Παρουσίαση του Βιβλίου " Οι αχθοφόροι" του Κωνσταντίνου Λίχνου

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος."

 

Άγιος  Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος.

Μια πολυάριθμος ομάδα των Αγίων της Εκκλησίας αποτελείται από στρατιωτικούς. Με γενναίο φρόνημα και γενναιότητα αντιμετώπισαν τους πειρασμούς και πολλοί από αυτούς δεν υπέκυψαν στις παντοειδείς πιέσεις ειδωλολατρών αυτοκρατόρων και οδηγήθηκαν σε μαρτυρικό θάνατο με αποκεφαλισμό.

Εξέχον μέλος της πολυάριθμης αυτής ομάδας ο Τροπαιοφόρος Άγιος Γεώργιος. Λαοφιλής και αγαπητός μεταξύ των μελών του χριστεπώνυμου πληρώματος της Εκκλησίας. Πάρα πολλοί χριστιανοί φέρουν το όνομά του και οι Εκκλησίες οι αφιερωμένες στην αγία του μνήμη είναι διάσπαρτες σε ολόκληρη την Ελλάδα. Μεγαλομάρτυρα τον ονόμασε η Εκκλησία, δικαίως, όπως θα δούμε στη συνέχεια.

Ο Γεώργιος γεννήθηκε το 275 μ .Χ από Χριστιανούς γονείς. Ο πατέρας του μαρτύρησε για τον Χριστό, όταν ήταν ο Γεώργιος δέκα ετών. Η μητέρα και ο ίδιος πήγαν στην πατρίδα της την Παλαιστίνη. Σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών ο Γεώργιος κατατάσσεται στον Ρωμαϊκό στρατό. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ήταν άριστος στα καθήκοντά του και απολάμβανε τον θαυμασμό όλων‧ και του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.

Στο διάστημα από την βασιλεία του Δεκίου μέχρι τη βασιλεία του Διοκλητιανού ο αριθμός των χριστιανών μεγάλωνε συνεχώς. Οι χριστιανοί άρχισαν να λαμβάνουν δημόσια αξιώματα, και άρχισαν να κτίζουν ναούς και να οργανώνουν την φιλανθρωπία. Ο Διοκλητιανός, αφού εξασφάλισε την ασφάλεια των συνόρων,   θέλησε να ασχοληθεί με το εσωτερικό της αυτοκρατορίας . Όρισε στρατηγούς που τους ονόμασε αυτοκράτορες και καίσαρες και στράφηκε εναντίον των χριστιανών για να επαναφέρει την ειδωλολατρία.

Το 303 μ.Χ. συγκαλεί τους καίσαρες σε συγκέντρωση και μεταξύ αυτών βρίσκεται και ο Γεώργιος. Ο Διοκλητιανός ζήτησε από όλους να αναλάβουν δράση εναντίον των Χριστιανών. Οι παριστάμενοι υποσχέθηκαν να δράσουν για την εξάλειψη του Χριστιανισμού. Τότε σηκώνεται ο 28χρονος Γεώργιος και λέγει με γενναιότητα και παρρησία: «Γιατί, βασιλιά και άρχοντες, θέλετε να χυθεί αίμα δίκαιο και άγιο και να εξαναγκάσετε τους Χριστιανούς να προσκυνούν και να λατρεύουν τα είδωλα»; Κήρυξε την Χριστιανική Αλήθεια και την Θεότητα του Χριστού. Οι άλλοι καίσαρες προσπάθησαν , θορυβημένοι, να μεταπείσουν τον Γεώργιο και να καθησυχάσουν τον Διοκλητιανό, μάταια όμως.

Οργισμένος ο αυτοκράτορας διατάζει να φυλακίσουν τον Γεώργιο, να δέσουν τα πόδια του σε ξύλο και όπως είναι ξαπλωμένος να βάλλουν στο στήθος του μεγάλη και βαριά πέτρα. Όταν το άλλο πρωϊνό οδηγείται ο μάρτυρας ενώπιον του αυτοκράτορα απορρίπτει τις κολακείες και τις δελεαστικές υποσχέσεις του, και ομολογεί την πίστη του στον Χριστό. Ο αυτοκράτορας διατάζει να τον οδηγήσουν σε τροχό με μαχαίρια, τα οποία σχίζουν σε μικρά κομμάτια το ανθρώπινο σώμα. Ο Άγιος ευχαριστεί τον Χριστό για την δοκιμασία και με ευχαρίστηση προχώρησε προς το φοβερό μαρτύριο. Μόλις ο τροχός άρχισε να σχίζει το σώμα του μάρτυρα ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που έλεγε : «Μη φοβάσαι, Γεώργιε, γιατί εγώ είμαι μαζί σου» και αμέσως ένας άγγελος ελευθέρωσε τον Άγιο, λύνοντας τον από τον τροχό, και θεράπευσε όλο το καταπληγωμένο σώμα του.

Ο Διοκλητιανός θέλησε να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Κατά τη διάρκεια της τελετής εμφανίζεται ο Άγιος με αγγελική ομορφιά. Οι παρευρισκόμενοι ταράχτηκαν και έλεγαν ότι είναι ο σωσίας του μάρτυρα ή φάντασμα. Αμέσως εμφανίζονται χίλιοι στρατιώτες με τους αξιωματικούς Πρωτολέοντα και ο Ανατόλιο, που ομολογούν πίστη στον Χριστό. Αποκεφαλίζονται και ο Γεώργιος οδηγείται σε λάκκο με ζεματιστό ασβέστη. Μετά από τρείς ημέρες βρήκανε τον μεγαλομάρτυρα όρθιο μέσα στον ασβέστη να προσεύχεται. Ο κόσμος εντυπωσιάζεται και αναφωνεί : «Ο Θεός του Γεωργίου είναι μεγάλος». Ο αυτοκράτορας ζητά να μάθει που έμαθε ο Γεώργιος τα μαγικά και πως τα χρησιμοποιεί ! Τόσο σκληρός και τυφλός ήταν που δεν έβλεπε τα θαύματα. Ο Γεώργιος του εξηγεί ότι αυτά γίνεται από τη δύναμη της θείας χάριτος.

Στη συνέχεια φόρεσαν στον Άγιο πυρακτωμένα παπούτσια με καρφιά και τον ανάγκασαν να περπατά. Ο Άγιος το κάνει προσευχόμενος με χαρά και δεν παθαίνει τίποτα. Τα βασανιστήρια συνεχίστηκαν και το σώμα του γέμισε πληγές.  Όμως, ο Άγιος λάμπει ως άγγελος και τα σημάδια των σκληρών βασανιστηρίων έχουν εξαφανιστεί. Πραγματοποιείται σύσκεψη και αποφασίζεται να δώσουν στον Άγιο να πιεί ισχυρό δηλητήριο. και ο μάγος Αθανάσιος να λύσει τα μάγια!.

Ο μάγος Αθανάσιος είχε παρασκευάσει δυο δηλητήρια. Ο Άγιος, αφού προσευχήθηκε, λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ο ειπών καν θανάσιμον τι πίωτιν, ου μη αυτούς βλάψει, θαυμάστωσον νυν τα ελέη σου». ήπιε και δεν έπαθε απολύτως τίποτα! Του δίνουν να πιεί και το δεύτερο. Παραμένει αβλαβής. Ο αυτοκράτορας ισχυρίζεται ότι ο Άγιος έχει δικά του μαγικά. Ο Αθανάσιος, που γνωρίζει την δραστικότητα των δηλητηρίων, γονατίζει μπροστά στον Άγιο και ομολογεί την πίστη του στον Αληθινό Θεό. Φθάνει και η σύζυγός του  Διοκλητιανού Αλεξάνδρα που ομολογεί την πίστη της στον Χριστό. Ο Αθανάσιος αποκεφαλίζεται αμέσως, η Αλεξάνδρα την νύκτα στη φυλακή παραδίδει την αγία ψυχή της.

Την νύκτα ο Άγιος βλέπει τον Χριστό και του προαναγγέλλει το μαρτυρικό τέλος του. Το πρωί οδηγείται στον Διοκλητιανό, ο οποίος τον διατάσσει να μεταβεί σε ειδωλολατρικό ναό για να προσκυνήσει!. Κάνοντας το σημείο του σταυρού ο Άγιος τα είδωλα γκρεμίζονται. Τότε ο Διοκλητιανός διατάσσει τον αποκεφαλισμό του και τελειώνει η επίγεια ζωή του Αγίου Γεωργίου.

Η μνήμη του τιμάται την 23^η Απριλίου, αν συμπέσει με την Μ. Τεσσαρακοστή, την Μ. Εβδομάδα ή το Πάσχα, η μνήμη του Αγίου Γεωργίου μετατίθεται για τη Δευτέρα της Διακαινησίμου.

Ἀπολυτίκιον  

Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.

 

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Υπεραγία Θεοτόκος: Ακένωτος Ζωοδόχος Πηγή."

 

Υπεραγία Θεοτόκος: Ακένωτος  Ζωοδόχος Πηγή.

Η Εορτή της Ζωοδόχου Πηγής είναι κινητή εορτή, εορταζομένη μετά την Ζωηφόρο Ανάσταση του Σωτήρα Χριστού, την Παρασκευή της Διακαινησίμου. Τιμάται την ημέρα αυτή η Παναγία, η πηγή της Ζωής, γιατί έφερε στον κόσμο τον ενανθρωπήσαντα Λόγον του Θεού. Δεν τιμά  κάποιο γεγονός της επίγειας ζωής Της (γέννηση, κοίμηση, κλπ), αλλά πανηγυρίζει τα θαύματα Της σε ανθρώπους, αρρώστους ή έχοντας κάποιο πρόβλημα.

Με το όνομα «Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί» ή «Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα» ονομάζεται περιοχή έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης προς την Σηλυβρία, όπου υπήρχε Αγίασμα, εις «τα παλάτια των πηγών», όπου την Άνοιξη παραθέριζαν οι αυτοκράτορες. Πήρε το όνομα από την τουρκική λέξη «Balık» που σημαίνει «ψάρι».

Για την ανακάλυψη του Αγιάσματος αυτού υπάρχουν δυο εκδοχές.

Α) Την πρώτη εκδοχή αναφέρει ο Νικηφόρος Κάλλιστος, κατά την οποία ένας άσημος και άγνωστος κρεοπώλης με το όνομα Λέων βρίσκεται, ως στρατιώτης, γύρω στο 450 μ. Χ. σε ένα δάσος της Βασιλεύουσας και ακούει τη φωνή ενός τυφλού να ζητά νερό για να σβήσει την δίψα του. Ο Λέων ψάχνει για πηγή. Όμως, δεν βρίσκει και επιστρέφει στεναχωρημένος. Τότε ακούει φωνή να του λέγει  : «Ου χρεών σε, Λέων, αγωνιάν, το γαρ ύδωρ εγγύς». Δηλαδή, «μη στεναχωριέσαι Λέων, το νερό κοντά σου είναι». Συνεχίζει η ίδια γυναικεία φωνή : «Λέων βασιλιά, πάρε απ’ το νερό αυτό και δώσε να πιει να ξεδιψάσει ο τυφλός άνθρωπος. Και κάτι ακόμα, άλειψε μ’ αυτό τα μάτια του και αμέσως θα καταλάβεις ποια είμαι εγώ που σου μιλώ». Ο Λέων υπάκουσε και πράγματι βρήκε την πηγή, πήρε νερό και ξεδίψασε ο τυφλός. Ακόμη τα μάτια του τυφλού άνοιξαν , αφού προηγουμένως τα άλειψε με το νερό. Άνοιξαν και τα μάτια του Λέοντος και συνειδητοποίησε ότι η γυναικεία φωνή ήταν της Παναγίας και δικά Της είναι τα θαύματα : της ανεύρεσης της πηγής, και της ανάβλεψης του τυφλού. Αργότερα έγινε και τρίτο θαύμα. Η Παναγία τον προσφώνησε «βασιλιά» και ο Λέων έγινε αυτοκράτορας το 486  μ.Χ. με το όνομα ως Λέων ο Α΄ ο Θράξ, ο επονομαζόμενος και Μακέλλης , και τον οποίο η Αγία Εκκλησία μας ως Άγιο τον τιμά στις 20 του Ιανουαρίου. Το όνομα «Μακέλλης» μας παραπέμπει στο επάγγελμά του (κρεοπώλης).

Ο Λέων ως αυτοκράτορας θα αναγείρει λαμπρό Ναό για να θυμίζει τις ευεργεσίες της Θεοτόκου προς τον ίδιο αλλά και σε όλους μας.

Β) Η δεύτερη εκδοχή σώζεται από τον ιστορικό Προκόπιο και τοποθετείται στις αρχές του 6^ου αιώνα και αναφέρεται στον  Ιουστινιανό. Ο Ιουστινιανός κυνηγούσε σε ένα τοπίο υπέροχο με πολλή πράσινο, δέντρα  και νερά. Βλέπει, τότε, ως εις όραμα ένα παρεκκλήσιο με πλήθος κόσμου και ένα ιερέα μπροστά σε μια πηγή και να του λένε : «Είναι η πηγή των θαυμάτων». Κτίζει εκεί ναό με υλικά που περίσσευαν από το κτίσιμο της Αγιά Σοφιάς . Ο Ι. Κεδρηνός αναφέρει ότι χτίστηκε το 560 μ.Χ.

Ανεξάρτητα από τον τρόπο εύρεσης του Αγιάσματος μαρτυρείται ότι : Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έπασχε από δυσουρία και επειδή θεραπεύτηκε από το νερό της πηγής για να ευχαριστήσει την Παναγία ανήγειρε μεγάλο Ναό, τον οποίο ο Βασίλειος ο Μακεδών επιμελήθηκε τις ζημιές που προξένησαν  διάφοροι σεισμοί. Πολλά ήταν τα θαύματα που τελέστηκαν στην πηγή, όπως λύσεις στειρώσεων και αναστάσεις νεκρών. Επίσης, αναφέρεται ότι κάποιος  θεσσαλός  ερχόμενος προς την πηγή απέθαντέ καθ’ οδόν. Ενώ ακόμη έπνεε τα λοίσθια, έδωσε παραγγελία στους ναύτες, που τον συνόδευαν, να τον πάνε στο ναό της Πηγής και να χύσουν επάνω του τρεις κουβάδες νερό, από το νερό της  και έτσι να τον θάψουν. Πράγματι, οι ναύτες μετέφεραν τον νεκρό στην πηγή   μόλις χύθηκε το νερό επάνω του,  ανέζησε.

Όταν ο ναός επρόκειτο να πέσει, πιστοί είδαν την Θεοτόκο να κρατάει τον ναό μη πέσει μέχρι την στιγμή που όλος ο κόσμος εξήλθε αυτού.

Το ύδωρ της Πηγής έβγαλε δαίμονες από ανθρώπου, ελευθέρωσε φυλακισμένους, θεράπευσε τη λιθίαση του αυτοκράτορα Λέοντα του Σοφού, γάγγραινα και θανάσιμα φύματα, άνθρακες, λέπρα, λώβη, ογκώσεις γυναικών, επιχύσεις οφθαλμών, λευκώματα και υέλωπες. Ο Ανδρόνικος Γ', βρίσκεται ετοιμοθάνατος στο Διδυμότειχο,. Πίνει από το αγίασμα της Πηγής και γιατρεύεται.

Γράφοντας τον 14ο αι. μ.Χ. για το αγίασμα της Πηγής ο Νικηφόρος Κάλλιστος παραθέτει, από διάφορες πηγές, ένα κατάλογο 63 θαυμάτων, από τα οποία τα 15 φθάνουν ως την εποχή του.

Σήμερα στην αυλή της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκονται οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών. Το δε αγίασμα βρίσκεται στον υπόγειο Ναό.

Σε ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού από τον Αυτοκράτορα Λέοντα η Εκκλησία καθιέρωσε την κατ΄ έτος εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, την Παρασκευή της Διακαινησίμου Εβδομάδας.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον

Ο ναός σου Θεοτόκε ανεδείχθη παράδεισος, ως ποταμούς αειζώους αναβλύζων ιάματα ώ προσερχόμενοι πιστώς, ως Ζωοδόχου εκ Πηγής, ρώσιν αντλούμεν, και ζωήν την αιώνιον, πρεσβεύεις γαρ συ τω εκ σου τεχθέντι, Σωτήρι Χριστώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.

Κοντάκιον

Ἐξ ἀκενώτου σου Πηγῆς Θεοχαρίτωτε, ἐπιβραβεύεις μοι πηγάζουσα τὰ νάματα, ἀενάως τῆς σῆς χάριτος ὑπὲρ λόγον· τὸν γὰρ Λόγον ὡς τεκοῦσα ὑπὲρ ἔννοιαν, ἱκετεύω σε δροσίζειν με σῇ χάριτι, ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε ὕδωρ σωτήριον.

Μεγαλυνάριον

Ύδωρ το ζωήρυτον της Πηγής, μάννα το προχέον, τον αθάνατον δροσισμόν το νέκταρ το Θείον την ξένην άμβροσίαν το μέλι το εκ πέτρας, πίστει τιμήσωμεν.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

 

YOU ARE THE BEGINNING by Anwer Ghani , Iraq

 YOU ARE THE BEGINNING

Anwer Ghani

Your soul is a boundless sky,

Its stars are ever watchful, never sleeping,

Like silver flowers in an indigo field.

The garden where our souls met,

Beneath a canopy of fire that doesn't burn the skin,

But warms the depths of our being.

In the gentle sway of your spirit 

and the light of your gaze, I see the dance of shadows,

When the soft twilight of your presence 

meets the golden light of dawn,

Victorying over every night with a radiant smile.

You are the beginning and the end,

When the world remains a mountain shrouded in mist,

And the road is long and winding through the forest of time,

Your heart has become the melody of my blossoms,

The pulse of the hidden stream 

that carries my song to the sea.

You are the music the wind whispers to the leaves,

The song felt before it is heard.

In your serene stillness,

A captivating beauty is revealed, 

like a wildflower at midnight.

A beauty that glows with a faint, burning flame. 

It is a spirit that rises and stretches 

until it touches the edge of infinity.

I see you in the purity of morning dew,

Water as clear as a mountain spring,

A spirit as wild as the west wind.

Our love is an ocean without limits,

Without a bottom, sweet and eternal.

In the features of your face, 

in the light of your eyes, 

I find the beginning and end of every path.

You are the first breath in our journey,

And the radiance of all that is written for us to be.

Your spirit is the beginning and end of my path.

 

Ιωσηφίνα Τσουμπή "Πάσχα 2026"

Η Ιωσηφίνα Τσουμπή είναι απόφοιτος της Γαλλικής και Ελληνικής φιλολογίας της Φιλοσοφικής Σχολής Αθηνών. Εργάστηκε ως καθηγήτρια Γαλλικών και την τελευταία εικοσαετία εκτελεί φιλανθρωπική εργασία συμβάλλοντας στην σίτιση άπορων οικογενειών. Γεννήθηκε και μεγάλωσε στην Αθήνα. Το βιβλίο της “Η νύφη της απέναντι πολυκατοικίας” κυκλοφορεί από τις εκδόσεις ΔΙΑΝΟΙΑ και το τελευταίο βιβλίο της “Ζωές” από τις εκδόσεις ΟΤΑΝ.

Χριστός Ανέστη αδέρφια μου !

Επηρεασμένη από την Μεγάλη εβδομάδα , μία εβδομάδα που την ζω σε όλο της το μεγαλείο, βαθιά προσηλωμένη στο Θείο δράμα ( εξ άλλου έχω παραδεχθεί πολλές φορές την αγάπη μου για το Πάσχα) που κορυφώνεται με την Ανάσταση του Χριστού, δεν είχα αφήσει τον εαυτό μου να προχωρήσει σε προσωπικές σκέψεις για τον κόσμο σήμερα …για τους ανθρώπους του σήμερα !. Επί πλέον οι όμορφες και γλυκαμένες στιγμές των τελευταίων ημερών με την οικογένεια μου , η αγάπη που έδωσα και εισέπραξα με παρέσυραν στο να δημιουργήσω στο μυαλό μου ένα ροζ συννεφάκι μέσα στο οποίο οι άνθρωποι – όλοι οι άνθρωποι – αυτές τις ημέρες γίνονται καλύτεροι .

Φαίνεται πως έχω μια πολύ ρομαντική άποψη για την ανθρώπινη φύση !

Αφορμή που με προσγείωσε απότομα ήταν ένα δυσάρεστο γεγονός που συνέβη το Μεγάλο Σάββατο σε κάποια πόλη της πατρίδας μας.

Ένα μικρό παιδάκι σκοτώθηκε σε τροχαίο ! Ένα παιδάκι στην αγκαλιά της μητέρας του στο μπροστινό κάθισμα του αυτοκινήτου στη θέση του συνοδηγού δηλαδή’

Σφάλμα μεγάλο , το παιδί ποτέ στο μπροστινό κάθισμα στο αυτοκίνητο !

Το Μεγάλο Σάββατο κατά τις 8.00 έχοντας τελειώσει τις ετοιμασίες μου για το τραπέζι της Ανάστασης , άνοιξα το fb και το μάτι μου έπεσε σε κάποιο site που αναφερόταν στο δυστύχημα αυτό. Τα σχόλια αναγνωστών από κάτω καταδικαστικά για τους γονείς! Τους αποκαλούσαν ηλίθιους, δολοφόνους, μαλ…ες, ότι πρέπει να τους εκτελέσουν , να ψοφήσουν κλπ καλολογικά στοιχεία αγάπης !

Δεν ξέρω τι έπαθα (λόγω της ημέρας μάλλον) και ενώ ΠΟΤΕ δεν γράφω σχόλια σε site , έγραψα ότι ναι μεν ήταν μεγάλο λάθος η θέση του παιδιού στην αγκαλιά της μητέρας του στο κάθισμα του συνοδηγού , αλλά θα πρέπει οι σχολιαστές να είναι επιεικείς και να μην καταδικάζουν εύκολα προσθέτοντας περισσότερες τύψεις στους γονείς που εκτός από τον τεράστιο πόνο του χαμού του παιδιού τους θα τιμωρούνται σε όλη τους τη ζωή από ενοχές.!

Το έγραψα, έκλεισα τον υπολογιστή ! Τον ξανάνοιξα σήμερα το πρωί Δευτέρα του Πάσχα και μπαίνοντας στο fb είδα σωρό ειδοποιήσεων στο όνομα μου από αγνώστους.

Γεμάτη περιέργεια πάτησα το πρώτο όνομα που διάβασα και με οδήγησε στο site που είχα γράψει τη γνώμη μου !

Αδέρφια μου ! Τι κατεβατό βρισίματος ήταν αυτό !

Με αποκαλούσαν ηλίθια που πήρα το μέρος των δολοφόνων , μαλα…ένη που κάνω την καλή χριστιανή, συνήγορο των δολοφόνων, ότι πρέπει να μπω φυλακή για τις ιδέες μου, ότι εύχονται να πάθω ότι έπαθε το παιδάκι, ότι είμαι αναρχοκομμούνι ( !!!!!!) , και άλλα παρόμοια ! Πριν μια ώρα ακόμη με έβριζαν !

Αυτά τα έγραψαν στο διήμερο της Ανάστασης , την ημέρα του Πάσχα, ημέρα που -υποτίθεται- κυριαρχεί η αγάπη και η συγχώρεση , γιατί αυτό ήταν όλο το νόημα της διδασκαλίας του Χριστού !

Και – χωρίς να θυμώσω – σκέπτομαι : Σε ποια απόγνωση βρίσκονται αυτοί οι άνθρωποι που καταδίκασαν τους γονείς του νεκρού παιδιού ! Σε ποιο σημείο απόλυτης μοναξιάς ψυχικής περισσότερο , σε ποιο σημείο απογοήτευσης έχουν φτάσει και ξεσπούν τόσο επιθετκά και άγρια σε αγνώστους γι αυτούς ανθρώπους ! Και πεπεισμένοι ότι έχουν την απόλυτη φρόνηση και το απόλυτο δίκιο ξεσπούν επίσης σε εκείνους που έχουν αντίθετη με αυτούς άποψη !

Αναρωτιέμαι αυτές οι αφύσικες αντιδράσεις από που να προέρχονται;

Από κόμπλεξ κατωτερότητας; Από σύνδρομο στέρησης του εφικτού; Από ειρωνείες και κοροϊδίες που έχουν εισπράξει στη ζωή τους; Από έλλειψη αναγνώρισης των ικανοτήτων τους ; Όπως και να έχει , πιστεύω ότι όλοι αυτοί οι υβριστές , όλοι αυτοί οι δικαστές του πληκτρολογίου και όχι μόνο του πληκτρολογίου , χρήζουν ψυχιατρικής αγωγής.

Ένα είναι σίγουρο ! Κατά βάθος νιώθω τεράστιο οίκτο γι αυτούς τους απελπισμένους !

Χριστός Ανέστη αδέρφια μου !

Από https://iporta.gr/

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Γκράφιτι και συνθήματα: Η αθέατη βία στα δημόσια κτίρια της πόλης"

 

Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"  

                        *Αισθητική και Ηθική

  “Στο έσχατο βάθος, η αισθητική και η ηθική συμπίπτουν” (Wittgenstein)

             Πάντοτε και παντού τα δημόσια κτίρια-οικοδομήματα αποτελούσαν και αποτελούν ακόμη το οικόσημο μιας πόλης. Ήταν και είναι η αφανής Ταυτότητά της. Δεν υπήρχαν και δεν λειτουργούσαν μόνον ως χώροι εξυπηρέτησης των πολιτών αλλά και ως χώροι διαπαιδαγώγησής τους. Ο ρόλος τους ήταν άκρως "παιδευτικός" με την ευρύτερη έννοια του όρου.

            Κι αυτό γιατί η "Παιδεία" των πολιτών δεν παρέχεται μόνον από τα αρμόδια πρόσωπα, όργανα και ιδρύματα (σχολεία...) αλλά και από τον ίδιο τον δημόσιο χώρο, όπως: Δρόμοι, οικοδομήματα, πλατείες,  ιερά-εκκλησίες και οτιδήποτε άλλο υπάρχει προς δημόσια χρήση.
      Η εξωτερική μορφή,  ευταξία και αισθητική του δημόσιου χώρου διαπαιδαγωγεί και μορφοποιεί και τον εσωτερικό κόσμο των πολιτών. Η εικόνα του δημόσιου χώρου με έναν αδιαφανή και υπόγειο τρόπο επηρεάζει καταφανώς και  τον εσωτερικό χώρο του ανθρώπου. Η αισθητική του δημόσιου χώρου διδάσκει την αρμονία,  τη συμμετρία, την καλαισθησία και την ευταξία που λειτουργούν και ως ηθικοποιητικοί παράγοντες-στοιχεία σε ένα άλλο επίπεδο.

            Για τους αρχαίους Έλληνες η "αισθητική τάξη-ευταξία" ήταν και η αναγκαία προϋπόθεση για την  "Ηθική ευταξία-τάξη" των πολιτών.

           Ο Βίτγκενστάιν θεωρούσε πως "η αισθητική και η ηθική στο βάθος ταυτίζονται".

             Δηλαδή ο άνθρωπος και οι κοινωνίες πάντοτε θεωρούν πως ό,τι είναι ωραίο είναι ταυτόχρονα και ηθικό και το αντίθετο. Ό,τι παραβιάζει ή αποκλίνει από το αισθητικά ωραίο αυτόματα ερμηνεύεται και ως ανήθικο.

           Οι παραπάνω διαπιστώσεις θεωρούνται θέσφατα για τις κοινωνίες χωρίς να μπορούν να εξηγήσουν λογικά αυτού του είδους τις ταυτίσεις. Το ωραίο, το ηθικό και το δίκαιο τείνουν να ταυτίζονται στη συνείδηση των πολιτών ή να συνυπάρχουν στο ίδιο αξιακό σύστημα ως δομικά στοιχεία. Κι αυτό συνιστά μία φυσική και ασυνείδητη επιλογή περισσότερο παρά προϊόν διδαχής ή κοινωνικοποίησης.

           Ίσως κάποιοι αναρωτηθούν για το αν μπορούμε να μιλάμε στη χώρα μας για Αισθητική και για τη σχέση-ταύτισή της με την Ηθική στο βαθμό που ο δημόσιος χώρος και ιδιαίτερα τα δημόσια κτίρια-οικοδομήματα-κτίρια είναι χώρος όπου οι "θυμωμένοι" και "αντισυστημικοί" δοκιμάζουν τις πολιτικές-ιδεολογικές τους διεκδικήσεις, τις κοινωνικές τους ευαισθησίες και τις καλλιτεχνικές τους εμπνεύσεις γεμίζοντας τους τοίχους με συνθήματα, γκράφιτι και εικόνες.  

       Δημόσια κτίρια καθίστανται χώροι έκφρασης των πολιτικών διαμαρτυριών και της κοινωνικής οργής κάποιων κοινωνικών ομάδων πολιτών. Τα δημόσια κτίρια ενίοτε λειτουργούν ως ο αποχετευτικός αγωγός της συσσωρευμένης οργής για θέματα κυβερνητικής πολιτικής, κοινωνικής αδικίας, οικονομικής δυσπραγίας και ηθικής αποβιταμίνωσης.

      Τα πολιτικά πρόσωπα, οι ατεχνίες της εξουσίας, ο κοινωνικός μιθριδατισμός, η απουσία νοήματος ζωής κι ένα πλήθος άλλων θεμάτων ή γεγονότων της επικαιρότητας συνιστούν το προνομιακό πεδίο από όπου εμπνέονται όσοι αποφασίζουν να κοινοποιήσουν  τις ανησυχίες-ευαισθησίες τους σε δημόσιο χώρο. Γι αυτούς δεν ισχύει το "τα εν οίκω μη εν δήμω".

               Ίσως κάποιοι να ισχυριστούν πως η δημόσια έκφραση των σκέψεων και των συναισθημάτων των πολιτών σε μία δημοκρατία να συνιστά επιβεβλημένο και υγιές στοιχείο. Έστω κι αν ακόμη αυτή η "δημόσια έκφραση" λαμβάνει τη μορφή χυδαιολογίας και υβριστικών συνθημάτων σε δημόσια κτίρια όπου συχνάζουν πολίτες όλων των ηλικιών και των κοινωνικών στρωμάτων.

         Έτσι η κακοποίηση της αισθητικής (όχι μόνον της γλωσσικής) κατέστη η κανονικότητα που έχει ως αποτέλεσμα την απάθεια του κοινωνικού συνόλου και την αδιαφορία των αρχών και του νόμου. Η ρυπαρότητα λογίζεται ως μία αβλαβής και ακίνδυνη συνέπεια του δημοκρατικού δικαιώματος της "ελευθερίας της έκφρασης".
        Η κακοποίηση της αισθητικής ενέχει και στοιχεία υπολανθάνουσας "αισθητικής βίας" με ό,τι αυτό συνεπάγεται και για την ηθική μας συνείδηση και ποιότητα.

          Η ρυπαρογραφία, η χυδαιολογία, οι υβριστικές φράσεις διαρρηγνύουν κάθε δεσμό με την Ηθική και επιταχύνουν την ηθική αποβιταμίνωση των πολιτών. Οι τοίχοι των δημοσίων κτιρίων δεν είναι ένας ελεύθερος καμβάς για την άσκηση των καλλιτεχνικών εμπνεύσεων των θυμωμένων, των οργισμένων και των "επαναστατών χωρίς αιτία". 

          O ιδιωτικός θυμός και η στιγμιαία παρόρμηση όταν αποτυπώνoται με πρόχειρα γκράφιτι και συνθήματα στους τοίχους των δημόσιων κτιρίων συνιστούν μία μορφή αισθητικής βίας.

            Η sui generis αυτή βία παγιδεύει το βλέμμα μας και μάς υποχρεώνει να συμβιώνουμε με την ασχήμια, την προχειρότητα και την χυδαιολογία. Η αισθητική κακοποίηση επωάζει τον αισθητικό μιθριδατισμό του πολίτη που με τη σειρά του ακυρώνει την ευθύνη του πολίτη απέναντι στον δημόσιο χώρο.

      Είναι λάθος να εκλαμβάνεται η “αισθητική ελευθεριότητα” ως απελευθερωτικός παράγοντας. Το αντίθετο συμβαίνει. Όταν ο πολίτης ανέχεται την ασχήμια του δημόσιου χώρου (δρόμοι, κτίρια…) τότε εθίζεται και στην ανοχή απέναντι στην ασχήμια της ανθρώπινης συμπεριφοράς. Αυτή η ανοχή επωάζει την αντίληψη που τείνει να γίνει πεποίθηση ότι “τίποτα δεν αξίζει τον σεβασμό”.

             Έτσι η “αισθητική βία” τρέφει την ηθική αποξήρανση, την απώλεια ευαισθησίας απέναντι στο κοινό καλό και σε τελευταία ανάλυση τον ανθρώπινο κυνισμό.  

              Και όλα αυτά γιατί η αισθητική βία λειτουργεί σωρευτικά: πρώτα πληγώνει τον χώρο, ύστερα το βλέμμα,
και τέλος τη συνείδηση.

         Και είναι ιστορικά αποδεκτό πως μια κοινωνία που δεν προστατεύει την αισθητική της, σύντομα παύει να προστατεύει και την ηθική της. Γιατί ασυνείδητα στο εσωτερικό του πολίτη η αντίληψη πως αφού “όλα επιτρέπονται στους τοίχους και στα δημόσια κτίρια” μεταλλάσσεται  στο “όλα επιτρέπονται και στις  ανθρώπινες πράξεις”.

                  Να, λοιπόν, γιατί ο Γκόρκι είχε δίκαιο όταν τόνιζε πως:

                             «Η Αισθητική είναι η Ηθική του μέλλοντος»

            *Η  φωτογραφία είναι από το κτίριο του σιδηροδρομικού σταθμού Τρικάλων, που εξωτερικά δίνει την εντύπωση ενός εγκαταλελειμμένου κτιρίου. Αλήθεια η εικόνα του δεν ενοχλεί τον ΟΣΕ ή τη Δημοτική Αρχή;

 "Όταν συνηθίζεις το τέρας, αρχίζεις να του μοιάζεις" (Μάνος Χατζηδάκις).

 https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

THERE I WILL WAIT FOR YOU - Milica Ristić, Serbia

 THERE I WILL WAIT FOR YOU 

Milica Ristić, Serbia

On the boundary between the end and a new beginning,

on the edge of the earthly,

in the pause of the taken-for-granted,

in the small rest of eternal schooling,

in the last second of an overly long minute on an old clock that is late;

Behind every obligation that we have imposed on ourselves, fleeing from sin;

At the stake that all those sinless have set;

In the courtyard of an old, dilapidated treasury of sincere feelings;

After the setting of every new sun, and the extinguishing of yet another day in which you will not be;

At the end of our imagined street, under the blossomed linden that has absorbed all the words of our existence, and has brought forth its flowers as the most beautiful fruits for us.

Too strong is the scent of the linden flowers, so much that I often see nothing;

But there I will wait for you.

Milica Ristić is a Serbian poet born on May 19, 1994, in Vranje.

She is the author of the book “Escape” (original title: Beg, 2026) and a recipient of the Golden Charter of the Knight’s Festival

°

Εκεί θα σε περιμένω

Μιλίτσα Ρίστιτς, Σερβία

Στο όριο ανάμεσα στο τέλος και σε μια νέα αρχή,

στην άκρη του γήινου,

στην παύση του αυτονόητου,

στη μικρή ανάπαυλα της αιώνιας μαθητείας,

στο τελευταίο δευτερόλεπτο ενός υπερβολικά μεγάλου λεπτού σε ένα παλιό ρολόι που καθυστερεί·

Πίσω από κάθε υποχρέωση που έχουμε επιβάλει στον εαυτό μας, φεύγοντας από την αμαρτία·

στον πάσσαλο που έχουν στήσει όλοι εκείνοι οι αθώοι·

στην αυλή ενός παλιού, ερειπωμένου θησαυροφυλακίου ειλικρινών συναισθημάτων·

μετά τη δύση κάθε νέου ήλιου, και το σβήσιμο ακόμη μιας μέρας στην οποία δεν θα είσαι·

στο τέλος του φανταστικού μας δρόμου, κάτω από τη λουλουδιασμένη φλαμουριά που έχει απορροφήσει όλες τις λέξεις της ύπαρξής μας και έχει δώσει τα άνθη της ως τους πιο όμορφους καρπούς για εμάς.

Πολύ δυνατή είναι η ευωδιά των ανθέων της φλαμουριάς, τόσο που συχνά δεν βλέπω τίποτα·

αλλά εκεί θα σε περιμένω