Παρασκευή 25 Νοεμβρίου 2022

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΓΕΩΡΓΙΟΥ "Ο κύριος Θωμαΐνος"


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο κύριος Θωμαΐνος
της Βασιλικής Γεωργίου
Εκδόσεις Φίλντισι
ISBΝ 978 618 5456 95 5
Σελ. 108
Διάσταση 14Χ21
Τιμή 13 ευρώ +ΦΠΑ


Κυκλοφόρησαν οι ιστορίες του αξιολάτρευτου κυρίου Θωμαΐνου, Ο κύριος Θωμαΐνος και η Σκιά του και Ο κύριος Θωμαΐνος και ο Μαραμένος Φίλων.

Σε μια χώρα μακρινή, τη Χρωματζαλία, κάθε σπίτι έχει την καπνοδόχο του που τη στολίζει ένα κοκόρι στην κορυφή της.
Ο καπνοδοχοκαθαριστής αυτής της χώρας, με την καπελαδούρα του, φέρνει τα πάνω κάτω μόνο με μια σφυρίχτρα. Το ελάττωμά του (μάλλον το κόλλησε από τα κοκόρια των καπνοδόχων) είναι να κοκορεύεται συνεχώς, κι αυτό θα το πληρώσει χάνοντας μια σπάνια φιλία.
Πόσο την απογοήτευσε, χωρίς να το σκεφτεί, τη φίλη του τη Σκιά!
Ένα πλήθος χαρακτήρων κυκλοφορεί γύρω από τον πανύψηλο κύριο Θωμαΐνο, προσφέροντας στους αναγνώστες αμέτρητα συναισθήματα, εκπλήξεις και ανατροπές.
Το βιβλίο γράφτηκε για να ονειρευτούν περισσότερο όσοι ονειρεύονται, όπως ο Μαραμένος Φίλων, ταξιδευτής ακούραστος, που προσπαθεί με κάθε τρόπο να φτάσει στη Χρωματζαλία.
«Να μπορούσαν τα καπέλα να καταβρόχθιζαν τις κακές σκέψεις των ανθρώπων!», εύχεται ο Θωμαΐνος μας που τώρα κατασκευάζει καπέλα.
Η εικονογράφηση είναι της Νανάς Παπαδοπούλου.


Βιογραφικό της Βασιλικής Γεωργίου:

Σε μια πόλη μες την ομίχλη, τις λάσπες του χειμώνα και τα ποδήλατα της άνοιξης, κάνω το 1964 τα πρώτα μου άταχτα βήματα στους δρόμους τις Καρδίτσας.

Ένα γιορτινό πρωινό, κάτω από το κρεβάτι μου, βρίσκω ένα βιβλίο με όμορφο περιτύλιγμα. Τα μάτια μου αστράφτουν, καθώς διαβάζω και καταπίνω λαίμαργα τις σελίδες του παραμυθιού «Η βασίλισσα του χιονιού», παρ’ ότι το βιβλίο που έχω αγαπήσει πιο πολύ είναι «Τα ασημένια πατίνια». Τα βιβλία του σχολείου ήταν τόσο άχαρα μπροστά σ’ αυτά.

Αυτός ο έρωτας με τα παραμύθια, άργησε να εκδηλωθεί, αφού σχολεία, σπουδές, σεμινάρια, και ξανά σπουδές με κρατούσαν προσγειωμένη. Σαν ανταλλάξαμε όμως όρκους αιώνιας αγάπης και σεβασμού, τα μολύβια μου δεν σταμάτησαν να γράφουν παραμυθοϊστορίες. Τόποι αλλοτινοί, χαρακτήρες περίεργοι άλλοτε φιλικοί κι άλλοτε με παραξενιές, τοπία δροσερά, κάνουν το ταξίδι μου μαζί τους συναρπαστικό.

Ονειρεύομαι πως μια μέρα και οι μεγάλοι θα διαβάζουν παραμύθια, τότε ο κόσμος θα αλλάξει και οι καμινάδες δεν θα βγάζουν πια μαύρο καπνό.

Α, μην το ξεχάσω, πολλά από τα παραμύθια μου τα υπογράφω ως Κίκα.

Επικοινωνία βιβλίου: zoi triadafullidh, zoi.masoura@hotmail.com



Εκδόσεις Φίλντισι
Ξανθίππου 123, Παπάγου, 15669
Τηλ.: 210 6540170
www.filntisi.gr info@filntisi.gr









"Mama" Ποίημα της Εύας Πατροπούλου - Λιανού μεταφρασμένο στην Αζερική γλώσσα από την Terana Turan Tehlimi


Mama

A mother cries for every lost child
A mother cries many tears come to her face

A child is going away from a father's heart
For every lost child

God sends his angels as protection
For every lost child

Send a wish to the stars
PrayFor every lost child

A teardrop in every flower
A bird flies to the sky

To search for every child
Take him from his mother

Open your arms
Open your heart

When you see a child In the streets
he will find a mother

Smile Because maybe you will be the mother of this lost child...

Dedicated to
My mother, to Viky Petropoulou

Eva Petropoulou- Lianou
Awarded author children literary
Poet
Greece






Eva Petropoulou-Lianou çağdaş Yunanıstan şairi, nüfuzlu beynəlxaıq mükafatlarla təltif edilmiş uşaq yazıçısıdır. O, Yunanıstanın Ksilokastro şəhərində anadan olub. Jurnalistikanı çox sevən Eva 1994-cü ildə Fransanın “Le Libre Journal” qəzetində jurnalist kimi fəaliyyətə başlamışdır. Lakin Yunanıstana olan sevgisi onu vətənə səsləmiş, 2002-ci ildə doğma yurda qayıtmışdır. Onun bir çox kitabları nəşr edilmiş, elektron kitabları yayınlanmışdır. “Mən və digər mənliyim - mənim kölgəm” kitabı Saita nəşriyyatında, ingiliscə-fransızca “Ceraldina və göl pərisi”, o cümlədən yunanca-ingiliscə “Ay qızı” kitabları 4 dəfə Oselotos nəşriyyatında təkrar çap olunub. Ədəbi fəaliyyəti haqqında məlumat Haris Patsis Yunan Ensiklopediyasına daxil edilmişdir ( səh. 300). Kitabları Kipr Təhsil və Mədəniyyət Nazirliyi tərəfindən Tələbə və Müəllim kitabxanası üçün təsdiq edilmişdir. Yeni kitablarından əlil Murtiaya həsr olunmuş “Amazon pərisi Murtia" əsəri və Sumi-e rəssamı Dina Anastasiadou tərəfindən illüstrasiya çəkilmiş “Lefkadios Hearn, Miflər və Uzaq Şərq hekayələri” 2019-cu ildə işıq üzü görmüşdür. O, yaxın vaxtlarda ingiliscə “Samuray Noqasın macəraları” kitabını İngiltərənin "Ontime Books" nəşriyyatında çap etdirmişdir. Eva Petropoulou-Lianou mərkəzi Amerikada yerləşən Beynəlxalq Ədəbiyyat İttifaqı və bu qurumun orqanı olan "Şairlər jurnalı" ilə fəal yaradıcılıq əlaqəsi saxlayır. O, ədəbiyyatın təbliği məqsədilə əməkdaşlıq etdiyi bütün qurumlarda yunan şairlərinin yaradıcılığını tanıdır. Eva “Serbiya Alia Mundi Assosiasiyası", “Beynəlxalq Yunanıstan Yazıçılar və Rəssamlar Birliyii”, “Pirey Ədəbiyyat və İncəsənət Cəmiyyəti”, eləcə də Korinf Yazıçılar İttifaqının üzvüdür.

HƏR İTKİN UŞAQ ÜÇÜN BİR ANA AĞLAYAR

Anam Viki Petropoulouya ithaf

Hər itkin uşaq üçün bir ana ağlayar,
Göz yaşları selə dönər.
Gedən hər itkin uşaq
Bir atanın qəlbini dağlayar.
Hər itkin uşaq üçün
Tanrı öz qoruyucu mələyini göndərər.
Sən də hər itkin uşaqçun
Uıduzlara dilək göndər,
Dua et,
Tapmaqdan ötrü
Hər itkin uşaq üçün
Hər çiçəkdə bir göz yaşı damlası.
Bir quş uçur göy üzündə
Hər itkin uşağı axtarmaq üçün.
Ona anasından sonra
Qollarını aç.
Qəlbini aç
İtmiş uşaq görəndə.
Bir gün küçədə bir ana tapacaq onu ,
Gülümsə,
Çünki bəlkə də
bir gün anası olarsan
bu itmiş uşağın,
Anam.

Azərbaycan dilinə tərcümə edən: Təranə Turan Rəhimli










Πέμπτη 24 Νοεμβρίου 2022

Short proses and poems by Ha Vinh Tam from Vietnam

 



Short proses and poems by Ha Vinh Tam from Vietnam


Her biography:

Fullname:Ha Thi Vinh Tam
Teacher at Cua Lo High School – Cua Lo Town – Nghe An Province
She loves to write shortstories, passages and poem. In her literature works, lots of memories were described to bring unforgettable moments for readers. Surely, her pupils and students who could enjoy very much for reading her writing. In poem, she used lovely words to speak out inside feelings that influencing a lot to people.


Two short proses

Gai tea – the beloved memory By Ha Vinh Tam

(Translated into English by Hanoi Female translators)

This afternoon, when suddenly listening to the song "That place is my hometown" by musician Manh Chien... "My hometown is sunshine in red field, rain soaked in the mud. My hometown isspicy and salt, clinging to many generations of sad and happy songs... Sweet and bitter... Ficus bengalensis roots of the communal house yard, mother waiting for the afternoon boat, the green tea inviting the fragrance of our whole village…” The drifting song called me back to childhood memories.

“That place” of my hometown was famous for the specialty of Gai Tea. My grandmother was very fond of drinking green tea. Whenever going to the market, she also bought a bunch of green tea to drink for two or three days, usually brewing tea two or three times a day. She said “A bunch of delicious tea having leaves are usually small, thick, slightly yellow, branches not too long, the stem not green but brown. As for the large green leaves, soft with big green stems, it's not our Gai tea”

Every time she opened the bunch of tea, she often picked up the top of the tea branch, removed the yellowed and withered leaves, then arranged them in small bunches, tied them by banana leaves. Her tea selection and arrangement sometimes took an hour. Therefore, tea usually was fresh for a long time. She often told me: "As long as one or two withered leaves left, the teapot will smell badly and not good. Whatever you do, granddaughter. At first, be a little careful, then you will be healthy for yourself, what you do will be good and satisfied."

When washing the tea, she told me "Do not wash the tea many times, not break the leaves, but gently remove the dust or the broken leaves get on it, the tea on the high mountains is clean" When putting the tea in the pot, she also chose a few leaves as a button to compress the top of the teapot so that the tea would be airtight when the water was added. She used water from village wells or rainwater for brewing tea, not from drilling wells. When cooking a wood stove, she chose big and flaming sticks rather than paper or leaves because the smoke would stick to the tea, losing its flavor and characteristic fragrance.

The leaves before being put into the pot, she often rubbed lightly so that when pouring water in, the tea would absorb faster, and water would have a yellow color similar to honey. Even putting water in the pot, she did it meticulously. She poured just boiling water over the leaves and filled about 1/3 of the pot, then poured the water out. This action, she repeated twice. She explained “Step one is to rinse the pot to make it hot and try to see if the water outlet is blocked at the faucet or not. Step two is let the water begin to soak into the tea and pour out the remains in the pot. Finally, she filled the pot with water and incubated the tea in a rattan basket for about 30 minutes to an hour (incubation time depends on whether it is hot or cold). Such a teapot can hold twice, but the next round, water is lighter than the first time. The taste of the tea is very strong, at first, it has a slightly acrid taste, then gradually penetrates the tip and the base of the tongue with a sweet taste.

The tea must be braised to be delicious, fragrant, sweet and yellow, but if it is cooked, the tea will become dense, slightly acrid and dark yellow color, without the gentle aroma of fresh tea leaves. Grandmother often said: "boiling tea is a type of eating out in the moment, quickly coming out of the water but not having the taste of green tea, my dear."

That day, I heard her said and just nodded only, sometimes even passing in my head: "Oh, there's just something to braise about. Why is it so much trouble? Just wash the tea and put it in the pot, boiling water and it is done."

The first time, I braised the tea very badly. Despite being carefully advised by grandmother, the tea I washed that was broken, the tea button was not round like she did, I only poured water once in the pot, not complicated two or three times. The grandmother held a cup of water and shook her head "what did you do with tea, the broken leaves but the tea is still not cooked enough, it's not okay for a girl of Gai tea to lose its brand!"

She strictly told me “Later, pour this pot out to use for bathing, and then cook another pot to drink." At that time, I was very angry, just doing it and feeling uncomfortable. But thanks to that, I knew how to make delicious tea for the right taste of my hometown.

Every time, when my father come back, the tea brewing process was more meticulous. Although, my father was a son-in-law, but she loved as her own son. Since was Gai son-in-law, my father was also addicted to drinking green tea. Grandmother knew that, so when she heard about my father's return, she urged either my mother or me to make a pot of delicious green tea for him. After eating the meal, the whole family gathered around the table of warm, fragrant, sweet, yellow teapot.

Increasingly, more and more I well understood her teachings, even though she was far away now...

And I grew up from braising tea since then!

🌸

Memory seasons of custard apples

This morning, when the sun rose from the pink carpet floating in the silver brown sky to wake up the sleepy town, I wandered to walk through the market. My footsteps stopped in front of custard apple basket with opening eyes of an old woman, her hair was grey. Lots of memory suddenly rushed back... I miss my grandmother.

There was a row of custard apple trees in my grandmother’s garden, along the entrance. In winter, the leaves were darkened, falling, leaving only the thin trunks. In the cold, windy and rainy weather, custard apple trees stood quietly and dignified like guards. After lunar new year, the new buds began to come out, sparsely dotted on the branches. Only those who cared would notice some of these small signs of change.

Because at that moment, everything was wearing a full vitality, the green leaves. All flowers were blooming, only the custard apple trees were still sleepy to begin moving to welcome the spring rain. Around March, when returned from school, in front of my house, thought that I had entered a green paradise. Just a few days later, the leaves were stronger and greener, at the eyes of the branches, there were tiny clusters of flowers that pop out like elegant green buttons on the girls' collars.

Flowers grew gradually, getting long, turning to the green on the outside, creamy yellow on the inside that looked cool and nice. Each flower had only three thick, hard, if separated petals, no sepals, no stamens. Its flower was not colorful, but very rustic, simple and special.

When the night falling, grandmother turned on the light outside the gate, I stood on the second floor balustrade looking down at the flowers like smooth white lanterns hanging from the branches. Every time there was a gentle breeze of early summer passing, the leaves were murmured to each other, the flowers were also shaking with slight smiles, creating a peaceful and pure beauty for the whole garden.

The flower fragrance was light, tenderly. Perhaps rare species that had a strong smell of leaves that overwhelming the fragrance of flowers like custard apple trees. That fragrance, the flower was dedicated to those who liked silence... When the flowers were about to wither or dry, they become dark brown, smooth and spongy, looking like grandmother’s faded velvet shirt. Then, over the time, the flowers gave way for little fruits playing happily with the summer sunshine and wind.

Oh, the small green custard apples, round shapes that looked funny and cute! The custard apples hiding in the leaves and mixing into the green foliage. There were separate fruits, or bunches of fruits that hanging at the branch eyes. The peduncles were usually short and big, strong and brown. When immature, the green custard apples looked like beautiful little hearts.

A little bigger, the fruits turned dark green, hard, eyes half-closed as if still sleepy. As they get bigger, the veins started to turn pink white, the eyes started to expand. The custard apples were big eyes, or small eyes. Until one day, their eyes opened wide, the pink veins like a baby's heel, that was the time the custard apples began to soften, ripen with its fragrance.

In the season, grandmother waked up very early to go out to the garden to pick the fruits with opened eyes. Which fruit was big and ripe, she gave it to my sisters. Every time she touched leaves, would cherish each custard apple on the branch and whispered to them. For some unopened eyes, she whispered: "Oh, you are so big, but have not opened your eyes, wake up quickly". For other, the grandmother shouted "This small fruit but so fragrant". Some others, she was gentle " It's almost beautiful, cheeks are a little bit pink". Sometimes, she said: "grow up fast, grow up fast".

Was the garden loved and cared by the grandmother, that every year it was full of fruit? The big baskets of big, round, nice custard apples followed grandmother to the market to exchange lots of gifts for us... In holidays, sitting at home, waiting for grandmother back from the market, the feeling of time was so long, so slow. But there was nothing more fun than seeing her voice talking and laughing with the neighbors in the alley.

At that time, no matter whatever doing, my feet would jump and run to meet my grandmother in boundless joy... It turned out that she was a fairy in the fairy garden and in our peaceful childhood... Lately, a long time later, when she was gone, we were just realized... However, at the silly age, was at her side, I sometimes made her sad. Grandmother, please forgive me!

The custard apple seasons were continuously back, without an appointment according to the law of nature. When it began in the season, it was also near her death anniversary. Custard apple shadows were less sparse than before, but the memory about grandmother was always full of the familiar garden. I picked up a dried flower and placed it in the palm, spreading out like three hands of a clock... Time seemed to stand still, motionless... Their eyes seemed to tear up…


5 poems:


Aimlessly singing for myself

It's been a long time the woman didn't sing
Reaching to pick up a fallen leaf
Gathering memories to open a remembered sky
These are warm hands
These are smiling eyes

Heels used to be stamped
Trembling passions
… These are
One day away from the city…
“Sad city on Sunday”

One day putting my age on the porch
"What age are you?"
The whispering woman
Spring is moving in the bunch of chrysanthemums
Warm sunshine is sowing at the doorstep
Looks like someone's cheeks are blushing!

🌸


Talking to myself

Even you, I feel far away
Heaving rainy night
wading in memories
Ruminant face
Afraid of foolish spring
Clumsily hesitating to unfinished dream…

The breath of heaven and earth, full of the grapefruit fragrance white in the yard
Covering with green sprouts .. stretching mountain ears
My heart is afraid… confused
Waiting side waiting for
Have a noon dream!

"Not everyone knows to sing folk songs"
Whole life
I only know green…the green color like grass
The song "Uh oh" mother cherished for a time
I just follow
believe in myself…

Life goes on no matter it is
I love myself
like a tree
Even though the leaves falling, still preserves from the ground
Day after day... the fruit will be sweet in next season.

🌸

The waking

Startled
Fragrance
Where?
One,
Two,
Three,
… Entangled full of corner of a table
Dedicated to red rose petals

Only stamen left
Why is it still fragrant?
Strange
Breath
want to tear …
The light
Your smile sparkled the green!


🌸

Talking to the lilies

I have already passed March
The bird footprints are at the canthus
A restless vow
A restless moon…
We are transparent together

The lilies have bloomed
White lilies
Leaning lilies
The flower vase is lovely
Brightening up a corner of the house…

Hey you,
We are transparent together
Forever
I
You
Still an asymptote!
We silently cry and laugh, sad and happy
Together side by side
Understanding …
A look also roams in each other
A look at… hey you

the lilies want to cry
The pure white tear that April fills with memories
Memories to love, love to memorize….
April is coming….!

🌸

Summer and me?

Summer is hesitating with rain and sunshine
As if it is still autumn
Passing through warm spring
Still entangling with cold breeze!

Summer is sleepy in the clouds
The sun misses the wind
Knitting into fluttered autumn
Waking up red delonix regia in the school yard

I already told my heart to step
After stopped, why still compassionated You?
Thought it is summer with hot sunshine
Why is it suddenly cold?
I'm past through the frivolity
why still passionate?

Oh no, I don't understand anymore
Every season it is confused
I give in this math
The more subtract, the more adding!
Yeah, that's me
Pink spring when the age is already autumn…










Τρίτη 22 Νοεμβρίου 2022

Poems by Thao Vy Tran from Vietnam

 



Poems by Thao Vy Tran from Vietnam


Her biography:

Full name: Tran ThiThanhHuyen
Pen name: Thao Vy Tran
Born in Nam Dinh city, Viet Nam
Currently residing and working in Germany
Her poems are all selected and published in many newspapers and books with other poets. Her poems are very special both in forms and words that are very attractive to many readers. Her literature works made people thinking a lot of life and fate.


Her poems:

The winter woman

Oh, thebeautiful andflattery words...
I give up like Death surrounds me
Silently, not being lulled by life scenes
Getting rid of all the cheats
Wrapping my own feelings in human vanity
Covering at night with burning hardships
Hiding tears, whispering bitters…

Necessary things in daily life
I immerse myself in the mood paying the loan
The winter woman
Holding time drying the dew on thebouncy hair
Drawing a rainbow waving on the tanned melasmaskin
Oh cycle of life, twisting the tightened rails
I am on fire, in the main role
The woman in hard-working despite rainy or sunny weather
Lean meat for lunch, thin ham for dinner...
Calculating life facts, lost in the overflowing monsoon
Forgetingthe youth, oh Autumn is already early Winter.

The winter woman
A pillow dreams at night, counting the rotten leaves at the alley
Still immersing in the light autumn rain
November
Sprinkling the night fragrance of withered chrysanthemums
Heart opening itself, glimmering the love hope
Borrowing the tranquility, relief of the experienced soul.

I'm the winter woman
Or the woman is passing the storm
Sewing for myself the miraculous dragon embroidered shirt
Putting on the heart, the rhythm ofimpermanent life
Drawing the honesty when an angel falling asleep on sofa waiting for mother
Oh the angel does not need wings
I know I can handle the hardship on my own
Knowing the end will turn into heaven
Sparkling smiles with busyness
The winter woman, as a tumbler doll
Managing the life, incubating the future sunshine.


The season fragrance

A crescent moon falls a debris
The old autumn dyesfreely the color to a new season
Drying silks and threading to embroid
Skillfully knitting and sewing just for autumn and winter

Cold breeze wrapping the windstorm direction
Compassionating for those as willows falling thin figures on the riverside
The shadow of moon is full of illusions
The poetic soul weaving fragile dreamsof the fallen afternoon
The autumn fragrance is infatuated and lovely
The autumn rain is missed the dreamy appointment
The recitation is ethereal
The season change is profound, the sky is pale
Why do leaves fall without words
Why does the love miss to heavenforever

Why do whiteAnastomusoscitans travel
Why is the sunshine fadedfor less pink heels
To the autumn, wind is floating
Yellow chrysanthemum blooms a few flowers behind the house
Red epiproctas perch down lightly
Lots of memories honestly wait for the autumn.


Beginning of winter

It's beginning of winter, you know
flowers bloom despite the windstorm
the season shaking soulsto reach the sky
sounding the night echoes of sorrow.
It's beginning of winter, you know
freezing cold in dew rose petals
warming up the wandering cloud and wind for old season
passionating drunken yeast with light rain.
It's beginning of winter, you know
compassionating very much the fate of beauty
the wind blows by the riverside through the door slit
falling off the youth, it is burning sunshine
It's beginning of winter, you know
imperatacylindrica cover the way, lighting the heart
people return to the wharf entangling thememory
worrying my shadow with the moon.


The rhythm of season change

I have passed
how many autumns in foreign countries
So sad poetry
dying the old, damaged sunshine color

Can't you understand the stars?
Twinkling at nights is the end of loneliness.
Cold breeze echoing from afar
Getting out the deep love to send the faraway guest

A heart fire
Measuring the far depth
Heart burning itself for longing
The season of season change
holding on to the unstable years
People dating people
be silent the last song, engrossedto falling
Sobbing, singing the old,earnest love song.

Still deep
in a passionate dream
Earth and sky interfering
Ignoringhirundinidae wings to travel to a long distance.
Can't you know? atinterlaced night
At my place, rain filters the autumn drop.

September
blooming yellow chrysanthemums
Autumn is anxious
moonlight is full of throbbing
Weaving the love
turning into continuous rain to ease a badly nostalgia
Counting time in gentlely falling leaves
Collecting the imagination, thought of fading love.

Can't you understand?
My heart is ever bruised with thousands of scratches sprouting thorns
Still instinctively putting myself thorns in my chest, my reddyheart
Lowering gradually the sweet and bitter loss
Reluctant autumn combining randomly with a piece of crescent moon
broken....
Which cut can end the primitive,sad love.

The lipstick color, I paint on the new era
Still matching the pale past color
Endless autumn, magical reincarnation
Heart trap, love charms confess
Waiting for people, burning my autumn color.


The season

The season is on shining
Autumn is falling on the doorstep
How can imprison the wind
Lulling the extreme suffering souls

Plumeriarubrasprinklingon the temple yard
Reminding people of unfocused thoughts
Helping through the big changes
Wharf of Bat Nha* boat

Red epiproctasfly down
Continuous rainsees off summer
The yellow last sunshine of chrysanthemums
Autumn dyes the old river

Afraid of thin sideburns
Knitting the beautiful sadness
The mist entangles on one’s eyes
The deep night, dreamy night

Quiet youth cafe
Singing lullabies of old memories
Heaven and earth are cheerfully drunk
Tilting the mercy beat.

*Bat Nha boat is the wisdom boat created by the Buddha's magic to bring enlightened souls to the fairy world


Pure words

June, falling the withered lotus petals
Lotus flowersare pure for thousand years
Emitting the fragrance from the stagnatedpond mud
In the clarity of a gloomyworld, the mind is mirrored
The scale converts to bass beat
In harmony with the life circuit of flushed underground storms
Catching source raindrops early in the morning
Playing a short verse full of waves
Pentatonic scale rises to the mountain top
Luxurious dress vibrates the world
Summer incubatesprecarious Delonixregia
Cicadassingevenly, confusednostalgia
Is the purple Lagerstroemia floribundawaiting for
Dawn in the light sunshinebreaks up the dream
Spreading the Hirundorusticawings
Measuring the human love, oh innermost feelings
Soaking the lotus in the great will sleep
Borrowingthe cicada to get rid of the body paying the earthly fate.


Thought the old autumn

thought the old autumn died hurriedly
dying leavestighten horizontally to the red heart
sad river, willowsfell to wait for
mosses coveredthe looped silk threads.
the sun and the moon, fading crescent moon
suffering to convert to peaceful dreams
diving in the cold north wind
your silk hair warmed up my inner and outer suffers
the fate was pleaded toworship
brown eyes banned my soul to gold
Autumn rain sprinkled on the immense sadness
by the chrysanthemum,withered petals dyed by Winter.



In love with the season

a season was passedvery strange to the next season
wind loved itself on the sad yellowish leaves
vibrating the love heart into depressed dry branches
tearing to wait in red blood for new leaves

shaking the love heart before withered autumn and hurry winter
calling to the soul of the shaking silences
escapingto the clouds, hiding the unsent feeling
waiting for the next season to put aside the nostalgia over the threshold

thin mist or your reddish soft lips
I lost my way, your hair fragrance emitted lightly
bewildering in cold breeze like youth time
still passionately lovedautumn of you...


Whispering in night fragrance

Night breath
penetrated bysweet fragrance of love
Covered by the sky to dream of autumn
Taking the season fragrance
restless night
Summer was fire to the end offering itsearnestness

Who so?
The dew was still bitter on the riverside of the old years
The cold north wind in heart liftedthe distant clouds
Spring changedits coat
since the nostalgia wasbegan
Nguyen Tieu* moon as pearl
I thirsted for mother's milk.

Negligent love
carrying the debt fate
Your soft hairmarinatedMichelia, confused
A gentle sound was fragrant extremely in the loneliness
River flowing from the source
why keep getting lost
Rising high tide, boats anchored to the waiting wharf

Goodbye the night
aching for withered lotus
June dries up, cutting two the sun and the moon
Taking refuge early in the morning, July to supply and demand
Nguu Lang Chuc Nu
now it turned raining
Nobody knew deeply the beginning nor end

The season incubated young seeding
The off-season rice, worn brown shirt
Thunder in the east, severe sunshine in the afternoon
The wind turned back, pulling storms in old days
Rain pouring wholy, freezing cold in sideburns
It was not love, so autumn gathered leaves
Spreading the yellow carpet, patching themiserablecolor
Brushing strokes, drawing painful curves
You were hidden in all human lives

Passionate streets
Mild lips in pink Delonixregiawings
Lighting a fire up the horizon
dying purple of brown sails
Borrowing a dead cicada for metonymy of sad love
You and I
Burying the night light
getting a piece of moon at the bottom of a well
Dying up to shadow the lady moon.


* Nguyen Tieu moon: The first full moon of a year
** Nguu Lang Chuc Nu are two characters in a very famous fairy tale originating from China


The white flower in autumn

The earth and sky spread the autumn fragrance
An immense and blind world in the heart
Fragrant diospyrosdecandra and ripen grapefruits
The stormwind was carrying the father's love.
Mercy, joy, anger, tolerance
Supporting mestep by step in super short time of life
Brilliant sunset at the horizon
It was the color of my penance and pray at deep nights.
In filial ceremony I set a white flower
Contains turned a silent softener
Fragrant lotus in the temple yard
Holding hands prayed for the nursing mother.
Sparkling red roses
Hundred years of mother's shadow brought up the mountain landscape

Many scenes were faded away
I went back to sew the peaceful bright moon.
Nirvana, father supported the predestined fate
In the real world, mothermeditated naturally
Autumn and winter collected two regions
Where I divided sorrow to pay gratitude.
No matter lots of far-nearunjustness of life
How can be expressed all in me
Praying that mother would be less gloomy
Human feelings gave me to bear.
Autumn come, it was floating
Father rested in peace, I grew and planted for people
A thousand wishes suddenly became silent
Sending by theaquilariacrassnaincense, I remembered father.


A farewell to autumn

Monsoon entangles to autumn
Floating the bitterness and darkness to the sky
Falling leaves startles without words
Thought to sow honey fragrance for a pollen.
Itis hard to measure dishonesty
Itisa silent word interfering in my own
The old autumn seemedslowly
This autumn is quickly drawing the shape of winter.

Spring is still looking forward
Much efforts wait for the flowers booming
Turning on the ups and downs summer wind
Love ruins silently support the predestined fate.
Mother knits brocade shirts in front of the porch
Father left the world to go to fairy realm for thousand autumns
Showing me to dream
There is still mother in real world, father separated in underworld.



(Translated into English by Hanoi Female Translators)








A poem in Urdu by Namra Malik from Pakistan

 Namra Malik is a poetess who was born on September 12,1999 in Tehsil Samundri, Faisalabad, Pakistan. She is a poet of compassionate writings.Her pen is blessed with mighty ink of sentimental words.Her poems express her love for nature. She is a poet of love, sensitive soul,faithful expressions and worthy meanings.Somehow, it's also observed that she has a painful heart.



خود کو اپنی ہی کہانی میں گمنام کیا
آج یہ قصہ بھی میں نے تمام کیا 

کچھ لفظ رو رہے تھے میرے وصال پر 
تھا جن کو کبھی میں نے تکیہ کلام کیا 

کچھ ناحق خوش بھی تھے مجھے نہ پا کر
وہ جنہوں نے میرے بعد ہی دوام کیا 

تم سے بچھڑے تو پھر کسی کو دوا نہ دی
ہم نے جس کو بھی کیا فقط سلام کیا

چپ کی پناہ میں دے دئیے کئی خواب میں نے
کچھ خواہشوں کو یوں ہی پھر سر عام کیا

میرے غم کا ملنے لگا پھر معاوضہ مجھے
کچھ جزبات کو اس طرح بھی نیلام کیا

اب کی بار کچھ لکھنے کو نہیں باقی 
اب کی بار جو کیا فقط آرام کیا 

*نمرہ ملک*













ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ - Ο “Πάτερ” και η γλωσσική “κανονικότητα”

  “Κρείττον είναι τοις ποσίν ολισθείν ή τη γλώττη”(προτιμότερο να ολισθαίνει κανείς με τα πόδια του,παρά με την γλώσσα του, Ζήνων ο Κιτιεύς).

        Δεν πέφτουν σαν βροχή μόνον οι καταγγελίες για την κακοποίηση κάποιων εφήβων-τροφίμων στην “Κιβωτό του κόσμου”, αλλά και οι “γλωσσικοί κεραυνοί” που κακοποιούν και βιάζουν την νεοελληνική μας γλώσσα. Και μην πουν μερικοί πως η κακοποίηση της γλώσσας είναι ελάσσονος σημασίας σε σχέση με την αντίστοιχη  σωματική και ψυχολογική. Εξάλλου η συμπεριφορά μας καθορίζεται από την  σκέψη μας. Αυτή με την σειρά της τροφοδοτείται και μορφοποιείται από τις λέξεις-Γλώσσα κι από την ποιότητά της .Όλα, λοιπόν, είναι λέξεις σύμφωνα και με τα “γλωσσολογικά δόγματα”.

                               

             α.”Σκεπτόμαστε με λέξεις και εκφράζουμε την Σκέψη μας με λέξεις”.

              β.”Οι λέξεις είναι το όχημα –ένδυμα της σκέψης”.

                                      Το “πάτερ” ως  προτακτικό

        Οι “γλωσσικές κακοποιητικές συμπεριφορές” σχετίζονται με την χρήση και κλίση της λέξης  *Π α τ ή ρ . Οι  εφημερίδες, η τηλεόραση και τα κοινωνικά δίκτυα μεταδίδουν και αναπαραγάγουν τους λανθασμένους τύπους της λέξης πατήρ. Τα παραδείγματα είναι πολλά και επωάζουν ένα κλίμα ”γλωσσικής  δυστοπίας” για την γλώσσα μας.

         “Ιερά Σύνοδος: Ο πάτερ Αντώνιος είχε αρνηθεί την εποπτεία”// “Ο Πάτερ Αντώνιος και οι υπηρέτες του” // “Σαφείς αποστάσεις από τον πάτερ Αντώνιο της Κιβωτού του κόσμου, κρατά η Αρχιεπισκοπή”(Aπό τις εφημερίδες και τα sities” ).

         Την γλωσσική κακοποίηση μετριάζει κάπως η απουσία της γενικής “του πάτερ Αντωνίου”. Βέβαια υπάρχουν και οι “υποστηρικτές” του τύπου *Πάτερ  στην ονομαστική και αιτιατική πτώση ως προτακτικού. Οι λαθολόγοι επικαλούνται σχετικά κείμενα και παραπομπές του διαδικτύου και με μία υπόρρητη επισημαίνουν το λάθος όλων εκείνων επιθετικότητα που υπερασπίζονται την “γλωσσική κανονικότητα” .Έτσι επικρατεί ένας γλωσσικός παραλογισμός που τροφοδοτεί την γλωσσική σύγχυση και κακοποίηση.

       “Αλλά αν η σκέψη διαφθείρει την γλώσσα, μπορεί και η γλώσσα να διαφθείρει την σκέψη” (Τζωρτζ  Όργουελ).

         Αν συνεχιστεί αυτή η γλωσσική κακοποίηση σε λίγο θα γίνουν αποδεκτοί στον γραπτό και προφορικό λόγο μας και οι τύποι: Σήμερα επέστρεψε από την εκδρομή η “Θύγατέρ μου”// Συχνά επισκέπτομαι την “μήτερ” μου // Στο κενό της ένδειξης του φύλου τι θα συμπληρώσω; Αφού είσαι άνδρας-αρσενικού γένους να βάλεις “άνερ” (αντί του ανήρ).Ευτυχώς που στον προφορικό λόγο σπανίως χρησιμοποιείται ο τύπος *ανήρ κι έτσι η γλώσσα μας “γλυτώνει” από μία ακόμη κακοποίηση και βιασμό

      “Πάτερ άφες αυτοίς ,ου γαρ οίδασιν τι λέγουσιν”// ”O Πατήρ ημών ο επουράνιος..”// “Υμών δε ο Πατήρ οίδεν ότι χρήζετε τούτων”.

                                    Η  αγγλικοποίηση της γλώσσας

         Σίγουρα θα δυσκολευτεί κάποιος να αμφισβητήσει την “γλωσσική κανονικότητα” της λέξης *πατήρ, όπως αυτή εντοπίζεται στα εκκλησιαστικά κείμενα, όπου κυριαρχούν απόλυτα οι σωστοί τύποι, όπως: ”Τον Πατέρα προσκυνήσωμεν, την Μητέρα σου προσάγει σοι” // “δόξα του Πατρός και του Υιού”//”Δόξα Πατρί και Υιώ” // ”Πατέρα και Υιόν  προσκυνήσωμεν πάντες”.

          Ας τολμήσουμε τους παραπάνω τύπους Πατέρα, Πατρός, Πατρί να τους αντικαταστήσουμε με το βολικό προτακτικό “Πάτερ”. Πέραν του ότι θα βιάσουμε το περιεχόμενο και την συντακτική  δομή των προτάσεων, θα βιάσουμε και την αισθητική της γλώσσας μας. Κάθε πτώση υπηρετεί έναν σκοπό και η λειτουργία της συνιστά δομικό στοιχείο του αρχαίου αλλά και του νεοελληνικού λόγου .

                

          Ευτυχώς ο τύπος “πάτερ” (ως ονομαστική ή αιτιατική) συνηθίζεται-λανθασμένα βέβαια- μόνον στο αρσενικό ο “Πατήρ” (ως ονομαστική) και δεν γενικεύτηκε κατά αναλογία και στα κακόηχα μήτερ, θύγατερ, άνερ (ως ονομαστική, γενική και αιτιατική). Πώς θα ένιωθε κάποιος αν άκουγε το κακόηχο παράδειγμα: Η δική μου η μήτερ είναι άκρως χειριστική…

        Αν γίνουν δεκτές οι απόψεις κάποιων λεξικογράφων και λαθολόγων για μία ευρεία χρήση του *Πάτερ σε όλες τις πτώσεις, τότε οδεύουμεν προς μία συνειδητή αγγλικοποίηση της γλώσσας, όπου οι πτώσεις είναι ανύπαρκτες ή δυσδιάκριτες. Σίγουρα η γλώσσα ως ζωντανός οργανισμός εξελίσσεται αλλά όχι και εις βάρος κάποιων δομικών στοιχείων και λειτουργιών της. Όσο κακόηχο είναι το “να σε είπω” άλλο τόσο κακόηχο είναι και το “ τον πάτερ Αντώνιο”.

        Μην συγχέουμε τον τύπο *πάτερ με το λατινικό  pater familias.

                                    Υπέρμαχοι της κανονικότητας

          Είθε “ ο των απάντων Ζευς πατήρ Ολύμπιος” (Σοφ.Φιλ.275) να μην αφήσει να κυριαρχήσει στην γλώσσα μας ο τύπος *Πάτερ σε όλες της πτώσεις. Είθε σε μία μελλοντική δίκη να μην ακουστεί από τον πρόεδρο του δικαστηρίου το κακόηχο “τον λόγο έχει ο Πάτερ..” ή “το δικαστήριο απαλλάσσει τον Πάτερ..”.

           Εμείς παραμένουμε συντηρητικοί και υπέρμαχοι της γλωσσικής κανονικότητας

                  Ο πατήρ, του πατρός, τω πατρί, τον πατέρα, ω πάτερ.

            Η γλώσσα ως ζωντανός οργανισμός και ακολουθώντας διαχρονικά το νόμο της ευκολίας και της συντόμευσης απέβαλε τον δυικό αριθμό, την δοτική πτώση και κάποιους άλλους γραμματικούς τύπους. Σιγά -σιγά ανέχεται και τα: Επέλεξε (αντί του επίλεξε ως προστακτική) ή και την άνευ όρων και ορίων χρήση ξενόγλωσσων όρων, αν και η γλώσσα μας έχει πλήθος τέτοιων όρων, όπως το αγγλικό break αντί του ελληνικού διάλειμμα.

         

          Τον τελευταίο και κυρίαρχο ρόλο έχει η γλωσσική κοινότητα. Οι λεξικογράφοι ακολουθούν καταγράφοντας την κυρίαρχη μορφή ενός τύπου. Οι γλωσσολόγοι στο τέλος προσπαθούν να ερμηνεύσουν το φαινόμενο.

             "Όταν ένας λαός δεν τολμά να υπερασπιστεί την γλώσσα του,είναι έτοιμος πια να υποδουλωθεί" ( Remy  de  Gourmont).










Στυλιανός Ηλίας Γιαννακουλόπουλος - Τρία Ποιήματα



ΣΑΝ ΤΟΝ ΟΥΡΑΝΟ

Σαν τον ουρανό, μακριά, να είναι τα όνειρα σου.
Να σε πάνε και αυτά τόσο μακριά από τους άλλους.
Να κοιτάς τον ουρανό και να νιώθεις σαν να βλέπεις το μυαλό σου.
Σαν τον ουρανό να αγκαλιάζεις τους ανθρώπους.
Σαν τον ουρανό απέραντη να είναι η ψυχή σου.
Σαν τον ουρανό να είσαι μικρός μπροστά στο σύμπαν, μα για κάποιον το ίδιο το σύμπαν.
Σαν τον ουρανό φωτεινός να είσαι σε κάθε ώρα.
Σαν τον ουρανό μην κλαίς σαν το ηλιοβασίλεμα έλθει!
Η κάθε συμφορά θα απέλθει.


Του έρωτα τα πέταλα

Ιουλία, με τον Ήλιο απ’τα μάτια σου κολακευμένο,
Δώσε μου το φιλί σου για την αιωνιότητα!
Ω, Ρομίλιε! Τώρα το θες και το μετά;
Κάτσε πρώτα να τελειώσουν τα πέταλα!
Μα Ιουλία! Δώσε μου το φιλί σου για την αιωνιότητα!
Ω, Ρομίλιε! Τα πέταλα σαν τελειώσουν, δεν θα υπάρχει αιωνιότητα!
Μα Ιουλία! Εγώ τώρα το θέλω το φιλί σου!
Τι αν από τον χρόνο πάνω μας κανείς αποτύπωμα δεν βρει;
Ω, Ρομίλιε! Κάτσε πρώτα να τελειώσουν τα πέταλα! Και μετά δεν θα μπορώ να ξεχάσω!
Και έτσι έγινε. Και τα πέταλα, ας μην τελείωσαν ποτέ…


Ι’m happy to

And now that my end has come,
that most my years have been lost,
just like a tree’s leaves in Autumn,
I am happy to have stood the test of time.
I am happy to have heard all those stories of the people who rested underneath me.
I am happy to discuss with the Sun everyday.
I am happy to be the witness of Luna’s best smiles.
I am happy to have kissed the ground’s best soil.
I am happy to have drunk the clouds' tears
and to have made the sky happy once again.


O Στυλιανός Ηλίας Γιαννακουλόπουλος γεννήθηκε στο Μαρούσι. . Έζησε έναν χρόνο στην Γαλλία με την οικογένεια του λόγω σπουδών της μητέρας του. Είναι μαθητής της Α τάξης του 5ου Γενικού Λυκείου Νίκαιας. Έχει λάβει μέρος στους Μαθηματικούς διαγωνισμούς Ευκλείδης, Πυθαγόρας, Καγκουρό και Θαλής και έχει διακριθεί και βραβευθεί από την Ελληνική Μαθηματική Εταιρεία πολλές φορές. Παρακολούθησε και ολοκλήρωσε την εξ αποστάσεως Σχολή Αστρονομίας της Εταιρείας Αστρονομίας και Διαστήματος σε συνεργασία με το Πανεπιστήμιο Θεσσαλίας, από όπου αποφοίτησε μετά από τριετή εκπαίδευση( 2019-2021). Το 2022 διακρίθηκε και βραβεύθηκε λόγω υψηλότατης επίδοσης στον πανελλήνιο διαγωνισμό Φυσικής ΑΡΙΣΤΟΤΕΛΗΣ που διοργανώνεται από την Ελληνική Εταιρεία Φυσικής για την Επιστήμη και την Εκπαίδευση και το Τμήμα Φυσικής του Πανεπιστημίου Αθηνών. Εκτός από τις θετικές επιστήμες όμως έχει και μεγάλη αγάπη για την Ποίηση. Ποίηση γράφει από την πέμπτη Δημοτικού οπότε και του απονεμήθηκε Τιμητικός έπαινος για την συγγραφή ποιημάτων. Έχει μία μεγάλη παραγωγή ποιημάτων τόσο στην ελληνική όσο και στην αγγλική. Ένα ελληνικό ποίημα του παρουσιάστηκε και αναλύθηκε σε διδακτική ώρα του μαθήματος της Λογοτεχνίας από την φιλόλογο κυρία Δέσποινα Κορωνάκη . Πρόσφατα παρουσιάστηκε , συζητήθηκε και αναλύθηκε ποίημα του στην αγγλική γλώσσα από την καθηγήτρια αγγλικής φιλολογίας του σχολείου του κυρία Ζέτα Παπαδοπούλου στο πλαίσιο ενός πρότζεκτ για τις Τέχνες που εκπονεί η Γ Γυμνασίου. Στην πορεία του ως ποιητής έπαιξε σημαντικό ρόλο το σεμινάριο ποίησης που παρακολούθησε για 8 μήνες με καθηγήτριά του την φιλόλογο κυρία Αναστασία Μερκούρη. Με εισηγήτρια την κυρία Μερκούρη παρακολούθησε σεμιναριακό κύκλο μαθημάτων Σύγχρονης ελληνικής Ιστορίας. Από το 2020 είναι μέλος του θεατρικού ομίλου του Ιδρύματος Μιχάλη Κακογιάννη και έχει λάβει μέρος στο ερευνητικό –θεατρικό έργο ΠΕΡΙΒΑΛΛΟΝ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΚΗ ΔΙΚΑΙΟΣΥΝΗ υπό την αιγίδα των Πανεπιστημίων Στάνφορντ και Δυτικής Βιρτζίνια των ΗΠΑ σε παράσταση θεάτρου ντοκουμέντο που συντονίζει η κυρία Αναστασία Μερκούρη. Στο πλαίσιο της εν λόγω παράστασης απήγγειλε ποίημα του με σχετική θεματική. Μιλά άριστα αγγλικά και πολύ καλά γερμανικά. Τον Απρίλιο του 2022 είχε την τιμή να παραχωρήσει συνέντευξη στην νομαρχιακή εφημερίδα ΠΑΛΜΟΣ , στην δημοσιογράφο κυρία Μαίρη Λαρεντζάκη Γκιώνη.


Η εικόνα είναι από https://it.freepik.com/