Summary of the 2026 Inaugural Fu Lei Former Residence - Anna Keiko “Poetry and Beyond” Poetry Exhibition Series

 Summary of the 2026 Inaugural Fu Lei Former Residence 

Anna Keiko “Poetry and Beyond” Poetry Exhibition Series

On March 22, 2026, the inaugural Fu Lei Former Residence Anna Keiko “Poetry and Beyond” Poetry Exhibition concluded successfully at the Fu Lei Former Residence in Zhoupu Town, Pudong New District, Shanghai. Lasting one and a half months, the exhibition attracted hundreds of visitors. Using poetry as a medium, it paid tribute to the spirit of Fu Lei and promoted the integration of poetry culture into daily life, achieving fruitful results.

I. Opening: Simple yet Profound

On February 10, 2026, amidst the lingering chill of spring, the Anna Keiko “Poetry and Beyond” Poetry Exhibition quietly opened at the Fu Lei Former Residence (No. 48 Lixi Road, Zhoupu Town). There was no ceremony, no press, and no fanfare—it began its poetic journey with simplicity.

Led by Chief Planner Mr. Guo Nankai, twelve people attended, including Manager Xu and Teacher Tao from Lixi Culture Company, Cai Feng and Wang Yaning (co-founders of the Fu Lei Reading Club), and Shan Shui and Qian Yuming (Deputy Secretaries-General of ACC Shanghai Huifeng International Literature), along with other members. That day, over a dozen visitors, including Tan Zhenguan, Cui’e, Xiao Ying, and a female delivery rider, arrived early to view the exhibition. As the exhibition opened just before the Spring Festival and the weather was cold, the organizers did not widely publicize it to avoid disrupting holiday preparations. The centerpiece of the exhibition was planned as the “Lixi Lantern Festival Poetry Gathering,” and preparations were underway.

During the preparation for the exhibition and the poetry gathering, many Chinese and international poets sent congratulatory messages. From China, these included renowned scientist-poet Guo Yuefang and celebrated Shanghai poet and International Poetry Festival chairman Zhao Lihong. International poets who sent video congratulations included French poet-artist Timothée Bordenave, renowned South Korean poet Kang Byoung-chul, acclaimed Indonesian poet Sastri Bakry, distinguished Armenian poet Maja Panajotova, Vietnamese poet Vö Thi Nhu Mai, celebrated Italian poet Angela Kosta, and eminent Belgian poet Germain Droogenbroodt.

II. Lantern Festival Poetry Gathering: Poetry Enriches the Lantern Festival, Emotion Fills Lixi

On the afternoon of March 1, the inaugural “Lixi Lantern Festival Poetry Gathering” was held at the Zhoupu Cultural Center. Themed “Poetry Enriches the Lantern Festival, Emotion Fills Lixi,” it was hosted by Zhoupu Town Cultural Service Center and Shanghai Lixi Culture Development Co., Ltd., and co-organized by the Fu Lei Reading Club, Fu Lei Former Residence, and ACC Shanghai Huifeng International Literature Society. Special guest poet Anna Keiko took center stage, as nearly a hundred poetry enthusiasts gathered for this poetic occasion.

A Gathering of Esteemed Guests

Attendees included Gong Xiaoyong, Director of the Zhoupu Cultural Center; Qian Wenliang, Professor at the Shanghai University College of Liberal Arts and Director of the China Contemporary Poetry Research Center; Yang Binhua, renowned critic from the Shanghai Writers Association; Cao Xiaohang, poet and Director of the Shanghai Prosecutors’ Federation of Literary and Art Circles; Rui Xiao, expert from the Institute of Urban Cultural Innovation at the Shanghai Academy of Social Sciences; and Zhai Yuxi, President of the North American Poetry Association, who traveled with his wife from Houston, USA, via Beijing. Notable poets Yang Ruifu and Cui Tianyi also attended. As Rui Xiao remarked on stage, “Anna Keiko was born for poetry and lives for poetry.”

A Splendid Array of Poetic Events

The poetry gathering opened with “Youthful Rhymes Greeting Spring,” performed by the parent-child language arts group of Fulei Primary School. Internationally renowned poet Anna Keiko shared her life credo, “Knowledge changes destiny, culture cultivates the spirit,” and donated a signed collection of her poems to the Fu Lei Former Residence. Poetic friends from around the world sent video blessings, demonstrating how the power of poetry transcends borders.

The recitation segment was divided into two parts: the inheritance of classics and original works. Parent-child duos performed classics like “Invitation to Wine” (Qiang Jin Jiu). Xu Guoxin recited Anna Keiko’s poem “Ocean Waves,” while Zhai Yuxi recited Keiko’s “Lilacs at Fayuan Temple” alongside Xin Qiji’s classic “Lantern Festival” (Qingyu’an · Yuanxi)—ending with the evocative line, “But when I turned around, there she stood, in the fading lantern light,” which brought the Lantern Festival mood to its peak. Poets Cao Xiaohang, Yang Ruifu, and Rui Xiao each took the stage to recite their own original works. At the event, calligraphy pieces featuring congratulatory poems presented to Zhoupu by renowned artists Xue Xixiang and Huang Yazhou were impressively unveiled.

Setting Sail: Lixi P

Lee Yeon-su - Poetry

1. Salar de Uyuni*


Lee Yeon-su


I turned the desert upside down

I part my lips and let salt bloom

I came face to face between desert and sky

The husks shed by salt-tree fruits on all sides

murmur their sentences


I roll in the salty garment the sea has taken off

Uyuni, in the traces of having collapsed,

gathered the sloughed skins the foam left behind

Forbidden tears ripened and burst — the salt

stacked its body, rising on the tips of pillars


It is an unknowable origin that resembles a mirror

You, who have not evaporated,

are crossing the desert you once swam through

on milk-white ice floes,

drifting, drifting, drifting

I lean my chest back — all night, white grains of sand

keep spilling out from my mouth

With the clouds the sky has spat out,

the loose space between us brings

a lengthened shadow trailing behind —

greetings and farewells in one

In every chest where white sand grains mutter,

a mirror flickers, and a saltiness keeps rising


Where has the face that hung in the sky gone —

even shattered beneath my feet,

I return again,

and even overturned, reflected,

it is a face that cannot be erased


* Salar de Uyuni: the world's largest salt flat, located in Bolivia




소금사막 우유니*


이연수



사막을 뒤집었다

입술을 열어 소금을 피운다

사막과 하늘 사이 마주했다

사방 소금나무 열매가 쏟아놓은 각질들이

문장을 웅얼거린다


바다가 벗어놓은 짠 기운 옷으로 뒹군다

우유니는 주저 앉은 흔적으로

포말이 내어놓은 허물을 모았다

금지된 눈물이 익어 터진 소금은

기둥으로 발끝을 세워 몸을 쌓았다


거울을 닮은 알 수 없는 기원이다

증발하지 않은 너는

헤엄친 사막을 우유빛 유빙으로

둥둥둥 건너고 있다

가슴 젖히니 밤새 하얀 모래알

자꾸만 입으로 흘러나온다

하늘이 뱉어 낸 구름으로

헐렁한 사이는 마중과 배웅으로

길어진 그림자 끌고 온다

하얀 모래알이 주절대는 가슴마다

거울이 반짝이고 간기가 자꾸만 솟아오른다


하늘에 걸린 얼굴은 어디로 가고

발아래에서 쪼개져도

내가 다시 돌아와

뒤집혀도 반사되어

지워지지 않는 얼굴이다

*소금사막 우유니 : 볼리비아 포토시주(州)의 우유니 서쪽 끝에 있는 소금으로 뒤덮인 사막.

****

​2. Blue Hole

Lee Yeon-su


Topaz sapphire pearl jewel-sea of the Red Sea

A blue hole is a cave filled with unusually blue seawater

Somewhere, endlessly — once you enter

A sinkhole in the sea begins, from which you cannot escape

A trap, on the day I must descend into the blue water?

Between the thinned surface, a computer's power light flickers

Shall I dip my ankle in — I hold my breath, bubbles rise gurgling

The breath I filled myself with swims, transparent ears drift

The diver steadies their breathing and turns toward the bottom

Cobalt-colored shallows and sea urchins blooming like red flowers


Lotte World Gyro Drop, spinning and dizzy

As I rise, the held breath floats up

The moment the crown of my head strikes the sky

A vertiginous 2 seconds of weightlessness on the way down

Gathering my whole body, hoping not to be discarded

I shut my eyes tight and grip my hands hard

The speed of falling


I had a dream — the days I laughed brightly as a child,

The playground seesaw creaking and groaning

I surrendered my body to the children's cheers and movement

A husky voice flowing from the radio

The film Begin Again, and the song

Lost Stars — guitar notes ringing out

Like a star that has lost its way

A blue sports car racing down the road

Hair streaming above my forehead

It was the day the wind blew and I left home


The underwater cave, like the cut cross-section of a bell pepper

Someone's hands and feet refracted, rippling

Lifted their head, wagged their tail toward the surface

A cursor blinks in the deep sea —

Click



블루홀

이연수


토파즈 사파이어 진주 홍해의 보석 바다

블루홀은 유난히 푸른 바닷물로 가득 찬 동굴이다

어디 한 부분 끝없이 한번 들어가면

헤어나지 못하는 바다 속 싱크홀 시작된다

푸른 물속으로 들어가야 하는 날 함정이라니?

얇아진 수면사이 컴퓨터 전원이 반짝거려

발목을 넣어볼까 숨을 참는다 기포가 뽀글뽀글 솟아오르고

가득 채운 숨은 헤엄쳐 투명한 귀는 떠다닌다

다이버 호흡을 고르고 바닥을 향하여

코발트 빛 여울과 붉은 꽃으로 피어난 성게들


롯데월드 자이로드롭 뱅글뱅글 어지럽다

올라가는 사이 참던 숨이 떠오른다

하늘에 정수리가 부딪힌 순간

아찔하다 내려오는 무중력 2초

온몸을 모아 버려지지 않기를

눈을 질끈 감고 손을 꽉 쥐었다

추락의 속도를


꿈을 꾸었다 어렸을 적 환하게 웃던 날,

놀이터 시소는 삐그덕 거린채

아이들 환호성 소리와 움직임에 따라 몸을 내맡겼다

라디오에서 흘러나오는 허스키한 목소리

영화 비긴 어게인과 노래 그리고

'Lost Stars' 기타소리 울려 퍼져

길을 잃어버린 별처럼

도로 위에 파란 스포츠카 질주하고

머리카락이 이마위에서 휘날리고

바람이 부는 방향으로 집을 떠난 날이었다

물속에 잠긴 동굴은 피망의 잘린 단면처럼

누군가 손과 발이 굴절되어 일렁인 채

고개를 쳐들어 수면을 향해 꼬리를 흔들었다

바다 속 커서는 깜박인다

클릭하기를

​

ΘΟΔΩΡΗΣ ΜΠΕΛΙΤΣΟΣ "Το μανιάτικο λάβαρο του ’21 (μια παλιά μαρτυρία)"

 

Ο Πετρόμπεης ξεσηκώνει τη Μεσσηνία (P. Von Hess, 1852)

"Vincit omnia veritas"

Για τα λάβαρα (μπαϊράκια ή φλάμπουρα όπως τα αποκαλούσαν τότε) που κρατούσαν οι Μανιάτες καπετάνιοι στα χρόνια της Εθνεγερσίας υπάρχουν απειροελάχιστες πληροφορίες. Εννοείται πως το λάβαρο που προβάλλεται και τείνει να καθιερωθεί ως σημαία της Μάνης τα τελευταία χρόνια δεν έχει καμιά σχέση με το ’21 ούτε με τους Μανιάτες οπλαρχηγούς. Είναι νεόκοπο δημιούργημα που επινοήθηκε πριν από τρεις δεκαετίες περίπου. Πάνω στο κοινό μοτίβο που είχαν τα φλάμπουρα πολλών οπλαρχηγών, δηλαδή το γαλάζιο σταυρό σε λευκό πανί, προστέθηκαν τα συνθήματα «ή ταν ή επί τας» και «Νίκη ή Θάνατος»: αδόκιμα τελείως καθώς ούτε προκύπτουν από κάποια ιστορική μαρτυρία ούτε έχουν σχέση με το καθολικό σύνθημα της Φιλικής Εταιρείας «ΗΕΑ ΗΘΣ», δηλαδή «ή Ελευθερία ή Θάνατος». Το λάβαρο αυτό είναι λάθος να προβάλλεται ως η ιστορική σημαία της Μάνης στο σύνολό της.

Τι στοιχεία όμως υπάρχουν για τα αυθεντικά λάβαρα των Μανιατών του ’21;

Η μόνη γραπτή πληροφορία που έχουμε είναι λίγο μεταγενέστερη, του 1831. Αναφέρει πως τα μανιάτικα λάβαρα είχαν κεντημένες τις μορφές του Λυκούργου και του Λεωνίδα. Συγκεκριμένα ο ταγματάρχης Ιωάννης Σπ. Μπαϊρακτάρης, σε αναφορά του της 13ης Μαρτίου 1831 σχετικά με μια μανιάτικη διαμαρτυρία, έγραψε ότι ο Ηλίας Κατσάκος βάδισε κατά του Γυθείου: «…με αναπεπταμένας σημαίας, φερούσας τας εικόνας του Λυκούργου και Λεωνίδου…». Και ο Ηλίας Σαλαφατίνος επιβεβαιώνει στις 22/3/1831, απαντώντας στην κατηγορία ότι βαστούσαν ξένες σημαίες: «…βλέπομεν κάποιον Κανάρην να αρχίση τον πυροβολισμόν των κανονίων εναντίον μας, προφασίζοντας όμως ότι είδε ξένας σημαίας και δεν στοχάζεται ότι αύται αι σημαίαι επρωτοσήκωσαν την επανάστασιν, και ώστε πολεμούμεν με τον Σουλτάνον αυτάς είχομεν».

Προφανώς, αυτά τα λάβαρα δεν καθιερώθηκαν ως τοπικά σύμβολα. Άλλωστε η αρχειακή αυτή μαρτυρία ήταν άγνωστη ή λησμονημένη έως το 2015, οπότε την ανέσυρε από την αφάνεια ο έγκριτος ιστορικός ερευνητής Σταύρος Καπετανάκης, ο οποίος σημειώνει:

«Λανθασμένη είναι η επικρατούσα γνώμη ότι, η σημαία, την οποία έφεραν οι Μανιάτες με τον Μαυρομιχάλη στην πορεία τους προς την Καλαμάτα, ήταν λευκή με κυανό σταυρό» [Στ. Καπετανάκη, «Οι Μανιάτες στην Επανάσταση του 1821», 2015, σ. 61 και σημ. 158].

Την ίδια άποψη είχε και ο αείμνηστος Δικαίος Βαγιακάκος.

Από το 1947 που καθιερώθηκε με Β.Δ. η 23η Μαρτίου ως τοπική εθνική εορτή της Μεσσηνίας, την ημέρα της επετείου γίνεται μια αναπαράσταση της απελευθέρωσης της πόλης της Καλαμάτας από τους Μανιάτες και Μεσσήνιους οπλαρχηγούς, με τελετουργικά που διαφοροποιήθηκαν στην πορεία του χρόνου. Από φωτογραφίες και φιλμ που έχουν διασωθεί διαπιστώνουμε πως παλιά ο σημαιοστολισμός περιλάμβανε μόνο ελληνικές σημαίες. Οι δε οπλαρχηγοί ελευθερωτές της πόλης δεν κρατούσαν λάβαρα στις σχετικές εκδηλώσεις κατά τις δεκαετίες του ’50 και ’60.

Καλαμάτα, 23.3.1970. Παντού ελληνικές σημαίες κι ένα λάβαρο
με γαλάζιο σταυρό, απλό χωρίς συνθήματα 

Επί χούντας εμφανίζονται για πρώτη φορά λευκά λάβαρα με γαλάζιο σταυρό, χωρίς κάποιο σύνθημα. Είναι πολύ πιθανό η ιδέα να προήλθε από τους πίνακες του σημαντικού ντόπιου ζωγράφου Ευάγγελου Δράκου (1913-1972), στους οποίους απεικονίζει τους αγωνιστές που λευτέρωσαν την Καλαμάτα να ανεμίζουν λευκές σημαίες με γαλάζιο σταυρό. Αυτό δεν τεκμηριώνεται ιστορικά αλλά δεν είναι και άτοπο, μιας και τα πιο πολλά λάβαρα των αγωνιστών είχαν το σύμβολο του σταυρού, σε ποικίλους χρωματισμούς.

Από εικαστικής πλευράς πιο αυθεντικός πρέπει να θεωρείται ο πίνακας του Peter von Hess (1792-1871) «Ο Π. Μαυρομιχάλης ξεσηκώνει τη Μεσσηνία». Στον πίνακα αυτό ο Πετρόμπεης απεικονίζεται να βαστά λευκό λάβαρο με κόκκινο σταυρό. Ο Γερμανός ζωγράφος ήρθε στην Ελλάδα το 1832 μαζί με τον Όθωνα. Φιλοτέχνησε 39 μορφές και στιγμιότυπα από τον αγώνα της ανεξαρτησίας κατά παραγγελία του Βαυαρού μονάρχη Λουδοβίκου Α΄, πατέρα του νεαρού βασιλιά της Ελλάδας. Επίσης, έφτιαξε προσχέδια τοιχογραφιών που διακόσμησαν τη βασιλική στοά του Μονάχου (που καταστράφηκε από βομβαρδισμό κατά τον Β΄ παγκόσμιο πόλεμο, εφ. ΕΘΝΟΣ, 24.3.1962) και τα ανάκτορα του τσάρου Νικόλαου Α΄ της Ρωσίας στην Αγ. Πετρούπολη.

Οι εικόνες του Hess έχουν ηρωικό ύφος αλλά η γοητεία τους οφείλεται στη σημασία που δίνει στη λεπτομέρεια, κάτι που αφορά το σύνολο του έργου του. Για το λόγο αυτό έχουν αυθεντικότητα όσον αφορά τα αντικειμενικά στοιχεία: ενδυμασία, οπλισμό κλπ. Για να το πετύχει προφανώς πήρε πληροφορίες από τους πρωταγωνιστές του αγώνα, τους οποίους γνώρισε προσωπικά. Λογικά το ίδιο ισχύει και για τα λάβαρα που σχεδίασε, γι’ αυτό και διαφέρουν από αγωνιστή σε αγωνιστή. Ο Αγραφιώτης, ο Κεφάλας, ο Π.Π. Γερμανός κραδαίνουν λάβαρα με γαλάζιο σταυρό, ο Υψηλάντης με τον αναγεννώμενο φοίνικα, ο δε Γκούρας με λευκό σταυρό σε γαλάζιο πανί. Μόνο το λάβαρο που ανεμίζει στα χέρια του Πετρόμπεη είναι λευκό με κόκκινο σταυρό. Συνεπώς, είναι πολύ πιθανό να ήταν το γνήσιο.

Το Καργκέζε της Κορσικής το 1870

Μια ξεχασμένη μαρτυρία από την Κορσική

Την άποψη αυτή ενισχύει μια μαρτυρία που μας έρχεται από πολύ μακριά κι από πολύ παλιά. Από τους Μανιάτες της Κορσικής! Στο Καργκέζε επιβιώνει μέχρι σήμερα μια μικρή κοινότητα περίπου 300 ατόμων με μανιάτικες ρίζες, με συνδετικό κρίκο την ελληνόρυθμη ενορία του Αγ. Σπυρίδωνα. Κατά τις δυο πιο σημαντικές εορτές της κοινότητας, τη Δευτέρα του Πάσχα και στο καθολικό του ναού στις 12 Δεκεμβρίου, γίνεται περιφορά των εικόνων με επικεφαλής τον ιερέα που βαστά το λάβαρο της κοινότητας: λευκό με κόκκινο σταυρό (!) και μια γαλάζια λωρίδα κοντά στον ιστό. Τοπική παράδοση αναφέρει πως το λάβαρο έφεραν από το Οίτυλο οι πρώτοι Μανιάτες που εγκαταστάθηκαν στην Κορσική στα τέλη του 17ου αιώνα.

Το παλιό λάβαρο των Μανιατών του Καργκέζε με τον κόκκινο σταυρό (όπως του Πετρόμπεη) και τη γαλάζια λωρίδα κοντά στον ιστό (δεν διακρίνεται)

Αυτή δεν είναι μια παράδοση πρόσφατη, που θα μπορούσε να αμφισβητήσει κάποιος την αυθεντικότητά της. Την αναφέρει ο Νικόλαος Β. Φαρδύς (1853-1901), ο οποίος το 1885 μετέβη στις «Καρυαίς», όπως αποκαλεί εξελληνισμένα το Καργκέζε, όπου έμεινε 20 μήνες περίπου διδάσκοντας τα Ελληνικά. Το 1888 εξέδωσε εκτεταμένη μελέτη για την εκεί μανιάτικη αποικία. Μεταξύ άλλων κατέγραψε τα κειμήλια που υπήρχαν «εν τη Ελληνική Εκκλησία των Καρυών». Γράφει (σελ. 123-124):

«Ο κώδων της Εκκλησίας ταύτης, μικρού μεγέθους, λέγεται ότι μετηνέχθη εκ Πελοποννήσου υπό των πρώτων αποίκων Ελλήνων. Μια εικών του Επιταφίου επί κεκομμένου ξύλου κατά το σχήμα των εζωγραφισμένων προσώπων, μετρίας τέχνης, και μία εικών της Θεοτόκου, λέγεται επίσης ότι μετηνέχθησαν εξ Οιτύλου [σ.σ. μεταγενέστερα οι εικόνες χρονολογήθηκαν στα τέλη του 17ου αιώνα, επιβεβαιώνοντας την προφορική παράδοση]. Μία εκ μετάξης λευκή σημαία με μέγαν ερυθρόν σταυρόν εν τω μέσω και με μίαν πλατείαν κυανήν ταινίαν εκ του μέρους της αναρτήσεως λέγεται ότι είναι η σημαία των πρώτων αποίκων Ελλήνων. Το ξύλον της αναρτήσεως της σημαίας ταύτης φέρει εις το άνω άκρον μέγαν αργυρούν σταυρόν. Ομοιάζει δ’ εν συνόλω η σημαία αύτη προς βυζαντινόν λάβαρον, το οποίον άπαξ του ενιαυτού, τουτέστιν την Δευτέραν της Δικαινησίμου εβδομάδος, εκθέτουσι, κρατούντες προ των εικόνων, τας οποίας περιφέρουσι πέριξ του χωρίου…».

Μαρτυρία του Νικολάου Φαρδύ (1885)

Σε άλλο σημείο, όπου περιγράφει το τελετουργικό της Ανάστασης, γράφει (σελ. 100):

«Μετά ταύτα δε ο ιερεύς κρατών ανά χείρας την σημαίαν των αποίκων Ελλήνων, ήρχετο προ των θυρών της Εκκλησίας, αίτινες ήσαν κλεισταί, και έλεγεν: Άρατε πύλας οι άρχοντες υμών…».

Παρόμοια περιγραφή έχουμε από τον έγκριτο Μανιάτη συγγραφέα και ερευνητή Πέτρο Π. Καλονάρο (1894-1959) από το χωριό Νόμια της Κοίτας, ο οποίος το 1921 που σπούδαζε στη Γαλλία, επισκέφθηκε την Κορσική με συμφοιτητές του Μανιάτες από το Καργκέζε. Έκανε εκτεταμένη επιτόπια έρευνα, την οποία δημοσίευσε το 1937. Μετά το θάνατό του, μαζί με άλλες μελέτες του, συμπεριλήφθηκε στον τόμο «Μάνη, κάστρο της παράδοσης», ο οποίος εκδόθηκε το 1981 με φροντίδα του γιου του, του Παναγιώτη Καλονάρου, και με επιμέλεια του Δικαίου Βαγιακάκου. Σχετικά με το θέμα μας αναφέρει (σελ. 180-181):

«Η ελληνική εκκλησία του Καργέζε, ο Άγ. Σπυρίδωνας έγινε μόλις στα 1873. Πριν υπήρχε κάποια άλλη που χάλασε. Η καμπάνα της εκκλησίας όμως είναι πολύ παλιά, φερμένη από το Οίτυλο, όπως παλιότατα και φερμένα απ’ τη Μάνη είναι μια λευκή σημαία με κόκκινο σταυρό, είδος λαβάρου, που την περιφέρουν στο χωριό την ημέρα της Διακαινησίμου, ο ξύλινος επιτάφιος παρόμοιος μ’ εκείνους που βρίσκονται στη Μάνη, ακόμα και μερικές εικόνες καλούτσικης τέχνης…». Και πιο κάτω, για την τελετή της Ανάστασης (σελ. 182):

Μαρτυρία Πέτρου Καλονάρου (1921)

«Ο ιερέας άναβε με ατσαλόπετρα τη φωτιά για να δώσει νέο φως και ύστερα διάβαζε το Ευαγγέλιο του όρθρου. Κατόπιν ο παππάς έλεγε το «Χριστός Ανέστη» και κρατώντας την παλιά σημαία της αποικίας με τον κόκκινο σταυρό, προσκαλούσε το πλήρωμα των εκκλησιαζομένων κι ένας-ένας φιλούσε το Ευαγγέλιο και το χέρι του ιερέα…».

Εν κατακλείδι: το λάβαρο που διατηρούν επί τρεις αιώνες ως ιερό κειμήλιο από την μακρινή πατρίδα τους οι Μανιάτες του Καργκέζε, είναι παρόμοιο με εκείνο το οποίο βαστά ο Πετρόμπεης στο ξεκίνημα της Επανάστασης, κατά τον πίνακα του Hess.

Θεωρώ πως η σύμπτωση είναι πολύ μεγάλη για να είναι τυχαία.

Θ. Μπελίτσος, Σεπτέμβρης 2025

Δημοσιεύτηκε στην εφ. Μανιάτικη Αλληλεγγύη, φ. 322, Ιανουάριος 2026.

Πηγές-Βοηθήματα

«Από την Επανάστασι του 1821», εφ. ΕΘΝΟΣ, 24.3.1962.

«Πανόραμα Ελληνικής Επαναστάσεως», εκδ. Κ. Κουμουνδουρέα, χ.χ. (ίσως 1992).

Peter von Hess, πίνακας “Petros Mavromichalis revolts Messenia” (1852).

Αναστασία Μηλίτση-Νίκα, Σταυρούλα Βερράρου, «Η Καλαμάτα μέσα από το φακό του Χρήστου Αλειφέρη (1937-1974)», ΓΑΚ Μεσσηνίας 2013.

Ευάγγελου Δράκου, πίνακες: «Απελευθέρωση της Καλαμάτας» και «Αναπαράσταση της δοξολογίας της 23ης Μαρτίου στην Καλαμάτα», Λαογραφικό Μουσείο Καλαμάτας.

Θεόδωρος Γρ. Μπελίτσος, «Ενστάσεις για ένα μνημείο», στον τόμο (e-book) «Είκοσι και μία Ιστορίες για το ’21», Φλεβάρης 2024, εκδ. “The strange quark: Καταφύγιο λόγου”, σελ. 12-14.

Ι.Λ. «Ο εορτασμός της τοπικής εθνικής εορτής εις Καλάμας», εφ. Η Φωνή του Μοριά, 15.3.1956.

Μίμη Ηλ. Φερέτου, «Η Καλαμάτα αφετηρία της επαναστάσεως του 1821», εφ. Μεσσηνιακά Νέα, 18.3.1961.

Νικολάου Φαρδύ, «Ύλη και σκαρίφημα Ιστορίας της εν Κορσική Ελληνικής Αποικίας», Αθήναι, 1888.

Πέτρου Π. Καλονάρου, «Μάνη, Κάστρο της παράδοσης», εκδ. Πέτρος Πατσιλινάκος, 1981.

Σταύρου Γ. Καπετανάκη, «Οι Μανιάτες στην Επανάσταση του 1821», Εταιρεία Λακωνικών Σπουδών, 2015.

Από https://belitsosquarks.blogspot.com/

Migel Flor "Filozofia ime pêr retë"

 

Filozofia ime pêr retë Retë mbajnë lot pa zë, pa faj. Qielli i lëshon kur s’mban më. Retë i njoh si gratë që mbajnë në kraharor ujë të ndenjur. Nuk qajnë si ne por rëndohen derisa u dorzohet qielli. Një re e bardhë më foli sot: “Lotët nuk bien gjithmonë nga sytë, ndonjëherë ngjiten lart e bëhen qiell.” Dhe pashë si u ça drita, në plagë të njomura shiu një dhimbje foli pa urdhër. Ne të poshtmit e quajtëm mot. Këta të lartmit zemër që nuk duron më. Migel Flor

CARPE "Αρτηρία..."

 

Η αρτηρία στο λαιμό πάσχει.
Πνίγομαι απ'την ρηχότητα της ψυχής,
σε τούτον το ζόφο
κάρφωσα στην πόρτα της καρδιά
τα κομμένα φτερά,
πόσο θ'αντέξουμε ακόμα ;
Κατάκοποι απ' τη ρέμβη της υποταγής
φορέσαμε κατάσαρκα τη γύμνια μας .
Τις στιγμές του αμοιβαίου οργασμού
ήρθαν στα χείλη λέξεις ζεστές,
στον καιάδα πετάχτηκαν
τ' απομεινάρια σώματος και ψυχής .
Να εξανθρωπίσουμε τον ουρανό
με όσα γλιστράνε μέσα από τα χέρια μας .

Carpe .

LEFTER SHOMO "HËNA BREDHAKE"

 

Ajo bredhake hënë që lart shëtitje dilte

Krekosur,hijerëndë orvatej drejt shtëpisë

Njëherë endej detesh,e herë lart në pyje

Si një kusare zemrash që hyn në dashuri.

Kur ish ajo e plotë,çdo

zemërndjerë rrëmbente

Dhuronte fërgëllitje në ndjenja, pa shpjegim

Si nuse mes dalldisë njëherë shëmbëllente

Tjetrën, si pamje gruaje zhytur në marrëzi.

Ajo me çehre joshjeje si zonjë lozonjare

Me ledha e me naze lodron me hijedritë

Në porta nuk troket e futet në dritare

Në zemra rindez zjarre që asnjë nuk mund t'i fikë.

Si një kusare mjeshtre që hyn pandjerë në zemra

Përpiqet të ngulitet ajo në ndjeshmëri,

Dhe hyn drejt pa trokitur mes grilave e brenda

Si hyjnë emocionet pa pyetur asnjeri.

Lefter ShomoK/53 p.i.sh.

JoyAnne O'Donnell " Poetry Daylight "

 

Poetry Daylight 

On this sunny day 

filled with blue skies array,

made of ink and white clouds of paper 

The words come closer,

To the gentle timepiece of words 

A poem where goodness rests

And Angels blest,

In a place of golden heartbeats

In a great embrace where peace beats

Shines many colors of the rainbow.

JoyAnne O'Donnell