Σάββατο 21 Νοεμβρίου 2026

​Ευφροσύνη Στρατιώτη- Ατιτλο




Τα όνειρα σκαρφαλώνουν
στα δακρυσμένα
φεγγάρια του φθινοπώρου.

​Ευφροσύνη Στρατιώτη ©
21-11-2026




Βιογραφικό Σημείωμα

​Η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη είναι απόφοιτος της σχολής Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ Ξυνή. Παρακολουθεί μαθήματα Σχέσεων και Επικοινωνίας στο Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας διαρκώς τις γνώσεις και την προσωπική της εξέλιξη.

Ποιήματά της έχουν αναρτηθεί στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη, ενώ δημοσιεύσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Homo Universalis – Γεωργία Κοτσόβολου, καθώς και στις λογοτεχνικές πλατφόρμες Fractalart.gr, Storywits, polismagazino.gr (Polispress), Υδράνη, Texnes Online και logodiadromes.gr.

Έχει συμμετάσχει σε εκδήλωση ποίησης του Δήμου Νίκαιας με θέμα «Φύση–Άνθρωπος», καθώς και στο αφιέρωμα στον Γιώργο Μπλάνα (4η Λογοτεχνική Δράση του περιοδικού ΣημειΩματάριο) με το ποίημα «Στο βασίλεμα της μέρας». Παράλληλα, έχει λάβει μέρος σε συλλογικές εκδόσεις, όπως το «5ο Ανθολόγιο Ομάδας Ποιητική Έλξη – Απόπειρα Φωτός» και το «Ανθολόγιο των μελών» από το Ποιητικό Εργαστήρι Θρυαλλίδας.

Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Θαύμα των ανθρώπων» από τις Εκδόσεις Δρόμων, ενώ η δεύτερη ποιητική της συλλογή βρίσκεται υπό έκδοση.











Μοχάμεντ Ραχάλ «Dur, Wahran, Dur» (Γύρνα, Οράν, γύρνα)



«Dur, Wahran, Dur» (Γύρνα, Ωράν, γύρνα)

Μοχάμεντ Ραχάλ
Μοχάμεντ Ραχάλ | Αλγερινός Συγγραφέας

Πρόκειται για ένα από τα πιο γνωστά λαϊκά ποιήματα που κυκλοφόρησαν κατά την αποικιοκρατική περίοδο, συγκεκριμένα μεταξύ 1924 και 1950.
Τα συναισθήματα που εκφράζονται ανήκουν στον λαϊκό ποιητή Ελ-Χασέμι Μπεν Σαμίρ —ποιητή της αντίστασης— ο οποίος ήταν γνωστός στην εποχή του και ως «Το Λευκό Πουλί» (Et-Tir El-Abyad). Συνέθεσε το έργο το 1877, ως αντίδραση στην αναγκαστική μετανάστευση που επέβαλε το αποικιοκρατικό καθεστώς στον αλγερινό λαό. Άφησε πίσω του ένα σημαντικό έργο, που αποτελείται από 250 λαϊκά ποιήματα· λέγεται μάλιστα ότι είναι ο λαϊκός ποιητής του οποίου οι στίχοι έχουν μελοποιηθεί συχνότερα από οποιουδήποτε άλλου, στο πλαίσιο του μουσικού ύφους Bedoui (παραδοσιακό αγροτικό στυλ).
Εκείνη την περίοδο —που ανάγεται στα τέλη του 19ου αιώνα— πολλοί Αλγερινοί εξορίστηκαν σε τόπους όπως η Νέα Καληδονία και η Καγιέν (στη Γαλλική Γουιάνα). Στην ποίησή του, ο δημιουργός αποτύπωσε τον βαθύ πόνο και τη νοσταλγία του αλγερινού λαού, περιγράφοντας τον εγκλεισμό τους, την αναγκαστική αναχώρησή τους με ατμόπλοια, την εξαντλητική εργασία στην οποία υποβλήθηκαν, καθώς και την εξορία και τον εκτοπισμό που τους επιβλήθηκαν —μια μοίρα που οδήγησε πολλούς στον θάνατο σε εκείνες τις μακρινές χώρες. Έως το 1924, το θέμα της αναγκαστικής μετανάστευσης επανήλθε στο προσκήνιο, στον απόηχο της Μεγάλης Αραβικής Επανάστασης και των συνεπειών του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου. Τότε, οι στίχοι αυτοί ενσωματώθηκαν στη μουσική παράδοση Bedoui. Ο πρώτος που μελοποίησε το ποίημα στο ύφος Bedoui —το οποίο κυριαρχεί στη δυτική Αλγερία— ήταν ο Σεΐχ Αμπέντ Μπουράας το 1950, με τη συνοδεία gasba (φλάουτο) και gellal (τύμπανο). Την ερμηνεία του ακολούθησαν πολλοί άλλοι σεΐχ (παραδοσιακοί λαϊκοί τραγουδιστές), με σημαντικότερο τον Σεΐχ Ελ-Χαλντί.
Μετά την ανεξαρτησία, το τραγούδι αυτό αποτέλεσε θεμελιώδες σημείο αναφοράς στη λαϊκή κληρονομιά του Ωράν. Αργότερα, το κομμάτι αναβιώθηκε από τον καλλιτέχνη Blaoui Houari, ο οποίος το παρουσίασε στο πλαίσιο του λαϊκού μουσικού ύφους του Οράν, ενώ έκτοτε έχει ερμηνευτεί και από διάφορους άλλους μουσικούς. Καθώς το μουσικό είδος Raï άρχισε να κερδίζει αναγνώριση στο Οράν —ενισχυμένο από την επιτυχία του πρώτου φεστιβάλ Raï στην Αλγερία το 1985— ο Cheb Khaled ζήτησε την άδεια του Blaoui Houari για να διασκευάσει ένα από τα τραγούδια του. Το συμπεριέλαβε στον δίσκο του Ya Taleb (1986), ο οποίος κυκλοφόρησε αφού ο ίδιος είχε μεταναστεύσει στη Γαλλία —μια κίνηση που συνέβαλε στην ανάδειξη της μουσικής Raï σε παγκόσμιο επίπεδο. Το τραγούδι διασκευάστηκε αργότερα και από τον Cheb Hasni.

Στίχοι: Με κυριεύει η θλίψη, Με κυριεύει η θλίψη. Όμορφο Οράν — με μαγεύει η λαμπρότητά του και τα πολλά παλάτια του. Πρέπει να επιστρέψω στην πατρίδα μου, όπου μπορώ να ζήσω ως ελεύθερος άνθρωπος. Με κυριεύει η θλίψη, Όμορφο Οράν — με μαγεύει η λαμπρότητά του και τα πολλά παλάτια του. Πρέπει να επιστρέψω στην πατρίδα μου και να ζήσω εκεί ως ελεύθερος άνθρωπος. Με κυριεύει η θλίψη, Ναι, η πίκρα βαραίνει· ω, αγαπημένε μου, λαχταρώ τόσο βαθιά την πατρίδα μου. Στρίψε προς το Οράν — πήγαινέ με εκεί, ω ταξιδιώτη! Όποιος αναζητά την ομορφιά, θα τη βρει στο Οράν· Μόλις γνωρίσει τη γοητεία του Ras El-Ain, δεν θα την ξεχάσει ποτέ. Με κυριεύει η θλίψη· μου λείπουν οι γυναίκες της πατρίδας μου. Ακόμα και αφού έφυγα και απομακρύνθηκα, βρέθηκα να αναλογίζομαι — Γεμάτος μετανιώσεις, έκλαψα αναπολώντας όλες τις περασμένες μέρες. Άφησα την καρδιά μου πίσω, δίπλα στη θάλασσα, σε εκείνο το αγαπημένο μέρος. Με κυριεύει η θλίψη. Μια Παρασκευή, είδα μια γυναίκα να κλαίει δίπλα στους τάφους. Στρίψε προς το Οράν — πήγαινέ με εκεί, ω ταξιδιώτη! Κάποιες φορές ο άνθρωπος λυγίζει, και τα βάρη του μόνο μεγαλώνουν. Με κυριεύει η θλίψη. Τότε εκείνη μίλησε, διηγούμενη την ομορφιά για την οποία φημίζεται το Οράν. Με κυριεύει η θλίψη. Τη ρώτησα: «Πες μου την ιστορία σου, ω γυναίκα της θλίψης». Απάντησε: «Αγαπητέ μου, εκείνος έφυγε από τη ζωή κι εγώ έμεινα χαμένη μέσα στη θλίψη». Από τα βάθη της λαχτάρας μου, δεν γνώρισα παρά μόνο αναστεναγμούς. Με έχει καταβάλει η θλίψη. Αν είχατε ήρωες ανάμεσά σας, θα τους είχατε βάλει σε ένα καράβι — μα εγώ πνίγομαι, νιώθω εγκλωβισμένη. Τους έχουν κλείσει μέσα με δεσμά και σύρτες, προκαλώντας τους σκόπιμα μαρτύρια — κι εγώ πνίγομαι, νιώθω εγκλωβισμένη. Ένας λαός αλυσοδεμένος, με την ίδια του τη ζωτική δύναμη υπό έλεγχο — κι εγώ πνίγομαι, νιώθω εγκλωβισμένη. Αν είχατε πραγματικά ήρωες ανάμεσά σας, θα αντιμετωπίζατε την ορμή των μαζών —
μα εγώ πνίγομαι, νιώθω εγκλωβισμένη...











Migel Flor - Η Συγγραφέας Μέντα Βρέτο (Menda Vreto)

 



Menda Vreto

Menda Vreto është një shkrimtare shqiptare që jeton dhe krijon në Itali. Ajo është autore e disa veprave të botuara në gjuhën italiane dhe bashkëpunon rregullisht me revista online dhe të shtypura, në të cilat publikon artikuj dhe krijime letrare.

Nëpërmjet veprimtarisë së saj krijuese, ajo ka fituar vlerësime të rëndësishme letrare. Ndër to spikat Çmimi i Jurisë Speciale në konkursin letrar Il Silenzio Uccide (Heshtja vret), ku krijimi i saj u vlerësua dhe u përfshi në antologjinë e konkursit. Krijimtaria e saj letrare është përfshirë gjithashtu në antologji ndërkombëtare, duke kontribuar në njohjen e emrit të saj në një hapësirë më të gjerë letrare. Libri i saj i parë ka tërhequr vëmendjen edhe të revistës prestigjioze Marie Claire, e cila i ka kushtuar një hapësirë të veçantë, duke vlerësuar veprën dhe rrugëtimin e saj si autore. Menda Vreto e mban me krenari mbiemrin Vreto, i cili lidhet me figurën e shquar të Rilindjes Kombëtare Shqiptare, Jani Vreto. Ajo e konsideron këtë trashëgimi një vlerë të rëndësishme kulturore dhe historike, si dhe një burim frymëzimi në rrugëtimin e saj krijues. --- KUR LOTËT BËHEN LUTJE DHE DASHURIA BËHET DRITË Menda VRETO Jam e pafuqishme… Përballë një bote që vjell zjarr nga qielli dhe varros të ardhmen në djepat e saj; ku nënat i japin lamtumirën jetës, duke përqafuar hijet e fëmijëve, dhe lotët e njerëzimit formojnë dete, në të cilët mbytet ndërgjegjja. Do të doja të isha krahë për zogjtë e gjymtuar nga lufta, të qepja me fije drite qiellin e shqyer nga bombat, të mbillja trëndafila mbi varre dhe t'u mësoja gurëve të lulëzonin. Do të doja t'ia hiqja dhëmbët urisë, t'ia mbyllja gojën e përgjakur luftës, t'i jepja ujë tokës që qan dhe një copëz qielli çdo shpirti të burgosur në errësirë. Por jam e pafuqishme… Zemra ime është një qiri përballë një universi në flakë, një pikë vesë përballë një oqeani dhimbjeje, një klithmë e vetmuar në katedralen e shurdhër të njerëzimit. Dhe e pyes qiellin: Sa fëmijë duhet të bëhen hi që bota ta kuptojë vlerën e jetës? Sa nëna duhet të bëhen varre të gjalla që armët të turpërohen nga zëri i tyre? Pastaj, në heshtjen ku thyhen lutjet, një yll më pëshpërit: Edhe agimi lind nga barku i natës. Ndoshta nuk mund t'i ndal stuhitë, por mund të bëhem një strehë. Nuk mund t'i shuaj të gjitha zjarret, por mund të mos i ushqej flakët e urrejtjes. Nuk mund t'i mbledh të gjithë lotët e botës, por mund t'i jap një loti një breg ku të prehet. Dhe kur duart e mia të mbeten bosh, kur dhimbja të bëhet mal dhe zëri im të humbasë në humnerë, do të mbetet lutja: Një zog i bardhë që kapërcen telat me gjemba të kufijve, duke mbartur mbi krahë rrahjet e një njerëzimi të plagosur. Do të lutem që paqja të zbresë mbi tokë si shiu i pranverës, që buka të lulëzojë mbi tryezat e uritura, që shtëpitë të rilindin nga hiri dhe fëmijët të vizatojnë diellin pa frikën se qielli do të shpërthejë. Jam e pafuqishme, por nuk jam pa shpresë. Sepse dashuria është fara që çan gjoksin e gurit, rrënja që përqafon plagët e tokës, drita që i mëson errësirës se ku mbaron mbretëria e saj. Dhe ndoshta paqja fillon kur një zemër refuzon të bëhet gur, kur një dorë shndërrohet në urë, kur një lot bëhet lutje dhe lutja merr duart e dashurisë. Atëherë, edhe nëse bota digjet, një lule do të guxojë të çelë. Dhe në atë lule, e gjithë shpresa e njerëzimit do të ketë një emër:
DASHURI.


E kam përkthyer në greqishten letrare, duke ruajtur frymën poetike, figuracionin, ritmin emocional dhe mesazhin humanist të autores. Kam shmangur përkthimin mekanik, në mënyrë që poezia të tingëllojë natyrshëm edhe për lexuesin grek dhe të jetë e përshtatshme për botim.

********

Μέντα ΒΡΕΤΟ Μέντα Βρέτο Η Μέντα Βρέτο είναι Αλβανίδα συγγραφέας που ζει και δημιουργεί στην Ιταλία. Έχει εκδώσει αρκετά έργα στην ιταλική γλώσσα και συνεργάζεται τακτικά με ηλεκτρονικά και έντυπα λογοτεχνικά περιοδικά, στα οποία δημοσιεύει άρθρα και λογοτεχνικά κείμενα.
Μέσα από τη συγγραφική της δραστηριότητα έχει αποσπάσει σημαντικές λογοτεχνικές διακρίσεις. Ανάμεσά τους ξεχωρίζει το Ειδικό Βραβείο της Κριτικής Επιτροπής στον λογοτεχνικό διαγωνισμό Il Silenzio Uccide («Η Σιωπή Σκοτώνει»), όπου το έργο της τιμήθηκε και συμπεριλήφθηκε στη συλλογική ανθολογία του διαγωνισμού. Κείμενά της έχουν επίσης συμπεριληφθεί σε διεθνείς ανθολογίες, συμβάλλοντας στην ευρύτερη αναγνώριση της λογοτεχνικής της παρουσίας.

Το πρώτο της βιβλίο προσέλκυσε το ενδιαφέρον και του έγκριτου περιοδικού Marie Claire, το οποίο του αφιέρωσε ιδιαίτερο χώρο, αναδεικνύοντας το έργο της και τη συγγραφική της πορεία.

Η Μέντα Βρέτο φέρει με υπερηφάνεια το επώνυμο Βρέτο, το οποίο συνδέεται με τη σπουδαία μορφή της Αλβανικής Εθνικής Αναγέννησης, τον Γιάνι Βρέτο (Jani Vreto). Θεωρεί αυτή την κληρονομιά πολύτιμη πολιτιστική και ιστορική παρακαταθήκη, αλλά και πηγή έμπνευσης στη δημιουργική της διαδρομή. - ΟΤΑΝ ΤΑ ΔΑΚΡΥΑ ΓΙΝΟΝΤΑΙ ΠΡΟΣΕΥΧΗ ΚΑΙ Η ΑΓΑΠΗ ΓΙΝΕΤΑΙ ΦΩΣ
Μέντα ΒΡΕΤΟ

Είμαι ανήμπορη… Μπροστά σ’ έναν κόσμο που ξερνά φωτιά απ’ τον ουρανό και θάβει το μέλλον μέσα στις κούνιες του· όπου οι μάνες αποχαιρετούν τη ζωή, σφίγγοντας στην αγκαλιά τους τις σκιές των παιδιών τους, κι όπου τα δάκρυα της ανθρωπότητας σχηματίζουν θάλασσες, μέσα στις οποίες πνίγεται η συνείδηση. Θα ήθελα να γίνω φτερά για τα πουλιά που ακρωτηρίασε ο πόλεμος, να ράψω με κλωστές φωτός τον ουρανό που έσκισαν οι βόμβες, να φυτέψω τριαντάφυλλα πάνω στους τάφους και να μάθω στις πέτρες να ανθίζουν. Θα ήθελα να αφαιρέσω τα δόντια της πείνας, να φιμώσω το ματωμένο στόμα του πολέμου, να προσφέρω νερό στη γη που κλαίει και μια μικρή φέτα ουρανού σε κάθε ψυχή φυλακισμένη στο σκοτάδι. Μα είμαι ανήμπορη… Η καρδιά μου είναι ένα κερί μπροστά σ’ ένα σύμπαν που φλέγεται, μια σταγόνα δροσιάς μπροστά σ’ έναν ωκεανό πόνου, μια μοναχική κραυγή στον κουφό καθεδρικό ναό της ανθρωπότητας. Και ρωτώ τον ουρανό: Πόσα παιδιά πρέπει να γίνουν στάχτη για να καταλάβει ο κόσμος την αξία της ζωής; Πόσες μάνες πρέπει να γίνουν ζωντανοί τάφοι για να ντραπούν τα όπλα μπροστά στη φωνή τους; Κι ύστερα, μέσα στη σιωπή όπου συντρίβονται οι προσευχές, ένα αστέρι μού ψιθυρίζει: "Ακόμη κι η αυγή γεννιέται από την κοιλιά της νύχτας." Ίσως να μην μπορώ να σταματήσω τις καταιγίδες, μπορώ όμως να γίνω ένα καταφύγιο. Δεν μπορώ να σβήσω όλες τις φωτιές, μπορώ όμως να πάψω να τροφοδοτώ τις φλόγες του μίσους. Δεν μπορώ να μαζέψω όλα τα δάκρυα του κόσμου, μπορώ όμως να προσφέρω σ’ ένα δάκρυ μια ακτή για να ξαποστάσει. Κι όταν τα χέρια μου μείνουν άδεια, όταν ο πόνος γίνει βουνό κι η φωνή μου χαθεί στην άβυσσο, θα απομείνει η προσευχή: Ένα λευκό πουλί που περνά πάνω από τα συρματοπλέγματα των συνόρων, κουβαλώντας στις φτερούγες του τους χτύπους μιας πληγωμένης ανθρωπότητας. Θα προσεύχομαι η ειρήνη να κατέβει στη γη σαν ανοιξιάτικη βροχή, το ψωμί να ανθίσει πάνω στα τραπέζια των πεινασμένων, τα σπίτια να ξαναγεννηθούν από τις στάχτες και τα παιδιά να ζωγραφίζουν τον ήλιο χωρίς τον φόβο πως ο ουρανός θα εκραγεί. Είμαι ανήμπορη, μα δεν είμαι χωρίς ελπίδα. Γιατί η αγάπη είναι ο σπόρος που σχίζει το στήθος της πέτρας, η ρίζα που αγκαλιάζει τις πληγές της γης, το φως που μαθαίνει στο σκοτάδι πού τελειώνει το βασίλειό του. Και ίσως η ειρήνη να αρχίζει όταν μια καρδιά αρνείται να γίνει πέτρα, όταν ένα χέρι μεταμορφώνεται σε γέφυρα, όταν ένα δάκρυ γίνεται προσευχή κι η προσευχή πιάνει το χέρι της αγάπης. Τότε, ακόμη κι αν ο κόσμος καίγεται, ένα λουλούδι θα τολμήσει να ανθίσει. Και μέσα σ’ εκείνο το λουλούδι, ολόκληρη η ελπίδα της ανθρωπότητας θα έχει ένα όνομα: ΑΓΑΠΗ. Μέντα Βρέτο Pershtati në Gjuhën Greke
Migel Flor











Dr Fadi Jamil Seedu "The Mirror of World Literature: Deconstructing the Shock of Ontological Openness and Standing Before the Limitless Behind the Lines"

 Dr Fadi Jamil Seedu 

Germany 

The Mirror of World Literature: Deconstructing the Shock of Ontological Openness and Standing Before the Limitless Behind the Lines
<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<<

When I search through the masterpieces of world fiction, I am not looking merely for plots that recount the details of ordinary living. Rather, I regard them as a cognitive microscope that has captured the shock of human consciousness as it collides with the limitless and the infinite (Apeiron). World literature, by my own definition and critical reading, is the living theater in which metaphysical abstraction puts on flesh and blood. It is the instrument that carries humanity's struggle with the "encompassing Absolute" from the realm of cold ideas into the arena of lived human experience. The great novelists whose names history has immortalized possessed this extraordinary ontological intuition. They realized that the deepest cry a human being utters in life does not arise from passing material crises. It arises from the constriction of the dense body, confined by the limits of time and space, as it yearns and flounders to connect with this all-encompassing, primordial vastness that floods all of existence yet remains unseen.

Out of this deep philosophical reading of the struggles of fictional characters in universal literature, I formulated my intellectual truth, with which I engrave my name in this field. Intending to simplify depth, I said:

"The genius of world fiction lies in its ability to demolish the walls of matter, so as to set the human being on high before the mirror of the limitless, where narrow identities dissolve and the astonishment of being remains." — Dr. Fadi Sidou

The deconstruction of this statement manifests with striking clarity when we contemplate the work of the great Russian novelist Fyodor Dostoevsky, especially in the moments when his characters ponder the riddle of existence in the face of death, crime, or madness. When I read about the struggles of "Dmitri" or "Alyosha" in The Brothers Karamazov, I do not find a conventional theological debate. Instead, I find human souls that suffer and cry out because they suddenly feel that their being is open onto a terrifying, encompassing infinity, one that defies all the narrow moral and material molds that society has laid down. Here, literature shows us how thinking about God turns from a fixed mental idea into an all-embracing existential energy of encompassment. This energy swallows the characters' limited material calculations and forces them to behold their naked truth beyond the bounds of the tangible.

In a related vein, if we consider the works of the American writer Herman Melville, in his cosmic novel Moby-Dick, we will see an astonishing literary deconstruction of the limitless through the vast expanse of the sea. For Melville, the sea is not merely a geographical setting; it is the very Apeiron, the absolute vastness bounded by no limit. Within it, man (represented by Captain Ahab) pursues a material illusion, wishing to confine the Absolute and frame it in the form of a white whale. The struggle here is that of sensory consciousness, which wants to impose a limit and a shape upon what has none, and it always ends with the fall of the finite, material being and the engulfing of all humanity's scattered remnants by the total ocean. The ordinary reader who browses these masterpieces feels a deep tremor within, because he sees his own longing for freedom and liberation embodied before him. He realizes, in simple language that transcends religions and cultures, that all the walls and limits he builds in his daily life are flimsy veils that vanish before the grandeur of this all-encompassing, primordial ocean. He also realizes that the true essence of humanity begins there, where consciousness strips itself of its forms and dissolves into the language of primal metaphysical astonishment.

سيريوس ميديا
Dr. Fadi Jamil Sido
Germany 
CEO 
raseef81 
Sirius media 












Πέμπτη 19 Νοεμβρίου 2026

ΠΑΡΟΥΣΙΑΣΗ ΤΗΣ ΠΟΙΗΤΙΚΗΣ ΣΥΛΛΟΓΗΣ " Η ΚΑΡΔΙΑ ΤΗΣ ΓΙΝΟΤΑΝ ΠΟΤΑΜΙ" ΤΗΣ ΑΣΗΜΙΝΑΣ ΞΗΡΟΓΙΑΝΝΗ - ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΒΑΚΧΙΚΟΝ

 


NJË UDHËTIM ME TRENIN E NOSTALGJISË POEZIA "Migel Flor" – MARISSA ASHIKU - Διασκευή στα Ελληνικά : Migel Flor


 NJË UDHËTIM ME TRENIN E NOSTALGJISË

"Migel Flor" POEZIA – MARISSA ASHIKU Biletë në duar. Dritaret e trenit heshtin. Puthja mbi xham s’e njeh stacionin. Marissa Ashiku ****** KOMENT POETIK Jam në një tren tani… Nuk e di për ku, por jam… Lexova këta katër rreshta dhe porosita një biletë për udhëtim. Më pyetën: për ku? Thashë: për ku të jetë… veç të jetë tren. M’u kujtuan ata trenat e vjetër romantikë, ku dashuroheshin njerëzit, sepse kishin kohë dhe ditë për njëri-tjetrin. Trena që përshkonin Europën e vjetër me një fishkëllimë të çuditshme, të cilët punonin me zjarr e qymyr. M’u kujtuan filmat e vjetër, ku luheshin role në kohërat e dashurisë… Trenat që bashkonin njerëzit, që transportonin shpirtra të malluar, ushtarë lufte, lajme dhe letra dashurie të ardhura nga kohët e vjetra. Atëherë njerëzit i përmblidhte nëpër stacione fërshëllima e trenave… Po tani? Tani kemi një fërshëllimë të vdekur telefoni. E përbashkëta janë dritaret e xhamit, në të cilat malli vizatohet me buzë. Atëherë kishte një stacion, një ndalesë… Po tani, a ka? Le të iki, vetëm të iki… Ku të iki? Kudoqoftë. Përse të iki? Të shpëtoj nga rrenësia e kësaj bote të gënjeshtërt… Më duhet një tren i vjetër, të më fishkëllejë dashurinë si dikur, të punojë me zjarr e qymyr shpirti dhe të fluturojë në udhëtimin e vjetër… Marissa… Sa mall, sa trishtim të bukur kanë këto vargje! Për herë të parë dua të udhëtoj me një tren si ky i yti… Të shkruaj me buzë në xham: «Të dua» dhe ta fshij avullin me gishta, si në kohën kur nuk duhej bërë pis shalli. Larg kohës së mandilave prej letre, që fshijnë gjithçka të pistë dhe përfundojnë nëpër kosha… U ktheva në kohën e Brigitte Bardot-së. Më duhet treni që fishkëllen mes një shtëllunge tymi dhe rrezikon të shembë urat e vjetra. Migel Flor ΕΝΑ ΤΑΞΙΔΙ ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ ΤΗΣ ΝΟΣΤΑΛΓΙΑΣ "Migel Flor" ΠΟΙΗΜΑ – MARISSA ASHIKU Εισιτήριο στο χέρι. Τα παράθυρα του τρένου σωπαίνουν. Το φιλί πάνω στο τζάμι δεν γνωρίζει σταθμό. "Απόδοση στα ελληνικά: Migel Flor" ΠΟΙΗΤΙΚΟ ΣΧΟΛΙΟ Είμαι τώρα μέσα σ’ ένα τρένο… Δεν ξέρω για πού, μα είμαι εδώ… Διάβασα αυτούς τους τέσσερις στίχους και έκλεισα ένα εισιτήριο για ένα ταξίδι. Με ρώτησαν: για πού; Απάντησα: όπου να ’ναι… αρκεί να είναι τρένο. Μου ήρθαν στον νου εκείνα τα παλιά, ρομαντικά τρένα, όπου οι άνθρωποι ερωτεύονταν, γιατί είχαν χρόνο και ολόκληρες μέρες ο ένας για τον άλλον. Τρένα που διέσχιζαν την παλιά Ευρώπη με ένα παράξενο σφύριγμα, κινούνταν με φωτιά και κάρβουνο. Θυμήθηκα τις παλιές ταινίες, εκείνες που οι ρόλοι τους παίχτηκαν στις εποχές του έρωτα… Τα τρένα που ένωναν τους ανθρώπους, που μετέφεραν ψυχές γεμάτες νοσταλγία, στρατιώτες του πολέμου, ειδήσεις και ερωτικά γράμματα από άλλες, μακρινές εποχές. Τότε, στους σταθμούς, οι άνθρωποι συγκεντρώνονταν στο σφύριγμα των τρένων… Μα τώρα; Τώρα έχουμε ένα νεκρό σφύριγμα τηλεφώνου. Κοινό μας σημείο είναι τα γυάλινα παράθυρα, πάνω στα οποία η νοσταλγία ζωγραφίζεται με τα χείλη. Τότε υπήρχε ένας σταθμός, μια στάση… Μα τώρα, υπάρχει άραγε; Ας φύγω, μόνο να φύγω… Πού να πάω; Οπουδήποτε. Γιατί να φύγω; Για να γλιτώσω από τη σαθρότητα αυτού του ψεύτικου κόσμου… Χρειάζομαι ένα παλιό τρένο, να μου σφυρίξει τον έρωτα όπως άλλοτε, να κινείται με φωτιά και κάρβουνο ψυχής και να πετάξει στο παλιό ταξίδι… Marissa… Πόση νοσταλγία, πόση όμορφη θλίψη κρύβουν αυτοί οι στίχοι! Για πρώτη φορά θέλω να ταξιδέψω μ’ ένα τρένο σαν το δικό σου… Να γράψω με τα χείλη πάνω στο τζάμι: «Σ’ αγαπώ» και να σβήσω την υγρασία με τα δάχτυλά μου, όπως τότε που δεν έπρεπε να λερώσεις το κασκόλ σου. Μακριά από την εποχή των χάρτινων μαντιλιών, που σκουπίζουν καθετί βρόμικο και καταλήγουν στους κάδους… Γύρισα πίσω στην εποχή της Μπριζίτ Μπαρντό. Χρειάζομαι εκείνο το τρένο που σφυρίζει μέσα από ένα σύννεφο καπνού και κινδυνεύει να γκρεμίσει τις παλιές γέφυρες. Migel Flor Përshtati në gjuhën Greke Migel Flor













7ος Διεθνής Λογοτεχνικός Διαγωνισμός 2026-2027 από τις Εκδόσεις Ηλιαχτίδα

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

7ος Διεθνής Λογοτεχνικός Διαγωνισμός 2026-2027

 

Οι Εκδόσεις Ηλιαχτίδα προκηρύσσουν τον 7ο Διεθνή Λογοτεχνικό Διαγωνισμό 2026-2027, στην κατηγορία Διήγημα και Ποίηση.


Όροι συμμετοχής:
1. Δικαίωμα συμμετοχής στον διαγωνισμό έχουν άτομα άνω των 18 ετών, που γράφουν στην ελληνική γλώσσα και διαμένουν στην Ελλάδα ή το εξωτερικό.
2. Οι υποψήφιοι έχουν δικαίωμα να λάβουν μέρος στον διαγωνισμό μ’ ένα έργο τους: διήγημα (έως 1000 λέξεις) ή ποίημα (έως 40 στίχους).
Τα έργα πρέπει να είναι αδημοσίευτα σε έντυπη ή ηλεκτρονική μορφή (βιβλία, περιοδικά, εφημερίδες, διαδίκτυο). Σημειωτέον ότι η βράβευση σε άλλον λογοτεχνικό διαγωνισμό νοείται ως δημοσίευση.
Οι κατηγορίες για το διήγημα είναι:
α) Κοινωνικό-Ρομαντικό
β) Αστυνομικό-Μυστηρίου
γ) Θρίλερ-Τρόμου
3. Ο δημιουργός εγγυάται το πρωτότυπο του έργου του.
4. Τα έργα πρέπει να είναι γραμμένα σε αρχείο Word απαραίτητα στην ελληνική γλώσσα, σε Calibri 11. Επιτρέπεται να υπάρχουν λίγες λέξεις τοπικής διαλέκτου ή ξένες, αν το απαιτεί το έργο, αλλά θα υπάρχει απαραίτητα και σημείωση με επεξήγησή τους.
5. Με τη συμμετοχή του ο διαγωνιζόμενος αποδέχεται πως το έργο του θα τεθεί υπό αξιολόγηση. Οι συμμετέχοντες συμφωνούν με τους όρους του διαγωνισμού κι αποδέχονται την απόφαση της κριτικής επιτροπής, η οποία είναι οριστική και δεν επιδέχεται αμφισβήτηση.
6. Οποιαδήποτε συμμετοχή δεν πληροί όλους ανεξαιρέτως τους όρους και τις προδιαγραφές της προκήρυξης του διαγωνισμού θα αποκλείεται, χωρίς ειδοποίηση του διαγωνιζόμενου.
7. Τα έργα που υποβάλλονται στον διαγωνισμό δεν επιστρέφονται, ενώ τα μη διακριθέντα έργα θα καταστραφούν μετά την ολοκλήρωση του διαγωνισμού.


Τρόπος συμμετοχής:
Οι διαγωνιζόμενοι θα πρέπει να στείλουν τα έργα τους αποκλειστικά σε μορφή Word, στο email info@ekdoseisiliaxtida.gr γράφοντας στο θέμα «ΔΙΑΓΩΝΙΣΜΟΣ» και την κατηγορία, (αν πρόκειται για διήγημα). Στο αρχείο Word, εκτός απ’ το διήγημα ή το ποίημα με τον τίτλο του, θα πρέπει να υπάρχουν και όλα τα στοιχεία του συμμετέχοντα: ονοματεπώνυμο, πόλη, τηλέφωνο επικοινωνίας, email.
Οι διακριθέντες θα ενημερωθούν με μήνυμα στο email τους για την αξιολόγηση του έργου τους. Τα διακριθέντα έργα θα συμπεριληφθούν σε έντυπη συλλογική έκδοση, που θα κυκλοφορήσει την άνοιξη του 2027. Οι συγγραφείς θα πρέπει να αγοράσουν το βιβλίο, μόλις κυκλοφορήσει, σε τιμή 10 ευρώ, με ελάχιστη παραγγελία 5 αντίτυπα. Σε εκδήλωση που θα πραγματοποιηθεί στην Αθήνα, θα γίνει η παρουσίαση των συλλογικών τόμων και η απονομή των τιμητικών διακρίσεων.

Τελευταία ημερομηνία αποστολής των έργων ορίζεται η 30ή Ιανουαρίου 2027.

Για πληροφορίες, οι ενδιαφερόμενοι μπορούν να καλέσουν στα τηλέφωνα 210 4967338 και 6934776847

 

Εκδόσεις Ηλιαχτίδα
Χριστοπούλου 4, Νίκαια, Τ.Κ. 18454