Title : P O L I T I C s
Άγιος Γεώργιος ο Τροπαιοφόρος.
Μια πολυάριθμος ομάδα των Αγίων της Εκκλησίας αποτελείται από στρατιωτικούς. Με γενναίο φρόνημα και γενναιότητα αντιμετώπισαν τους πειρασμούς και πολλοί από αυτούς δεν υπέκυψαν στις παντοειδείς πιέσεις ειδωλολατρών αυτοκρατόρων και οδηγήθηκαν σε μαρτυρικό θάνατο με αποκεφαλισμό.
Εξέχον μέλος της πολυάριθμης αυτής ομάδας ο Τροπαιοφόρος Άγιος Γεώργιος. Λαοφιλής και αγαπητός μεταξύ των μελών του χριστεπώνυμου πληρώματος της Εκκλησίας. Πάρα πολλοί χριστιανοί φέρουν το όνομά του και οι Εκκλησίες οι αφιερωμένες στην αγία του μνήμη είναι διάσπαρτες σε ολόκληρη την Ελλάδα. Μεγαλομάρτυρα τον ονόμασε η Εκκλησία, δικαίως, όπως θα δούμε στη συνέχεια.
Ο Γεώργιος γεννήθηκε το 275 μ .Χ από Χριστιανούς γονείς. Ο πατέρας του μαρτύρησε για τον Χριστό, όταν ήταν ο Γεώργιος δέκα ετών. Η μητέρα και ο ίδιος πήγαν στην πατρίδα της την Παλαιστίνη. Σε ηλικία δεκαοκτώ χρονών ο Γεώργιος κατατάσσεται στον Ρωμαϊκό στρατό. Παρά το νεαρό της ηλικίας του ήταν άριστος στα καθήκοντά του και απολάμβανε τον θαυμασμό όλων‧ και του αυτοκράτορα Διοκλητιανού.
Στο διάστημα από την βασιλεία του Δεκίου μέχρι τη βασιλεία του Διοκλητιανού ο αριθμός των χριστιανών μεγάλωνε συνεχώς. Οι χριστιανοί άρχισαν να λαμβάνουν δημόσια αξιώματα, και άρχισαν να κτίζουν ναούς και να οργανώνουν την φιλανθρωπία. Ο Διοκλητιανός, αφού εξασφάλισε την ασφάλεια των συνόρων, θέλησε να ασχοληθεί με το εσωτερικό της αυτοκρατορίας . Όρισε στρατηγούς που τους ονόμασε αυτοκράτορες και καίσαρες και στράφηκε εναντίον των χριστιανών για να επαναφέρει την ειδωλολατρία.
Το 303 μ.Χ. συγκαλεί τους καίσαρες σε συγκέντρωση και μεταξύ αυτών βρίσκεται και ο Γεώργιος. Ο Διοκλητιανός ζήτησε από όλους να αναλάβουν δράση εναντίον των Χριστιανών. Οι παριστάμενοι υποσχέθηκαν να δράσουν για την εξάλειψη του Χριστιανισμού. Τότε σηκώνεται ο 28χρονος Γεώργιος και λέγει με γενναιότητα και παρρησία: «Γιατί, βασιλιά και άρχοντες, θέλετε να χυθεί αίμα δίκαιο και άγιο και να εξαναγκάσετε τους Χριστιανούς να προσκυνούν και να λατρεύουν τα είδωλα»; Κήρυξε την Χριστιανική Αλήθεια και την Θεότητα του Χριστού. Οι άλλοι καίσαρες προσπάθησαν , θορυβημένοι, να μεταπείσουν τον Γεώργιο και να καθησυχάσουν τον Διοκλητιανό, μάταια όμως.
Οργισμένος ο αυτοκράτορας διατάζει να φυλακίσουν τον Γεώργιο, να δέσουν τα πόδια του σε ξύλο και όπως είναι ξαπλωμένος να βάλλουν στο στήθος του μεγάλη και βαριά πέτρα. Όταν το άλλο πρωϊνό οδηγείται ο μάρτυρας ενώπιον του αυτοκράτορα απορρίπτει τις κολακείες και τις δελεαστικές υποσχέσεις του, και ομολογεί την πίστη του στον Χριστό. Ο αυτοκράτορας διατάζει να τον οδηγήσουν σε τροχό με μαχαίρια, τα οποία σχίζουν σε μικρά κομμάτια το ανθρώπινο σώμα. Ο Άγιος ευχαριστεί τον Χριστό για την δοκιμασία και με ευχαρίστηση προχώρησε προς το φοβερό μαρτύριο. Μόλις ο τροχός άρχισε να σχίζει το σώμα του μάρτυρα ακούστηκε φωνή από τον ουρανό που έλεγε : «Μη φοβάσαι, Γεώργιε, γιατί εγώ είμαι μαζί σου» και αμέσως ένας άγγελος ελευθέρωσε τον Άγιο, λύνοντας τον από τον τροχό, και θεράπευσε όλο το καταπληγωμένο σώμα του.
Ο Διοκλητιανός θέλησε να προσφέρει θυσία στα είδωλα. Κατά τη διάρκεια της τελετής εμφανίζεται ο Άγιος με αγγελική ομορφιά. Οι παρευρισκόμενοι ταράχτηκαν και έλεγαν ότι είναι ο σωσίας του μάρτυρα ή φάντασμα. Αμέσως εμφανίζονται χίλιοι στρατιώτες με τους αξιωματικούς Πρωτολέοντα και ο Ανατόλιο, που ομολογούν πίστη στον Χριστό. Αποκεφαλίζονται και ο Γεώργιος οδηγείται σε λάκκο με ζεματιστό ασβέστη. Μετά από τρείς ημέρες βρήκανε τον μεγαλομάρτυρα όρθιο μέσα στον ασβέστη να προσεύχεται. Ο κόσμος εντυπωσιάζεται και αναφωνεί : «Ο Θεός του Γεωργίου είναι μεγάλος». Ο αυτοκράτορας ζητά να μάθει που έμαθε ο Γεώργιος τα μαγικά και πως τα χρησιμοποιεί ! Τόσο σκληρός και τυφλός ήταν που δεν έβλεπε τα θαύματα. Ο Γεώργιος του εξηγεί ότι αυτά γίνεται από τη δύναμη της θείας χάριτος.
Στη συνέχεια φόρεσαν στον Άγιο πυρακτωμένα παπούτσια με καρφιά και τον ανάγκασαν να περπατά. Ο Άγιος το κάνει προσευχόμενος με χαρά και δεν παθαίνει τίποτα. Τα βασανιστήρια συνεχίστηκαν και το σώμα του γέμισε πληγές. Όμως, ο Άγιος λάμπει ως άγγελος και τα σημάδια των σκληρών βασανιστηρίων έχουν εξαφανιστεί. Πραγματοποιείται σύσκεψη και αποφασίζεται να δώσουν στον Άγιο να πιεί ισχυρό δηλητήριο. και ο μάγος Αθανάσιος να λύσει τα μάγια!.
Ο μάγος Αθανάσιος είχε παρασκευάσει δυο δηλητήρια. Ο Άγιος, αφού προσευχήθηκε, λέγοντας: «Κύριε Ιησού Χριστέ, ο Θεός ημών, ο ειπών καν θανάσιμον τι πίωτιν, ου μη αυτούς βλάψει, θαυμάστωσον νυν τα ελέη σου». ήπιε και δεν έπαθε απολύτως τίποτα! Του δίνουν να πιεί και το δεύτερο. Παραμένει αβλαβής. Ο αυτοκράτορας ισχυρίζεται ότι ο Άγιος έχει δικά του μαγικά. Ο Αθανάσιος, που γνωρίζει την δραστικότητα των δηλητηρίων, γονατίζει μπροστά στον Άγιο και ομολογεί την πίστη του στον Αληθινό Θεό. Φθάνει και η σύζυγός του Διοκλητιανού Αλεξάνδρα που ομολογεί την πίστη της στον Χριστό. Ο Αθανάσιος αποκεφαλίζεται αμέσως, η Αλεξάνδρα την νύκτα στη φυλακή παραδίδει την αγία ψυχή της.
Την νύκτα ο Άγιος βλέπει τον Χριστό και του προαναγγέλλει το μαρτυρικό τέλος του. Το πρωί οδηγείται στον Διοκλητιανό, ο οποίος τον διατάσσει να μεταβεί σε ειδωλολατρικό ναό για να προσκυνήσει!. Κάνοντας το σημείο του σταυρού ο Άγιος τα είδωλα γκρεμίζονται. Τότε ο Διοκλητιανός διατάσσει τον αποκεφαλισμό του και τελειώνει η επίγεια ζωή του Αγίου Γεωργίου.
Η μνήμη του τιμάται την 23η Απριλίου, αν συμπέσει με την Μ. Τεσσαρακοστή, την Μ. Εβδομάδα ή το Πάσχα, η μνήμη του Αγίου Γεωργίου μετατίθεται για τη Δευτέρα της Διακαινησίμου.
Ἀπολυτίκιον
Ὡς τῶν αἰχμαλώτων ἐλευθερωτής, καὶ τῶν πτωχῶν ὑπερασπιστής, ἀσθενούντων ἰατρός, βασιλέων ὑπέρμαχος, Τροπαιοφόρε Μεγαλομάρτυς Γεώργιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τὰς ψυχὰς ἡμῶν.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
Υπεραγία Θεοτόκος: Ακένωτος Ζωοδόχος Πηγή.
Η Εορτή της Ζωοδόχου Πηγής είναι κινητή εορτή, εορταζομένη μετά την Ζωηφόρο Ανάσταση του Σωτήρα Χριστού, την Παρασκευή της Διακαινησίμου. Τιμάται την ημέρα αυτή η Παναγία, η πηγή της Ζωής, γιατί έφερε στον κόσμο τον ενανθρωπήσαντα Λόγον του Θεού. Δεν τιμά κάποιο γεγονός της επίγειας ζωής Της (γέννηση, κοίμηση, κλπ), αλλά πανηγυρίζει τα θαύματα Της σε ανθρώπους, αρρώστους ή έχοντας κάποιο πρόβλημα.
Με το όνομα «Ζωοδόχος Πηγή του Μπαλουκλί» ή «Παναγία η Μπαλουκλιώτισσα» ονομάζεται περιοχή έξω από τα τείχη της Κωνσταντινούπολης προς την Σηλυβρία, όπου υπήρχε Αγίασμα, εις «τα παλάτια των πηγών», όπου την Άνοιξη παραθέριζαν οι αυτοκράτορες. Πήρε το όνομα από την τουρκική λέξη «Balık» που σημαίνει «ψάρι».
Για την ανακάλυψη του Αγιάσματος αυτού υπάρχουν δυο εκδοχές.
Α) Την πρώτη εκδοχή αναφέρει ο Νικηφόρος Κάλλιστος, κατά την οποία ένας άσημος και άγνωστος κρεοπώλης με το όνομα Λέων βρίσκεται, ως στρατιώτης, γύρω στο 450 μ. Χ. σε ένα δάσος της Βασιλεύουσας και ακούει τη φωνή ενός τυφλού να ζητά νερό για να σβήσει την δίψα του. Ο Λέων ψάχνει για πηγή. Όμως, δεν βρίσκει και επιστρέφει στεναχωρημένος. Τότε ακούει φωνή να του λέγει : «Ου χρεών σε, Λέων, αγωνιάν, το γαρ ύδωρ εγγύς». Δηλαδή, «μη στεναχωριέσαι Λέων, το νερό κοντά σου είναι». Συνεχίζει η ίδια γυναικεία φωνή : «Λέων βασιλιά, πάρε απ’ το νερό αυτό και δώσε να πιει να ξεδιψάσει ο τυφλός άνθρωπος. Και κάτι ακόμα, άλειψε μ’ αυτό τα μάτια του και αμέσως θα καταλάβεις ποια είμαι εγώ που σου μιλώ». Ο Λέων υπάκουσε και πράγματι βρήκε την πηγή, πήρε νερό και ξεδίψασε ο τυφλός. Ακόμη τα μάτια του τυφλού άνοιξαν , αφού προηγουμένως τα άλειψε με το νερό. Άνοιξαν και τα μάτια του Λέοντος και συνειδητοποίησε ότι η γυναικεία φωνή ήταν της Παναγίας και δικά Της είναι τα θαύματα : της ανεύρεσης της πηγής, και της ανάβλεψης του τυφλού. Αργότερα έγινε και τρίτο θαύμα. Η Παναγία τον προσφώνησε «βασιλιά» και ο Λέων έγινε αυτοκράτορας το 486 μ.Χ. με το όνομα ως Λέων ο Α΄ ο Θράξ, ο επονομαζόμενος και Μακέλλης , και τον οποίο η Αγία Εκκλησία μας ως Άγιο τον τιμά στις 20 του Ιανουαρίου. Το όνομα «Μακέλλης» μας παραπέμπει στο επάγγελμά του (κρεοπώλης).
Ο Λέων ως αυτοκράτορας θα αναγείρει λαμπρό Ναό για να θυμίζει τις ευεργεσίες της Θεοτόκου προς τον ίδιο αλλά και σε όλους μας.
Β) Η δεύτερη εκδοχή σώζεται από τον ιστορικό Προκόπιο και τοποθετείται στις αρχές του 6ου αιώνα και αναφέρεται στον Ιουστινιανό. Ο Ιουστινιανός κυνηγούσε σε ένα τοπίο υπέροχο με πολλή πράσινο, δέντρα και νερά. Βλέπει, τότε, ως εις όραμα ένα παρεκκλήσιο με πλήθος κόσμου και ένα ιερέα μπροστά σε μια πηγή και να του λένε : «Είναι η πηγή των θαυμάτων». Κτίζει εκεί ναό με υλικά που περίσσευαν από το κτίσιμο της Αγιά Σοφιάς . Ο Ι. Κεδρηνός αναφέρει ότι χτίστηκε το 560 μ.Χ.
Ανεξάρτητα από τον τρόπο εύρεσης του Αγιάσματος μαρτυρείται ότι : Ο αυτοκράτορας Ιουστινιανός έπασχε από δυσουρία και επειδή θεραπεύτηκε από το νερό της πηγής για να ευχαριστήσει την Παναγία ανήγειρε μεγάλο Ναό, τον οποίο ο Βασίλειος ο Μακεδών επιμελήθηκε τις ζημιές που προξένησαν διάφοροι σεισμοί. Πολλά ήταν τα θαύματα που τελέστηκαν στην πηγή, όπως λύσεις στειρώσεων και αναστάσεις νεκρών. Επίσης, αναφέρεται ότι κάποιος θεσσαλός ερχόμενος προς την πηγή απέθαντέ καθ’ οδόν. Ενώ ακόμη έπνεε τα λοίσθια, έδωσε παραγγελία στους ναύτες, που τον συνόδευαν, να τον πάνε στο ναό της Πηγής και να χύσουν επάνω του τρεις κουβάδες νερό, από το νερό της και έτσι να τον θάψουν. Πράγματι, οι ναύτες μετέφεραν τον νεκρό στην πηγή μόλις χύθηκε το νερό επάνω του, ανέζησε.
Όταν ο ναός επρόκειτο να πέσει, πιστοί είδαν την Θεοτόκο να κρατάει τον ναό μη πέσει μέχρι την στιγμή που όλος ο κόσμος εξήλθε αυτού.
Το ύδωρ της Πηγής έβγαλε δαίμονες από ανθρώπου, ελευθέρωσε φυλακισμένους, θεράπευσε τη λιθίαση του αυτοκράτορα Λέοντα του Σοφού, γάγγραινα και θανάσιμα φύματα, άνθρακες, λέπρα, λώβη, ογκώσεις γυναικών, επιχύσεις οφθαλμών, λευκώματα και υέλωπες. Ο Ανδρόνικος Γ', βρίσκεται ετοιμοθάνατος στο Διδυμότειχο,. Πίνει από το αγίασμα της Πηγής και γιατρεύεται.
Γράφοντας τον 14ο αι. μ.Χ. για το αγίασμα της Πηγής ο Νικηφόρος Κάλλιστος παραθέτει, από διάφορες πηγές, ένα κατάλογο 63 θαυμάτων, από τα οποία τα 15 φθάνουν ως την εποχή του.
Σήμερα στην αυλή της Ζωοδόχου Πηγής βρίσκονται οι τάφοι των Οικουμενικών Πατριαρχών. Το δε αγίασμα βρίσκεται στον υπόγειο Ναό.
Σε ανάμνηση των εγκαινίων του Ναού από τον Αυτοκράτορα Λέοντα η Εκκλησία καθιέρωσε την κατ΄ έτος εορτή της Ζωοδόχου Πηγής, την Παρασκευή της Διακαινησίμου Εβδομάδας.
Λειτουργικά κείμενα
Ἀπολυτίκιον
Ο ναός σου Θεοτόκε ανεδείχθη παράδεισος, ως ποταμούς αειζώους αναβλύζων ιάματα ώ προσερχόμενοι πιστώς, ως Ζωοδόχου εκ Πηγής, ρώσιν αντλούμεν, και ζωήν την αιώνιον, πρεσβεύεις γαρ συ τω εκ σου τεχθέντι, Σωτήρι Χριστώ, σωθήναι τας ψυχάς ημών.
Κοντάκιον
Ἐξ ἀκενώτου σου Πηγῆς Θεοχαρίτωτε, ἐπιβραβεύεις μοι πηγάζουσα τὰ νάματα, ἀενάως τῆς σῆς χάριτος ὑπὲρ λόγον· τὸν γὰρ Λόγον ὡς τεκοῦσα ὑπὲρ ἔννοιαν, ἱκετεύω σε δροσίζειν με σῇ χάριτι, ἵνα κράζω σοι· Χαῖρε ὕδωρ σωτήριον.
Μεγαλυνάριον
Ύδωρ το ζωήρυτον της Πηγής, μάννα το προχέον, τον αθάνατον δροσισμόν το νέκταρ το Θείον την ξένην άμβροσίαν το μέλι το εκ πέτρας, πίστει τιμήσωμεν.
Μυργιώτης Παναγιώτης
Μαθηματικός
