Τετάρτη, 20 Ιουνίου 2018

Κριτική της Διώνης Δημητριάδου για το βιβλίο "Ιστορίες του Νότου – Πέντε μικρές αφηγήσεις από τη Μεσσηνία " της Τίνας Κουτσουμπού


«Ιστορίες του Νότου – Πέντε μικρές αφηγήσεις από τη Μεσσηνία » 
Τίνα Κουτσουμπού, μικρές εκδόσεις



Ένας τόπος ιστορείται με αγάπη
Γράφει η Διώνη Δημητριάδου 



«Το να έχεις ρίζες είναι ίσως η πιο σημαντική 

και η πιο παραγνωρισμένη ανάγκη 

της ανθρώπινης ψυχής» (Σιμόν Βέιλ) 


Οι ρίζες που έχουμε ανάγκη για να νιώθουμε πως κάπου βρίσκει την αρχή του το νήμα της ζωής μας. Η βεβαιότητα και η ασφάλεια της αρχικής κοιτίδας. Οι τόποι αγαπιούνται γι’ αυτή τη μυστική σύνδεση που πάει από γενιά σε γενιά, οι τόποι της καταγωγής μας. Υπάρχουν όμως και οι τόποι της επιλογής μας. Αυτά τα μέρη που κάποτε από τύχη αγαθή, από συγκυρία περίεργη, βρέθηκαν μπροστά μας (γιατί αυτά μας βρήκαν) και από τότε κάτι μας δένει μαζί τους χωρίς να έχει καμία ανάγκη ερμηνείας. Ικανή συνθήκη η συνήθεια για να ζήσεις σ’ έναν τόπο, δυνατή ωστόσο η αγάπη για να μιλήσεις γι’ αυτόν. 

Η Τίνα Κουτσουμπού μετά από δύο συλλογές διηγημάτων που παρέπεμπαν θεματικά στη σημερινή, δύσκολη εποχή, με ήρωες που συγκίνησαν με τις μικρές τους ασήμαντες και ελάχιστες ιστορίες της ζωής τους, έρχεται τώρα με τη νέα της πεζογραφική κατάθεση να μας πάει στα μέρη του Νότου, στη Μεσσηνία, τόπο που επέλεξε να ζήσει, τόπο που αγαπά και τον βάζει στις ιστορίες της μέσα. Μια μορφή απαθανάτισης είναι κι αυτή, να ιστορείται ένας τόπος, να περνά με την αφηγηματική γλώσσα από τον ένα στον άλλο. Εδώ, λοιπόν, πέντε μικρές αφηγήσεις που συνοψίζουν όχι μόνο την εικόνα του τόπου αλλά και την ψυχή του. 

Οι πέντε ιστορίες του βιβλίου ακουμπούν στη μεσσηνιακή γη, η κάθε μια με τον δικό της τρόπο, και φέρνουν μέσα τους τις μνήμες της μακραίωνης ιστορίας του τόπου αυτού. Κι έχουν όλες κάτι γήινο στην αφήγησή τους. Στη μια ιστορία είναι τα πατρογονικά χωράφια και τα άλλα αποκτήματα που δεν μοιράστηκαν δίκαια, όπως όλοι νόμισαν, από τον εκλιπόντα φαμελιάρημπαρμπα-Παναγή· μόνο που η αλήθεια αργεί μεν αλλά κάποτε έρχεται και όλα μπαίνουν στη θέση τους. 

«Αχ, βρεμπαρμπα-Παναγή, τι το ’βαλες στην τσέπη της καμιζόλας σου εκείνο το χαρτί; Χάθηκε να το ’δινες ο ίδιος, τότε που είχες ακόμη τα κουράγια σου, στον Νικήτα;», και συνεχίζοντας μονολογεί: «Δεν βαριέσαι, πατέρα. Συχώρα με. Και να το δεις. Κούκλα θα το κάνω το σπιτάκι μας. Αναπαύσου κι εσύ κι εκείνος ο κατεργάρης ο αδελφός μου ο Περικλής. Να το μετάνιωσε άραγες που μ’ αδίκησε;» 

Στην άλλη ένα νόμισμα, απ’ αυτά που αιώνες κρύβει μέσα της η γη, και που, ως να βρει τη θέση του στο Μουσείο, θα βρει τον χρόνο να ξαναζωντανέψει στον νου του Μανώλη τη μακρινή εποχή που πάλευαν οι εξουσίες μεταξύ τους, Τούρκοι και Ενετοί, ποιος θα διαφεντέψει τον Μωριά. 

Γύρω τους η αφρισμένη θάλασσα καταχώνιαζε ήδη στα μανιασμένα της νερά υφάσματα και μπακιρένια σκεύη, ασημικά, έπιπλα και χρυσά κοσμήματα, αντάμα με κομμένα χέρια, σχισμένα πανιά και τα παραδαρμένα κορμιά από τους ναύτες που έστελναν ξέπνοοι τον ύστατο χαιρετισμό τους. 

Η στεριά τούς φανερώθηκε απόκρημνη κι ανέλπιστα κοντά. Με αναπτερωμένες τις ελπίδες τους μα και με τις δυνάμεις να τους εγκαταλείπουν σιγά σιγά, καραβοτσακισμένοι, όσοι ναύτες απέμειναν πολέμαγαν να αράξουν αποφεύγοντας τις ξέρες. «Η Μοθώνη!», φώναξε πρώτος ο καπετάνιος και άρχισε τις ορμήνιες και τα παραγγέλματα. 

Μια άλλη ιστορία θα πάει ακόμη πιο πίσω, στην Ύστερη αρχαιότητα, κι ένα ψηφιδωτό (στο βιβλίο ενσωματώθηκε ένα εύγλωττο σχέδιο της Αφροδίτης Ανδρικοπούλου που αποδίδει αυτό το διονυσιακό ψηφιδωτό) θα ζωντανέψει τις βακχικές κραιπάλες για τον αποξεχασμένο στο Μουσείο επισκέπτη και θα τον κάνει να απορεί: μα μπορεί ψέματα να ήταν όλα αυτά; 

Μια δίνη μαγική με τραβούσε μέσα στο δάπεδο της έπαυλης. Με κατάπινε. Παραμερίζοντας τα γωνιακά μοτίβα της σύνθεσης με ανεξήγητη ταχύτητα, με έσπρωχνε να περάσω μέσα από τις καφεκίτρινες γυαλιστερές ψηφίδες, κερνώντας με κόκκινο κρασί. Αφέθηκα στη μοίρα μου, καλή ή κακή, όποια κι αν ήταν. Οι αισθήσεις μου ήταν όλες μουδιασμένες, θαρρείς και με είχαν υπνωτίσει με το κρασί της λήθης και της ευδαιμονίας. Ο Διόνυσος μου έκανε νεύμα να σταθώ δίπλα του. Ανοιγόκλεισα τα μάτια σαστισμένος. Και τότε ήταν που… χ ά θ η κ α!

Σε μια πιο σύγχρονη ιστορία το πατρικό σπίτι, που ανακαινισμένο περιμένει την επιστροφή των ενοίκων, θα βοηθήσει τη μνήμη να νιώσει τη συνέχεια του νήματος και θα αποτελέσει τον μικρό γήινο παράδεισο γι’ αυτούς που δεν το ξέχασαν.

Ο τόπος γύρω καταπράσινος, το χώμα εύφορο, αργιλώδες, ελαφρά νοτισμένο, ό, τι κι αν φύτευες φύτρωνε και θέριευε. Τα άγια χώματα το έτρεφαν και το έφταναν μέχρι τα παράθυρα του σπιτιού, όπως η φούξια μπουκαμβίλια, που άγγιζε ήδη το βορεινό παράθυρο, αιχμαλωτίζοντας στα κλαδιά της το δροσερό αεράκι που στριφογύριζε στις λαγκαδιές, εκεί κατά το Χαρακοπιό, το χωριό των παππούδων του. […]Το μεγάλο μπαλκόνι, που δέσποζε μπροστά στις λεμονιές και τις πορτοκαλίτσες του, με ορίζοντα το απέραντο γαλάζιο, χάριζε από τα υπνοδωμάτια μια θέα ξεχωριστή, που απολάμβαναν όλοι οι επισκέπτες. Από αυτό το μπαλκόνι αγνάντευε το λιόγερμα το μεσαιωνικό κάστρο της Κορώνης. Από εδώ καλημέριζε τον περήφανο Ταΰγετο και τη Μεσσηνιακή Μάνη απέναντι.

Τέλος,στη συγκινητική ιστορία του πιθαριού, της τζάρας, θα δούμε τα θαύματα της τέχνης των παλιών να πιάνουν το αργιλόχωμα και να φτιάχνουν τα ονομαστά χρηστικά πιθάρια, το καθένα με την ιστορία και τη μοίρα του. σαν κι ετούτο που ιστορείται εδώ για να μας πάει πίσω στα χρόνια της Κατοχής και να διδάξει με τη δική του κακοτυχία ένα παιδί να σέβεται την κληρονομιά της γης.

Τώρα μετρούσε ένα ένα τα κομμάτια της τζάρας που ήταν σπαρμένα στις γωνιές της αυλής της, τα χάιδευε που γυάλιζαν στον ήλιο με όλες τις χαρακιές από τα στεφάνια της και τις δαντέλλες που στόλιζαν το στόμιό της κι ανατρίχιαζε. Στο τελευταίο κομμάτι κοντοστάθηκε κι ανταριάστηκε η καρδιά της. Δυο αρχικά ήταν χαραγμένα επάνω του, τρανή απόδειξη της μαστοριάς και της δεξιότητας εκείνου που τα ’φτιαξε. Έτσι ήταν το συνήθειο, οι μάστορες να μαρκάρουν με την υπογραφή τους τα προϊόντα της τέχνης τους. Η σφραγίδα του καλλιτέχνη μάστορα άντρα της χρύσιζε με κεφαλαία όρθια γράμματα: Βασίλης Καλούδης, Χαρακοπιό, 1943.

Η αφηγηματική ικανότητα της Τίνας Κουτσουμπού είναι γνωστή και από τις άλλες συλλογές διηγημάτων της. Να τολμήσω να πω ότι σ’ αυτάτα νέα της διηγήματα μοιάζει να είναι πιο πλήρης η γραφή της. Εννοώ μ’ αυτό ότι μοιράζει έξοχα τα περιγραφικά κομμάτια με τα αφηγηματικά στο μικρό σε έκταση σώμα της κάθε ιστορίας, ξεχωρίζει τα πρόσωπα μέσα από το πλαίσιο που τα έχει τοποθετήσει, ώστε να διαγραφούν καλύτερα οι χαρακτήρες τους, τέλος η πλοκή κυλά αβίαστα, εκεί που χρειάζεται, και σταματά τον ρυθμό της για να δοθεί ο χρόνος στη σκέψη των προσώπων για να κερδίσει τον αναγνώστη. Οι ήρωές της μιλούν με τις κινήσεις τους, το βλέμμα τους, τη φανερή τους συγκίνηση, και όχι μόνο με τα λόγια τους. Ο τόπος δεσπόζει σε όλες τις ιστορίες, σαν ιδιότυπος ήρωας με τη δική του προσωπικότητα, τη δική του ψυχή, και δένει με τα πρόσωπα σε σχέση δυναμική, σε διαρκή εξέλιξη. Όπως πρέπει να συνδέονται οι άνθρωποι με τη γη που αγάπησαν. Αυτό ακριβώς το στενό δέσιμο καταφέρνουν να αποδώσουν αυτές οι ιστορίες, με τον αυθόρμητο τρόπο που η συγγραφέας ξετυλίγει την πλοκή τους, με τη δουλεμένη γλώσσα και το λιτό ύφος.

Ένα βιβλίο για τη Μεσσηνία, για τα μέρη του Νότου. Ένα βιβλίο, όμως, με ιστορίες που διαβάζονται χωρίς να αποτελεί ο τόπος εμπόδιο για όποιον δεν έχει τους δεσμούς του γερούς με τα μέρη αυτά. Όπως διαβάζονται οι παπαδιαμαντικές ιστορίες οι σκιαθίτικες ή τα θεσσαλονικιώτικα πεζογραφήματα του Ιωάννου. Γιατί οι τόποι δεν ιστορούνται μόνο αλλά και ταξιδεύουν για να συναντήσουν όσους αγαπούν τις όμορφες αφηγήσεις, από όποιο μέρος κι αν αντλούν τα θέματά τους.

Στο εξώφυλλο μια ζωγραφιά της Δήμητρας Κουλούρη, «Οι Αθάνατοι», που όπως γέρνουν το σώμα τους προς τη γη με το φύσημα του αέρα ή με το βάρος του χρόνου που γράφει πάνω τους, σκέφτομαι πόσο μοιάζουν με τους ανθρώπους που γέρνουν και γερνούν με το βλέμμα στην πατρογονική γη· όσο το μπορούν, όσο αντέχουν να αντικρίζουν τη φθορά και την εγκατάλειψη σε όσα κάποτε ήταν αυθεντική ζωή. Αθάνατοι, όμως, που αναζητούν διαρκώς το φως και μισούν τη σκιά. Η εικόνα έτσι συνομιλεί ευθέως με το κείμενο, καθώς το φως της μεσσηνιακής φύσης διατρέχει τις ιστορίες.

ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ : http://fractalart.gr/







Σαν σήμερα 20 Ιουνίου

1824: Οι Τούρκοι καταστρέφουν τα Ψαρά.


1840: Ο Σάμιουελ Μορς (Samuel Morse) κερδίζει δίπλωμα ευρεσιτεχνίας για τον τηλέγραφο.


2000: Παγκόσμια Ημέρα Προσφύγων.


Σε μουσικό επίπεδο...

1940: Η Μαρία Κάλλας υπογράφει το πρώτο επαγγελματικό συμβόλαιό της με τη Λυρική Σκηνή.


1974: Οι Bob Dylan & the Band κυκλοφορούν το live άλμπουμ "Before the Flood". 


Τρίτη, 19 Ιουνίου 2018

ΣΥΛΙΑ ΧΑΔΟΥΛΗ " ΑΙΝΙΓΜΑΤΑ ΧΑΡΑΓΜΕΝΑ ΣΤΑ ΜΑΤΙΑ "


Αινίγματα χαραγμένα στα μάτια
Στάλες λυτρωτικής βροχής
Ανέγγιχτες συγκινήσεις στον κόσμο των σκιών
Στα ακροδάχτυλα μία ατμόσφαιρα υγρή
Μελαγχολική, δεμένη με μία χρυσή κλωστή
από τα λυμένα μαλλιά της αθωότητας
Ένα κομμάτι φεγγαρόφωτου τρεμοπαίζει
στις παλάμες της
Ξεφυλλίζει το τετράδιο της ζωής ψάχνοντας
μία τρυφερή μορφή κρυμμένη στις νύχτες ενός
Οικείου κόσμου
Μοιάζει με εκείνες τις ώρες που το φεγγάρι
αφήνει ένα χαμόγελο στους έρημους δρόμους
μιας λευκής πόλης
Ταξιδεύουν οι μνήμες με όλους τους ανέμους
και το άρωμα των γιασεμιών πάνω στους διάφανους τοίχους
ντύνεται παρελθόν
Στον αγέννητο χρόνο, ο ήχος μιας παλιάς φυσαρμόνικας
αγκαλιάζει τρυφερά τους ώμους
Δίψα η μνήμη την αγιότητα των σωμάτων
Αργυρά τα νομίσματα που ξεπλένουν τις πληγές
χαραγμένες στην άκρη της αιωνιότητας.
Σ.Χ.

Πράξη Τελεία Έρωτας
Εκδόσεις Ιωλκός





ΙΟΣ - ΧΩΡΑ : ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΗΣ ΖΩΗΣ ΔΟΥΝΑ

Άποψη της Χώρας από τους Μύλους.

Χώρα ή πόλη της Ίου επίσημη ονομασία) είναι η πρωτεύουσα του νησιού.Η πόλη έχει μόνο ένα δρόμο για τα αυτοκίνητα και πολλά μονοπάτια προσβάσιμα μόνο με τα πόδια. Είναι κτισμένη ανάμεσα σε δύο μικρούς λόφους και στην πόλη υπάρχουν τουλάχιστον 24 μικρές εκκλησίες,με την πιο γνωστή να είναι η εκκλησία η Παναγία η Γκρεμνιώτισσα.Η πόλη είναι χτισμένη με πρότυπα κυκλαδιτικής αρχιτεκτονικής.Σχεδόν όλα τα κτίρια καλύπτονται με ένα στρώμα ασβέστη,έτσι το χρώμα τους είναι λευκό με μπλε πόρτες και κουφώματα.Δεν υπάρχουν δρόμοι,αλλά σκάλες που οδηγούν στον Λόφο Χώρα.Τα περισσότερα κτίρια στη βάση τους έχουν μικρά καταστήματα με σουβενίρ,καφετέριες,καταστήματα και εστιατόρια,και στους πάνω ορόφους υπάρχουν τα σπίτια των ανθρώπων...

Info:Βικιπαίδεια.



Η Χώρα παραμένει αναλλοίωτη στο πέρασμα του χρόνου με αμέτρητα «στιγάδια»- όπως ονομάζονται από τους ντόπιους τα σοκάκια- με τα κατάλευκα σπίτια, τις τοξωτές καμάρες και τις μικροσκοπικές χρωματιστές αυλές.



Η ιστορική πορεία της Ίου, σε γενικές γραμμές ήταν παρόμοια με αυτή των υπολοίπων νησιών των Κυκλάδων.Ξεχωριστή μνεία πρέπει να γίνει στον μεγαλύτερο επικό ποιητή όλων των Εποχών, τον Όμηρο, ο οποίος τον 8ο αιώνα π.Χ. συνέθεσε την Ιλιάδα και την Οδύσσεια. Η μητέρα του Κλιμένη γεννήθηκε και πέθανε στην Ίο. Στην περιοχή «Πλακωτός» υπάρχει ο τάφος του. Ο θρύλος υποστηρίζει ότι ο Όμηρος πέθανε στην Ίο μην μπορώντας να λύσει το αίνιγμα που του έθεσαν ψαράδες στην περιοχή του Πλακωτού.
Το νησί της Ίου δέχτηκε αρχικά την επίδραση των εποίκων από τα παράλια της Μ. Ασίας. Τα επιτεύγματα του Μινωικού πολιτισμού (2000-1500 π.Χ.) στο νησί θάφτηκαν κάτω από την λάβα του ηφαιστείου της Σαντορίνης. Γύρω στα 1100 π.χ. Δωριείς και Ίωνες φτάνουν στο νησί και του δίνουν το όνομα του. Στη συνέχεια η Ίος έγινε μέλος της Αθηναϊκής Συμμαχίας και στις αρχές του 13 μ.χ. αιώνα κατακτήθηκε από τους Ενετούς με σημαντική περίοδο γύρω στα 1397 μ.χ. όταν ο Διοικητής του νησιού Μάρκος Κρίσπος, οχύρωσε την Χώρα του νησιού με τα τείχη του Κάστρου, ερείπια των οποίων υπάρχουν μέχρι σήμερα.
Το 1537 τελικά, η Ίος υποτάσσεται στους Τούρκους, και αρχίζει περίοδος βαριάς φορολογίας και άλλων δεινών για τους κατοίκους ενώ εξακολουθεί να υποφέρει από επιθέσεις πειρατών. Οι Τούρκοι κατακτητές χαρακτήριζαν το νησί «Μικρή Μάλτα» λόγω της απόλυτης ασφάλειας που προσέφερε το φυσικό του λιμάνι....


Η Ίος πήρε το όνομα της στην αρχαιότητα από την λέξη Ία, τα λουλούδια δηλαδή που φύτρωναν άφθονα στο νησί. Κατ' άλλους το όνομα της η Ίος το χρωστάει στην φοινικική λέξη Ίος, που σημαίνει σωρός από πέτρες...










Ανηφορίζοντας μέχρι το προαύλιο της Γκρεμιώτισσας κι ακόμα πιο πάνω,στα τρία εκκλησάκια που υπάρχουν στη διαδρομή μέχρι την ψηλότερη κορυφή του βράχου (Άγιος Νικόλαος, Άγιος Ιωάννης, Άγιος Ελευθέριος),θα καταλάβετε γιατί οι άνθρωποι του νησιού πιστεύουν ότι βρίσκονται διαρκώς υπό τη σκέπη της Παναγίας...


 Η Παναγία Γκρεμιώτισσα
Κτισμένη σε περίβλεπτο σημείο,ορατή από όλα τα σημεία του ορίζοντα,η εκκλησία είναι αφιερωμένη στην Παναγία.Οι ντόπιοι την ονόμασαν Γκρεμιώτισσα και ο θρύλος λέει πως η θαυματουργή εικόνα ταξίδεψε πάνω σε μια σχεδία,με ένα αναμμένο καντήλι συνέχεια δίπλα της,που δεν έσβησε ούτε από τα κύματα ούτε από τους ανέμους, οδηγώντας τους πιστούς από την τουρκοκρατούμενη Κρήτη μέχρι τις ακτές της Ίου. Μια άλλη τοπική παράδοση θέλει την εικόνα της Παναγίας με τον Χριστό να έχει βρεθεί στον όρμο του Μυλοπότα, μέσα στα βράχια, φωτισμένη από ένα καντήλι.Οι κάτοικοι την μετέφεραν στο ναό του Τιμίου Σταυρού.Ως εκ θαύματος όμως, η εικόνα μεταφερόταν τη νύχτα στο σημείο που τη βλέπετε σήμερα -κι έτσι κτίστηκε εκεί η νέα εκκλησία προς τιμήν της Παναγίας...























































Το θέατρο αφιερωμένο στον ποιητή του Αιγαίου Οδ.Ελύτη και στο βάθος η παραλία του Μυλοπότα.
--------------
Ως πρότυπα στον σχεδιασμό του ανοιχτού θεάτρου της Ίου χρησιμοποιήθηκαν αρχαία θέατρα του ελληνικού νησιωτικού χώρου και της Κάτω Ιταλίας. Το Θέατρο "Οδυσσέας Ελύτης" μπορεί να φιλοξενήσει 1100 θεατές στις κερκίδες του, οι οποίες είναι μαρμάρινες.
Στα υπόλοιπα δομικά στοιχεία του θεάτρου έχειχρησιμοποιηθεί ντόπια πέτρα. Το Θέατρο είναι ένα πραγματικό στολίδι για την Ίο και εκτός του ότι φιλοξενεί σημαντικές πολιτιστικές εκδηλώσεις, αναβάθμισε και μια πολύ όμορφη περιοχή της Ίου, τα τσουκαλαριά που δυστυχώς τις τελευταίες δεκαετίες είχε μετατραπεί σε σκουπιδότοπο. Η ορχήστρα του θεάτρου έχει διάμετρο 12 μέτρων. Ενώ ο προσανοτολισμός των κερκίδων προς τον νοτιά προσφέρει μια εκπληκτική θέα στο Αιγαίο και προστατεύει και τους θεατές από τους καλοκαιρινούς βόρειους ανέμους που φυσάνε στο νησί...








Μουσείο «Γιάννη Γαΐτη-Γαβριέλας Σίμωση»
Ο φημισμένος ζωγράφος Γαΐτης και η γλύπτρια σύζυγός του Σίμωση δημιούργησαν ένα μουσείο στο νησί που αγάπησαν, την Ίο, σε σχέδια της κόρης τους, Λορέττας Γαΐτη, αρχιτέκτονα με ειδίκευση στα μουσεία. Ένα ιδιαίτερης αρχιτεκτονικής μουσείο που δεσπόζει σε περίοπτη θέση πάνω από τη Χώρα του νησιού.
Ο Γιάννης Γαΐτης ήταν μαθητής του Κωνσταντίνου Παρθένη και γνωστός για τα απρόσωπα ανθρωπάκια του. Όταν επισκέφτηκε την Ίο τη λάτρεψε και αποφασίζει με τη σύζυγό του να φτιάξουν ένα μουσείο όπου ο επισκέπτης θα μπορεί να χαλαρώνει και να μυηθεί στην τέχνη...
Πρόκειται για ένα συγκρότημα με τρεις εκθεσιακούς χώρους και ένα θέατρο. Η κατασκευή του μουσείου έχει επί της ουσίας ολοκληρωθεί ήδη από το 2008, με συγχρηματοδότηση του ελληνικού Δημοσίου και της Ευρωπαϊκής Ενωσης (εντάχθηκε στο Γ Κοινοτικό Πλαίσιο Στήριξης, υπολογίζεται ότι κόστισε περί τα 4 εκατ. ευρώ).
Στο ισόγειο υπάρχουν έργα από το 1945 ως το 1968, περίοδος δημιουργίας του απρόσωπου ανθρώπου. Στον πρώτο όροφο μεγάλες κατασκευές που παρουσιάζουν το ανθρωπάκι μέσα στο χώρο.
Σε διπλανό κτήριο δύο επιπέδων υπάρχει αίθουσα πολλαπλών χρήσεων στο ισόγειο και έκθεση γλυπτών της Γ. Σίμωνη στον πάνω όροφο. Ο επισκέπτης έχει τη δυνατότητα να επισκεφτεί όλους τους χώρους του συγκροτήματος, ακόμη και την ταράτσα και έχει την αίσθηση ότι βρίσκεται σε πλοίο, από όπου μπορεί να θαυμάσει τη θάλασσα, τα νησιά, τη Χώρα της Ίου, το λιμάνι, αλλά και τον κήπο με τις ελιές και τα κυπαρίσσια του...








Στο δεξί τμήμα της χώρας της Ίου σε ένα σημείο που πραγματικά φυσάει πολύ βρίσκονται οι ανεμόμυλοι της Ίου. Εντυπωσιακοί, παρόλο που δεν σώζονται όλοι στην αρχική μορφή τους, οι ανεμόμυλοι της Ίου συνδέουν με τον καλύτερο τρόπο το παρελθόν και το παρόν, πλήρως ενταγμένοι σήμερα στον παραδοσιακό οικισμό της χώρας ως ένα πανέμορφο τουριστικό αξιοθέατο...


Η πλατεία των Μύλων.







Τόσο αναγκαίοι στο παρελθόν, τότε που τιθάσευαν την δύναμη των αέρηδων του Αιγαίου, βάζοντας τους στην καθημερινή υπηρεσία των αναγκών των κατοίκων της Ίου, οι μύλοι βρίσκονται δυο βήματα από το κέντρο της Χώρας της Ίου στην πλατεία της Άνοιξης,που πια όλοι την λένε πλατεία των Μύλων. Μπορείτε να δείτε και τρεις από τους 12 συνολικά μύλους - τους δύο σε εξαιρετική κατάσταση - δίπλα στον δρόμο που σας βγάζει από την Χώρα στο ύψωμα αριστερά σας.









Η Φραγκοκκλησιά.

Κοντά στο Δημοτικό σχολείο της Χώρας, βρίσκεται η μοναδική καθολική εκκλησία του νησιού και σήμερα ερειπωμένη. Kτίστηκε στα τέλη του 14ου αιώνα και ανήκε στην Επισκοπή Θήρας μέχρι το 1887...


















Πλατεία Ευαγγελισμού.




Πλατεία Ευαγγελισμού.













 Η πάνω πλατεία(Άνω Πιάτσα).







Μερική άποψη της Χώρας με zoom από το λιμάνι.


Ανηφορίζοντας για την Γκρεμνιώτισσα συναντάμε το παλιό κομμάτι της Χώρας.


























Το Αμοιραδακείο Μέγαρο.Νεοκλασικό των αρχών του 20ού αι.στο οποίο στεγάζονται το Δημαρχείο και το Αρχαιολογικό Μουσείο.
























ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ - ΚΕΙΜΕΝΑ : ΖΩΗ ΔΟΥΝΑ