Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά "Πάλι τα ίδια;"

 

"Πάλι τα ίδια;" 

Πόσες φορές το σιγοψιθύρισες; Πολλές ,πάρα πολλές, γιατί ενώ κινδύνεψες να πνιγείς στην τρικυμία ,πάλι με δυνατούς ανέμους επιλέγεις να βάζεις το σκαρί στη θάλασσα. Δεν κουράστηκες να παλεύεις με τις αρνητικές σου σκέψεις; Τι είναι ,ποιες θεωρούνται αρνητικές; Αυτές που κάνουν την καρδιά να χτυπά δυνατά ,απανωτά σαν το τρένο που επιταχύνει στις παλιές ράγες, σαν το παλιό αυτοκίνητο που αποπειράται να κάνει προσπέραση στη στροφή. Οι μικρές αρνητικές σκέψεις ,γίνονται μεγάλες κι όταν δεν τις μοιράζεσαι, γιατί σίγουρα είναι λαθεμένες και πώς να τις ομολογήσεις, θεριεύουν και αργά ή γρήγορα το σώμα σου, με μια άρρωστη ψυχή, δεν θα σε ακολουθεί. Σε ποιον τάχα απευθύνομαι. Πρώτα σε εμένα και μετά σε όλους εσάς. Όλοι λίγο, πολύ υποφέρουμε από τον άλλον,

δίνουμε περισσότερη προσοχή εκεί που δεν πρέπει. Δεν σκάβω πληγές ,αλλά στάσου ,πριν λίγο ήσουν μια χαρά γιατί άλλαξες; Γιατί δεν αγαπάς τον εαυτό σου και ηθελημένα τον βασανίζεις; Βρες τον τρόπο λοιπόν να μη χαλάς τη μέρα σου.Κι όταν νιώθεις άσχημα πρόσεξε,δεν φταίνε πάντα οι άλλοι.Οι καταθλιπτικοί, που δεν συνέρχονται είναι γιατί δεν ρίχνουν νερό να σβήσουν τη φωτιά,ρίχνουν λάδι και τελειωμό δεν έχει το πρόβλημα.

Κάνε κάτι καλό για σένα επιτέλους, και σταμάτα να κρίνεις, να ζηλεύεις, να συγκρίνεσαι με εκείνους που τάχα έχουν χρήματα και όλα τα μπορούν. Όχι δεν είναι έτσι. .Δεν θέλεις να αλλάξεις; Θα υποφέρεις. Όλο το σώμα θα σου βγάζει προβλήματα. Νοιάζεσαι γιατί ο άλλος έχει μια άλφα ζωή που δεν σου αρέσει; Και ποιος σε ρώτησε; Πώς να εξουσιάζεις μια ζωή τους άλλους .Κλείνω. Κάνε μόνο τούτη την ερώτηση: "Ποιος είμαι;" Γιατί μάλλον δεν ξέρεις τον εαυτό σου και επιμένεις να μαθαίνεις για τους άλλους!

Με αγάπη 

Άννα Δεληγιάννη-Τσιουλπά

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Τα κίτρινα φύλλα του καλοκαιριού: Το μήνυμα της Φύσης."

 

&. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog ΙΔΕΟπολις     

                         *Τα κίτρινα φύλλα προειδοποιούν…

                          «φύσις κρύπτεσθαι φιλεῖ» (Ηράκλειτος)

         Υπάρχουν στιγμές που η Φύση, χωρίς να υψώνει τη φωνή της, μας μιλά με εικόνες. Δεν χρειάζονται πάντοτε οι μεγάλες καταστροφές, οι πυρκαγιές, οι πλημμύρες ή οι ακραίες θερμοκρασίες για να αντιληφθούμε ότι κάτι αλλάζει. Καμιά φορά αρκούν μερικά φύλλα ενός δέντρου για να γεννηθεί μέσα μας η απορία, ο προβληματισμός και, ίσως, μια αίσθηση ανησυχίας. Γιατί η Φύση έχει τη δική της γλώσσα και τα δικά της «σημεία στίξης». Αρκεί να είμαστε σε θέση να τη διαβάζουμε.

           Τα κίτρινα φύλλα των δέντρων τα συνηθίσαμε το Φθινόπωρο και γι’ αυτό τραγουδήθηκαν τόσο πολύ. Τόσα, όμως, κίτρινα φύλλα σε ένα δέντρο, όπως η μουριά του σπιτιού στο χωριό μου (Πιάλεια Τρικάλων), στα μέσα Αυγούστου δεν το λες και σύνηθες φαινόμενο. Η εποχή τους δεν είναι ακόμη εδώ και η εικόνα αυτή μοιάζει σαν μια μικρή παραφωνία μέσα στη φυσική κανονικότητα.

        Βλέποντας τόσα κίτρινα φύλλα μεσοκαλόκαιρο, στοχάζεσαι πως κάτι περίεργο και, εκ πρώτης όψεως, αναιτιολόγητο συμβαίνει. Η Φύση δεν μας έχει συνηθίσει σε τέτοιες «παρατυπίες». Δεν πρέπει, όμως, να ξεχνάμε και τη γνωστή αριστοτελική ρήση: «οὐδὲν μάτην ἡ φύσις ποιεῖ». Δηλαδή, η Φύση δεν πράττει τίποτα μάταια, άσκοπα ή χωρίς κάποιον ιδιαίτερο λόγο.

       Όπερ σημαίνει πως, για τον Αριστοτέλη, στον φυσικό κόσμο κάθε ον, κάθε όργανο και κάθε φαινόμενο υπηρετεί έναν συγκεκριμένο ρόλο και σκοπό, μια εσωτερική λειτουργία και μια τελολογία που συνδέεται με τη φυσική ισορροπία, την τάξη και, τελικά, τη ζωή. Η Φύση λειτουργεί με αναγκαιότητες και σχέσεις που δεν είναι πάντοτε ορατές στον άνθρωπο, αλλά υπάρχουν και καθορίζουν την πορεία των πραγμάτων.

            Το σύμπαν, μέσα στην αριστοτελική σκέψη, δεν είναι ένα άμορφο και ασύνδετο σύνολο, αλλά μια οργανωμένη πραγματικότητα, όπου κάθε τι εντάσσεται σε μια τάξη και υπηρετεί έναν σκοπό. Όταν, παρ’ όλα αυτά, παρουσιάζονται φαινόμενα «κατά παρέκκλιση», όπως τα κίτρινα φύλλα μιας μουριάς στα μέσα του καλοκαιριού, αυτά δεν είναι υποχρεωτικό να μας φοβίσουν. Οφείλουν όμως να μας προβληματίσουν και, γιατί όχι, να μας αφυπνίσουν.

        Αν, λοιπόν, βλέποντας τα κίτρινα φύλλα, αποκλείσουμε την «εσωτερική αναγκαιότητα» της Φύσης, τότε πρέπει να αναρωτηθούμε: Προς τι αυτή η βιασύνη των φύλλων της μουριάς να αποχαιρετήσουν τόσο πρόωρα τον κύριο κορμό του δέντρου; Τι είναι αυτό που διαταράσσει τη φυσική τάξη; Ποια εξήγηση μπορούμε να βρούμε που να είναι συμβατή με τη λογική και τους νόμους της φύσης;

        Ωστόσο, όπως προείπαμε, η Φύση δεν κάνει τίποτα τυχαία και το «παράδοξο» στη φύση πολλές φορές συνιστά ένδειξη μιας βαθύτερης αναγκαιότητας ή μιας μεταβολής που βρίσκεται ήδη σε εξέλιξη. Εκεί ακριβώς βρίσκεται και η αξία της παρατήρησης: Να μη μένουμε στην εικόνα, αλλά να αναζητούμε το μήνυμα που κρύβεται πίσω από αυτήν.

          Μοιραία, λοιπόν, η προσοχή μας εστιάζεται στην παρατεταμένη ανομβρία, στην ξηρασία, στη ζέστη και, γενικότερα, στην κλιματική αλλαγή. Φυσικά, όλα τα παραπάνω δεν καταπονούν μόνο τον άνθρωπο αλλά και τα δέντρα, τη χλωρίδα και συνολικά το οικοσύστημα. Η Φύση μπορεί να αντέχει, αλλά η αντοχή δεν σημαίνει απεριόριστη ανοχή. Κάποτε οι πιέσεις συσσωρεύονται και αποτυπώνονται στα πιο απλά και καθημερινά σημάδια.

         Επειδή η Φύση δεν κάνει «λάθος» και επειδή η κανονικότητα είναι εκείνη που εξασφαλίζει τη λειτουργία των φυσικών νόμων, ας προβληματιστούμε ως ανθρωπότητα για το μερίδιο των δικών μας ευθυνών. Τα κίτρινα φύλλα του καλοκαιριού είναι, ίσως, ένα μήνυμα με πολλούς αποδέκτες και πολλές αναγνώσεις. Μας αφορούν όλους, γιατί η διατάραξη της φυσικής ισορροπίας δεν γνωρίζει σύνορα, κοινωνικές τάξεις ή οικονομικές δυνατότητες.

       Κι αν θέλαμε να δώσουμε μια ακόμη βαθύτερη, φιλοσοφική διάσταση στο φαινόμενο των «κίτρινων φύλλων» του καλοκαιριού, θα μπορούσαμε να πούμε πως και στη ζωή μας, ενίοτε και λίγο παράκαιρα, εμφανίζονται τα δικά μας «κίτρινα φύλλα». Είναι τα σημάδια κόπωσης, φθοράς και αλλαγής που πολλές φορές αγνοούμε ή υποτιμούμε. Κι όμως, αυτά τα σημάδια, όταν θεωρούνται ασήμαντα, μπορούν να εξελιχθούν σε κρίση. Σε μια κρίση που ανατρέπει βεβαιότητες και επωάζει προβλήματα ικανά να υπονομεύσουν το μέλλον του πολιτισμού μας.

        Και αν αναζητήσουμε έναν ευρύτερο συμβολισμό στο μήνυμα των «κίτρινων φύλλων» και στον τρόπο με τον οποίο αντιδρά η ανθρωπότητα απέναντι σε αυτά, εύκολα οδηγούμαστε σε συμπεριφορές που περιγράφονται με το φαινόμενο του «Μαύρου Κύκνου», του «Γκρίζου Ρινόκερου» ή ακόμη και του «Ελέφαντα στο Δωμάτιο».   

              Άλλοτε, δηλαδή, εκπλησσόμαστε από κάτι που δεν περιμέναμε, άλλοτε αρνούμαστε να δούμε τον κίνδυνο που βρίσκεται μπροστά μας και άλλοτε επιλέγουμε να αγνοούμε μια πραγματικότητα που όλοι γνωρίζουμε.

         Να, λοιπόν, που ακόμη και κάποια κίτρινα φύλλα του καλοκαιριού μπορούν να μας αφυπνίσουν και να μας διδάξουν. Η Φύση δεν μας στέλνει πάντοτε προειδοποιήσεις με σειρήνες. Συχνά τις γράφει αθόρυβα πάνω στα φύλλα, στους κορμούς, στο χώμα και στον αέρα. Το ζήτημα είναι αν εμείς διαθέτουμε την ευαισθησία και την προνοητικότητα  να τις διαβάσουμε.

       Γιατί το μεγαλύτερο λάθος του ανθρώπου δεν είναι ότι δεν βλέπει τα σημάδια. Είναι ότι τα βλέπει και επιλέγει να τα θεωρεί ασήμαντα. Τα κίτρινα φύλλα μπορεί να είναι μόνο φύλλα. Μπορεί όμως να είναι και ένας καθρέφτης του κόσμου που αλλάζει. Κι αν πράγματι η Φύση δεν κάνει τίποτα μάταια, τότε ίσως αυτά τα πρόωρα κίτρινα φύλλα να μας λένε κάτι πολύ απλό και πολύ σοβαρό: Το μέλλον δεν περιμένει να το προλάβουμε. Μας προειδοποιεί ήδη.

       Γι’ αυτό οφείλουμε να λειτουργούμε ως Προμηθείς και όχι ως Επιμηθείς: Να προνοούμε πριν από την καταστροφή και όχι να θρηνούμε αφού αυτή έχει συμβεί. Γιατί, όταν τα κίτρινα φύλλα πέσουν όλα, ίσως να είναι πια αργά για να ρωτήσουμε τι μας προειδοποιούσαν.

         Κι όλα αυτά γιατί η φυσική ισορροπία δεν είναι μια αμετάβλητη κατάσταση, αλλά ένας λεπτός διάλογος ανάμεσα στη ζωή και στις συνθήκες που την περιβάλλουν. Όταν ο άνθρωπος παρεμβαίνει βίαια στους φυσικούς ρυθμούς, ο διάλογος αυτός διαταράσσεται. Και τότε ακόμη κι ένα κίτρινο φύλλο μπορεί να γίνει η σιωπηλή φωνή μιας Φύσης που μας προειδοποιεί.

         Για όλα τα παραπάνω η αρχαία φιλοσοφική σκέψη μπορεί να μας φανεί χρήσιμη.

        Στο «Κατὰ φύσιν ζῆν» η αρχαία ελληνική σκέψη δεν έβλεπε τη Φύση ως αντίπαλο του ανθρώπου, αλλά ως μέτρο και τάξη μέσα στην οποία ο άνθρωπος καλείται να ενταχθεί.

           Ο Ηράκλειτος, με τη ρήση του «φύσις κρύπτεσθαι φιλεῖ», μας υπενθυμίζει πως η αλήθεια της Φύσης δεν αποκαλύπτεται πάντοτε άμεσα. Χρειάζεται παρατήρηση, εγρήγορση και φρόνηση για να διακρίνουμε τα σημάδια της.

          Ίσως, λοιπόν, τα κίτρινα φύλλα μιας μουριάς μέσα στον Αύγουστο να μην είναι απλώς ένα παράξενο φυσικό φαινόμενο. Ίσως να είναι ένα μικρό «σήμα» που μας καλεί να ξανασκεφτούμε τη σχέση μας με τη Φύση.

         Γιατί η πρόνοια αρχίζει από την ικανότητά μας να βλέπουμε εκείνο που οι άλλοι προσπερνούν.

 https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Ιωάννης Σιδηρόπουλος "Στο 2 Το Γενικό "

 

Στο 2 Το Γενικό . Ιωάννης Σιδηρόπουλος. 

Αφιερωμένο στην Αλησμόνητη Καθηγήτρια
μου που λατρεύω στην Κυρία Χρυσούλα Λόυρη Αρμπουνιώτη .

Όπου κι Αν Υπάρχεις
Εγώ θα Σ αγαπώ
Και όσα μου χεις χαρίσει
Με ένα χαμόγελο .
Όπου κι αν υπάρχεις
Εγώ θα σ αγαπώ
Σβησμένα όνειρα με Ελπίδες
Με ένα; φιλί σου
Ψεύτικο .
Όπου κι αν υπάρχεις
Εγώ θα Είμαι κει
Και θα αναπολώ την μέρα
Που θα μαστε αιώνια μαζί.
Ότι και αν μου χεις κάνει
Εγώ θα στο χρωστώ
Και θα συναντηθούμε στο
2 το Γενικό.
Εσύ να μου μιλάς
Για Πλάτωνα Σωκράτη
Και Αρχαία Ελληνικά
Και εγώ να σου χαρίζω 1000 τριαντάφυλλα

Ένας ταλαντούχος ποιητής από τη Βόρεια Ελλάδα καταφέρνει να ξεχωρίσει σε διεθνές επίπεδο. Ο Ιωάννης Σιδηρόπουλος, με καταγωγή από τη Βέροια, Δισέγγονος της Χατούνας Παναγιωτίδου, Και Εγγονός Της Αείμνηστης Μάρθας Ιακωβίδη,και εγγονός του Αξέχαστου Αείμνηστου Ηλία Πιπερίδη .το ποίημά του συμπεριλαμβάνεται σε διεθνή ανθολογία στο Μαρόκο, εκπροσωπώντας την Ελλάδα στον χώρο της σύγχρονης ποίησης.

Ο Ιωάννης Σιδηρόπουλος γεννήθηκε στη Βέροια το 1991 και τα τελευταία χρόνια ακολουθεί με συνέπεια μια πορεία στο χώρο της σύγχρονης ελληνικής ποίησης και λογοτεχνίας, με σταθερές διακρίσεις.

Το 2023 συμμετείχε στις εκδόσεις «Παρέμβαση» με το ποίημά του «Χριστούγεννα σε ένα σπιτικό», το οποίο περιλήφθηκε στο συλλογικό έργο «Ο Χρόνος που περνά και χάνεται». Το 2024 απέσπασε Τιμητική Διάκριση για το διήγημά του στο συλλογικό βιβλίο «Φωτεινές Δροσοσταλίδες» των εκδόσεων Ηλιαχτίδα.

Η σημαντικότερη διάκριση ήρθε το καλοκαίρι του 2024, όταν το αγγλόφωνο ποίημά του «LOVE» ξεχώρισε στο Μαρόκο υπό την επιμέλεια του εκδότη Mohamed Ellaghafi, και εντάχθηκε στην παγκόσμια ποιητική ανθολογία A Global Poetic Anthology – The University of Moroccan Creators. Πρόκειται για μια συλλογή που συγκεντρώνει ποιητές από όλο τον κόσμο.

Επιπλέον, το 2025 συμμετέχει και στον νέο συλλογικό τόμο των εκδόσεων «Παρέμβαση» με τίτλο «Το Ταξίδι», με το ποίημά του «Το ταξίδι σου στο φως του Παραδείσου», που ήδη κυκλοφορεί στα βιβλιοπωλεία.

Ο Ιωάννης Σιδηρόπουλος αποτελεί ένα χαρακτηριστικό παράδειγμα νέου δημιουργού από τη Βόρεια Ελλάδα που επιμένει στην τέχνη του λόγου και καταφέρνει να ταξιδέψει την ελληνική γραφή πέρα από τα σύνορα.

Το Ποίημα του “Rooted Generation” διακρίθηκε στην Γαλλία στο Water anthology la fenetre de Paris” το 2026 και πωλείται  στο amazon το βιβλίο ..

Το 2026 Ελαβε Τιμητική διάκριση στης εκδόσεις ηλιαχτίδα για τον συλλογικό τόμο Ποίησης Ποιητική .Ψίθυροι Καρδιάς.

Στην Βαρκελώνη συμπεριλήφθηκε το ποίημα του I LOVED YOUR MORTAL BEAUTY - BARCELONA Literary Magazine - Issue 31- Hassane Yarti – το περιοδικό πωλείται στο amazon .

Σ την παγκόσμια ανθολογία «Peace for Palestine» 2026 - Συμπεριλήφθικε το ποίημα του «I Only See War» και «I Only Want Peace, What Am I Asking For?», τα οποία αποτυπώνουν την αγωνία του ανθρώπου απέναντι στη βία και εκφράζουν τη βαθιά επιθυμία για έναν κόσμο ειρηνικό. Το βιβλίο πωλείται  στο amazon . Την έκδοση επιμελήθηκαν ο διεθνώς αναγνωρισμένος Νιγηριανός ποιητής, συγγραφέας, ακτιβιστής και πρεσβευτής ειρήνης Aminu Femi Jamiu, ιδρυτής της λογοτεχνικής πλατφόρμας Home of Global Writers, και η Ελληνίδα συγγραφέας παιδικής λογοτεχνίας και ποιήτρια Εύα Λιανού Πετροπούλου,

Οι  Παραμυθένιες πένες Του Συλλεκτικού τόμου 1ου φεστιβάλ παιδικής λογοτεχνίας Κέφαλος του 2026 έχει ποιήματά του από τις εκδόσεις Κέφαλος .

Ιωάννης Σιδηρόπουλος

Anna Zanidaki "Essay on what Philosophy is."

 

Essay on what Philosophy is.

Many times people, wanting to find solutions perhaps to their own unanswered questions, have accelerated their efforts.

Examining multifaceted issues, topics, reactions and perceptions, they have struggled to arrive at and consolidate concepts, even emotions.

Challenging even our fate, in seeing, recognizing and thus deciding to fill the baggage of our mind with supplies, will always make us responsible and that the world, throughout its duration, has wanted to know.

He sought since ancient times, to read behaviors, elements, actions, so that the questions that have troubled him for years now may or may not find the answers that they always wanted to yield.

Philosophy and in itself to declare, manifest and demonstrate its desires and motivations.

He who is a friend of wisdom, but who places it in the space-time that we are going through and who will perhaps be the most suitable to constitute a part or even a quorum of these thoughts and reflections.

I am growing old, always being taught, we learn from our school books and growing up there, we feel like putting it into practice and if nothing else, it should be a kind of food, spiritual, for thought and nourishment of the cells, the vessels, which are pregnant with knowledge and its learning, perhaps even this.

We supervise our words, we try to use expressions that are passable and completely understandable, but perhaps the philosophy of our own becoming is distant from its reality.

All of this concerns me completely and I do it, so, simply, effortlessly, as my love for the wisdom of my people, my own wisdom, had encouraged me to adore the ancients and make them a warm experience of my soul.

It is not that I was a Third Class, in my own school years at that time/

But it is the love of a philologist in middle school, in high school, that made me love them and want not only to learn them, but also to make them my own, wherever and however I found their formulation.

If we search for the good within ourselves, perhaps or certainly we will discover other people, besides us, who struggled to feel the wisdom of this world, so that they could find answers to their questions and not continue to pile them up in the time vault of their own history.

It is this term that we all want in the passage of this life, to respond to, to read, and even to want to facilitate our thoughts, to touch and approach everything that contains it and give it the corresponding credit that it deserves and deserves.

The human mind will always force its best cells to be activated and never leave them in a decline and inactivity.

It prefers to keep up with its needs and to design ways and concerns such that it can be freed from phobias, fears and superstitions, as long as it accomplishes its own work.

It is enough for him to present his own achievement, as far as the concepts, the ideas that adorn everything with their own meaning and their own behavior are concerned, in order to find these answers, which may or may not reassure his nature, with the certainty that he may have contributed in his own way, and to their investigation.

Never of crimes, but of that nature that resists everything new, so as to reconcile itself with it and touch its own sensitive strings, perhaps even its own.

The human mind has always been stimulated by desires for discoveries, for rebellions such as will bring it revolutionary and not only results.

It is the efforts of every person, when he wants and can, to see beyond his own borders, so that, open-minded as he will be, he will accept other concepts and promptings that will reassure him and make him explain many inexplicable phenomena.

Questions often arise, which may even have remained unanswered, but the essence is not their answer, I believe, as much as the way, the journey we travel to reach the culmination of our research.

You see, just as Odysseus patiently waited for his Ithaca, so too should we care about our journey, its duration, rather than that ephemeral, easily responsive sight.

Studies, planning, reflections, these are what we will pursue as our guides as well as as the most competent guiding tails of each of our paths.

This route that our being will chart, so that perhaps even at great risk, we can give soul and body to research, to the sequence of phenomena and to their subsequent explanation and function at the same time.

Whoever among us loves wisdom may not become a philosopher in the eyes of others, but it will also be that step, the leap that the agility of our brain takes, so that we do not make it a slave to an atrophy and a prolonged inactive cellular organism, with its related tools and centers, never dysfunctional.

He prefers to keep up with his needs and to design ways and concerns such that he can get rid of phobias, fears, and superstitions, as long as he accomplishes his own work.

It is enough for him to present his own achievement, as far as the concepts, the ideas that adorn everything with their own meaning and their own behavior are concerned, so that he can find those answers that may or may not reassure his nature, with the certainty that he may have contributed in his own way, and to their investigation.

Never crimes, but of that nature that resists everything new, so that it can reconcile itself with it and touch its own sensitive, perhaps even its own strings.

The human mind has always been stimulated by desires for discoveries, for rebellions such as these that will bring revolutionary and not only results.

They are the efforts of every person, when he wants and can, to see beyond his own borders, so that, open-minded as he will be, he will accept other concepts and promptings that will reassure him and make him explain many inexplicable phenomena.

Questions often arise, which may even have remained unanswered, but the essence is not their answer, I believe, as much as the way, the journey we take to reach the culmination of our research.

You see, just as Odysseus patiently waited for his Ithaca, so too should we care about our journey, its duration, rather than that ephemeral, easily responsive encounter.

Studies, planning, reflections, these are what we will pursue as our guides as well as the most competent guiding tails of each of our paths.

Of this route that our being will chart, so that perhaps even at great risk, we can give soul and body to research, to the sequence of phenomena and to their subsequent explanation and function at the same time.

Whoever among us loves wisdom may not become a philosopher in the eyes of the other, certainly, but it will also be that step, the leap that the agility of our brain makes, so that we do not make it a slave to an atrophy and a prolonged inactive cellular organism, with its related tools and centers, never its dysfunction.

Terms and terminologies, which we simultaneously want to explain, see and embrace, as if they were our own, so that over time we can feel familiar with them and, if nothing else, make them one with the thoughts and benefits of them.

Over the course of so many years, there have been many times when people have wanted to learn, to claim space and time from their own, the useful and not from that which they procrastinate on, so that it passes aimlessly and useless.

It is that period of time that we accelerate processes, urge for movements and above all want and pursue our own mental and not only aspirations.

Since we all possess our stature, whatever that may be.

But the stature of our soul will be what will make us stand out and excel.

At these levels of knowledge, awareness and that diagnosis, which will make us run, never in flight, but in flight, to defeat our wants and dreams, our aspirations and hopes!

It is possible that during the course of our lives, we may hold titles, which we either acquired through stubbornness, through sleepless nights, or were given to us on the basis of honors, those we offered.

Yes, but above all, we sought not to find ourselves, ever in obscurity, but in that foreground, where with our help, small or large, we too can contribute with our small stone, to the edifice of life that is called wisdom and its philosophy.

You see, to sit down, to immerse ourselves, to immerse ourselves in ideas, values, terminologies, is not something difficult, as long as we know what we want, what we seek and above all our most serious and important duty.

To feel, to sense and to improve as people, first ourselves and then everyone else.

Thus, philosophizing about our life, its values, its concepts and above all those components of ours that lead us and guide us not to our Golgotha, but to our Ascension.

Let us not become particularly selective, but rather giving and true, with the levels of our knowledge in expanded not provinces, but cultural traditions and values, so that our own can also touch the attractions of their discovery.

Above all and especially of that knowledge, its expansion and especially of their explanation, that concepts and terminologies, have found their place and their appropriate classification, in the places of our perception and their consolidation

LEFTER SHOMO "SFIORARE IL CIELO"

 

LEFTER SHOMO

SFIORARE IL CIELO

Esistono cieli che tengono tinta in blu la cupola della mia memoria..

Cieli lontani e stracciati dalle linee supersoniche dei miei indelebili ricordi..

Cieli che là, sui nubi hanno costruito il letto a riposarmi..

Ogni domani quando mi sveglierò voglio prendere un nuovo viaggio azzurro verso l' immensità..

Non voglio presentarsi le linee di demarcazione che separano gli orizzonti dei sogni..

In ogni paura del mio pensiero cerco trovare un cielo speciale in cui mi perderò.

Un cielo pieno di tuoni e di visioni marini che mi saluta nella musica degli archi di arcobaleno..volando come corone splendenti sopra la mia testa..

Tutto il blu disponente dal cielo, l' ha riservato per sé e per i tuoi occhi..

Ecco perché insisto ogni tanto con la nostra anima toccare il cielo.

Lefter ShomoK/ 120m.p.it.

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΑΚΑΛΗΣ "Ευτυχία"

 

  Ευτυχία

Αχ φίλε

έρχεσαι σε μένα

κατηγοράς τ΄αφεντικό σου

κι εγώ σε πιστεύω

επιθυμείς κι αναζητάς

την ελευθερία

λες

κι έπειτα πας πάλι

και γλείφεις το κόκκαλο σου

μπαίνεις στο σπίτι - κλουβί

κι αισθάνεσαι ασφαλής

σίγουρος, ευτυχής.

Αχ καημένε φίλε μου.

Bahtiyar Hidayet (Azerbaijan) " Fire and İce "

 

Bahtiyar Hidayet Fire and İce


From the freezer
of a broken refrigerator
a sheep’s liver
from long ago
was found.

Like a historian
who has unearthed ancient fossils
deep within the glaciers,
the history teacher rejoiced.

With scholarly curiosity,
he searched once more
through the refrigerator’s "archive."

But when he found
out he had to buy a new fridge—
on credit—
the history teacher grew sorrowful,
like a historian
whose archive had burned.

It was a miracle:
fire and ice,
together.
The ice had set fire to the history teacher’s liver