ΖΩ.

28 - 12 - 2025

Ελένη Θ.Π.Λουκά "Το μεγαλείο της Αγάπης"

 

"Το μεγαλείο της Αγάπης"

Ποιος ήλιος σε προσκύνησε,

ποια αυγή σε λαχταράει,

ποια θάλασσα προτίμησε

στο φως σου να μεθάει.

Αγάπη, ηφαίστειο της ζωής,

στα σπλάχνα σου κυλάει

η λάβα δυνατής ψυχής

που τη βαστά και πάει.

Ποια άνοιξη σε ζήλεψε;

ποιο άνθος σε ευωδιάζει;

ποιος άνθρωπος δεν άνθισε

σαν ρόδο στο λιθάρι;

Ελένη Θ.Π.Λουκά

ΙΩΑΝΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ "ΒΑΘΙΑ Η ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ"

 

ΒΑΘΙΑ Η ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ

Βαθιά η ματιά του ωκεανού κι αργοσαλεύουν οι νυχτιές κι οι θύμησες διάφανες μες στην καρδιά των ίσκιων. Μαρμαρωμένα τα νερά κι κόσμος μια αντάρα. Πώς αντρειώνονται μεμιάς της γης οι πονεμένοι, πώς και ξαπλώνουν πλάι μας μέσα στην ίδια πίκρα; Και γυροφέρνουν μ' ανοιχτά πανιά τα μελαμψά καράβια, αυτά που κλέψαν τις ψυχές των μυριοαγαπημένων. Ψιθυριστά τα βάσανα κι οι προσευχές οι μύριες, τυραννισμένα τα βουνά με τους πελώριους βράχους. Νύχτες βαθιές των φεγγαριών, νύχτες με άγια αστέρια με ματωμένα σωθικά ξεβράζονται απ' το κύμα. Κι οι άνεμοι πέφτουν βαριοί πάνω στα νέα βλαστάρια και απιθώνουν λείψανα στον πόνο των κυμάτων. Αργοδιαβαίνουν οι καιροί με τις σκιές στα μάτια και δεν πληρώνουν τα θεριά για τη μεγάλη πίκρα κι αδάκρυτα ποδοπατούν της μέρας το κουράγιο. Μόνη και έρμη τριγυρνά του κόσμου η αντρειοσύνη με τα θολά παράσημα, με το πικρό το δάκρυ. Κι αχνοδιαβαίνει μυστική η μοίρα των ανέμων, με τις πνοές τις πνιγηρές και των καημών τη θλίψη. Ιωάννα Αθανασιάδου

Carpe " Η ψυχή οξειδώνεται..."

 

Μια κηλίδα,
ένας αργός βηματισμός,
ποδοπατώ την σκιά μου .
Στον χειμωνιάτικο ήλιο
κινήσεις σπασμωδικές προς τη ζωή
αντιμάχονται τις δυνάμεις της μοίρας.
Στην καθημερινή συντριβή
η ψυχή οξειδώνεται .
Τα μοναχικά πρωινά λυγίζω τα γόνατα,
ψυχορραγώ .
Στα βαθιά συρτάρια
κρύφτηκε η άνοιξη .
Μια σύσπαση μυϊκή
απελευθέρωσε τις νωθρές ανάσες.
Ξαπλωμένος στο χάος
ξετυλίγω το νήμα της ζωής .
Μέσα στο γκρι του κόσμου
το συναίσθημα καραδοκεί .

Carpe .

Bahtiyar Hidayet ( Azerbaijan.) "For Ronaldo"

 For Ronaldo

My son’s football went flat

We filled it with the neighbor’s car pump

... A car, a pump, football

Is there a connection here?

And my son’s shirt, with “Ronaldo 7” written on it

When Ronaldo plays football

It seems that all four legs move

His body like a ball filled with a pump

A football machine

A man whose legs are bigger than his body

A man like a spider

On roads where one should drive at 40

He still goes at 20

What a great speed, Ronaldo

And, moreover, he does not even get caught by the radar

This is what they call making history

Ronaldo, who still scores goals with his feet and his head

Your legs do not grow old

Your head does not grow old

And we also enjoy watching your game

But, and however, there is one problem

Assholes do not let us enjoy our lives

I am talking about the assholes who have been stuck to the chair for years

They are also the Ronaldos of power

They are your monstrous opponents

Let this be your last move in football, Ronaldo

Your last shot

Give one to the assholes stuck to the chair

Let those ass-owners get caught in the net

Not in the net of a football goal,

But in a spider’s web

LEFTER SHOMO " HIRII KUJTIMEVE"

 

LEFTER SHOMO

H I R I I K U J T I M E V E

""""""""""""""""""""""""""""""""""""""""

Vitet rrodhën si ujrat..

Puhiza e parë kishte davaritur

mjegullën e keqkuptimeve..

Rrebeshi i dilemave ia kish lënë vendin ylbereve të gjykimit, besimit dhe shpresës..

Në pragun e shikimit tënd , sytë e tu më prisnin si ëngjëjt e pritjes..

Në qiellin e kthjellët të vështrimit tënd, kishin dalë dhe na ngrohnin ylberet e mallit..

U ndamë , lamë brenda syve lumenj dashurie të etur, horizonte të larmishme të pasionit dhe zjarrin e mallit që rrëgëtinte si prushi..

Kur ikëm, secili prej nesh kishte marrë me vete hirin e kujtimeve.

Lefter Shomo K/ 67 p.i.α

ΛΙΑ ΣΙΩΜΟΥ "Αχερουσία"

 

 

Αχερουσία

Περίμενε του είπε καθώς εκείνος έφευγε

μ’ ανείπωτες πάντα τις σκέψεις, μυστικές

μα εκείνος μάκραινε, χανότανε

στης νύχτας το σκοτάδι σιωπηλός

πικρά, ανείπωτα τα μυστικά του.

Περίμενε και πάλι ψέλλισε

και την αλήθεια θα ’θελα να μάθω

Κοίτα η λίμνη μας, το πέρασμα στην άλλη όχθη

είναι πικρό και γυρισμό δεν έχει

Μη βιάζεσαι, πες μου τα λόγια τα γνωστά

αυτά που χρόνια μου ψιθύριζες

στην ίδια, την γνωστή σε μας ακρολιμνιά.

Κρύα τα ήρεμα νερά, πόσο μακριά σε παίρνουν

Και χάνεσαι! αμίλητος, σιωπηλός για πάντα.

Θυμήσου ένα απόβραδο στην βάρκα μας

Λίκνιζες με το κύμα τους καημούς σου

ανάλαφρη η δροσιά στους ώμους μας

Κανείς δεν ήξερε πού πάμε

Το βλέμμα σου που κάτι πάντα έκρυβε

Στοχαστικά το κύμα ακολουθούσε.

Κι ήταν ομίχλη, άφαντος ο ορίζοντας

μες στις σκιές χαμένος.

Περίμενε λες ψέλλιζε το είναι μου

Όλα τα χρόνια σε άχαρο βυθό πνιγμένα

Πριν φύγεις μίλα μου τον πόνο σου

Αβύσσου της ζωής σου τα συντρίμμια.

Ας περιμένει κι ο βαρκάρης στην σιωπή του

Τους χωρισμούς που είδε, και πόσους δεν είδε

Δεν τους πόνεσε. ακίνητος και απαθής

Πάει, γυρνά απ’ όχθη σ’ όχθη

Ψυχρή κι η υγρασία του νερού τον σκέβρωσε

τα δάκρυα των θνητών τον πότισαν αφιόνι.

Αστροφεγγιά ο ουρανός

και την σελήνη κάλυψε κιτρινισμένη λήθη

Ανέμου αργοσάλεμα τραβά μόνο την πλώρη

Τον άνεμο δεν τον ακούς πώς σέρνεται;

φύλλα πώς γυροφέρνει στην νυχτιά;

Σιμά σου κι όλο τριγυρνά, λόγια μη και σου πάρει.

Λες και πονά κι αυτός για με

ψάχνει, γυρίζει, δέρνεται

του νου σου λες και τριγυρνά

τα μονοπάτια τα θλιμμένα

τις σκέψεις σου μη βρει εκεί

στα μνήματα της λήθης που φωλιάσαν.

Μίλα στον άνεμο αν θες. Ξέρεις γιατί...

Θα ’ρθει μετά, αύρες θα δέσει, ψίθυρους

δίπλα σε με θα γείρει. Θα μου τα συζητήσει.

Ανείπωτη, ασήκωτη πικρία

Ρινίδες φεγγαριού στον ίσκιο σου

Κι εσύ διαβαίνεις μακριά και φεύγεις μόνος

μόνος το βάρος μιας ζωής πώς το σηκώνεις;

μόνος, αμίλητος, πικρός,

κι εγώ δεν ξέρω που να στηριχθώ

δεν με κρατά η βαρύτης.

Το κοιμητήρι πέρα στην ακρολιμνιά

τώρα θαρρείς και φάνηκε.

Ψυχρές, αμίλητες κι οι γκρίζες πέτρες.

με δέντρων τα θροΐσματα αγκαλιάστηκαν

φεγγαρακτίνες στην νυχτιά τις έντυσαν ασήμι.

Και άφατη και νεκρική σιγή

στις πέτρες, στην καρδιά μου.

Κρυφός, απόκοσμος και χάνεσαι

στης χειμωνιάς το ξεροβόρι αφανισμένος

Αμίλητος, το βήμα σιωπηλό

ήχος ανάλαφρος μες στις σκιές των δρόμων

εκεί που μόνη καρτερούσα για να ’ρθεις

τα μυστικά σου στην καρδιά μου ν’ αποθέσεις.

Μα στης ταφόπετρας τον ίσκιο έσμιξες

μ’ ακτίνες φεγγαριού της λήθης.

Οκτώβριος 2008

Από την συλλογή  " Ωσεί Άνθος του Αγρού " Ελευθερουδάκης, 2025.

 Η φωτογραφία ανήκει στην Ποιήτρια