Carpe " Ιεροτελεστία..."

 

Ο φόβος σφάζει τα αγαπώ .
Μουδιάζει το σώμα,
μόνο η ανάσα στριφογυρνά στο δωμάτιο .
Στο βάζο τα λουλούδια ασθμαίνουν .
Πηγαινοέρχομαι στο χρόνο .
Οι ώρες κυλούν,
ασκητεύω από το μύρο στο λαιμό σου .
Περπατώ στο εσωτερικό μας πάθος,
ανάμεσα σε μάτια που σκύβουν ντροπαλά .
Μιλώ με τις σκιές
ενός ρομαντισμού εφηβικού.
Ιεροτελεστία...
μόνο να κοιταζόμαστε...
να μοιραζόμαστε τις παύσεις μας...

Carpe .

...

ΕΦΗ ΧΑΝΤΖΟΥΛΗ - ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ( ΛΕΥΚΟ ΠΡΩΪΝΟ & ΕΙΡΗΝΗ)

 

ΛΕΥΚΟ ΠΡΩΪΝΟ


Προχωράς στο δρόμο που βρίσκεις εμπρός σου.
Κακοτράχαλος δρόμος, ανεμοδαρμένο μεσοκαλόκαιρο.
Λοξοδρομείς σε έναν παράδρομο, που δεν τον γνωρίζεις.
Με αθωότητα παιδική αναζητάς ψίχουλα ευτυχίας,
τις χαμένες ευκαιρίες σου απαιτείς να ΄ρθουν πίσω.
Πέρασε η φιλντισένια σου νιότη, μα εσύ ακόμη διψάς.
Με την προσευχή σου ζητάς αυτά που δεν πήρες.
Δεν ξέρεις τι ακριβώς προσδοκάς, μα ελπίζεις.
Αδημονείς μέσα στην έντονη ζάλη σου
τι θα σου φέρει η νέα σου παράτολμη πτήση.
Σε κούρασε ο κορεσμός της συνήθειας.
Μια νέα αναχώρηση σχεδιάζεις και πάλι
με την ορμητικότητα ενός χείμαρρου μαγικού.
Μονάχη σου ξενυχτάς στο μπαλκόνι της ζωής
περιμένοντας τις στιγμές, Ιέρειες, που θα διαλέξουν
το δικό σου το όνειρο, ξύπνημα λευκού πρωϊνού.


*****


ΕΙΡΗΝΗ

Κρύφτηκε το λατρεμένο φεγγάρι του Λουλουδιού
από τον πυκνό κουρνιαχτό του άγριου πόλεμου.
Ο έρωτας της κόρης δε θα πάει βαρκάδα στο γιαλό
γιατί έφυγε βιαστικά απόψε η Ειρήνη η Θαλερή.
Τ΄ όνειρο τ΄ αγοριού δε θα βγει, κρίμα, αληθινό
γιατί το σκότωσε αιφνίδια η σφαίρα ενός φαντάρου.
Δε θ΄ αρμενίσει μακριά η σκέψη μου σήμερα
γιατί τα συναισθήματά μου τα ΄πνιξε μια οβίδα.
Η μάνα μου η προκομμένη δε θα οργώσει το χωράφι
γιατί την πέτυχε, άδικα, κατάστηθα μια σφαίρα.
Ο πατέρας μου δε θα χαρεί μια κούπα γλυκό κρασί
γιατί τον έστησαν, αλίμονο, στον τοίχο του θανάτου.
Δεν θα ηχούν μελωδικά οι ψαλμωδίες στην εκκλησιά
ούτε θα φέγγουν τα κεριά στης Παναγιάς το καντήλι.
Η δροσερή σκιά του γνώριμου γεροπλάτανου στο χωριό
δε θα φιλοξενήσει τους φίλους μου να ξαποστάσουν,
γιατί η Ειρήνη αιματοβαμμένη πιάστηκε, η δόλια, αιχμάλωτη.
Μπορείς να βρεις τη Λευτεριά σου κόρη του Δία, Πανώρια,
να γεμίσεις Λιοθώρητη με ελπίδα τον ΄Ανθρωπο σήμερα.
Όλα τα παιδιά του κόσμου κρύψε στην αγκαλιά σου
και δωσ τους απλόχερα ψωμί γλυκό κι αγάπη περίσσια.
Χάρισέ τους μια ζωή γεμάτη μ΄ όνειρα και απλότητα.
Και χωρίς πλούτο μπορούν ν΄ αναπνέουν, να ζουν.
Δίχως όμως Εσένα το αύριο φαντάζει κυνήγι μιας Χίμαιρας.

Sami Mulaj "SHKUNDË PREJ DIELLI , DASHURIA" Και η απόδοσή του στα ελληνικά από την Migel Flor

 

SHKUNDË PREJ DIELLI , DASHURIA

Nën krahët e tu, hurp aromë, prush më ndezë në gji, me dy duart lart, edhe kur ledhatoj flokët e tua borë, krejt dorëzuar jam në ty. Si djalosh dehë nga bukuria, më lerë të puth në buzë, aty, e imja është perëndia, kurr, kurr nuk dua të të humbë. Sytë e tu, ardhë prej qielli, yje dritë zbritë në tokë, buzëqeshjen tënde, shkund prej dielli, kam me vehte në ketë botë. Sami Mulaj

******* ΚΛΑΔΙ ΗΛΙΟΥ, ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ Στην αγκαλιά σου ανθίζω μυστικά, κι ο πόθος μου ανάβει σαν φωτιά· στα χιόνια των μαλλιών σου όταν γέρνω, όλο μου το είναι σού το προσφέρνω. Σαν νιος που ήπιε φως απ’ την ομορφιά σου, διψώ για ένα φιλί απ’ τα χείλη τα δικά σου. Εκεί, κι οι θεοί σκύβουν να προσκυνήσουν· κι εγώ δεν θέλω οι δρόμοι μας να σβήσουν. Τα μάτια σου δυο άστρα ταξιδεύουν, κι από τον ουρανό στη γη κατεβαίνουν. Μα το χαμόγελό σου, ήλιε μου κρυφέ, είναι η πατρίδα μου σ’ αυτόν τον κόσμο, ναι. Κι αν σβήσουν οι ήλιοι, αν χαθεί η αυγή, θα σε κρατώ σαν φλόγα μες στην ψυχή. Γιατί δεν είσαι απλώς αγάπη και ζωή· είσαι ο λόγος που ανθίζει η γη. Σάμι Μουλάι Ποιητική απόδοση στα ελληνικά: Migel Flor

Σοφία Σκουλίκα - Δύο Ποιήματα

 

Κομμάτι μουσικό

όταν η βροχή πέφτει , παραθαλάσσιοι οικισμοί 

μεταμορφώνονται. 

σπίτια σαν βότσαλα υγρά 

σαν σε παραλία, 

Στη ψυχή μια καταχνιά 

που την καρδιά σκεπάζει 

οι αναμνήσεις θάλασσας σταγόνες μοιάζουν 

μελαγχολικά 

κύκλους κάνουν στην επιφάνεια του νου συνθέτουν κομμάτι μουσικό 

πολύ μελαγχολικό 

σαν από ειδυλλιακό παλιάς 

ταινίας σκηνικό.

***** 

Στο άδειο σπίτι
μια νύχτα βροχερή π

ου αφόρητη μοναξιά 

βασιλεύει 

όμως άδειο δεν είναι . 

Γεμάτο από σταγόνες 

ψυχής αδικημένης 

με πόνο ψιθυρίζει 

όσα αρνείται νους 

να πει.

 Γιατί μόνο έχει μείνει.

Σοφία Σκουλίκα

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΑΚΑΛΗΣ " Σταθερή ποιήτρια"

  

Σταθερή ποιήτρια

Τα νιάτα σου
πέρασαν ορμητικά
μπροστά μου
το λαμπερό σου πρόσωπο
τα εκφραστικά μάτια
το φωτεινό χαμόγελο
ο λόγος σου
που έρεε σαν ποτάμι
ήθελα να ήμουν
τριάντα χρόνων
να διεκδικήσω
την αγάπη σου
μα δεν είμαι
ίσως σε μια άλλη ζωή
να γευτώ τα κάλλη σου
μα τώρα
βυθίζομαι στα βιβλία μου
και εκεί βρίσκω τον έρωτα
και την αγάπη.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ"

 

ΜΟΝΟΛΟΓΟΙ


Νύχτωσε.
Πάντα νύχτωνε νωρίς στις κρυφές μας σπονδές,
τις μικρές και βιαστικές μας λειτουργίες,
γιατί οι ναοί που στεγάζαμε προσευχές και κατανύξεις,
ήταν καταφύγια αναμετρήσεων με το χρόνο
κι απάντημα της ψυχής μας με το φόβο.

Έφυγες.
Πάντα έφευγες νωρίς σαν λόγος αστέγαστος,
δοκιμασία του νου κι απροστάτευτη χαρά
γιατί μαθαίναμε να χωράμε σε αναμνήσεις
και πάνω απ’ τα ερείπια της τρομαγμένης σκέψης
ν’ ακούμε χωριστά το θρήνο των αναπολήσεων.

Ξημέρωσε.
Πάντα ξημέρωνε αργά στου ήλιου τις κρυψώνες
κι αλάργευε η ανατολή σε μιαν ανάσα δρόμο,
γιατί η νύχτα πέζευε αγλύκαντη τη ζωή μας,
στεγνώναμε στο στοχασμό τη μοναξιά του πάθους
κι η μέρα με γκρίζο φως άρχιζε απ’ τον τελειωμό της.

Γύρισες.
Πάντα γύριζες αργά σαν αμφιβολία και ελπίδα,
με μιαν αλύτρωτη ματιά και ίμερου ανατριχίλα,
γιατί μας ξάφνιαζε στο φως η σύναξη των ονείρων,
την ομορφιά μαντεύαμε στην έκσταση της σιωπής
και μονολογούσαμε τη λύτρωση με δέος ελευθερίας.

Γιώργος Αλεξανδρής

Κωνσταντίνος Ντζούνης "Η κατάπτωση της ανθρώπινης μέρας"

Η κατάπτωση της ανθρώπινης μέρας


Απόκληροι του περιθωρίου της νόησης
σ’ ελεύθερη πτώση στα λασπωμένα νερά
η άμπωτη σπρώχνει τον κύκλο της φώτισης
γενιές καταπίνει παραδομένες στην πυρά

Μια σιωπηλή κραυγή απ’ τον αυριανό κόσμο που καίνε
μετανοούν οι προδομένοι, οι προδότες παρίες δεν φταίνε
εκτροπή μιας ηλεκτρισμένης σφαίρας
η κατάπτωση της ανθρώπινης μέρας

Μικροί άτλαντες κουβαλάμε τη γη
από τις αμαρτίες λυγίζουν οι πλάτες μας
δεν υπάρχει επιστροφή, δεν υπάρχει επιλογή

Ασύμμετροι τροχοί, κυλάνε αδρανείς
σ’ ατέρμονους δρόμους, ματωμένοι οι νόμοι μας
αθρόα προσέλευση στης Στυγός την πηγή

Εναλλασσόμενοι ρόλοι προδοσίας και πίστης
για ανταπόδοση προσκυνάνε την οργή
η παλίρροια σπρώχνει το λίκνο της λήθης
με μαύρα φεγγάρια λούζεται η υπεκφυγή

Μια σιωπηλή κραυγή απ’ τη ζεστή κόλαση που μας καίνε
αμετανόητοι οι προδότες, οι προδομένοι πάντα φταίνε
έρμαια μιας ακυβέρνητης σφαίρας
η κατάπτωση της ανθρώπινης μέρας


Κωνσταντίνος Ντζούνης