ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΑΚΑΛΗΣ "Τα πρώτα χρόνια"

 

Τα πρώτα χρόνια

Γυρίζοντας πίσω

στα πρώτα χρόνια του βίου μας

βλέπουμε μικρά φωτάκια

του τότε

να ΄ναι τώρα ήλιοι φωτεινοί,

γέρικα πρόσωπα

να λάμπουν,

χαμόγελα του χθες

να ΄ναι θρόνοι αγγέλων,

οι αγκαλιές

λιμάνια απάνεμα,

και το σπίτι, πόλη ασφαλής.

Γυρίζουμε πίσω συχνά

γιατί βιώνουμε την κόλαση.

Ένα ποίημα στα ρουμανικά της ποιήτριας Λουτσία Στέφενς ντε Ρότσιλντ σε μετάφραση στα Αραβικά από τον γνωστό ποιητή Abdel latif Moubarak

ابتسامة في الخاطر

​عَلى طَريقي أمضي بخطواتي
ونارٌ خافتةٌ تشتعلُ في أعماقنا،
عبرَ سنواتٍ ضاعت في خيوط الفجر..
بكل ذرةٍ من أفكارنا الجديدة.
​أبحثُ عنكِ ثانيةً في اللحظات
وفي مَوج الأفكارِ أغوصُ غريقاً،
أتأملُ بعمقٍ كلَّ ما أتمناه
على ذلك الطريق المرصوفِ بالخيال.
​رُوحي شُعاعٌ من مَواجع
لا أجدُ في داخلي سِوى الدموع،
هي لحظةُ البُعدِ التي تَغسلُ
آلامَها في الظنونِ والأهواء.
​نداءاتٌ متأخرةٌ تُبعثرني
وتجاعيدُ غائرةٌ تكسرُ كبريائي،
أنظرُ إلى المرآةِ الكاذبة
وكأنني زهرةٌ نادرةُ الوجود.
​لكنَّ المرآةَ أمامي تبدو جلية
والتجاعيدُ تبتسمُ عبرَ الخواطر،
فهي علاماتٌ حيةٌ لأفراحٍ مَضت،
وربيعٌ يسطعُ بالشمسِ في العيون.
​تمرُّ السنينُ وتتراكمُ فوقَ الأجفان
ككوكبِ الصبحِ حينَ يَبزغ،
أستقبلُ سنواتِ شبابي..
التي تُغيرُ اليومَ مَسارَ قدري.
​كنتُ دوماً شعلةً من العاطفة
أغفو على أحلامِ الشوقِ واللوعة،
لكنَّ روحي لا تزالُ ربيعاً،
منفتحةً على مَجدِ الضياء.
​ومن أجلِ ملامحِ الابتسامة
أرغبُ في مَسحِ الدموعِ من مآقيّ،
في انتظارِ عيدٍ آتٍ،
تترنمُ به كلماتُ المحاريبِ والصلوات.


​تأليف: لوتشيا ستيفنز دي روتشيلد
ألمانيا -

ترجمة: عبد اللطيف مبارك

--

UN SURÂS ÎN GÂND

Pe drumul meu pășeșesc
Cu un foc mocnit din noi,
Prin ani ce s-au pierdut în zori...
Cu fiecare fibră de noi idei.

Te caut iar din nou în clipe
În val de gânduri mă cufund,
Gândesc profund tot ce doresc
La drumul pietruit în gând.

Mi-e sufletul o rază de tristețe
În mine pot găsi doar lacrimi,
E clipa depărtării ce-și scaldă
Durerea-n gânduri și de patimi.

Chemări târzii mă răscolesc
Și riduri adânci mă doboară,
Privesc oglinda mincinoasă
Că parcă sunt o floare rară.

În fața mea, oglinda-i clară
Riduri zâmbesc prin gânduri,
Sunt semne vii de bucurii,
Primăvara cu soare și-n priviri.

Anii vin și se aștern pe pleoape,
Ca un luceafăr ce răsare
Îmi primesc anii tinereții...
Ce-mi schimbă astăzi poarta.

Am fost mereu o patimă
Prin vise adormind de dor,
Sufletul mi-e încă primăvară,
Deschis în slavă de lumină.

Pentru zâmbet mai doresc
Să-mi sterg lacrimi din priviri,
Așteptând de sărbătoare,
Ce cântă-n cuvinte din altare.


Autor Lucia Steffens de Rothschild
Germania @copyrigt

Yeon Myung ji ( Korea ) Poetry

 

Butterfly Caution 

By Yeon Myung-ji

On days when my forehead aches with longing for the butterfly, I go to Atocha Station.

A single butterfly, having lost its underwear somewhere between one interval and the next.

Even if it flutters dizzily, do not bring back the butterfly’s thoughts.

In the afternoon, when clouds of differing slopes gather,

A moment of wind, released by someone, flows by indifferently.

The butterfly inside the wings sometimes dreams a nightmare, fumbling for its missing underwear,

While the butterfly outside the wings loiters through the clamorous Atocha Station.

Is it alright for you to be a little ashamed?

I want to lock away the eyes of the people.

As the butterfly’s breath appears and vanishes precariously, the train departs,

And the remaining eyes avert their gazes from one another.

A sickly-sweet scenery, unknown only to pilgrims from afar, passes by awkwardly,

And I hear the thought that even a Madrid butterfly was once someone’s daughter.

Sweetfish swaying in the wind fall like brimming tears.

You,

To speak the unspeakable,

Have suddenly, beautifully, gone mad.

.....

나비주의

나비가 그리워 이마가 아픈 날에는 아토차역으로 간다

 어느 구간과 구간 사이로 속옷을 잃어버린 나비 한 마리

아찔하게 날아다녀도 나비의 생각을 가져오지는 말아

 기울기가 다른 구름이 모여드는 오후,

누군가 놓아버린 바람의 한때가 무심하게 흘러간다

 날개 안의 나비는 가끔씩 실종된 속옷을 찾아 허둥대는 악몽을 꾸고,

날개 밖의 나비는 소란으로 가득 찬 아토차역을 서성인다.

 너는 조금 부끄러워도 괜찮은 거니

사람들 눈을 잠그고 싶구나

 아슬아슬 보였다 사라지는 나비의 숨결을 두고 기차는 떠나가고,

남겨진 눈들 서로의 시선을 비껴간다

먼 곳에서 온 순례자들만 모르는 들큼한 풍경이 민망하게 지나가고,

마드리드 나비도 한때는 누군가의 딸이었다는 생각을 듣는다

 바람에 일렁이는 은어들이 그렁하니 떨어지고

 너는

말할 수 없는 것을 말하기 위해

생급스레 美쳤구나

Anwer Ghani: poetry

 BEHIND THE VEIL

I want to tell you

that even your magic veil

cannot hide your secret smile.

And despite its red color,

it cannot hide the radiance

of your glowing cheeks.

I feel your racing heartbeat

and sense your burning longing

behind the veil.

On the shores of your wishes,

I see the smile on my face

that joy left years ago.

Anwer Ghani 

A poet and physician

Iraq

 LINKTREE

Carpe " Η Ανάσταση προ των πυλών..."

 

Με βήματα αβέβαια γλιστρώ
προς στην αιωνιότητα .
Η πορεία για το ξέφωτο
ένας δακρυσμένος ποταμός .
Στο πλάϊ , ένα βήμα πιο μακριά,
η συνείδηση βαμμένη με αίμα ,
η ψυχή να βυθίζεται στη σιγή,
να ζητιανεύει την αλήθεια.
Στην μεγάλη αίθουσα αναμονής
παρήγορη η αίσθηση
για μια νέα αρχή....
η Ανάσταση προ των πυλών,
καταλύει των μελλοθάνατων
τις στέρφες μέρες .

Carpe 

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

 

ΔΙΑΔΙΚΤΥΑΚΗ ΕΝΩΣΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΩΝ ΕΛΛΑΔΟΣ

Δελτίο τύπου 

 Μια νέα πρωτοποριακή ένωση λογοτεχνών ανακοινώνει την ίδρυση της, με την επωνυμία, Διαδικτυακή Ένωση Λογοτεχνών Ελλάδος, Δ.Ε.Λ.Ε. 

Μια Ένωση, χωρίς κόστος εγγραφής και ετήσια συνδρομή, χωρίς προέδρους και διοικητικά συμβούλια, χωρίς εκλογές, η οποία θα απαρτίζεται από ανθρώπους με κοινό όραμα την ανάδειξη και προώθηση της λογοτεχνίας.

Αγκαλιάζουμε όλους τους λογοτέχνες και όχι μόνο αυτούς που έχουν εκδώσει βιβλία, γιατί ο σκοπός της Ένωσης είναι να καλωσορίσει και να στηρίξει τον δημιουργό, τον οποίο δεν τον κάνει ο αριθμός των βιβλίων, 

αλλά το έργο του, που μπορεί να παρουσιάζεται σε ηλεκτρονικά περιοδικά, ανθολόγια ή ιστοσελίδες.  Ήδη, υπάρχει μεγάλος αριθμός ανθρώπων που στηρίζουν αυτή την προσπάθεια και ευελπιστούμε και στη δική σας παρουσία.

Η Δ.Ε.Λ.Ε. θα  λειτουργήσει μέσω μιας  συντονιστικής ομάδας.

Περισσότερες πληροφορίες 

Χρήστος Χριστόπουλος 

Ιδρυτής 

chrisxristopoulos@gmail.com

Εύα Πετροπούλου Λιανού

Υπεύθυνη επικοινωνίας

Δ.Ε.Λ.Ε.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΟΜΟΛΟΓΙΑ "

 

ΟΜΟΛΟΓΙΑ 

Μου ’λεγες για τις αλήτισσες μέρες που έζησες,
για τις τσιγγάνες νύχτες στις οποίες δραπέτευσες,
δείχνοντάς μου παλιές εφηβικές φωτογραφίες.
Μου ιστορούσες για τα κρυφομιλήματα της νύχτας,
τότε που τραβιόσουν στις πιο απόμερες γωνιές του νου
και τον άφηνες να σε ταξιδεύει ύποπτος κι ανυπάκουος
πέρα απ’ το φόβο της βεβαιότητας και του κενού,
μόνη, ολοκληρωμένη με της γης τις αισθήσεις.
Με οδήγησες μπροστά στο κατώφλι της ψυχής σου
και μ’ άφησες στη μισάνοιχτη πόρτα να διακρίνω
στις αναδυόμενες μνήμες σου τις δικές μου προσδοκίες.
Σου έπιασα το χέρι να μείνει η πόρτα ανοιχτή
κι απ’ το βάθος ένας μεθυσμένος και βίαιος ήλιος
μας πυρπολούσε ανελέητα και μας συνέτριβε.
Κοιταχτήκαμε ανυπόκριτα στη γλύκα της αθωότητας
ζητώντας δικαιοσύνη και έλεος που είχαμε ανακαλύψει
τους εαυτούς μας, ο ένας στη σκέψη του αλλουνού.
Ευτυχήσαμε. Μοιάζαμε κι οι δυο πυρπολημένες πόλεις.
Έτρεμες και βιαζόσουν να μοιραστείς
τον χρόνο που έφευγε νερό απ’ τις ανοιχτές σου χούφτες,
να προλάβεις να μου πεις πως ανακάλυψες ότι υπάρχεις
διάτρητη μέσ’ από πρωτόγνωρες σκέψεις και αισθήματα
και να παραδεχθείς πως πρώτη φορά
αισθάνθηκες τόσο όμορφα έτσι ανυπεράσπιστη.
Σπαραγμός και οδύνη οι αναμνήσεις και οι προσμονές
τότε που άνοιγα τα χέρια μου και μ’ ένα τραγούδι
θαρρούσα πως αγκάλιαζα τη γη.
Τώρα  κομμάτια ο πόθος στο γύρισμα της μέρας
και θρύψαλα η κρυφή γοητεία της νύχτας
καθώς έχασα την αρχή στο μικρό μου τ’ αλώνι
και τόλμησα στα τόσα σταυροδρόμια των ματιών σου
να πω με βεβαιότητα πως υπάρχω.
Μας πυρπολούσε ένας μεθυσμένος και βίαιος ήλιος
και μας σαϊτευε ένας κόκκινος μικρός θεός.
Oμολογήσαμε ο καθένας την παρουσία του άλλου,
έγινε η στιγμή αιωνιότητα κι ανάγκη
κι αφήσαμε το χθες μας στη συντριβή.
Πυρπολημένες, διαγουμισμένες πόλεις κι αγύρτισσες ψυχές
που γκρεμίζουν για να κτίσουν που πεθαίνουν για να αναστηθούν
θέλαμε να το πούμε δυνατά με μια κραυγή.
Το κρατήσαμε όμως μόνο για μας. Το υποσχεθήκαμε.
Και το σφραγίσαμε μ’ ένα φιλί. Το πρώτο μας φιλί.

                          Γιώργος  Αλεξανδρής