Ευφροσύνη Στρατιώτη - Ποιήματα

ΤΟ ΧΝΩΤΟ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ 

Σε λάτρεψα σαν το φέγγος

της αυγουστιάτικης πανσελήνου.

Σε διάβασα σαν σονάτα

ερωτική,

τα άδεια απογεύματα

του Σαββάτου.

Κοίμησα την θύμησή σου

στο  μαξιλάρι

της μοναξιάς μου.

Σε αναζήτησα την ώρα

που ο πόνος

σμίλευε το δάκρυ.

Αφουγκράστηκα το χνώτο

της ψυχής σου,

που ανασαίνει

και ζωγράφισα

ένα ήλιο

να σε ζεσταίνει. 

Μαζί σου

Στην

Αιωνιότητα

Ενός φιλιού.

Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

7-2-2026

...............  ........

ΟΥΓΙΑ

Γράφουμε ποίηση

για να θυμόμαστε

ό,τι υπάρχουμε…

Έτσι οι μέρες κυλούν

παρηγορητικές

στο παρασκήνιο

της μοναξιάς μας.

Τι μας βαραίνει και τι

μας λυτρώνει

το γνωρίζουμε.

Ο καθρέφτης μας

η μόνη αλήθεια

χωρίς φίλτρα.

Κατάσαρκα, η ούγια

γράφει πλύση

βαθμούς τριάντα.

Φθαρτοί σ’ έναν κόσμο

διεφθαρμένο.

Χρεωμένοι με το προπατορικό αμάρτημα

και με τις διαταγές

των γεννητόρων μας.

Υπάρχουμε 

Για

Να

Γράφουμε...

Έτσι τα όνειρα

ελεύθερα πετούν

και διασχίζουν περήφανα

τον γαλάζιο ορίζοντα.

Όσο για τους ανέμους…

Παντός καιρού 

της ποίησης η ανέμη.

Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

23-2-2026

Μέλος ΔΕΛΕ

ποιήτρια 

ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΟΥ " Προϊόντα προς πώληση.."

 Προϊόντα προς πώληση..

Εμείς, είμαστε τα προϊόντα προς πώληση..

Τα social media μας χρησιμοποιούν κι όχι εμείς αυτά...κι όσο πιο γρήγορα το αντιληφθούμε τόσο το καλύτερο για εμάς και για την ψυχική και σωματική και πνευματική υγεία μας.

Έχουμε γίνει προϊόντα προς πώληση και προσπαθούμε να μοιάσουμε στο αρχικό πρότυπο, ώστε να είμαστε αποδεκτοί σε μια κοινωνία που μυρίζει από τη σήψη.

Εάν είχες εσύ τον έλεγχο, τότε θα έφτιαχνες στα social media, τους δικούς σου κανόνες και θα παρακολουθούσες ελεύθερα, αυτά που θα επέλεγες...

Αντιθέτως, είσαι ένας αριθμός, ένα ακόμη προϊόν που ο κάθε αλγόριθμος καλείται να σε οδηγήσει σε όσες περισσότερες πλατφόρμες, ώστε να βγάλει τα κέρδη του, ο οποίος ιδρυτής, συν ιδρυτής των social media.

Γιατί έτσι βγάζουν το χρήμα, κρατώντας μας δέσμιους, όσο το δυνατόν περισσότερο, κολλημένους στην οθόνη, δημιουργώντας ένα νέο υβριδικό μετά άνθρωπο, που παρακολουθεί τις ζωές τών άλλων, φτιάχνει μια τεχνητή πραγματικότητα, δημιουργώντας πολλά προφίλ και ταυτόχρονα χάνει την δική του προσωπικότητα, την όρεξη για να χαράξει το δικό του δρόμο και να πραγματοποιήσει τα όνειρα του 

Είμαστε προϊόντα προς κατανάλωση,

μοντέλα που θα πρέπει να καταλάβουμε πολύ γρήγορα το ρόλο μας, σε αυτή την υβριδική πραγματικότητα, αλλιώς θα μας διαγράψει το σύστημα!!

Αναρωτιέμαι, αυτό είναι το μέλλον των νέων ανθρώπων;;

Αυτό είναι το όνειρο του κάθε γονέα;

Να σταματάει για ένα λεπτό, να δίνει το κινητό ή το τάμπλετ στο παιδί του, για να μπορέσει να μείνει ήσυχο, για μισή η μία ώρα;;

Γιατί τότε ο γονέας ή ο κάθε κηδεμόνας δεν σταματά αυτό που κάνει, να πάει στη βιβλιοθήκη, να πάρει ένα βιβλίο και μαζί με το παιδί, να ξεκινήσει να του διαβάζει μια ιστορία..

Γνωρίζατε ότι 15 λεπτά ανάγνωσης ενός παραμυθιού ή ενός μυθιστορήματος ή μιας ποιητικής συλλογής, μπορεί να εξαλείψει το άγχος, να ξεκουράσει τον εγκέφαλο, να φέρει το σώμα σας σε μια κατάσταση ηρεμίας και φυσικά να δημιουργήσετε ένα μοναδικό συναισθηματικό δέσιμο με το παιδί σας, αφού θα του δείξετε, ένα νέο κόσμο με ήρωες και περιπέτειες, πού θα το οδηγήσουν στην γνώση και την ανακάλυψη ότι δεν είναι μόνος, σε αυτόν τον πλανήτη κι ίσως να το βοηθήσετε να αναπτύξει χιλιάδες δεξιότητες, που θα το βοηθήσουν στο μέλλον.

Μόνο με την ανάγνωση ενός βιβλίου.

Σκεφτείτε το, για την επόμενη φορά πού θα δώσετε το κινητό στο παιδί σας

Θέλετε να μεγαλώσετε ένα προϊόν προς κατανάλωση;;;

Ή ένα σκεπτόμενο άνθρωπο χρήσιμο στην κοινωνία;;;

Εύα Πετροπουλου Λιανου

Milena Pčinjski "UNDERSTANDING OF REALITY"

 UNDERSTANDING OF REALITY

We live, yet we do not understand reality.

Why do children starve?

Why do women sell their bodies to strangers?

Why do men ignite wars in the name of peace?

Who writes the rules that shape our suffering?

We inhabit a world that often feels merciless,

as if governed by fractured minds

granted authority over what we call reality.

Few realize that nothing truly belongs to us —

we are not the owners of the ground we stand on.

And even when those dark minds leave this world,

others arrive in their place,

equally distorted, 

sometimes even more so,

continuing what feels like an inherited task:

the slow erosion of what could have been lived in joy—

our lives, 

the purity of water, air, and food,

and the fragile abundance of nature itself.

It begins to seem as if everything is already decided,

as if the world has fallen into a logic we cannot reverse.

We try to understand,

but understanding does not grant control.

The rules are rigid, 

impersonal, absolute;

and we stand within them —

aware, yet powerless,

small against structures we did not design.

The burden of awareness is 

seeing clearly and feeling deeply 

the weight of a reality 

that cannot be changed.

©️®️ Milena Pčinjski

" A STORM OVER GLEN OF IMAAL"by Alan Patrick Traynor

 A STORM OVER GLEN OF IMAAL

O darling time

Where have you taken me

To the joy of a young man cutting turf 

To the ghost of my father 

Through the lowlands and foothills

A strange moving light

A storm over Glen of Imaal

Through the miles

The rocks of bawn scattered in the

Charcoal hills

To the ruthless winds that cross the

Barnbawn bog

A soliloquy of the heart 

A look of love 

In the hardmens' eyes

In the soft damp steps of the fàl

Cut of ode

When I was younger

When love meant something to me

When I let the Siscín go

And heard her sing

To the call of its "tew" 

And deeply forked tail

To her long pierced eyes

Did I listen

By the cross of Spancil Hill

In the dark-green hills of Killaloe

Where I saw you wash your wings 

In the belly of a soft worn stone

As If water could ever

Hold you

An aria 

On the Linnet's face

The harmony of rain across the glen

A rapid “vist" from the Meadow Pipit 

That comes and goes

That holds the heights

Lovers singing over yellow whispers 

To the lingering Ling

Perch in 

My refuge

Perch in my arms till the storm creeps

Over

Till the wild grass settles 

On the Glen of Imaal

Whisper softly my darling 

        

    Like a murmuration 

    In flight—that is a prayer 

Like the cold wind 

Listens to the road

So do I

by Alan Patrick Traynor 

© Aug 14th

 2023

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΘΩΩΣΕΙΣ"

 

ΠΑΡΑΣΤΑΣΕΙΣ ΚΑΙ ΑΘΩΩΣΕΙΣ

 Πάνω από το σκήνωμα  της ιστορίας,
αλυχτούν νιόκοποι προφήτες και κριτές,
βυσσοδομούν παλιοί ταγοί και στοχαστές
και οι άλλοι, σωπαίνουν και ισορροπούν
συνωμότες βέβηλοι και απαθείς λιτανευτές .
Όλοι τους το γνωρίζουν και  ομονοούν
πως τούτη η έκπτωτη γνώση και αξία
ποτέ της δεν ήταν διδαχή και συμμόρφωση
ούτε ανάπλαση μνήμης και χρόνου αντιγραφή
παρά μια συνεχής και ασπούδαστη αρχή
σ’ ένα επαναλαμβανόμενο δίχως στίγμα τέλος.
Παράσταση, μία ως ανάθεμα και μία ως ευχή.

Μπροστά από τους ελεήμονες καιρούς οι ανάγκες
και οι εμπνεύσεις πίσω από την απροσποίητη οργή,
πεισματικά γυμνώνουν συνθήματα και ρήσεις,
μ’ ευλάβεια ξορκίζουν εφησυχασμούς και πλάνες
και διορατικά ερμηνεύουν εποχές και συνειδήσεις.
Μηνύματα, χρησμοί και επαγγελίες τους καλούν
στης γνώσης το δικαίωμα στο χρέος της ευθύνης
αλλά κανείς δεν είναι εκεί τις μαρτυρίες να δικαιώσει
ούτε εκείνοι οι άσπιλοι στο παραλήρημα της ηθικής
ούτε και τούτοι οι άμοιροι με τη συνέπεια της σιωπής
αφού στην ιδιώτευση τη ζωή τους προλαβαίνουν.
Η αθώωση, μία ως συναλλαγή και μία ως συνενοχή.

                  Γιώργος  Αλεξανδρής

WAVES THAT OUTLAST DISTANCE (A Duet Poem) Authors: Musharraf Hussain (Goalpara, Assam, India) & Thi Lan Anh Tran (Aschaffenburg, Germany)

 

WAVES THAT OUTLAST DISTANCE
(A Duet Poem)

Authors:
Musharraf Hussain (Goalpara, Assam, India)
& Thi Lan Anh Tran (Aschaffenburg, Germany)
Date: 11 April 2026

 

Lan Anh

I call to you through a fragile wind,
Across distances shaped by unspoken things.
My love does not seek a blazing moon—
only a quiet breeze
that knows the way to your heart.

 

Musharraf

I call to you through seasons unborn,
wearing memory as shelter,
and longing as my name.
My love does not return to what was—
it fears the waves
may take you away from me.

 

Lan Anh

I call to you in the depth of night,
where time drifts like a trembling dream.
Flowers still bloom across distances—
just as my heart
continues to lean toward you.

 

Musharraf

I call to you through silence itself,
through winds that refuse to be named.
My love does not search for distant horizons—
only for a place
where you still remember me.

---

 

Lan Anh

I call to you as I am,
within a darkness where no one else remains.
I do not ask what tomorrow will bring—
only that today
you are still there.

 

Musharraf

I call to you with all that remains of me,
even as the world shifts with every breath.
My love is like a returning wind—
it always finds its way
back to where you wait.

 

Together

If the waves rise higher than all our fears,
if distance stretches into endless time,
we will remain—
not as two distant shores,
but as one returning tide,
meeting again and again
in quiet eternity,
loving—
as though the world itself
was created only to hold this.

---✨---

Copyright Reserved © Musharraf Hussain & Thi Lan Anh Tran.

 

EVA Petropoulou Lianou - Poems (Translate in Arabic language )

 Jealousy 

Jealousy, 

Means you don't understand the meaning of life 

Jealousy, 

Is when you never appreciate your own life or your self. 

Jealousy, 

Is shame to look the life of others

and envy them 

Jealousy, 

Is the most bad feeling 

It destroys the mind and the heart of people. 

In the end we are all sleeping under the same sky. 

الغيرة

الغيرة،

تعني أنك لا تفهم معنى الحياة.

الغيرة،

هي عندما لا تُقدِّر حياتك أو نفسك أبدًا.

الغيرة،

من العار  النظر إلى حياة الآخرين

وحسدهم.

الغيرة،

هي أسوأ شعور،

تُدمِّر عقل الأفراد وقلبه.

في النهاية،جميعنا ننام تحت السماء نفسها.

****

Once upon a time there was a King without Kingdom 

Every day he wakes up and he was talking a walk in the garden.

The birds were singing,

Here , here comes the King without Kingdom 

And the pickock repeat 

Here here comes the King without Kingdom 

The King keep walking until he arrives in the lake.

Beautiful roses and tulips and jasmine were around the lake.

The king approached his face to the surface of the lake and he asked the water

When my Kingdom will come to me?

When the time to rule will arrive?

The water didn't answer 

But two orange fishes come out of the water 

and respond to the King 

When' the Sun and the Moon will meat eachother 

When humanity will stop killing his brother and sister

When they are going to be no poor in this world 

When the Peace will rule the entire planet 

You master

You will have a Kingdom.

كان هناك ملكٌ بلا مملكة.

كان يستيقظ كل يوم ويتمشّى في الحديقة.

كانت الطيور تغنّي:

ها هو ذا، ها هو ذا، الملك بلا مملكة.

وكان الطاووس يردّد:

ها هو ذا، ها هو ذا، الملك بلا مملكة.

استمرّ الملك في السير حتى وصل إلى البحيرة.

كانت الورود الجميلة والتوليب والياسمين تحيط بالماء.

اقترب الملك بوجهه من سطح البحيرة وسأل الماء:

متى ستأتي مملكتي إليّ؟

متى يحين وقت الحُكم؟

لم يُجب الماء.

لكن سمكتين برتقاليتين خرجتا من الماء

وأجابتا الملك:

عندما يلتقي كل من الشمس والقمر،

وعندما تضع الإنسانية حدًّا لقتل  الأخ والأخت.

وعندما لا يبقى فقيرٌ في هذا العالم،

وعندما يسود السلام الكوكب بأكمله،

يا سيدي،

عندها سيكون لك مملكة.

Translate by 

DrJihane Riad El Feghali 

EVA Petropoulou Lianou