Πέμπτη 18 Απριλίου 2024



Κυκλοφορεί σε λίγες μέρες από τις εκδόσεις Οστρια

Poem by syrian poetes Mar Qara Cholee


When lily tears fall

You know my love

What spring blooms?

Permanently in my moments?

Do you know

What wild lilies

They open like a golden sun

On the green

From my body

To welcome, every morning, life?

Only my creator

Knows magic

My next perfume!

Just immortality

Realize the secret of my youth!

But you are...

I see you cutting my flowers

With your carefree fingers,

And scatter them in the wind

And in the lonely wild meadows!

I see you falling

Inside my warm chest,

Fill it with chips,

That creates frost

From your words!

Nobody knows

If you ever miss me! 8

And maybe even then

I will migrate

To grow in high peaks

Or stability

In the depths of the ocean!

Maybe I will become a cloud

And spend every year

To irrigate your field!

It will rain and it will rain

And when will it open?

Your lemon trees

It will smell like

From the wild hydrangea...!

Only then

You will understand!


2/04/2024, Thessaloniki ,Greece.



A horror story:


Dr. Jernail S. Anand

A peasant was ploughing his fields. Recently, the pathway had been lined with concrete and made into a road. A car halts nearby. A man with a hat comes out. He inspects the land. And discusses something with the other man, apparently his secretary. Another car follows in. A minister emerges. He hails to the farmer The farmer comes running and bows before the man of power.
This land I need, says the corporate. The leader looks at the farmer.
We will pay you for the land, he tells the farmer.
But it is my bread. How will I live without it?
The corporate takes out his pistol.
The leader to the Corporate: No no, Mr Daka. He is a gentleman. I have known him for years. He has lived a life of poverty. Today is his chance to leave this poverty behind, and become rich. He won’t say no.
Rich? How can I become rich by selling my land? Can I live on in the absence of my land? This is the only thing on earth that I own.
You will grow on this land the crops we want. And we shall purchase them. If there are rains or winds ravage the crops, we are responsible not you. Only you give away your land, for the security of your life.
The peasant’s wife was standing nearby who had come with his food. She was not very educated, but she smelt what was going on.
No. We don’t mind being poor. But we won’t give away our land.
The imp was disappointed. Devil was watching how the imp had worked on the wits of the poor farmer. Centuries back, the imp had succeeded in drugging the farmer with the dream of success which resulted in his fall from grace.
You have not done enough. Why is the woman not supporting you? Is she still insane? Devil was losing his cool at the Imp’s failure.
The car started and the corporate and the leader left the farmer and the land. The Imp now came back again. He placed a mobile in the food bag of the farmer which his wife had placed for him and left.
The Imp became a woman, and gave a mobile to the departing wife of the farmer.
The access to the outside world changed their mindscape. The woman was now dreaming of the city, the restaurants and parties, while the farmer had seen some films on the mobile showing rich farmers in their palaces, with weapons, and enjoying power and wealth.
The bell rings. The farmer receives a call. It was from the Corporate.
What is your decision now? Tomorrow I will come and you will have to decide one way or the other.
Next day, when the leader and the corporate arrive, it is not the farmer, but his wife, whom they have to encounter.
We are ready to give away our land. What will you give us in return?
The leader looked at her. She was entirely changed. The farmer’s resistance had fled. They were obsessed by dreams of a high life in the city.
Only you will have to leave this land. You will get enough compensation to live in the city, and you will get a regular income. The dream of high life was a great temptation. They were called to the Corporate’s office for documentation.
The deed was signed. The farmer had lost his land. And he became a landless worker, who lived on a few crumbs which he got from the corporator. His wife, who found him lose his land, and become a landless labour in a year or so, lost her interest in him. The leader was always accosting her to lead a wonderful life in his harem. And finally she submitted. She found it better to live and enjoy life, rather than suffer with her husband. Before taking this decision, she had put this question on google. The google auntie, after studying her predicament, had suggested: You get life only once. Live it. All other considerations are fake.


Jernail Singh Anand is President of the International Academy of Ethics. He is author of 161 books in English poetry, fiction, non-fiction, philosophy and spirituality. The Academy of Arts and Philosophical Sciences, Bari (Italy) honoured him with the prestigious position of Honorable Academic. He was awarded Charter of Morava, the great International Award in Creativity by Serbian Writers Association, Belgrade at the60th Belgrade International Writers Meeting (Oct 2023), and his name was engraved on the Poets’ Rock in Serbia. Recently, he was awarded Doctor of Philosophy [Honoris Causa] by the University of Engg and Management, Jaipur. His most phenomenal book is Lustus:The Prince of Darkness [first epic of the Mahkaal Trilogy]. [Email: anandjs55@yahoo.com Mobile: 919876652401[Whatsapp]

Link Bibliography:



                                                                              ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ



                                                                           Μορφές βίας

Τέσσερα θεατρικά κείμενα πάνω στο ίδιο θέμα, τη βία σε διάφορες εκφάνσεις της.  Μια θεατρική παράσταση που σχολιάζει ρεαλιστικά την περιρρέουσα βία στη σύγχρονη πραγματικότητα.

Μυρτιά , μονόλογος της Σουαίλα Τζαγνούν Κωτάκη, βραβεύτηκε με Α βραβείο από τη ΕΣΕ. Η ηρωίδα βιώνει την απώλεια με δύο θανάτους και μία εγκατάλειψη, μένει μόνη και εκδικείται τον εαυτό της, ώσπου έρχεται κάτι αναπάντεχο και δίνει νόημα στη ζωή της.

Στο ρόλο της Μυρτιάς η Μαρία Δρακοπούλου.

Φοβάμαι, μονόλογος της Δήμητρας Μαρκομπότσαρη για την ενδοοικογενειακή βία που όλοι ξέρουν και κανείς δε μιλάει. Το ρόλο ερμηνεύει ο Μάνος Τσιβιλής.

Δεν είμαι πουτάνα, σε ελεύθερη απόδοση της Δήμητρας Μαρκομπότσαρη, από τον «Μονόλογος  μιας πουτάνας». Πως ένας άνθρωπος μπορεί να χάσει τον αυτοσεβασμό του καταδικάζοντας τη ζωή του, μη μπορώντας να αντέξει και να αντιδράσει στην τρέχουσα κοινωνική συνθήκη. Ερμηνεύει η Δήμητρα Μαρκομπότσαρη.

Σ’ αγαπάω, κείμενο της Δήμητρας Μαρκομπότσαρη. Στην αρχή όλα είναι υπέροχα .Το ζευγάρι γνωρίζεται, ερωτεύονται, όμως το πάθος και η ζήλεια θα τους καταστρέψουν.

Στους ρόλους  : Μαρία Δρακοπούλου, Μάνος  Τσιβιλής.

Σκηνοθεσία: Δήμητρα Μαρκομπότσαρη.

Διδασκαλία κίνησης: Σίμωνας Πάτροκλος.

Σκηνικά – Κουστούμια : Ιωάννα Μεκλή.

Μουσική επιμέλεια: Πατρίτσια Μάρκου.

Φωτογραφίες και φωτογραφία αφίσας: Ισίδωρος Γκάνης.

Αφίσα: Ράνια Πρέβεζα.

Επιμέλεια φωτισμού: Κωνσταντίνος Ιωάννης.

Επικοινωνία παράστασης: Ζωή Τριανταφυλλίδη, zoi.masoura@hotmail.com

Διάρκεια παράστασης: 1.20΄

Οι παραστάσεις θα δοθούν στο πολυχώρο Γκαλερί Δημιουργών.

Ημερομηνίες : Κυριακή 21/4, Κυριακή 28/4 και Κυριακή 12/5 .

Τηλ. επικοινωνίας: 2106251732 και 6978298194.


Ώρα Προσέλευσης: 20:00

Ώρα έναρξης: 20:30

Ημέρα παράστασης: Κυριακή.

Τιμή εισιτηρίου: 10 ευρώ , άνεργων και ατέλειες 5 ευρώ.

Galerie Δημιουργών, Χελιδονούς 28 , Κηφισιά.



Λεωφορεία: 504,522,523, 543,721,Β9.

Πληροφορίες – κρατήσεις: 2106251732,6978298194.

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Gema το νέο βιβλίο του Ραφαέλ Σανταντρέου "Χωρίς φόβο"




Ραφαέλ Σανταντρέου

Χωρίς φόβο
Η τεκμηριωμένη μέθοδος για να ξεπεράσουμε το άγχος, τις ιδεοληψίες, την υποχονδρίαση και οποιονδήποτε αβάσιμο φόβο
Μετάφραση: Χριστίνα Αμαργιανού

Σελίδες: 329, Τιμή: 12 ευρώ
ISBN: 978-960-6893-61-2
Εκδόσεις Gema



Είναι εφικτό να ζούμε χωρίς φόβο; Ασφαλώς. Εκατοντάδες χιλιάδες άτομα έχουν επαναπρογραμματίσει τον εγκέφαλό τους χάρη σε αυτή τη μέθοδο, τεκμηριωμένη από πάρα πολλές επιστημονικές μελέτες. Τέσσερα σαφή και συνοπτικά βήματα θα μας επιτρέψουν να νικήσουμε δια παντός όλους τους φόβους μας. Ακόμα και τους πιο έντονους:

-Κρίσεις άγχους ή πανικού



-Κοινωνικό άγχος

-Ή οποιονδήποτε άλλο αβάσιμο φόβο


Το βιβλίο «Χωρίς φόβο» είναι η οριστική μέθοδος. Όλοι μπορούν να την εφαρμόσουν ακολουθώντας τις οδηγίες και, ασφαλώς, χωρίς να είναι απαραίτητη η φαρμακευτική αγωγή. Ετοιμάσου να γίνεις η καλύτερη εκδοχή του εαυτού σου: ένας άνθρωπος ελεύθερος, δυνατός και ευτυχισμένος.




Ο Ραφαέλ Σανταντρέου είναι ένας από τους πιο καταξιωμένους ψυχολόγους της Ισπανίας. Μετά την ολοκλήρωση των σπουδών του στην Ισπανία και στην Αγγλία, εργάστηκε ως καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Ραμόν Γιουλ. Κατά τη δεκαετία του 2000 συνεργάστηκε με τον διάσημο ψυχολόγο Τζόρτζιο Ναρντόνε στο Κέντρο Στρατηγικής Θεραπείας στο Αρέτζο της Ιταλίας. Σήμερα έχει αφιερωθεί στην ψυχοθεραπεία ασθενών -το μεγάλο του πάθος- και στην κατάρτιση γιατρών και ψυχολόγων. Στα γραφεία που διατηρεί στη Βαρκελώνη και στη Μαδρίτη τον επισκέπτονται ασθενείς από όλο τον κόσμο ή τους παρέχει τις συμβουλές του μέσω τηλεδιάσκεψης.

Τα προηγούμενα βιβλία του «Η τέχνη της ευτυχισμένης ζωής», «Τα γυαλιά της ευτυχίας», «Ευτυχισμένος στην Αλάσκα», «Τίποτα δεν είναι τόσο φοβερό», έχουν γίνει σημεία αναφοράς της ψυχολογίας σε διεθνές επίπεδο.

Το «Ευτυχισμένος στην Αλάσκα» κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Gema.



Εκδόσεις Gema

Αλωπεκής 25, Αθήνα 106 76, τηλ.: 210- 7258350, fax: 210- 7222072,

e-mail: info@gemapublications.grgemapublications.gr


ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Απόλλων vs Διόνυσος: Μία αναγκαία συμφιλίωση"

 *Ο διχασμός των Ελλήνων

                       Ο  Ύμνος στον Θεό Απόλλωνα


Ιερά Σιωπή να ηχήσει όλος ο Αιθέρας,

η Γη, η Θάλασσα και οι Πνοές των Ανέμων,

Όρη και Τέμπη Σιγήστε,

Ήχοι και Φωνές των Πουλιών Παύσατε,

γιατί μέλλει να μας Συντροφεύσει ο Φοίβος,

                             ο Φωσφόρος Βασιλεύς

            Σύμφωνα με το τελετουργικό που έχει καθιερωθεί την αφή κάνει η πρωθιέρεια στο χώρο του ναού της Ήρας (Ηραίου), που βρίσκεται απέναντι από το ναό του Δία, στο αρχαιολογικό χώρο της Ολυμπίας. Εκεί η πρωθιέρεια ζητά τη βοήθεια του θεού του ήλιου Απόλλωνα ώστε να ανάψει η δάδα απαγγέλοντας την ακόλουθη επίκληση:

        «Ιερά σιωπή! / Να ηχήσει όλος ο αιθέρας, η γη, η θάλασσα / και οι πνοές των ανέμων. / Όρη και Τέμπη σιγήστε. / Ήχοι και φωνές πουλιών παύσατε. / Γιατί μέλλει να μας συντροφεύσει ο Φοίβος, /  ο Φωσφόρος Βασιλεύς. / Απόλλωνα, θεέ του ήλιου /  και της ιδέας του φωτός, / στείλε τις ακτίνες σου και άναψε την ιερή δάδα / για τη φιλόξενη πόλη της...(όνομα της διοργανώτριας πόλης).
            Και συ, ω Δία, χάρισε ειρήνη /  σ' όλους τους λαούς της Γης / και στεφάνωσε τους νικητές του Ιερού Αγώνα».

            Η  Ελλάδα αυτές τις μέρες βρίσκεται στο επίκεντρο με αφορμή την αφή της φλόγας για του Ολυμπιακούς αγώνες του Παρισιού. Ο Ύμνος προς τον Απόλλωνα (τον Θεό του Φωτός, της Μουσικής και της λογικής) κυριαρχεί υπενθυμίζοντας ταυτόχρονα την ανάγκη να βρούμε το σημείο ισορροπίας - ως λαός - ανάμεσα στο πνεύμα του Διόνυσου και του Φοίβου Απόλλωνα, ανάμεσα στο Συναίσθημα-αυθορμητισμό και την Φρόνηση-Περίσκεψη- Λογική.

      «Λέων μεν όνυξι κρατεί, κέρασι δε βους, άνθρωπος δε νω» (Αναξαγόρας)

Ιχνηλατώντας την πορεία του ανθρώπου από τις απαρχές της ύπαρξής του, επισημαίνουμε δυο βασικά στοιχεία – γνωρίσματα που καθόρισαν την επιβίωσή του και την εξέλιξή του. Τα στοιχεία αυτά είναι ο ΝΟΥΣ (Λογική, Σκέψη) αλλά και το πάθος – ορμή για ζωή. Και τα δυο βοήθησαν στην έξοδο του ανθρώπου από τον πρωτογονισμό και στη δημιουργία πολιτισμού. Η αρμονική σύμπλευση αυτών επιτάχυνε την πορεία του ανθρώπου από το «σκότος» στο «φως» από τη «δουλεία» στην «ελευθερία».

Άνθρωποι, ωστόσο, αλλά και λαοί που δεν μπόρεσαν να ισορροπήσουν τα δυο παραπάνω γνωρίσματα γνώρισαν την επιβράδυνση της πορείας τους αλλά και την καταστροφή. Η προτεραιότητα του ενός έναντι του άλλου είναι δύσκολο να αποτυπωθεί χωρίς να κινδυνεύουμε να αυθαιρετήσουμε στην αξιολόγησή μας. Κι αυτό γιατί η Λογική – Σκέψη και το Πάθος – Ορμή για τη ζωή συνθέτουν το βασικό υπόβαθρο της ανθρώπινης οντότητας και η ατροφία ή υπερτροφία του ενός δρα περιοριστικά – καταστρεπτικά και για το άλλο.


Ο Απόλλων και ο Διόνυσος

          Τα παραπάνω δυο βασικά, αλλά και αντίθετα μεταξύ τους, γνωρίσματα οι αρχαίοι Έλληνες τα ενσωμάτωσαν σε δυο θεούς. Τον Απόλλωνα και το Διόνυσο. Ο πρώτος λατρεύεται ως Θεός της λογικής, του φωτός και της ήρεμης δύναμης. Ο δεύτερος είναι ο εκφραστής του γήινου, του πάθους, της μανίας και των έντονων συναισθημάτων. Οι δυο θεοί συμπυκνώνουν δυο διαφορετικές βιοθεωρίες, δυο αντίθετα ρεύματα ζωής. Τα δυο αυτά ρεύματα – δυνάμεις βαδίζουν παράλληλασυγκρούονται μεταξύ τους για να ισορροπήσουν τελικά σε ένα ανώτερο επίπεδο ζωής και να συμπορευτούν. Οι αντίθετες αυτές δυνάμεις συντίθενται σύμφωνα με το Εγελιανό διαλεκτικό σχήμα (θέση – αντίθεση = Σύνθεση) οδηγώντας έτσι τον άνθρωπο σε νέες δημιουργίες και σε υψηλές μορφές ζωής και δημιουργίας (επιστήμη, τέχνη, θεσμοί, ηθική).

        Ειδικότερα, ο άνθρωπος και ο πολιτισμός του είναι δημιούργημα τόσο του Απολλώνειου πνεύματος όσο και του Διονυσιακού. Το Απολλώνειο το συνθέτουν το φως, η καθαρή μορφή, η λογική, ο στοχασμός, η περίσκεψη, η αυτοσυγκράτηση, ο προβληματισμός, η νηφαλιότητα, η αυτοκυριαρχία, η ψυχραιμία, η σκέψη, η φρόνηση, η ηρεμία και η πνευματική γαλήνη. Αντίθετα, το Διονυσιακό πνεύμα το χαρακτηρίζει η μανία, το πάθος, το συναίσθημα, οι ψυχικές εκρήξεις, οι παρορμήσεις, τα ένστικτα, ο ηρωισμός, ο ρομαντισμός, ο οργή, η ορμή, το γήινο στοιχείο του ανθρώπου, η εύθυμη πλευρά της ζωής. Το Απολλώνειο πνεύμα ορίζεται από το «μέτρο», τη μεσότητα και την αποφυγή των υπερβολών. Αντίθετα, το Διονυσιακό πνεύμα δεν τα γνωρίζει όλα αυτά και ωθεί τον άνθρωπο σε πράξεις και συμπεριφορές οριακές που όχι σπάνια τείνουν να θέσουν σε δοκιμασία και την ίδια τη ζωή. Την συνύπαρξη του Απολλώνειου και Διονυσιακού πνεύματος απέδωσε με φοβερή πιστότητα ο Φειδίας στο περίφημο αέτωμα του Ναού της Ολυμπίας.

Όπως περιγράφει ο Παπανούτσος: «Άνθρωποι και θηρία μάχονται από κάτω το δεινό αγώνα της ζωής και του θανάτου…. εδώ έχουν εξαπολυθεί οι φυσικές δυνάμεις του πάθους (Διονυσιακό πνεύμα)…. Από πάνω τους, όμως, αγρυπνάει μέσα στο σιωπηρό μεγαλείο του, ήρεμος, γαλήνιος, ο Απόλλων (Απολλώνειο πνεύμα)… και τώρα πια δεν αμφιβάλλουμε ότι η μάχη θα σταματήσει, η σύμπνοια πάλι θα βασιλέψει» (Η φρόνηση και το πάθος). 



Η αξιολόγηση

Βέβαια, αξιολογώντας τη συμβολή και την αναγκαιότητα των δυο αυτών αντίθετων «πνευμάτων» - ρευμάτων (Απολλώνειο πνεύμα vs Διονυσιακό πνεύμα) εύκολα θα μπορούσε κάποιος να διολισθήσει σε μια παραδοχή περί υπεροχής του Απολλώνειου πνεύματος έναντι του Διονυσιακού. Κι αυτό, γιατί η θετική συνεισφορά του πρώτου είναι πιο εμφανής. Ωστόσο, θα ήταν μεθοδολογικό ολίσθημα αν θεωρήσουμε τον άνθρωπο μόνο «πνεύμα» και τον αποκόβαμε από το υλικό και γήινο στοιχείο. Είναι, επίσης, λάθος αν δεχτούμε πως το Διονυσιακό στοιχείο καθηλώνει το ανθρώπινο γένος στο επίπεδο του «ζώου» και στον πρωτογονισμό, ενώ το Απολλώνειο στοιχείο το εξυψώνει και το βοηθά στη μέθεξη με τα ανώτερα και «ευγενέστερα» δημιουργήματα (πνευματικός – ηθικός πολιτισμός). 

       «Το πολύ ζώο παραμορφώνει τον πολιτισμένο άνθρωπο, ο πολύς πολιτισμός κάνει άρρωστα ζώα» (Καρλ Γιουγκ)

Η απάντηση, λοιπόν, βρίσκεται στο συνταίριασμα – συνύπαρξη των δυο «δίδυμων δυνάμεων», γιατί η πραγματική ζωή προϋποθέτει την ενότητα – σύζευξη της Διονυσιακής ζωτικότητας με το Απολλώνειο μέτρο – λογική.

«Νους εστί πάντων ηγεμών των χρησίμων» (Μένανδρος)

Η υπεροχή του Νου

Όσο, όμως, κι αν όλα επιχειρηματολογούν πως το βαθύτερο νόημα της ανθρώπινης ζωής και το υπόβαθρο του πολιτισμού εμπεριέχουν και προϋποθέτουν την παράλληλη πορεία και γόνιμη αλληλεπίδραση του Απολλώνειου και Διονυσιακού πνεύματος, δεν παύουν οι υπέρμαχοι του πρώτου να διατυπώνουν με ευκολία και πειστικότητα επιχειρήματα υπέρ του ρόλου αυτού στο σύγχρονο πολιτισμό. Κι αυτό γιατί η ήρεμη σκέψη και η αψεγάδιαστη φρόνηση – νηφαλιότητα (Απολλώνειο πνεύμα) διαμορφώνουν το πλαίσιο μέσα στο οποίο επωάζεται η συνείδηση του ανθρώπου που συνιστά και την ειδοποιό διαφορά αυτού από τα άλλα έμβια όντα.


Ο άνθρωπος, δηλαδή, είναι το ον «που έχει συνείδηση της συνείδησής του» και εξ αυτού του γεγονότος μπορεί να κυριαρχεί στο «ά–λογο» κομμάτι της ύπαρξής του. Όσο κι αν διαφωνεί ο Φιλόσοφος Κίρκεγκωρ για τον περιορισμό του πάθους «ο άνθρωπος που χάνεται μέσα στο πάθος του χάνει λιγότερα από εκείνον που χάνει το πάθος του», ο ρόλος της νηφάλιας κρίσης και της συνείδησης είναι εμφανής σε όλα τα επίπεδα της ζωής και του πολιτισμού.

Αναλυτικότερα, η συνείδηση – πνευματική γαλήνη (Απόλλωνας) συνέβαλε στον απεγκλωβισμό του ανθρώπου από το χάος κι από τα δεσμά – όρια του εαυτού του. Με τη συνείδηση – λογική ο άνθρωπος προσδιορίζει τη θέση του στον κόσμο – σύμπαν και αυτοπροσδιορίζεται. Οργανώνει τη συμπεριφορά του, ελέγχει τις ψυχικές του λειτουργίες, ενεργοποιεί τις πνευματικές του ιδιότητες και κυριαρχεί στις αντιδράσεις του. Έχει άμεση γνώση της δύναμής του συναισθήματος, όσο κι αν αυτό πολλές φορές λειτουργεί αυτόνομα, γιατί σύμφωνα και με τον Πασκάλ «Η καρδιά έχει τους λόγους της που ο «λόγος» δεν τους γνωρίζει καθόλου». Επιπρόσθετα, το Απολλώνειο στοιχείο – πνεύμα συνέβαλε καταλυτικά στον εξανθρωπισμό του ανθρώπου μέσα από τη θέσπιση ενός ηθικού κώδικα με βάση τον οποίο καθορίζει το «είναι» του, προδιαγράφει τα καθήκοντά του και αξιολογεί τις πράξεις του. Οδηγείται στην αυτογνωσία και αναγνωρίζει την κοινωνική του φύση. Μπορεί, δηλαδή, να εξηγήσει πως η κοινωνικότητα δεν προϋποθέτει και κατάργηση της ατομικότητας αλλά την υπέρβασή της.

Η ισορροπία Νου και Συναισθήματος

  Ωστόσο, ο σύγχρονος άνθρωπος τείνει να συνθλιβεί από το τεχνοκρατικό πνεύμα που συνέβαλε στη γιγάντωση της Τεχνολογίας και των επιτευγμάτων της και στη συναισθηματική αφυδάτωσή του. Βιώνει, δηλαδή, τα αποτελέσματα της ανατροπής της αρμονίας ανάμεσα στο Απολλώνειο και Διονυσιακό πνεύμα (Λογική vs Πάθος), διαπράττει ύβρη, νιώθει μια αδικαιολόγητη οίηση και πληρώνει το τίμημα της υπέρβασης του μέτρου «Ήλιος ουχ υπερβήσεται μέτρα˙ ει δε μη, Ερινύες μιν δίκης επίκουροι εξευρήσουσι». (Ηράκλειτος).



Απέναντι, λοιπόν, στην πραγματικότητα που δημιούργησε η δεσποτεία της τεχνολογίας οφείλουμε να αντιτάξουμε τη νηφαλιότητα που μας εμπνέει ο Απόλλωνας και το πάθος για τη ζωή που μας παρακινεί ο Διόνυσος. Χρειαζόμαστε, δηλαδή, να ισορροπούμε συνεχώς πάνω στη δύναμη της Λογικής (Απολλώνειο πνεύμα) και στην ένταση  του συναισθήματος (Διονυσιακό πνεύμα). Κι αυτό, γιατί ο τεχνοκρατικός πολιτισμός – δημιούργημα του τεχνολογικού γιγαντισμού – διογκώνει επικίνδυνα τα όρια – εξουσία της λογικής – γνώσης, ενώ αντίθετα αφυδατώνει τον άνθρωπο από την ευαισθησία και τα συναισθήματα.

Ο νιτσεϊκός υπεράνθρωπος – γέννημα του τεχνοκρατικού πνεύματος – απειλεί την ανθρωπιά μας, την ενότητά μας και υφαίνει την αλόγιστη «οίηση» και την ψευδαίσθηση της παντοδυναμίας του ανθρώπου – δημιουργού. Αντίθετα, η συναισθηματική αποξήρανση – προϊόν της άκρατης εξειδίκευσης – τείνει να μετατρέψει την καθημερινότητα του ανθρώπου και τις σχέσεις του με τους συνανθρώπους σε εφιάλτη.

        «Οι πιο σημαντικές σκέψεις μας είναι εκείνες που συγκρούονται με τα αισθήματά μας» (Πωλ Βαλερύ).

Ο άνθρωπος ως ενότητα

    Μπορούμε, επομένως, να αντισταθούμε στις σειρήνες της τεχνολογίας με σύμμαχο τη λογική και το συναίσθημα για να διασώσουμε τον «άνθρωπο» ως το πιο απλό και συνάμα το πιο σύνθετο δημιούργημα του σύμπαντος. Αυτή η ισορροπία λογικής και συναισθήματος (σκέψη και παρορμήσεις) θα αποδυναμώσει όλες εκείνες τις δυνάμεις της τεχνολογίας που στοχεύουν στον πνευματικό υπερτροφισμό και στη συναισθηματική ατροφία.

  Ο άνθρωπος, δηλαδή, θα πρέπει να παραμείνει «άνθρωπος» με τη ριζική έννοια του όρου (άνω + θρώσκω) αλλά διακονώντας και τον «έσω» κόσμο του. Δεν μπορούμε να «υψωθούμε» (λογική υπερτροφία) αδιαφορώντας για το συνάνθρωπο. Ο πολιτισμός (τεχνολογικός) τείνει να γεννά τέρατα που θαμπώνουν αλλά και τρομάζουν.

Με στοχαστικά, λοιπόν, βήματα και γαλήνιο πνεύμα (Απόλλων) και πλούσιοι σε συναισθήματα και πάθος για ζωή (Διόνυσος) να βαδίσουμε ενάντια σε δυνάμεις που μας αλλοτριώνουν και μας μεταλλάσσουν.

«Πολλά τα δεινά και ουδέν ανθρώπου δεινότερον πέλει»

 Το παραπάνω διακηρύττει εμφατικά ο χορός στην «Αντιγόνη» του Σοφοκλή. Μας υπενθυμίζει έμμεσα πως ο άνθρωπος είναι ικανός για την κορύφωσή του αλλά και για την αυτοκαταστροφή του. Η αποφυγή των αυτοκαταστροφικών συνεπειών μπορεί να επιτευχθεί μόνο με τον αυτοπεριορισμό. Οι υπερβολές της σκέψης («εργαλειακός ορθολογισμός») και της Ορμής – επιθυμίας για ζωή («τυφλές παρορμήσεις») θέτουν σε κίνδυνο την επιβίωση του ανθρώπου. 

 Μόνον, όταν ο άνθρωπος αποδεχθεί την αναγκαιότητα και των δυο Θεών (Απόλλων – Διόνυσος), θα προχωρήσει μπροστά, μένοντας αυτό που είναι εδώ και χιλιάδες – εκατομμύρια χρόνια……ΑΝΘΡΩΠΟΣ.

         «Όταν σκέπτεσαι ή πιστεύεις ή γνωρίζεις, είσαι πολλοί άλλοι άνθρωποι. Όμως τη στιγμή που αισθάνεσαι, δεν είσαι κανένας άλλος παρά ο εαυτός σου» (Μιχαήλ Λέρμοντορ, Ρώσος συγγραφέας)

 Από https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/


Τετάρτη 17 Απριλίου 2024


 Photo: Savvas Tsourouttis

1. Αιμοφλόγες

Κάτω στο καυτό το χώμα,
βλέμματα που σπινθηρίζουν φωτιά, 
δάκρυ που κυλάει στα στήθη, 
πόνος που καίει τα σωθικά. 

Και είναι πικρό το σάλιο στο στόμα, 
κάτι που σου αφήνει η γεύση της προσμονής, 
να χαθείς μέσα στου απομεσήμερου το σώμα, 
να πλανευθείς από την ανάσα της καυτής της γης.

Αιμοφλόγες και τυμπανοκρουσίες,
δόντια που τρίζουν από γδικιωμό, 
πέτρα που σπαράζει στο κλάμα, 
γεράκια που πετούν στον ουρανό. 

Μέσα στην καύτρα αυτή,
ίσως έρθει η βροχή να μας προϋπαντήσει, 
να δώσει στο μικρό παιδί φιλί 
και έναν ώμο για να αποκοιμηθεί μετά την δύση. 

Ίσως η λύπη γίνει χαρά, 
αιμοφλόγες να χορεύουν με τον γλυκό αγέρα, 
οι καρδιές να είναι αγκαλιά
και τα χαμόγελα πλατιά να αρμενίζουνε με τα πανιά ανοιχτά σε θάλασσες με ούριο αγέρα. 

Καλοτάξιδα τα όνειρα να γίνουν πραγματικά, 
οι εχθροί να φιλιώσουν,
λουλούδια άφθονα μέσα στα λιβάδια και σπαρτά
και το τρεχαντήρι να σχίζει με ορμή πάνω στα γαλάζια τα νερά με φοβέρα. 

Οι καμπανούλες θα χορέψουν με την ανάσα του ηλιαγέτη, 
τα κουπιά θα καθίσουν με πειθήνια σιωπή ,
και τα σχοινιά θα φτάσουν μέχρι την πιο ψηλή κορφή ,
με ένα πανί πλεγμένο από τις νύμφες της προσευχής,
με της αγάπης τις λέξεις και της τιμής, 
σε ένα πρελούδιο για τον μέγιστο ευεργέτη. 

Κάτω στο καυτό το χώμα, 
αιμοφλόγες της νέας γέννας, 
το καλό με το κακό να πολεμά, 
στο ίδιο σώμα, στην ίδια φλέβα. 

Ανατριχίλα στην ραχοκοκαλιά, 
να διαπερνά τον νου σου, 
το μυαλό να λάμπει με του ηλιαγέτη τα χάδια στα μαλλιά, 
ας γελάσει η καρδιά από αληθινή χαρά,
τέρψη της ψυχής και πλεόνασμα του ποθητού φιλιού σου.

Δεν θέλω να είναι όνειρο αυτή η ομορφιά, 
δεν θέλω να βλέπω το δάκρυ μέσα στην ματιά, 
δεν θέλω να βλέπω τον πόνο και την πείνα σε ένα μικρό παιδί, 
θέλω αιμοφλόγες της ειρήνης πάνω σε πεδιάδες 
και ξένοιαστο παιχνίδι με κελαρυστό γέλιο και φωνή. 



2 Ηλιόχρυσοι 

Ρίξε κάτω τα χρυσά σου τα μαλλιά!!
Άσε να τα πάρει το αεράκι,
να μοσχοβολίσει η φύση όλη,
πριν σου δώσω δυο φιλιά.

Ηλιόχρυσοι ζηλευτοί πάνω στους ώμους μου,
βράχοι δυνατοί αυτοί και χώμα η σάρκα μου που τα προσμονούν απεγνωσμένα!
Ωραία μου Ελένη, χέρια μου αγαπημένα.

Ποια Αφροδίτη μπορεί να κλέψει την αγάπη μου για εσένα, ποια Θεά, ποια ουσία,
είσαι της δικής μου της καρδιάς και της ψυχής,
η υπέρτατή μου πεμπτουσία.

Ηλιόχρυσοι, ηλιαχτίδες, ανεμίζουν τα μαλλιά σου με του αγέρα τα τερτίπια
και με ζαλίζουν, με αποπλανούν,
ένα ολόκληρο βασίλειο για εσένα να δώσουν, για να σε δουν.

Να σε αγγίξουν, να σε αγκαλιάσουν μια Τροία στα πόδια σου να κάψουν.
Τίναξε τους ήλιους σου ζωή μου,
θεά και κλέφτρα της καρδιάς και της ψυχής μου.
Τίναξε τους Ηλιόχρυσους αναπνοή δική μου.



3 Η θάλασσα απόψε 
Η θάλασσα απόψε έχει βάλει τα πιο ωραία χρώματα του δειλινού. 
Έχει στολιστεί σε ένα χορό ερωτικό με του αγέρα τον ερχομό. 
Χαϊδεύει τα σύννεφα, εξοστρακίζει το γκρι, 
βάζει ότι πιο γλυκό στον χρωματικό καμβά βρει. 
Παλέτα της φύσης με του Ήλιου την συντροφιά, όλο το ρουμπινί, το σμαραγδί, το χρυσαφί μια αγκαλιά. 

Φιλί, φιλί, αγέρας και θαλασσινό νερό και ο Άρχοντας να δίνει όλο το χρώμα του στον ορίζοντα, όλο τον θησαυρό.
Τα πουλιά να κάνουν την τελευταία πτήση τους πριν πάνε να κοιμηθούν, να φλερτάρουν, να παίζουν, ολούθε να πετούν. 
Να χαϊδεύουν τον άνεμο, την θάλασσα να ακουμπούν. 
Σε λίγο ένα φεγγάρι, χρυσοστάλαχτο, ένα φεγγάρι μαγικό και αστέρια χρυσοκέντητα να γίνουν της νύχτας ο οδηγός. 

Η θάλασσα στην αγκαλιά των σεληνοαχτίδων,  
θα μετράει τα άστρα, 
θα μαθαίνει τα μυστικά των κλειστών βλεφαρίδων.
Όνειρα που την σχίζουν με ανοιχτά πανιά, που μιλάνε για πάθη, για αγάπη, για τα τραγούδια που ψιθυρίζει η καρδιά.
Και το αλαβάστρινο μονοπάτι του φεγγαριού να γίνεται κορδέλα στα μαλλιά της νύχτας, 
του πάθους μυστικά φιλιά. 

Τόσο μυστήρια, τοσο κρυφά, μαύρα μαλλιά κυματιστά. 
Νύχτα και φεγγάρια μια αγκαλιά και μια κορδέλα να κυματίζει στα ανοιχτά.
Άστρα να λαμπυρίζουν, αφροί της θάλασσας να γουργουρίζουν, λόγια να σιγοψιθυρίζουν. 
Είναι ένα γλυκό τραγούδι, ένα τραγούδι με την βοήθεια του αγέρα, που σκορπίζει νότες, μυρωδιές, ήχους, παφλασμούς και αμυδρά μια άρπα να παίζει και μια φλογέρα.


4 Πάντα με φόβιζε το γκρι 

Πάντα με φόβιζε το γκρι.
Λες και η καρδιά είχε τσιμεντοποιηθεί. 
Μου θύμιζε το μαύρο πιο πολύ. 
Φαιό το χρώμα,θάλασσα μουντή. 
Θύσανοι και σωρείτες μαζί.

Όμως πρέπει να τα γεύεσαι όλα δυστυχώς. 
Έτσι είναι η ζωή, δεν γίνεται αλλιώς. 
Τότε θα δεις ότι ο ουρανός είναι πιο φαεινός, πιο καθαρός. 
Είναι βαρκούλες και καράβια, σύννεφα και χτυποκάρδια. 

Πάντα με φόβιζε το γκρι. 
Δεν ήταν το αθώο το λευκό. 
Δεν ήταν ένας ξάστερος ουρανός.
Ήταν το μυστήριο, το αινιγματικό, 
λίγο πριν χτυπήσει η καταιγίδα την καρδιά σου, το μυαλό.

Είναι όμως μερικές φορές που το θαυμάζεις. 
Που κάθεσαι στο λιμάνι δίπλα και ας διστάζεις. 
Γιατί... Γιατί είναι η ώρα που σκέφτεσαι βαθιά. 
Που βουτάς μέσα στην ψυχή σου και ακόμα πιο δυνατά.  
Είναι η σιωπή πριν την βροντή, 
είναι η βαρκούλα που θα χτυπήσει στα βράχια και ίσως χαθεί. 
Ποτέ όμως δεν ξέρεις τι τελικά θα βγει. 
Ίσως εσύ πιο ώριμος, πιο ανθρώπινος.
Να έχεις μετουσιωθεί.

Αυτό το γκρι έχει μια αίσθηση από ασημί. 
Έιναι λες και ο Θεός μας έχει λυπηθεί. 
Μας δίνει χτυπήματα, μας τραβάει το αυτί. 
Και λέει "Ξύπνα! Περνάει γρήγορα η ζωή".




Ο χειμώνας με ένα Αντίο στα χείλη του
και η απόφαση δύσκολη να την αποδεχτώ.
Ακριβοθωρητος και αμίλητος εσύ, να περιμένω την αναγέννηση εγώ,
αφήνοντας το απραγματοποιητο ερμητικά κλεισμένο στο πίσω μέρος του μυαλού μου.

Μετά είναι η συνέχεια, το μέλλον, η Αρχή!!
Χαίρε Άνοιξη, Ήλιε, Φύση!!
Περιμένουμε την ανελέητη έκρηξή σου.
Το βουισμα των μελισσών. 
Την οργιώδη ζωή! Την ΑΝΑΓΈΝΝΗΣΗ!!  

Βάθη Σταματίνα