ΤΑΚΗΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ «Στις όχθες της δοκιμασίας» - 'The shores of trial'' - Takis Chronopoulos ©

''The shores of trial'' - Takis Chronopoulos ©

Spring chambers of silence,
honeycombs of fateful pull,
open their midnight gates
to wandering and to prayer.

A ring of tilted senses,
exultant melodies
on an uncharted path,
souls trembling in the innocent dawn
upon the shores of trial

Δώματα εαρινά της σιωπής,
κυψέλες μοιραίων έλξεων,
ανοίγουν τις μεταμεσονύχτιες πύλες
σε περιπλάνηση και προσευχή

Κλοιός κεκλιμμένων αισθήσεων,
υπέρθυμες μελωδίες
σε αχαρτογράφητη πορεία,
ψυχές που πάλλονται στο αθώο λυκαυγές
στις όχθες της δοκιμασίας

«Στις όχθες της δοκιμασίας» - Τάκης Χρονόπουλος ©

Σταυρίνα Λαμπαδάρη - Ποιήματα

 

Από το δίγλωσσο βιβλίο La lumière tamisée de l’être



Νοτισμένες μνήμες


Ένοιωθε το χρόνο
να κυλά στις φλέβες του
κι άκουγε τα χτυπήματά του
στο δεξί μηλίγγι.

Δε βιαζόταν.
Ησύχαζε.

Ο ήλιος έλιωνε τις στιγμές
και κείνος τις φυλάκιζε
στο νοτισμένο απ' την ψυχή του
πιθάρι με τις μοσχομολόχες.

Σταυρίνα Λαμπαδάρη

****

Οδύνη


Θρήνησα, ικέτεψα
μάτωσα
δεν μπόρεσα να καταλάβω.
Βούτηξα τα χέρια μου στο αίμα σου
κι έβαψα το πρόσωπό μου·
για να σε κρατήσω, για να σ' έχω

έκαψα τη μνήμη
σε μια γωνιά της ψυχής μου
φύλαξα ένα μονάχα «σ' αγαπώ»
στο κουτάκι της συγχώρεσης
λούστηκα με τις στάχτες της αγάπης μας
ό,τι θέλησα έφυγε
ό,τι πίστεψα με πρόδωσε

κυλιέμαι τώρα μέσα στο αίμα
της αγωνίας μου
άψυχος

σχεδόν νεκρός!

Σταυρίνα Λαμπαδάρη

"Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ ΛΥΝΕΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ" -STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ.

  

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

"Ο ΚΩΣΤΑΣ ΚΑΡΥΩΤΑΚΗΣ ΛΥΝΕΙ ΤΗ ΣΙΩΠΗ ΤΟΥ"

Απο τον Καλλιτεχνικό Οργανισμό, "Θεατρικός Δρόμος", του Χρήστου Μαραθιά

Ταυτότητα παράστασης: Κείμενο, σκηνοθεσία, σχεδιασμός φωτισμού: Χρήστος Μαραθιάς Βοηθός σκηνοθέτη: Μιχάλης Νάκος

Επιμέλεια σκηνικών: Κλαίρη Λαού

Επιμέλεια κοστουμιών: Βενελίνα Σταβριδοπούλου

Επιμέλεια μουσικής και ήχων: Κωνσταντίνα Τσίρου

Επικοινωνία παράστασης: Ζωή Τριανταφυλλίδη

Πρωταγωνιστούν με σειρά εμφάνισης οι ηθοποιοί: Μητέρα Καρυωτάκη: Κλαίρη Λαού Δημοσιογράφος: Γιώργος Λάζος Καρυωτάκης: Χρήστος Μαραθιάς Μαρία Πολυδούρη: Ματίνα Δημητροπούλου Μιλτιάδης Μαλακάσης: Θανάσης Θεοδοσοπουλος

Το έργο ξεκινά με τη μητέρα του Καρυωτάκη να μιλά για τα πρωτα χρόνια της ζωής του γιου της, Κώστα. Στη συνέχεια ένας δημοσιογράφος παράξενης προέλευσης φτάνει στην οικία Καρυωτάκη για να πάρει συνέντευξη από τον ποιητή και μαζί φέρνουν στο φως τα έργα και τον τρόπο σκέψης του ποιητή, στη διάρκεια δε της συζητησής τους παρεμβάλλονται κάποιες σκηνές για τη σχέση του ποιητή με την, επίσης, ποιήτρια, Μαρία Πολυδούρη, όπως και το συμβάν της κοινωνικής προσβολής που υπέστη ο ποιητής από τον Μιλτιάδη Μαλακάση.

Θέατρο: Studio Κυψέλης, Σπετσοπούλας 9, Κυψέλη.

Για δύο παραστάσεις, 8 & 15 Μαΐου, στις 21:00.

Διάρκεια παράστασης 1:10' χωρίς διάλειμμα

Εισιτήρια: 12€ Ατέλειες, άνεργοι ΑμεΑ: 6€

Προπώληση εισιτηρίων στο τηλέφωνο του Θεάτρου, 2108819571

ΓΙΩΡΓΟΑ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ " ΧΡΟΝΟΓΡΑΦΗΜΑ"

 

Χρονογράφημα

Τώρα που ο χρόνος ανιχνεύεται με αναδρομές και εκμυστηρεύσεις,
κι ο κόσμος αποκαλύπτεται πιο μικρός στη μεγαλοπρέπειά του,
θα μοιράζομαι τις βεβαιότητές μου στη δικαιοσύνη της παρουσίας σου.

Κάθε πρωί, κάτω από το τελευταίο σύννεφο που γαντζώνεται τ’ ουρανού,
θα χαράσσω μια βαθιά κόκκινη γραμμή με αίμα και τριαντάφυλλα ,
να βρίσκει ο ήλιος σύμβολα, προσανατολισμό και δρόμο
κι εσύ τη σιγουριά του θαύματος, τη μέθη του ονείρου
πως έχει κι η γη κρυφούς ορίζοντες και χρώμα η ζωή.

Στους  δρόμους θα  ξετυλίγω αντηλιές ‚ίσκιους κι ένα βλέμμα
που ευτύχησε να ξαφνιαστεί στην έκσταση και της ψυχής το φόβο,
να πλανιούνται  οι περαστικοί κι εσύ ν’ αγροικάς τη μουσική του πόθου.

Στους τοίχους θα ζωγραφίζω λέξεις, σχήματα και μορφές,
στις γωνιές θα φυτεύω μαρτυρίες και μιαν ανοχύρωτη προσμονή,
να στέκει περίεργο το πλήθος κι εσύ  βέβαιη να προσπερνάς.

Απ’ τη σκάλα των αγγέλων που ξέρω, θ’ ανεβαίνω στο υπερώο,
να δραπετεύω από τη γη και στη θεία στράτα να σε προλαβαίνω,
με ώριμες πνοές, απείθαρχες φωνές και χέρια να σφίγγουν απεγνωσμένα
την τρέλα των θεών, την αποκοτιά των θνητών, όλη τη δημιουργία,
να βγαίνω μπροστά απ’ τη μοίρα μου κι εσύ στη λευτεριά σου.

Και τις νύχτες, συντροφιά με κείνο το μελαγχολικό αστέρι που αγρυπνά ,
θα βγαίνουμε στο καρτέρεμα και το μάγεμα της κόκκινης αυγής,
να βλέπουμε πώς ξεκινά στο φέγγος του το πρωί και η ζωή στα μάτια σου.

Και να ξέρεις, το ουρλιαχτό που ακούστηκε το βράδυ με την πανσέληνο,
ήταν η μουσική της σιωπής που γλύκαινε την ψυχή στο ησυχαστήριό της.

                                          Γιώργος  Αλεξανδρής

ΕΥΑ ΛΙΑΝΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 I miss the hug

A hug that they give you and you forget the weaknesses of your existence.

I miss a kiss

The kiss that someone give you and your stomach make those noise like is full of butterflies

I miss the smile

That childish smile that you have

U are smiling and all nature become

Pink

I miss the walk to the beach

The waves

The perfume of the salt

I miss the sunshine and the sunset

All the simple things that I had

I miss the generosity of people

I miss the kindness of grandparents

I miss the relaxing moments of drinking a coffee

Now, they all want your friend, your position, your talent, your contact, your potential, your life almost but no one...

Nobody want to get in your shoes

They are too tight.!!!! 

©®Eva Petropoulou Eva Lianou Petropoulou

********

Ι do not belong...

All your life they teach how u must do, think, act, love, live, smile

All the years of education they teach how u must be present, dress, talk, feel...

All the time at your job they teach u how u behave, how u must seat, react, claim, interfear, communicate...

All that faces they teach me..make me feel that i do not belong

I do not belong in half truth

I do not belong in that small garden

I do not belong in the words that was never said

I do not belong in small boxes that keep the smile of the morning

I do not belong in shoutting and builing  .

I don't belong in love, i never get

I do not belong in the incertain possibilities

But i do belong in myself

And in the possibility of climbing a big mountain

Maybe never go to the top..

But  i do belong in my dreams..

©®Eva Petropoulou Lianou

*******

Τα λουλούδια.  

Οι λέξεις των Αγγέλων στα αυτιά μας

Μια Προσευχή

Μια ευχή

Για αυτούς που ξέχασαν....

Δεν είμαστε Αθάνατοι

Δεν είμαστε Θεοί

Ταξιδιώτες του χρόνου είμαστε..  

Τα λουλούδια..

Μια νότα στην δύσκολη καθημερινότητα

Μια μαγική εικόνα

Ως ταξιδιώτες οφείλουμε να σεβόμαστε τη σοφία των μεγαλύτερων και την ξενοιασιά των μωρών

Δεν έχουμε έρθει για να πολεμήσουμε

Αλλά να αγαπήσουμε

Να αγαπήθουμε

Ένα δέντρο,  

Είναι η περιουσία ενός λαού,

Έκαψες το δάσος

Έκαψες το βίος μας.

Εύα Πετρόπουλου Λιανου

Άννα Πούδη - Ποιήματα

 Ενθυμήσεις

Στίγματα σκόνης στο επιπλάκι του δωματίου.

Ξεφτισμένες φωτογραφίες στο άλμπουμ άλλης εποχής.

Κουβαλούν αγγίγματα, που δεν διασταυρώθηκαν ποτέ…

Αλίμονο!

......

Οι φυλακισμένοι

Βρέχει.

Ποιος μιλάει;

Ακούω φωνές.

Φαντάζομαι οράματα.

Σσσσ!

Βάζεις το δάχτυλο στα χείλη.

Κλείνεις το στόμα.

Ερημιά..

Από κάπου έρχονται βήματα προς το μέρος μου.

Άγνωστα…

Ποιος στάζει δάκρυά στο πάτωμα;

Να ‘ναι φαντάσματα του παρελθόντος;

Να ‘ναι οι φυλακισμένοι;

Μην είμαι εγώ;

Το τέλος γράφτηκε στην πόρτα.

Αποτύπωμα ραγίσματος στον παλιό καθρέφτη.

Μια χούφτα όνειρα

Ανασαίνουν κοινούς στεναγμούς…

.......

Αποχαιρετισμός

Μπλαβί σκιές θεόρατου πέπλου.

Γουλιές πικρού καφέ.

Στραγγίζει το δηλητήριο εντός του.

Γυρνάω το φλυτζάνι ανάποδα.

Ξεράθηκε το κατακάθι.

Λίγο φαγητό στο μάτι της κουζίνας.

Ως αντί-δωρον.

Δεν πεινώ.

Δεν διψώ.

Ταΐζω τις σάρκες μου με δάκρυα.

Αμετανόητη επαναστάτρια…

Έκλεισα λογαριασμούς με όλους.

Ό,τι πήρατε, πήρατε.

Δώσαμε, δώσαμε, σου λέω.

Τραβάτε αλλού!

Μετοίκησα.

Τελεία..

Στοπ.

Χειροκρότημα!

......

Επί ματαιοτήτων

Ένα συρτάρι με αγκυλωμένα όνειρα.

Βαλτώνουν στη λήθη του πανδαμάτορος χρόνου.

Ηττηθήκαμεν…

.......

Έρως

Γλυκόπιοτο κρασί

Ηδονικόν.

Χάδι μετάξι.

Του πόθου φιλί.

Σμιλεμένο κορμί

Λευκόσαρκον.

Δροσοσταλίδες αυγής

Σε λευκό σεντόνι.

Πλέκουν μουσικές.

Βλέμμα αδάμαστο,

Αγριμιού,

Σπινθηροβόλον.

Ένα μαντήλι θαλασσί

Σφικτοδεμένο στον λαιμό.

Ανεμίζει σκόρπιες υποσχέσεις..

.........

Ατάκτως ερριμμένα

Θρυψαλλάκια μου μπλε…

Ραγισμένο εμαγιέ νυκτόβιας μανίας.

Τα ’σπασα.

Τι γιατί;

Τ’ αυτονόητα.

Χύθηκε μπλε αρτηρία…

Συμπαγής.

Λίγο λικέρ πολυκαιρισμένο.

Στυφό…

Γλυκόξινη αμαρτία…

Κολλάει η παλάμη…

Γλείφω τη μικρή ρυτίδα στο άνω χείλος…

Όλα καλώς καμωμένα…

Ατάκτως ερριμμένα.

Παλινδρόμησις…

............

Νίψον ανομήματα

Συγχωροχάρτι…

Γράψε, σβήσε.

Σβήσε, γράψε.

Γράμματα καρφωμένα

σε δοκάρι,

να μην τα παίρνει ο άνεμος.

Υπογραφή.

Δήλωση ταυτότητας εναργής.

Ελεύθερη ανομημάτων.

Θάφτηκαν οι λέξεις

στο νωπό χώμα…

Επισφράγισμα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Άννα Πούδη γεννήθηκε το 1996 στη Θεσσαλονίκη και έχει καταγωγή από την Αλμωπία (Αριδαία).

Από πολύ μικρή ηλικία ασχολείται με τη γραφή, με κύριο εκφραστικό της πεδίο την ποίηση.

Από το 2015, και έπειτα, άρχισε να γράφει πιο συστηματικά, κάνοντας τα πρώτα της βήματα και δημοσιεύοντας κείμενά της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Είναι φιλόλογος στο επάγγελμα. Απόφοιτη Κλασικής Φιλολογίας του ΔΠΘ, Κομοτηνής, και διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο στο αντικείμενο της Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, από το πανεπιστήμιο Νεάπολις, της Πάφου.

Έργα της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ψηφιακές πλατφόρμες, όπως τα Fractal, Booksitting, Fruitful Writing, Logoclub, Storywits και Έννεπε Μούσα, αλλά και σε τοπικά ενημερωτικά μέσα και ιστολόγια πολιτιστικού ενδιαφέροντος.

Επίσης, έχει συμμετάσχει και σε συλλογικές εκδόσεις, όπως το «Project 240’’» (Εκδόσεις Σαΐτα), το συλλογικό project μικροδιηγημάτων «Thalassa» του Booksitting (επιμέλεια Αργύρης Φυτάκης), καθώς και στον συλλογικό τόμο παραμυθιών «Παραμυθένιες Πένες» των Εκδόσεων Κέφαλος.

Παράλληλα, έχει δημοσιεύσει άρθρα κοινωνικού προβληματισμού στην ηλεκτρονική εφημερίδα της Αριδαίας ialmopia.gr, στη στήλη «Αναγνώστες».

Αντλεί έμπνευση από τον άνθρωπο, το βίωμα, την ψυχολογία, τη μνήμη και τον τόπο της, τον οποίο αγαπά βαθιά.

Μπριτζίλντα Ντέντε "Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ"

 

Ο ΑΓΓΕΛΟΣ ΜΟΥ

============= Έχεις άσχημες σκέψεις; Ποιος έχει οίκτο γι’ αυτές τις άσχημες σκέψεις; Εξαρτάται, γιατί να νιώθετε άσχημα; Για μιά λέξη, σκέψη ή άλλη πράξη;! Ν’ αρνηθείς την αγάπη της ζωής; Σε κάποιον πού έφτιαξε μιά μεγάλη Ιστορία μ’ εσένα;! Εάν δεν την κρίνεις ως τέτοια; Τότε δεν έχεις συνείδηση των πράξεων σου! Τώρα, κλείσε τα μάτια και ονειρεύσου; Η Αγάπη… είναι πιο δυνατή απ’ τον καθένα !… Μπριτζίλντα Δέδε Μεταφραστής: Σοφοκλής Έξαρχος ιατρός. New Jersey