Γιώργου Λιβανού ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ Vaudeville Τheater μια σκηνική σύνθεση για τον έρωτα σε σκηνοθετική επιμέλεια Γιώργου Λιβανού Σίμωνα Πάτροκλου & της Στέλλας Μαρή ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ 20 ΧΡΟΝΙΑ. 16 χρόνια Studio Κυψέλης

Γιώργου Λιβανού

ΤΟΥ ΕΡΩΤΑ ΚΑΙ ΤΗΣ ΣΤΑΧΤΗΣ

Vaudeville Τheater

μια σκηνική σύνθεση για τον έρωτα

σε σκηνοθετική επιμέλεια

Γιώργου Λιβανού Σίμωνα Πάτροκλου

& της Στέλλας Μαρή

ΘΕΑΤΡΙΝΩΝ ΘΕΑΤΕΣ 20 ΧΡΟΝΙΑ. 16 χρόνια Studio Κυψέλης

Η αγαπημένη θεατρική ομάδα παρουσιάζει τη νέα της παραγωγή & αυτή την άνοιξη .

Με αφορμή την καθημερινή τριβή στις σχέσεις ενός ζευγαριού , μιας ηθοποιού & ένος δικηγόρου , ξεκινά ένα παιχνίδι εικόνων , μια συζήτηση για τον έρωτα και τη διάρκεια του, την πίστη και την κατάληξη των σχέσεων σήμερα. Μέσα από παραδείγματα από το παγκόσμιο θέατρο προκύπτει ένα συμπέρασμα, διαφορετικό για τον κάθε θεατή για την προσωπική μας αναζήτηση & την ανάγκη να συμπορευτούμε.

Με δάνεια από τις σημαντικές ερωτικές σκηνές του παγκοσμιου θεάτρου απο τους Wild, Anouilh , Giraudoux, Shakspeare, Molliere, Elice, Σολδάτο & Μαρή αλλά και ποίηση της Γώγου και της Μυρτιωτισσας ο έρωτας παρουσιάζεται γυμνος προκλητικός και απαιτητικός.

Σκηνές από τα έργα Ευρυδίκη, Ρωμαίος & Ιουλιέτα, Leonardo's ring, Το πορτρέτο του Ντοριαν Γκρέυ, Η αρκούδα, Σαλώμη, Ντον Ζουαν, Νεράιδα, Ματωμενος γάμος, Όταν ο Παζολίνι συνάντησε το αγόρι που του πρόσφερε το θάνατο, Ταρτούφος κ.α. σε μια μοντέρνα σκηνική σύνθεση.

Μια μοντέρνα προκλητική αλληγορια για το σύγχρονο ανθρωπο με χιούμορ και τρυφερότητα στο πρότυπο του vaudeville theater που οι Θεατρίνων Θεατές εκπροσωπούν επάξια στην Ελλάδα.

Το έργο παρουσιάζεται σε έρευνα - συντονισμό - σκηνικό & φωτισμούς από το Γιώργο Λιβανό

& σκηνοθετική επιμέλεια από τους

Γιώργο Λιβανό Σίμωνα Πάτροκλο

& Στέλλα Μαρή

Μάρτη μέχρι Μάη στο Studio Κυψέλης.

Πρωταγωνιστούν Γιώργος Λιβανός, Μαρία Δρακοπούλου, Σοφία Μπεράτη, Νίκος Χαλατζίδης, Σωτήρης Αντωνίου, Γιώργος Καρατζάς, Έλλη Λορέντη, Φοίβος Καραμπέτσος και στο video wall η Στέλλα Μαρή.

Guest star στο video ο Κωσταντίνος Κωσταντόπουλος

Θεατρολογική ανάλυση 'Αρια Λαδά

χορογραφία Σίμωνας Πατροκλος

σκηνικό -φωτισμοί Γιώργος Λιβανός- Γιώργος Πολυχρονίδης

κοστούμια Vania Alexadrova

Mουσικές επιλογές Γιώργος Λιβανός

video art & teaser Αντώνη Μανδρανή

Φωτογραφίες Θάνος Γεωργίου - Κώστας Βολιώτης

και επικοινωνία Ζωής Τριανταφυλλίδη,

Το Μάρτη στο Studio Κυψέλης

Η ΠΑΡΑΣΤΑΣΗ ΕΙΝΑΙ ΑΥΣΤΗΡΑ ΑΚΑΤΆΛΛΗΛΗ ΓΙΑ ΑΝΗΛΙΚΟΥΣ .

Το βιβλίο πρόγραμμα της παράστασης κυκλοφορεί από τους Θεατρίνων Θεατές.

Επίσημη trailer:

https://youtu.be/VMioJewz7cg?si=zp7CuypVyd0h6fPM

Studiokypselis.gr

Studio Κυψελης

Σπετσοπουλας 9, Αθήνα 113 61

Προπώληση Ticket servises

https://www.ticketservices.gr/event/studio-kypselis-tou-erota-kai-tis-staxtis/

& στο ταμείο: 210 8819571

Πληροφορίες στο ταμείο του θεάτρου.

ΗΜΕΡΟΜΗΝΙΕΣ ΕΚΔΗΛΩΣΗΣ

ΤΡΙΤΗ 24 & 32 ΜΑΡΤΙΟΥ 22.30 μ.μ

ΠΕΜΠΤΗ 16 - 23 & 30 ΑΠΡΙΛΙΟΥ & 7 -14-21 ΜΑΪΟΥ 21.15 μ.μ.

Από το Μάρτη ο έρωτας έρχεται στο Studio Κυψέλης

90 λεπτά χωρίς διάλειμμα

ΤΙΜΕΣ ΕΙΣΙΤΗΡΙΩΝ

Γενική είσοδος 14€

10€ Ατέλειες ΣΕΗ – ΕΕΣ

Perwaiz Shaharyar ( India ) - Poem dedicated to women

Why only one Day is the International Women's Day 

I think, everyday is the Universal Women's Day 

The loves of a woman have made this world so beautiful 

God has bestowed the power of creation, which sustains her always 

A woman feeds her progeny even before the birth in her womb

Like God feeds all living beings whether a worm covered into a stone 

God wants to protect her tender body by covering them in veil

Like God Almighty too, never comes out to show and reveal 

Women's beauty lies in her compassionate service to humanity 

That's why Teresa is considered as a great Mother of empathy 

A woman is a woman because she sacrifices more than a deity

The world is the fruits of humanity and women are their roots

Love her, respect her and serve a woman as much as you can

If she dies, you cannot do anything good, except the repentance 

Women are unique because of their services to humanity 

We must protect them from the evil hands of devils and monsters

Every fraction of the time, women are facing heinous crimes 

Today, make a pledge to save her modesty from further declines 

©®

Dr. Perwaiz Shaharyar 

Editor, NCERT, New Delhi, India

EVA Petropoulou Lianou... Dedicated to all women

 Dedicated to all women 

Are you free

It is not about country or religion

It is not about who are you

Or who i am

It is not about your experience

It is not about who you like or not

It is all about injustice

Unknown person behind the curtains that take decisions

It is all about manipulation and violence

It is all about no ethics

People want to earn money fast

It is all about a fake world

And if you do not stay soft ..

If you don't keep the inner child

your soul will be lost....

©®EVA Petropoulou Lianou 

Ποίημα της Antoneta Marangoci για την Ημέρα της Γυναίκας σε ελληνική μετάφραση από την Εύα Πετρόπουλου Λιανού

 8 ΜΑΡΤΙΟΥ

ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΗΜΕΡΑ ΤΗΣ ΓΥΝΑΙΚΑΣ

Γλυκά λουλούδια με λάμψη του ήλιου

Δίνοντας χρώμα, σπέρνοντας αγάπη,

Είστε γυναίκες της ζωής

 μεγαλείο

"Χρόνια πολλά σε σένα! "", 

όλη η γη σου τραγουδάει.

Η καρδιά σου...

 Ποίημα, πετώντας στο μέλλον,

Το βλέμμα... είναι ένας ουρανός που πέρασε μέσα από τις εποχές

Οι λέξεις...

 Μου λείπεις τόσο πολύ

Το χάδι... 

είναι μια προσευχή με το πέρασμα των χρόνων.

Αγαπημένες μητέρες σε όλο τον κόσμο,

Να έχετε υγεία, να έχετε επιτυχία

Μακάρι μόνο καλοί άνθρωποι  να σας περιβάλλουν,

Η καρδιά σου να είναι γεμάτη αγάπη.

Χαρούμενη Παγκόσμια Ημέρα της Γυναίκας σε όλο τον κόσμο

7.03.2026

Antoneta Marangoci / Ρουμανία

Μετάφραση 

Εύα Πετρόπουλου Λιανου 

Nastasia Bruneau "Art - Healing !"

 

Biography

Nastasia Bruneau blends her training as a psychologist with her sensitivity as a singer and musician in her lyrics.

Her texts explore human vulnerabilities with tender lucidity.

Influenced by listening to the living world, she seeks to evoke feelings, awaken emotions, and soothe the soul.

*****

Art - Healing !

At the movies I weep, At the theater I laugh, In the museum I dream,

While reading, I lose myself at last.

When I write, I relive,

When I dance, I’m free,

When I sing, I say who I am,

In creating, we all unite.

In the dark, with the scent of popcorn, I let my tears softly fall, Gently lifting the weight from my soul.

In the stands, my neighbors’ laughter is like a warm, divine cuddle for the heart.

In the museum, with hushed steps and whispers, sidelong glances, I let the past gently sway me.

While reading, I wander through a maze of emotions—joy, laughter, fear—things I could never forsake.

When writting, I’ve felt such shame! I wanted to quit so many times, Yet I cherish these notebooks, once cursed, that kept me alive.

When I dance, life pierces me with joy, My body’s movements are a treasure of comfort and grace.

When I sing, I try to be the woman I’d like to be, All my facets weave and unwind through the notes and my fingertips.

In creating, I connect to life, to those who nourished it before me,

And to those who will carry it on when I’m gone.

Nastasia Bruneau

"Geneviève Guevara" : women, 08 march

L'IMPORTANCE DES PETITS PAS 

Sur le tableau noir, à la craie,

Je trace en lettres capitales 

L'infâmie faite aux femmes,

Leur exécution fatale. 

La pupille brodée d'hécatombes

L'iris surfilé d'ecchymoses

Les cils à l'échine recourbée

Ruines et trépas

Des fragment fragiles de vie...

Violée 

Dans ta chair 

Dans ton âme 

Vitriolée 

Parce que belle 

Rebelle 

Parce que elle 

Vidée 

De toutes substances 

Enfermée

Voilée 

Murée 

Camouflée 

Flouée floutée fouettée 

Jugée pour tes formes 

Tes formes lissées 

Sous des versets de soumission 

Tes intuitions brisées de tabous 

Sorcière brûlée au bûcher des vanités 

J'entends aussi de ton beau corps 

Clamer l'obsolescence

Ton corps tombeau 

Ton corps décati d'averses 

Muselée la muse 

Abusée la recluse

L'honneur entre tes cuisses 

L'horreur brodée d'injustice 

Déchirée 

Ton cri muet étouffé 

Aux linges mouillés

Trop souvent,

Je t'entends défendre tes bourreaux,

J'entends l'immense négation de ton enfer.

Trop souvent,

J'entends ta soumission 

À l'annihilation de ton âme.

Une odeur de soufre s'immisce :

La trop grande souffrance rend complice... 

Je comprends.

J'entends ton cœur qui souffre, 

Ton sang qui s'encroûte.

J'entends ton cœur qui s'essouffle, 

Ton sang qui coule dans l'encre de mes mots.

Je ne puis taire l'abominable. 

Je ne puis nier ton esclavage. 

Je ne militerai pas du côté de la haine 

En qualifiant les mâles 

D'incarnation du Mal.

J'écrirai l'initiation d'amour,

L'importance d'oser sortir de l'inconfort,

L'importance de la parole juste. 

J'écrirai encore l'importance des petits pas

Et la douceur d'être.

J'écrirai surtout 

La présence auprès de celle dont l'haleine chavire,

L'importance de garder yeux et cœur ouverts.

En classe,  je briserai des tabous la glace. 

Je distillerai au long cours 

L'importance de la confiance en soi,

L'importance du respect et de la communication.

Je t'écris l'importance d'être toi :

Femme, 

Somnolente flamme, 

T'éteindre est éteindre la vie.

Femme, 

Rallumons ensemble ce feu de joie 

Car ton ardeur est vivante vibrance.

Geneviève Guevara

****

THE IMPORTANCE OF SMALL STEPS

On the blackboard, with chalk,

I trace in capital letters

The infamy done to women,

Their fatal execution.

The pupil embroidered with hecatombs

The iris overlaid with bruises

The eyelashes on the curved spine

Ruins and death

Fragile fragments of life...

Raped

In your flesh

In your soul

Vitriolated

Because she was beautiful

Rebellious

Because she was

Emptyed

Of all substance

Locked up

Veiled

Walled in

Camouflaged

Blurred, blurred, whipped

Judged for your shape

Your smoothed forms

Beneath verses of submission

Your intuitions shattered by taboos

Witch burned at the pyre of vanities

I also hear from your beautiful body

Cries of obsolescence

Your body a tomb

Your body decayed by downpours

The muse muzzled

The recluse abused

Honor between your thighs

Horror embroidered with injustice

Torn apart

Your muffled, silent cry

On wet cloths

Too often,

I hear you defend your tormentors,

I hear the immense denial of your hell.

Too often,

I hear your submission

To the annihilation of your soul.

A stench of sulfur creeps in:

Excessive suffering makes one complicit...

I understand.

I hear your aching heart,

Your blood curdling.

I hear your heart gasping,

Your blood flowing into the ink of my words.

I cannot remain silent about the abominable.

I cannot deny your enslavement.

I will not advocate for hatred

By labeling men

The embodiment of evil.

I will write about the initiation of love,

The importance of daring to step out of discomfort,

The importance of speaking truthfully.

I will also write about the importance of small steps

And the gentleness of being.

Above all, I will write about

Being present with the one whose breath catches your breath,

The importance of keeping eyes and heart open.

In the classroom, I will break down taboos and the ice.

I will cultivate, over time,

The importance of self-confidence,

The importance of respect and communication.

I am writing to you about the importance of being yourself :

Woman,

Drowsy flame,

To extinguish you is to extinguish life.

Woman,

Let us rekindle this joyful fire together,

For your ardor is vibrant life.

Geneviève Guevara

Rachida mouzoui (France Morocco ) "La traversée des ombres "

 

« Dans la pénombre d’une forêt, tout se recueillait en un seul point d’origine. Aux confins de l’intensité, les corps se répondaient par un langage délivré de toute entrave, comme mus par une mémoire plus ancienne qu’eux-mêmes. Se laisser conduire vers un sommet intime, une traversée, une catharsis. Les sens s’ouvraient dans une communion irrévocable, passage secret vers l’indicible. Et lui, dans le secret de son regard, savait qu’il était avec elle, cette femme aux mille visages, mais il résistait, retenant chaque fibre, se protégeant de cette traversée, redoutant la découverte et la diffusion de ses souffrances. L’union devenait offrande, prière silencieuse adressée au monde, soufflant que nul ne touche seul au feu sacré de sa propre renaissance. Et dans cet instant suspendu, une clarté infime venait se déposer sur ses pas, le gardant, pour un temps, de ses ombres familières et du vertige des jours, cette tension sacrée qui l’ancre, lui, pour l’éternité. »

©®Rachida Belkacem

Author

France Morocco