Τρίτη 18 Ιανουαρίου 2022

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ "ΤΑ ΘΥΜΗΤΑΡΙΑ"



Το ξεροβόρι που γυμνώνει τα κλαδιά,
το φύλλο που σιγά-σιγά μαράθηκε,
το τραγουδάκι που το λέγαμε παιδιά,
μιλούν για ό,τι πέρασε και χάθηκε.

Γιορτάσι του έρωτα που απόμεινε πληγή,
γλυκό φιλί στο στόμα που πικράθηκε,
εικόνες όνειρου που τρέμει την αυγή,
μιλούν για ό,τι πέρασε και χάθηκε.

Καράβι που 'κρυψε το πούσι το πυκνό,
μάτι που στο στερνό αντίο υγράθηκε,
φωτογραφία που κρατά χέρι ρυκνό,
μιλούν για ό,τι πέρασε και χάθηκε.

ΑΝΤΩΝΗΣ Θ. ΠΑΠΑΔΟΠΟΥΛΟΣ







Δευτέρα 17 Ιανουαρίου 2022

ΑΓΑΘΗ ΡΕΒΥΘΗ "Ένα βιβλίο με κρότους " Ποιητική Συλλογή


Αγάθη Ρεβύθη - Ένα βιβλίο με κρότους
Εκδόσεις - Flisvos publics
Είδος - Ποιητική Συλλογή 

Τον Μάιο του 2020 εκδόθηκε η 2η ποιητική  συλλογή της Αγάθης Ρεβύθη  από τις Εκδόσεις  "Flisvos publics" Αυτό το έργο είναι αφιερωμένο στην κόρη της  Ελεάννα, όπως και το εξώφυλλο που απεικονίζεται, το οποίο φιλοτέχνησε ο Εικαστικός Μιχάλης Τζαμαλής


ΕΝΑ ΒΙΒΛΙΟ ΜΕ ΚΡΟΤΟΥΣ – ΠΡΟΛΟΓΙΣΜΟΣ

Κρότος , ίσως να μην είναι μόνο ένας ήχος. Κάθε τι συγκεκριμένο ή αφηρημένο δονείται έντονα, δυνατά, συγκλονιστικά, ανατρεπτικά. Ίσως κι ένα θαύμα !

Σίγουρα δεν χαϊδεύει, δεν γαληνεύει, δεν τελειώνει μα λυτρώνει.

Ικανό να ξυπνήσει τον λήθαργο της συνείδησης, τον εφησυχασμό ή να ακρωτηριάσει κάθε τι παραπλανητικό . Εμπεριέχει την αυτογνωσία, μια εικόνα κοιτώντας για τελευταία φορά το ανθρώπινο σώμα μας , για να ανακαλύψουμε πόσο τίποτα είναι η ύλη… κάτι σαν το αστρικό ταξίδι .

Οι κρότοι ανοίγουν και κλείνουν κύκλους, οδεύοντας σε μια νοητή και νομοτελειακή γραμμή. Σε αυτήν την γραμμή, καταθέτω μέσα από το βιβλίο που κρατάτε στα χέρια σας, όσα μπορεί ν’ αντέξει ένα τεντωμένο σχοινί. Ισορροπίες που δεν ήρθαν ποτέ, ισορροπίες που διαταράχτηκαν, ισορροπίες που δεν είναι απαραίτητο να συμβούν. Η ευχή μου, πριν φτάσει η ύστατη ρωγμή από τους ανύπαρκτους κραδασμούς, είναι : « Άντεξε το ταξίδι » πάντα με σεβασμό και αξιοπρέπεια σε σένα !

Ποιήματα

Ναυαγός στην φωτιά σου

Έχεις μια θάλασσα κρυμμένη,
στης καρδιάς μου τον έρημο δρόμο,
την κοιτώ, την ρωτώ, μα σωπαίνει,
κάθε κύμα πονά, κάθε κύμα πεθαίνει,
στης αγάπης τον άγραφο νόμο

Μην μου λες καληνύχτα ,
την αυγή που υπόσχεται μέρα,
ένας ήλιος χορεύει αντρίκια ,
με στροφές ξεγελά τον αγέρα,
ψάχνει τρόπους να σου πει καλημέρα

Να μου πεις, να σου πω, να χαθούμε,
στο ταξίδι που ο χάρτης το ξέγραψε,
Ένα βήμα εγώ, ένα βήμα εσύ,
και ο χάρτης χαράζει ψυχή

Μην μου λες πως ο χρόνος γερνάει,
έχει άσπρα φτερά να μην φαίνεται,
ολισθαίνει στο φως, και το κάνει ζωή
γυρισμός Φιλομήλας, στη νιότη την πρώτη

🍁

ΔΥΟ ΦΥΛΛΑ ΜΥΡΤΙΑΣ

Της Υδρίας η μορφή, σαγηνεύει την γη,
το νερό των αγγέλων φτάνει για όλους,
μια μυρτιά ξεπηδά να κρατά τη λαβή,
κάθε τόσο ανθίζει και γιατρεύει τους πόνους

Κάποιος τυχαία την είδε σπασμένη,
στο ημίφως σερνόταν, το κορμί δυο κομμάτια,
ένα ράφι δακρύζει και το ξύλο του γέρνει,
δυο φύλλα μυρτιάς με κλεισμένα τα μάτια

Ευωδιάζει ο τόπος το νερό ξεχειλίζει,
σαν κηλίδες θαλάσσης ενωμένες σφικτά,
ανατέλλει ο ήλιος χρυσαφί το στεφάνι,
μια πατρίδα σαν μάνα προσκαλεί τα παιδιά

Για κείνα τα χρόνια, και άλλα που θα’ ρθουν
της μνήμης, της λήθης, της άσπρης σιωπής,
οι ρίζες θεριεύουν με αίμα αγάπης,
κάθε στάλα που πέφτει ενώνει ανθρώπους,
η καρδιά απαγγέλει «μοναχός του κανείς »

🍁

Το ρόδο θα ζήσει

Βήμα στο βήμα κι ούτε ψιχάλα
στοιχειώνουν δέσμιες περπατησιές ,
η γη μικραίνει σαν να’ ναι μπάλα,
άνθρωποι χάθηκαν μέσα στο χτες

Μάχη στη μάχη κι ούτε ένα φύλλο
δεν κατακτήθηκε το πήρε ο καιρός ,
μόνο τον άνεμο δώστε μας πίσω
να’ χει ταξίδι ο μισεμός …

Μη κρατάς σε αγωνία τα ρόδα ,
θέλουν τ’ αγκάθια τους και λίγο νερό ,
όταν τα πέταλα χάσουν τη νύχτα ,
θα’ χουν την ρίζα να μιλούν στον Θεό

🍁

ΚΥΡΑ ΜΟΥ,

Σ’ έβλεπα ολημερίς να σαρώνεις, τις μπουγάδες ν’ απλώνεις, να μπαλώνεις, να ζυμώνεις, να φουρνίζεις …

Σε θυμάμαι κυρά μου να κοιτάς συχνά την κότα δίπλα στο φώλι και να χαίρεσαι που ερχόταν σε λίγο το αυγό

Εσύ ήσουν που φώναζες την γειτόνισσα από το παραθύρι κι ακουγόσουν στο διπλανό χωριό …

Εσύ ήσουν που γέννησες 6 παιδιά στο χωράφι, και μετά από λίγες ώρες φρόντιζες ξανά για όλα , ενώ οι συγχωριανοί έδιναν τα συχαρίκια στον άνδρα σου

Δεν είχες και πολλά … λίγα κι ολότελα ένα καλύβι που μοσχοβολούσε πάστρα και μια αυλή με γλάστρες κάθε εποχής

Όλη η περιουσία σου τα παιδιά σου, που σε τιμούσαν καθώς το βράδυ έπεφτες να κοιμηθείς αποκαμωμένη, εκείνα διάβαζαν να σε κάνουν περήφανη, βρίσκοντας το καθένα τον δικό του δρόμο , έντιμο, αντάξιο της φαμίλιας που ποτέ δεν πρόδωσαν.

Και πέρασαν τα χρόνια , γέρασες ήσουν μόλις 60 … η κούραση φαινόταν χαραγμένη στο ρυτιδωμένο πρόσωπο σου , τα πόδια σου σε εγκατέλειπαν σιγά – σιγά , όμως στηριζόσουν στο χέρι του αγαπημένου σου γέροντα … Εκείνου που σου τραγουδούσε «Σ’ αγαπώ γιατί είσαι ωραία»

Πέρασε σχεδόν ένας αιώνας και … λησμόνησα να σου πω : Πόσο Σ’ αγαπώ κυρά μου !

🍁

Ώρα : « Σ’ αγαπώ ακριβώς »

Χαράκωσε η λεπίδα της λογικής,
την γλυκιά απελπισία του πόθου,
με το χέρι ζεστό ακόμα απ’ το άγγιγμα,
κλείδωσε τα χτυποκάρδια στους δείκτες,
σ’ ένα ρολόι που αρνήθηκε την ιδιότητα του
Η ώρα ήταν : « Σ’ αγαπώ ακριβώς »

Βιογραφικό

Αγάθη Ρεβύθη – Agathi Revithi

Το όνομα μου είναι Αγάθη Ρεβύθη. Γεννήθηκα στην Αθήνα, με καταγωγή από την Κέρκυρα και Ζάκυνθο.
Είμαι απόφοιτος του Τ.Ε.Ι Τεχνολογικό Εκπαιδευτικό Ίδρυμα ΠΕΙΡΑΙΑ τμήμα, Διοίκηση επιχειρήσεων.
Εργάστηκα στην Ολυμπιακή Αεροπορία για 26 συναπτά έτη στην Οινον/κή Δ/ση και στις Δημόσιες σχέσεις με συνταξιοδότηση το 2010.
Διετέλεσα Ραδιοφωνική παραγωγός τα 7 τελευταία χρόνια μέχρι τον Ιούνιο 2018 στον Επικοινωνία 94 fm παρουσιάζοντας θεματολογίες που άπτονται του Πολιτισμού ( Λογοτεχνία , Θέατρο , Μουσική ) με εθελοντική προσφορά και τίτλους εκπομπών « Ποίηση στην εποχή της εκποίησης » « Go On » και « Εθελοντισμός – εδώ κάτι συμβαίνει »
Ασχολήθηκα ενεργά στην Ομάδα Εθελοντών Ηρακλείου Αττικής 6 έτη
Είμαι μέλος του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών , λόγου και Επιστημών Ελλάδος από το 2014
Είμαι μέλος της Πανελλήνιας ένωσης Μουσικών Συνθετών & στιχουργών ΕΜΣΕ & Autodia / Αυτοδιαχείρισης.
Αρθρογραφώ στο peakupnews.gr, ενώ τα τελευταία 6 χρόνια ήμουν στην ομάδα σύνταξης Difernews.gr / Talk , 2 χρόνια στο FiloxeniArt του Εκδότη και Εικαστικού Mike Tzamalhs, & στο MyEptanisa μέχρι τον Φεβρουάριο του 2021.
Είμαι μέλος της Αμφικτυονίας Ελληνισμού με έδρα την Θεσσαλονίκη
Συμμετείχα στην ποιητική Συλλογή 2015 «Σύγχρονοι Έλληνες ποιητές 2015» του Ομίλου για την UNESCO ΤΛΕΕ
Τον Μάιο του 2012 διακρίθηκα στον διαγωνισμό στίχου του REAL fm με τίτλο «Αγάπη ψυχόπονη» , το 1ο μου μελοποιημένο σε Ερμηνεία Αλέξανδρου Χατζή και Μουσική Σάκη Τσιλίκη
Το 2016 μελοποιήθηκαν 16 έργα μου στο Εξωτερικό. Υπάρχουν στο Cd Album POETICA & Ανίκητος παλμός σε 3 γλώσσες σε Μουσική & Ερμηνεία Άλκη Πολύβιου – Αλέξανδρου Χατζή. Συμμετέχουν οι Χορωδίες Ελληνοαγγλικής Αγωγής – Πεύκης & Λυκόβρυσης
Επίσης το 2021 μελοποιήθηκε από την Ερμηνεύτρια - Συνθέτη Ελευθερία Μεταξά και τον Δημήτρη Μπουκόνη το ποίημα μου « Παράξενη ζωή »
Τον Μάιο του 2019 παρουσίασα την 1η ποιητική μου συλλογή « Καταφύγιο Οινοθήρας »
Τον Μάιο του 2020 εκδόθηκε η την 2η ποιητική μου συλλογή από τις Εκδόσεις Flisvos publics « Ένα βιβλίο με κρότους » Αυτό το έργο είναι αφιερωμένο στην κόρη μου Ελεάννα, όπως και το εξώφυλλο που απεικονίζεται, το οποίο φιλοτέχνησε ο Εικαστικός Μιχάλης Τζαμαλής
Η 3η ποιητική συλλογή « Ανίκητος παλμός » είναι υπό έκδοση.
Τιμήθηκα το 2019 με το Β’ Βραβείο στον Η’ Παγκόσμιο ποιητικό διαγωνισμό του Πολιτιστικού – Κοινωνικού φορέα «Αμφικτυονίας Ελληνισμού» με θέμα «Ο κόσμος μας στην θεωρία του χρόνου» Το 2020 τιμήθηκα με το Α’ Βραβείο του ίδιου φορέα.
Συμμετείχα και συμμετέχω σε ανθολογίες της Δ.Ε.Ε.Λ Διεθνούς Εταιρίας Ελλήνων Λογοτεχνών & καλλιτεχνών.
Η συνεργασία με την Τυνησία ως διοργανωτής μαζί με την Διεθνή ένωση Ελλήνων λογοτεχνών Δ.Ε.Ε.Λ συνεχίζεται.
Έχω παρακολουθήσει εκπαιδευτικά προγράμματα δημοσιογραφίας και λογοτεχνικής δημοσιογραφίας στο Κ.Ε.Κ Infodata
Έγινα μέλος της « Ζακυνθινής Εστίας » τον Ιούνιο του 2021.
Έχω 20ετή εμπειρία συνεργασίας στον χώρο της Έρευνας αγοράς.








Κυριακή 16 Ιανουαρίου 2022

Ρώμος Φιλύρας (1 Αυγούστου 1888 – 9 Σεπτεμβρίου 1942)

Ο Ρώμος Φιλύρας (ψευδώνυμο του Ιωάννη Οικονομόπουλου) γεννήθηκε στο Κιάτο Κορινθίας και το 1902 εγκαταστάθηκε με την οικογένειά του στον Πειραιά όπου ολοκλήρωσε τις εγκύκλιες σπουδές του. Από το 1903, μαθητής του Γυμνασίου ακόμη, άρχισε να συνεργάζεται με εφημερίδες και περιοδικά της εποχής (Νουμάς, Ακρόπολις, Πρόοδος, Νέα Ελλάς, Πατρίς, κ.α.), όπου δημοσίευσε κυρίως χρονογραφήματα και παρουσιάσεις βιβλίων. Το 1916 διορίστηκε αρχικά αρχειοφύλακας και στη συνέχεια γραφέας στο στρατό, έφτασε ως το βαθμό του υπολοχαγού και κατά τη διάρκεια των βαλκανικών πολέμων πολέμησε στη Μακεδονία και την Ήπειρο, όπου έπαθε κρυοπαγήματα. Αποτάχθηκε το 1924 λόγω ανίατης αφροδίσιας πάθησης. Ακολούθησαν δημοσιεύσεις του στα περιοδικά Ηγησώ, Νέα Εστία, Κύκλος, Ξεκίνημα και ως το 1927, οπότε κλείστηκε στο Δρομοκαΐτειο θεραπευτήριο ως το θάνατό του, εξέδωσε πέντε ποιητικές συλλογές (Ρόδα στον αφρό, Γυρισμοί, Οι ερχόμενες, Κλεψύδρα, Ο πιερότος, Θυσία) και το πεζογράφημα Ο θεατρίνος της ζωής. Η πρώτη εμφάνισή του στο λογοτεχνικό χώρο πραγματοποιήθηκε με ένα πεζογράφημα που δημοσιεύτηκε στο παιδικό περιοδικό της Μυτιλήνης Χαραυγή. Ακολούθησαν δημοσιεύσεις ποιημάτων και πεζών στην Διάπλαση των Παίδων, πάντα με το πραγματικό του όνομα, ενώ το 1903 χρησιμοποίησε για πρώτη φορά το ψευδώνυμο Ρώμος Φιλύρας για την υπογραφή ποιημάτων που δημοσίευσε στο Νουμά. Ως ποιητής τοποθετείται στον κύκλο των λεγόμενων νεορομαντικών ελλήνων ποιητών του Μεσοπολέμου, ανάμεσα στους Λαπαθιώτη, Ουράνη, Καρυωτάκη, Άγρα, Κλέωνα Παράσχο ενώ επιρροές δέχτηκε από τους παλιότερους Μαλακάση, Δροσίνη, Γρυπάρη, Πορφύρα και άλλους. Επηρεάστηκε επίσης έντονα από το ρεύμα του συμβολισμού και υπέταξε την τεχνική της γραφής του και τη γλωσσική του έκφραση στην ανάγκη να μεταδώσει τα συναισθήματά του με άμεσα αντιληπτό τρόπο. Μετά το θάνατό του εκδόθηκαν εβδομήντα ποιήματα που έγραψε στο Δρομοκαΐτειο με επιμέλεια του Τάσου Κόρφη. Το μεγαλύτερο μέρος του έργου του παραμένει αθησαύριστο στον περιοδικό και ημερήσιο Τύπο της εποχής του.


Εργογραφία


(πρώτες αυτοτελείς εκδόσεις)

Ι.Ποίηση
• Ρόδα στον αφρό. Αθήνα,1911.
• Γυρισμοί (1912-1918). Αθήνα, 1919.
• Οι ερχόμενες. Αθήνα, 1920.
• Κλεψύδρα. Αθήνα, Ελληνογαλλικό τυπογραφείο, 1921.
• Ο πιερότος. Αθήνα, Ελληνογαλλικό τυπογραφείο, 1922.
• Θυσία· Ποιήματα (1912-1923) Εικονογραφημένα. Αθήνα, τυπ. Εστίας, 1923.
ΙΙ.Πεζογραφία
• Ο θεατρίνος της ζωής. Αθήνα, Ελληνογαλλικό τυπογραφείο, 1916.
ΙΙΙ.Μεταφράσεις
• Brada, Και το κύμα γύρισε πίσω· Μετάφρασις Απόλλωνος Φιλύρα. Κύπρος, εκδ. Αθηνα, 1918.
ΙΙΙ.Συγκεντρωτικές εκδόσεις
• Άπαντα· Έμμετρα και πεζά · Κριτική εισαγωγή Αιμ. ΧουρμούζιουΑ’. Αθήνα, Γκοβόστης, χ.χ.

http://www.ekebi.gr/



Για τον εγκλεισμό του στο Δρομοκαΐτειο γρά­φει  στο "Ημερολόγιο" του : "Εδώ ήρθα κι εγώ. Εδώ κλεισμένος ολομόναχος είδα τη ζωή σαν ένα τραγι­κό παιχνίδι της Μοίρας. Αποσυρμένος από τα εγκόσμια, πονεμένος και γελα­σμένος απ' όλα. Η Ζωή μας ξεγελά - το είπε και ο Ουάιλντ από την τραγική φυλακή του Ρήντιγκ - με μάταιες απρόσχαρες μορφές, απατηλές ομορφιές μι­κροχαρές, στιγμιαίες ηδονές, κουκλένιες φήμες και δόξες. Εδώ έρχεται η αυγή θλιβερώτατη από την κούρασή μας, την βαρεμάρα και τη μάταιη προσήλωσι στην ολέθρια ψυχοφθόρο ρέμβη - κλήρα των ποιητών και μοίρα των ταραγμένων. Εδώ πέφτει η νύχτα δονώντας μίαν αόριστη ελπίδα ότι τάχα θα ησυχάσουμε.
Ο μόνος που μας θυμάται συχνά είν' ο θάνατος. Ακούει τη μυστική μας επίκλησι, στο αργό, ατέλειωτο μέτρημα των ράθυμων στιγμών της βαρυθυμίας μας, την άφωνη εκ βαθέων ευχή μας, απάνω στον ταραγμένο ύπνο μας κι έρχεται, παρηγορητής και γοργοϋπήκοος κοσμίζοντας τα υπέρτατα δώρα του, τα γλυκόπιοτα δυνατά βάλσαμα του που μας χαρίζουν ό,τι δεν μπορούν να μας χαρίσουν η βερονάλη και η χλωράλη, ούτε κανένα ναρκωτικό ή παυσόδυνο... την τελειωτική, την υπέρτατη κάλμα... τη γλυκεία, δροσοπάροχη λύτρωσι... Πόσες φορές δεν τον ονειρεύονται στον ύπνο τους και τον ξύπνιο, τα πολυβασανισμένα νευρόσπαστα των ψυχώσεων, στα τραγικά φωτεινά τους διαλείμματα, πόσες φορές δεν ονειρεύονται να τους χαμογελά, σαν μια θαμπή ελπίδα γλυκοχαραυγής, ανάμεσα από την αχλύ και τον ζόφο του τους σκεπάζει τα ταραγμένα τους λογικά...
Και ξέρουν πως το γλυκό τους όνειρο, η ελπίδα κι η γλυκαπαντοχή των βασανισμένων αργά ή γρήγορα θα στέρξει μια φορά. Είναι κι αυτό μια παρηγοριά, η μοναχή εδώ μέσα παρηγοριά μας... Όλοι κι αν μας ξεχάσουν, αυτός θα θυμηθεί
."http://www.arxeion-politismou.gr/

ΠΟΙΗΜΑΤΑ 

Χωρίς σκοπό

Έτσι χωρίς σκοπό η Ζωή ριγμένη,
και ράθυμα, ενώ ζούμε στην ανία,
μια φλόγα αγάπης ξάφνου ν’ ανασταίνη
την καρδιά μας, κρυφή χαλκομανία!

Στο περιθώριο τάχα πεταμένοι,
ξένοι προς κάθε δράσεως την μανία,
ένα λικέρ αδρό να μας προσδένει
μέσ’ στου Υπερπέραν την ευρυχωρία!

Χαρούμενοι να ζήσουμε τα Νειάτα,
χωρίς δεσμούς, που κυβερνά η ρουτίνα,
δίχως συμβάσεις, συμφωνίες, γεμάτα.

Εφήμερα τα ειδύλλια τα φίνα,
να μαδούν στ’ άγγιγμα πνοής καινούργιας
σαν ρόδου πρώιμου φύλλα, κρόσσια ούγιας.

🍁

Ποιητής

Είχα πέσει σε βύθος, είχα πάντα τη μαύρη
κι ολαπέλπιδη νύστα του βραχνά καταλύτη
μέσ’ στο κάμα του θέρους, τη θλιμμένη και λαύρη
ποθοθάνατη ονείρια, του οράματος νήτη *.

΄Εχω λήθαργου μοίρα κι είχα παραμιλήσει
χρόνια, κι όμως ο Στίχος, ο Ρυθμός δεν ελείπαν.
Είχα ανέβει εκεί που ‘ναι μονάχα η Βρύση
κι η Επιστήμη, αν δεν είχα, δεν θ’ ανέβαινα – είπαν.

Επειδή και είχα χάσει το ρέγουλο, είμαι
ο εμπνευσμένος ονείρων και κόσμων προφήτης,
ο πηγαίος ποιητής, που στο σύννεφο κείμαι,
ο μεγάλος, ο θείος των ρυθμών υποφήτης **.

*νήτη, η = η εσχάτη.
**υποφήτης  =Προφήτης. Γενικώς οι ποιητές λέγονται "μουσάων υποφήται"


🍁

Ο πιερρότος

Πιερρότοι εσύ κι εγώ κι άλλοι κοντά του
κι αυτός τόσο σωστός μ’ άσπρη ζακέττα,
παίζαμε με τη φόρμα του, ρίχναμε κάτου
τ’ ομοίωμά του - χρώμα σε παλέττα.

Φτιάναμ’ εμείς τη στάση του μαζί του,
ήταν τυχαία και το σύμβολό μας.
Στο πέταγμα, στην τοποθέτησή του,
είχε τον ξένο μορφασμό και τον δικό μας.

Ήταν ειρωνικός, μα και θλιμμένος,
στο παλκοσένικο ένας μώμος τραγικός,
ήταν ολοφυρόμενος, απεγνωσμένος,
σαν εμπροστά σε θαύμα, εκστατικός.

Ανάμπαιζε με τη δική του κάθε πόζα,
ενώ την είχε πάρει από τεχνίτη,
και στα κυττάγματά του τα σκαμπρόζα,
εμάντευες το δύσκολο και ψηλομύτη.

Ήταν αυτός, ολόκληρος κι ωραίος,
ανθρώπινος πολύ στη μπατιστένια
στολή του, στα κουμπιά του, φευγαλέος,
βραχνάς απ’ τους βαθύτερους στην έννοια.

Κι έξαφνα καθώς έγερνε, ήταν όλος
μια σκεπτική κι επιγνωσμένη εικόνα,
διανοητικός κι όμως μαριόλος,
δίπλωνε χαριέστατα το γόνα.
Σα νάταν ανεμπόδιστος στην πλάση,
χωρίς την ψεύτικην ευγένεια και τη γνώση,
ελεύθερος να κλάψει ή να γελάσει,
δίχως ν’ ακούσει σχόλια ή ν’ αρθρώσει.

Είχε του θετικού την παρουσία,
το ρεμβασμό ενός όντος νοητικού,
ευπρέπεια πολλή, ετοιμολογία
κι ύφος κρυψίνου σ’ έμπασμα ιερού.

Άλλοτε είχε αυθάδεια μεγάλη
κι έπαιρνε η φάτσα του έκφραση πικρή,
περιφρονούσε τις κυρίες, όπου οι άλλοι
θαυμάζανε, και του φαινόντουσαν μικροί!

Είχε χολή σε υπόσταση πανένια,
πλαστογραφούσε υπόκριση ρητή
κι εσυγχυζότανε σα νιόκοπη γαρντένια
με τεχνητή καμέλια στο κουτί.

Είχε πρωθύστερη η μορφή του σημασία
κι όμως μας απατούσε όλους μαζί
κι ενώ ήταν άνθρωπος σωστός, ουσία
γυρεύαμε και θέλαμε να ζει…


Το ποίημα "Πιερρότος" είναι από την Συλλογή «ΤΑΞΙΔΙ ΣΤΗΝ ΠΟΙΗΣΗ - ΣΥΓΧΡΟΝΗ ΕΛΛΗΝΙΚΗ ΚΑΙ ΠΑΓΚΟΣΜΙΑ ΠΟΙΗΤΙΚΗ ΑΝΘΟΛΟΓΙΑ», επιμέλεια: Μανώλης Γιαλουράκης, Δημήτρης Γιάκος, Δημήτρης Ιατρόπουλος, τ. 6, εκδόσεις «Ναυτίλος», Αθήναι, 1995.

🍁

Στον Άδη

Μια μέρα θα μισέψουμε στα σκότη:
Κι αν δεν το ήπιαμε όλο το ποτήρι,
κι αν δεν εμείναμε σε θείαν αγνότη,
το κορμί μας στον τάφο θ’ απογείρει.

Στερνή αγάπη θε να μοιάζει πρώτη:
Τόση λαχτάρα μέσ’ στο πανηγύρι
της ζωής, μας ανάρπαζε κι η νειότη
μας φούντωνε του αίματος την πύρη.

Οι κοπέλλες μονάχα θα εικονίζουν
κάθε χαρά που επέρασε και πάει
και θα στέκουν εμπρός μας σε παράτα.

Κι ούτε κι ο νους θα ξέρει όταν θα σχίζουν
σαν άγγελοι, των ουρανών τα χάη,
ποια πιο πολύ μας χρύσωσε τα νειάτα!

🍁

Από τις «Ερχόμενες»

[…] Θα μπουν μαζί και θ’ απλώσουν τα χέρια,
θα μας χαϊδέψουν μαλλιά, στον αγέρα σπαρμένα,
θα μας μιλήσουν γλυκά σ’ αγκαλιάσματα αιθέρια,
θα μας φιλήσουν με χείλη απαλά, μυρωμένα.

[…] Να μας ξεχωρίσουνε τελος τα σώματα εμπρός μου
απ’ την ανοιγμένη κουρτίνα στηλές να προβάλουν,
από μακριά κι αν φθασμένες, τα πέρα του κόσμου,
να γίνουν σωστές σιλουέττες, χωρίς ν’ αμφιβάλλουν.

[…] Ήρθαν, μα δεν τις θέλω τόσες κοντά μου,
είναι πάρα πολλές, με κουράζουν, μ’ αλλάζουν,
πάρ’ τες, μητέρα, να φύγουν αν ήρθαν - αλιά μου! –
όλα τα βίτσια μου αν δουν, θα σπαράξουν.

Είναι πολλές, ένα πλήθος εγκάρδιο για μένα,
γιατί δεν ήπια παρά την ψυχή των,
μόνο τα λόγια τους άκουσα, μάνα μου, τα χαϊδεμένα,
κι ύστερα φύγαν, ήταν πάρα πολλές, προς τη γη των […]

🍁

Νεκροταφείο φρενοκομείου

Νεκροταφείο μακρινό κι απόμερο
πένθιμο και θλιφτό, φρενοκομείου
- νεκροταφείο πνευμάτων και ψυχών
κι ύστερα, το ξεσύρσιμο φορείου…

Απόγνωση στερνή, σε τόση απόγνωση
βυθός, βυθού, σ’ άκραχτα σκότους βάθη:
Ολοφυρόμενον ασκέρι σ’ έρημο,
μακριά από πόνους, τόσα μαύρα πάθη.

Το κυπαρίσσι, πένθιμο είναι σύμβολο
κι όμως δεν φτάνει, θέλει κι άλλα ταίρια
λωτόν, ελλέβορο, λιβανιστήρια πήλινα
κοράκια, και σκουλήκια στα ξεφτέρια.

Σκυλιά να ψάχνουνε σκυφτά στα μνήματα
ιχνήλατα στα ολόθλιβα τα βράδια,
μέσα στην άπειρη γαλήνη, την ολόπενθη,
μέσα στο φως και μέσα στα σκοτάδια.

🍁

Υπεράνω

Κι αν δοθήκαμε ολάκεροι στη νειότη,
κι αν άφραστα αγαπήσαμε ό,τι ζει,
κι αν οι στερνοί δεν είμαστε, ούτ' οι πρώτοι
ένθεν η ορμή μας ξεπετά εκεί

επάνω απ' της αβύσσου τ' άγρια σκότη
και πέρα από του πλήθους τη βοή:
δρόμο να μη χαράξουμε προδότη,
στο χώμα χνάρι μας να μη σταθεί.

Κι αν η πίστη στη χίμαιρ' άλλης πλάσης
δε γλυκάνει την πίκρα στην ψυχή,
Ανυπαρξία κι αν δε μας ξεγελάσεις,
οι κοσμικοί κι οι απόκοσμοι μαζί
να πούμε πως εζήσαμε σ' αμάχη,
μέσα, μα και σαν έξω απ' τη ζωή!...

🍁

Έρωτας

Την πόρτα εμαντάλωσες κι ήρθες σιμά μου πάλι
μού ΄σφιξες τα χέρια μου κι έγειρες το κεφάλι,

να μου ειπείς τ΄ ανείπωτα που μόνο η νύχτα ξέρει,
μέσα στο τρισκόταδο της κάμαρας, ω ταίρι!

Κι είπαμε όλα τα κρυφά, που και τα ρόδα λένε
στο περιβόλι τις βραδιές με λίγωμα και κλαίνε.

Κι άπλωσες τα χέρια σου να μ΄ αγκαλιάσεις πάλι
κι ήρθε το ιερό φιλί σαν τρόπαιο μέσ’ στην πάλη.
(α΄ δημοσίευση: Απρ. 1905).











ΕΛΕΝΗ Θ.Π. ΛΟΥΚΑ "Η αξία του έρωτα"

 


Αν αγαπάς αληθινά
κι ο έρωτας σε κυβερνά
τότε αυτός σ εκτρέπει
τα πάντα σου επιτρέπει

Καλότυχος ο άνθρωπος
στα δίχτυα του κι αν πέσει
απρόσκλητος κι απείθαρχος
τον κόσμο σου ανατρέπει

Προνόμια μοναδικά
όποιος τον νιώθει δυνατά
λίγες φορές τυχαίνει
στην πόρτα σου να μπαίνει

Χωρίς τού έρωτα το φως
λείπει τού χρόνου ο παλμός
μοιάζει η ζωή μια ευθεία
στερεύει από ουσία

Ακόμη κι όταν σε πονά
και υποφέρεις σιωπηλά
φέρνει και όμορφες στιγμές
που απολαμβάνεις τις κορφές

Αν είναι ο έρωτας αγνός
μονόπλευρος ,διστακτικός
έχει κι αυτός αξία
να ζήσεις την μαγεία

Ζήσε την κάθε μια στιγμή
διότι είναι σπάνιο να συμβεί
ο φτερωτός θεός να ‘ρθει
και στην καρδιά σου να κρυφτεί






Σάββατο 15 Ιανουαρίου 2022

ΣΠΥΡΟΣ ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ "ΘΑ ‘ΘΕΛΑ"



Θα ‘θελα πριν φύγω
την ανατροπή να νιώσω,
αποστειρωμένων ιδεών,
οπισθοδρομικών απόψεων.
Τα κάτοπτρα των ματιών
με συμπόνια να γεμίσουν,
για τους κατατρεγμένους
του αφιλόξενου κόσμου.
Το αντιμαχόμενο πνεύμα
της ηθικής και του ήθους
να υπερνικήσει το μίσος,
τον πατερναλισμό των ηγετών.
Η ατελεύτητη διάθεση
για αγώνα και εξέγερση
μέσω έκφρασης να γίνει
ενάντια στην αδικία,
την εκμετάλλευση κάθε μορφής.
Οι διασκορπισμένοι στοχαστές,
μορφές θριαμβικές,
στέγη να αποκτήσουν
στο υπερώο της σκέψης.
Το μηδενιστικό σύνδρομο,
υποκινητής οπισθοδρόμησης,
για πάντα να μείνει
θλιμμένη ρυτίδα της μνήμης.
Θα ‘θελα, τούτο το όραμα,
όσο αισιόδοξο κι αν είναι,
να μη γίνει ουτοπία…
ΑΘΗΝΑ 15 - 01-2022
ΑΥΛΩΝΙΤΗΣ ΣΠΥΡΟΣ






Παρασκευή 14 Ιανουαρίου 2022

ΞΑΝΘΗ ΚΟΥΤΡΑ "ΦΤΑΝΕΙ ΠΟΥ ΕΓΩ ΞΕΡΩ "



Γλυκιά και πικρή γεύση
Σχοινί με δύο άκρες
Ρόδι κόκκινο και αίμα μαζί
Δρόμους κοιτώ κάθε αυγή
και ονειρεύομαι πως φεύγω
Πως τρέχω εκεί που `ναι ειρήνη και γιορτή
Μιλιά στο τρέξιμο
Μόνο ψίθυροι δέντρων γυμνών
Οι καλιακούδες ξυπνήσανε
Πέρασα σκούρα κυπαρίσσια
και θάμνους σκοτεινούς
Μαύρο νερό εκεί στάσιμο στα βάτα
Την αισχρή απάτη φοβήθηκα
Είπα να γυρίσω πίσω
Δεν το έκανα
Να ο γυαλιστερός καλαμιώνας
Η ξέψυχη μέρα απ`τη γυαλάδα του πήρε και ζωήρεψε
Και στο βάθος μακριά και περίεργα τα λιόδεντρα διακρίνω
οπού ειρήνη και γιορτή τραγουδούν
Ξεσκάλωσε η χαρά της ελπίδας
Δεν ξέρω αν θα καταφέρω να φτάσω
Κανείς δεν είδε πόσο προσπάθησα
Και τι με νοιάζει
Φτάνει που το ξέρω εγώ
*****
~ Ξανθή Κούτρα ~ © All rights reserved


Πίνακας :
ANNA BILLING. Landscape with church






Ιωάννης ή Γιάννης Αβραμίδης (23 Σεπτεμβρίου 1922 – 16 Ιανουαρίου 2016)

Η Φωτογραφία είναι από το https://www.cnn.gr/


Ο Ιωάννης ή Γιάννης Αβραμίδης (23 Σεπτεμβρίου 1922 – 16 Ιανουαρίου 2016) ήταν Έλληνας γλύπτης με σημαντική σταδιοδρομία στο εξωτερικό.

Γεννήθηκε στο Βατούμ (ή Μπατούμι) της Γεωργίας το 1922 από Πόντιους πρόσφυγες που κατάγονταν από τα Σούρμενα της Τραπεζούντας. Από το 1937 ως το 1939 σπούδασε στην Κρατική Σχολή Τέχνης του Βατούμ, εξαιτίας όμως των διώξεων που υπέστη η οικογένειά του από το κομμουνιστικό καθεστώς (ο πατέρας του στάλθηκε το 1937 στη Σιβηρία από όπου δεν επέστρεψε) το 1939 εγκαταστάθηκε μαζί με την μητέρα του στην Αθήνα.  Κατά τη διάρκεια της Κατοχής βρήκε καταφύγιο στην Πτολεμαΐδα. Το 1943 μεταφέρθηκε με τραίνο στη Βιέννη, όπου αρχικά δούλεψε σε στρατόπεδο εργασίας, παρέμεινε όμως και μετά τον πόλεμο.

Σπούδασε ζωγραφική (1945-1949) και γλυπτική (1953-1956) στην Ακαδημία Καλών Τεχνών της Βιέννης με τον Ρόμπιν Κρίστιαν Άντερσεν (Robin Christian Andersen) και τον Φριτς Βοτρούμπα (Fritz Wotruba). Το 1956 τιμήθηκε με το Κρατικό Βραβείο της Ακαδημίας Καλών Τεχνών της Βιέννης, στην οποία διετέλεσε από το 1968 ως το 1972 διευθυντής. Την περίοδο 1966-1967 είχε διδάξει στην αντίστοιχη ακαδημία του Αμβούργου.

Από το 1956 άρχισε να παρουσιάζει το έργο του σε ομαδικές και διεθνείς εκθέσεις, κερδίζοντας επανειλημμένως διακρίσεις. Εκπροσώπησε την Αυστρία στην Μπιενάλε της Βενετίας το 1956 και το 1962, ενώ συμμετείχε στην Ντοκουμέντα του Κάσσελ το 1964 και το 1977. Το 1957 οργάνωσε στη Βιέννη την πρώτη του ατομική, ενώ το 1997 παρουσιάστηκε αναδρομική έκθεση γλυπτικής, ζωγραφικής και σχεδίων του στην Εθνική Πινακοθήκη στην Αθήνα, μετά το τέλος της οποίας ο καλλιτέχνης δώρισε τα έργα του στο μουσείο.

Το 1973 τιμήθηκε με το Μεγάλο Κρατικό Βραβείο της Αυστρίας και έγινε μέλος της Αυστριακής Συγκλήτου Τέχνης.

Το έργο του

Στη δημιουργία του Ιωάννη Αβραμίδη αποκλειστικό σχεδόν θέμα είναι η ανθρώπινη μορφή. Με εξαίρεση ορισμένα πρώιμα έργα της δεκαετίας του ’50, όπως το Κεφάλι (1953) και η Μορφή πρότυπο (1958), τα οποία, αν και αφαιρετικά, είναι πιο κοντά στην ορατή πραγματικότητα, οι μορφές είναι απογυμνωμένες από ρεαλιστικές λεπτομέρειες, απόλυτα σχηματοποιημένες, κατά κανόνα στατικές, κάποιες φορές αποσπασματικές και με σαφείς αναφορές στην αρχαία ελληνική γλυπτική διαφόρων περιόδων. Η πιο χαρακτηριστική φιγούρα είναι μια μονοαξονική κατασκευή που βασίζεται στο μέτρο, την αρμονία και τις αναλογίες και συναντάται για πρώτη φορά στη «Μεγάλη μορφή» (1958). Αρχικά μεμονωμένη, αποτέλεσε στη συνέχεια τον πυρήνα για συνθέσεις με περισσότερες μορφές, που δημιουργούν μια ενότητα και συχνά προκύπτουν από την περιστροφή της αρχικής φιγούρας γύρω από τον άξονά της σε μια ρυθμική επανάληψη. Η κατασκευή των έργων αυτών βασίζεται σε έναν κατακόρυφο μεταλλικό σκελετό από αλουμίνιο, που τέμνει τις μορφές οριζόντια σε διάφορα σημεία. Στη συνέχεια ο σκελετός γεμίζεται με τεχνητή ρητίνη ή άλλα υλικά και γύψο και η διαδικασία ολοκληρώνεται με τη χύτευση σε μπρούντζο. Τα περισσότερα έργα του καλλιτέχνη αποκτούν την τελική τους μορφή είτε στο δεύτερο είτε στο τρίτο στάδιο της διαδικασίας. Ολόκληρη η διαδικασία αποτυπώνεται στα έργα του «Μορφή ΙΙΙ» («Σφαιρική ή Απόλυτη μορφή») του 1959-1960 και «Ασύμμετρο κεφάλι» (1962-1965).

Από το 1967 ο Αβραμίδης άρχισε να φιλοτεχνεί και σειρές μορφών, που τις ονόμασε Bandfiguren, δηλαδή Μορφές σε ζώνες ή ταινίες, στις οποίες εισάγει την έννοια της κίνησης, καθώς και τη γωνιώδη απόδοση. Την ίδια περίοδο, αξιοποιεί γεωμετρικά ή αρχαιοελληνικά σχήματα για να δημιουργήσει εξαιρετικά αφαιρετικές εκδοχές μιας σειράς κεφαλιών.

Παράλληλα με τη γλυπτική έχει ασχοληθεί με τη ζωγραφική και το σχέδιο, το οποίο καλλιέργησε είτε ως προσχέδιο για τη γλυπτική, είτε ως αυτόνομο έργο.


Έργο του Αβραμίδη στην πλατεία Δημαρχείου του Χάιλμπρον











Οι φωτογραφίες είναι από https://www.nationalgallery.gr/