Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Ρήσος το εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά του Μιχάλη Μηνιώτη "Ιστορίες από την φύση"

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ιστορίες από την φύση

Μιχάλης Μηνιώτης

Εικονογράφηση: Ευφροσύνη Γιαννάκενα, Γεωργία-Δανάη Μηνιώτη

Σελίδες: 37, Τιμή: 12,72, ISBN: 978-618-5693-49-7

Εκδόσεις Ρήσος

Κυκλοφόρησε από τις Εκδόσεις Ρήσος το νέο εικονογραφημένο βιβλίο για παιδιά του Μιχάλη Μηνιώτη Ιστορίες από την φύση.

Οι Ιστορίες από την φύση φιλοδοξούν όχι μόνο να διασκεδάσουν τα παιδιά αλλά κυρίως ν’ αφυπνίσουν την φαντασία τους, να καλλιεργήσουν την ευαισθησία τους και να τα φέρουν πιο κοντά στις αλήθειες της φύσης.

Σίγουρα τα παιδιά αλλά κι όσοι νιώθουν παιδιά μπορούν ν’ ανακαλύψουν μέσα από τις σελίδες του βιβλίου έναν κόσμο όπου η φαντασία συναντά την πραγματικότητα. Τα ζώα αποκτούν φωνή και νόηση και μέσα σε κάθε ιστορία κρύβονται μηνύματα για τον σεβασμό, τη συνεργασία, την υπευθυνότητα αλλά και την ελπίδα.

Άραγε μπορεί μια χήνα να γίνει αγριόχηνα; Θα μπορέσει ο φτωχός αγρότης να σώσει τη σοδειά του από τους τυφλοπόντικες; Πώς θα μπορέσει η μικρή υπναρού μελισσούλα να προστατέψει την κυψέλη; Τι θα συμβεί αν ο πίθηκος κι ο παπαγάλος αναλάβουν την ηγεσία των ζώων του δάσους; Και η αγωνία θα κορυφωθεί όταν η Σοφούλα η κουκουβάγια βλέπει θαμπά και πέφτει πάνω στον σκαντζόχοιρο!

Απλές ιστορίες με βαθύτερους συμβολισμούς καταγράφονται στις Ιστορίες από την φύση, που συγκινούν, προβληματίζουν κι εμπνέουν τον αναγνώστη.

Οι Ιστορίες από την φύση δεν είναι απλώς μια συλλογή παραμυθιών. Είναι ένα ταξίδι στον κόσμο των αξιών, της φαντασίας και της ανθρώπινης ψυχής, όπου κάθε ομοιότητα με πρόσωπα ή καταστάσεις της πραγματικής ζωής μόνο τυχαία δεν είναι.

Το βιβλίο κυκλοφορεί σε όλα τα ενημερωμένα βιβλιοπωλεία, καθώς και σε ηλεκτρονική μορφή (ebook).

Η ελληνική έκδοση: https://books2read.com/u/mK1ArL

Η αγγλική έκδοση: https://books2read.com/u/bzY1GD

Βιογραφικό

Ο Μιχάλης Μηνιώτης γεννήθηκε στον Πειραιά. Κατάγεται από τη Μικρά Ασία και τη Χίο και είναι Πλοίαρχος του Εμπορικού Ναυτικού. Είναι πατέρας δύο κοριτσιών κι αυτό του έδωσε το κίνητρο να ασχοληθεί με τη συγγραφή παιδικών βιβλίων. Το 2024 κυκλοφόρησε, επίσης, από τις εκδόσεις Ρήσος το πρώτο εικογραφημένο βιβλίο του για παιδιά Τα παραμύθια του μπαμπά.

Πιστεύει πως η γονική στοργή και η αγάπη δίνουν έμπνευση και ομορφιά για να συνθέσουν ένα ευαίσθητο παραμύθι.

Εκδόσεις Ρήσος

Χαρ Τρικούπη 14, 10679 Αθήνα

2106440021, 2103628976

hellasbooks.gr , acroceramo@hellasbooks.gr

Κωνσταντίνος Ντζούνης "Γιατί δεν μ’ακούει κανείς"

 

Γιατί δεν μ’ακούει κανείς

Μου αρέσει να πολεμάω τη βροχή
τον πόνο να διώχνω με τη σιωπή
να ξεκινάω όταν οι άλλοι σταματήσουν
να μην κοιτάζω πίσω

Μου αρέσει να φτάνω στα άκρα
να κλαίω χωρίς να τρέχουν δάκρυα
να ταξιδεύω στο φως
όταν βουτώ στο σκοτάδι

Μου αρέσει πολύ το μαύρο
την φλόγα που σβήνει να ανάβω
μου αρέσει πολύ να πετάω
δεν μου αρέσει να πέφτω
τα ύψη τ’ αντέχω

Μου αρέσει πολύ το άσπρο
το μελάνι που τρέχει όταν γράφω
κι όταν εξαντληθώ να σφίγγω τα δόντια

Το πεπρωμένο με οδηγεί
κλείνω τα μάτια κι αυτό θα’ ρθεί
το μυαλό φίλος και εχθρός, ο ρυθμός της ζωής

Ο χρόνος δεν έχει υπομονή
το κενό δεν γεμίζει με την αφή
γιατί δεν μ’ ακούει κανείς

LEFTER SHOMO "OSTAGGIO DEL FIOCCO"

 

LEFTER SHOMO

OSTAGGIO DEL FIOCCO

Sulla tua chioma è seduto il mio sguardo

Là ,sul fiocco che spigliato sta danzando,

Vola così fiero è libero,come una farfalla

Come l' aria dell'amore

che non puoi afferarla.

Amici,mi frusta la sua brezza spensierata

La sua chioma bella che sembra una boscaglia

Alla sua magia mi tiene legato il suo fiocco

Mi sento il suo ostaggio,mia ragazza che adoro.

Il nastro sopra quella chioma fiera

Sventola ogni tanto del mio amore la bandiera.

Lefter ShomoK/110 m.p.it.

ΣΟΦΙΑ Δ. ΝΙΝΙΟΥ «Τρεις του Σεπτέμβρη»

 

«Τρεις του Σεπτέμβρη», Σοφία Δ. Νινιού

   Ανηφορίζοντας τα σκαλοπάτια μέτραγα τις μέρες πίσω. Μία, δύο, τρεις οι μέρες του Σεπτέμβρη, που μυρίζει καλοκαίρι για καλή μας τύχη. Ένας στίχος φταίει, που πάντα η τρίτη μέρα του Φθινοπώρου, είναι μέρα συνάντησης.

   «Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες τρεις του Σεπτέμβρη…» λογαριάζω κάθε χρόνο χωρίς ποτέ να λάβω σοβαρά υπ’ όψιν πως μπαξέδες δεν υπάρχουν εδώ και χρόνια στη ζωή μου. Κι όταν υπήρχαν, δεν ήξερα πως κρύβαν συναντήσεις. Πάντα χάνουμε κάτι από κάθε σκέψη, όσο κι αν τρυπώσει βαθιά στην καρδιά μας ˙ άλλοτε το μισό της, άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο. Τη μέρα αυτή έχω πάντα το χρόνο. Αδυνατώ όμως να βρω τον τόπο. Το άτοπον του πράγματος φυσικό ν’ ακυρώνει τη συνάντηση κατ’ έτος.

   Εγώ όμως επιμένω. Γυρνάει στο μυαλό μου ο στίχος και ο ήχος του μαζί με τη φωνή σου. Συνήθιζες να τον ψελλίζεις και να τον μουρμουράς με μια δικιά σου μελωδία πιο μυστήρια κι από την άτοπη συνάντηση. Περίεργη συνήθεια. Κι ασυνήθιστη. Από κάθε άποψη.

   Όταν εξαφανίστηκες εκείνες τις τρεις του Σεπτέμβρη χωρίς γράμμα και γραφή, έμεινα να κοιτάω το ημερολόγιο στον τοίχο. Δεν είχα προλάβει καλά-καλά να γυρίσω τη σελίδα στο Σεπτέμβρη και βρέθηκα να σημειώνω την ημερομηνία στην καρδιά μου. Περνάει ο χρόνος κι ο καιρός κι ακόμα να με ξαναβρείς.

   Ευτυχώς κρατάει το καλοκαίρι ακόμα φέτος. Και για καλή μου τύχη η σελήνη ανέτειλε πρωτομηνιά. Μπορεί και πάλι να μη φάνηκες αλλά το φεγγάρι την τρίτη μέρα του Σεπτέμβρη είναι τριών ημερών. Πάνω στην ώρα που μαρτυράει τις διαθέσεις του καιρού. Ο παππούς μου μ’ είχε μάθει να το κοιτάω κι ανάλογα ν’ αποφαίνομαι. «Πάνω το φεγγάρι κάτω ο καπετάνιος. Κάτω το φεγγάρι πάνω ο καπετάνιος» μου έλεγε. Και στο δικό μου το καράβι αυτή τη φορά πρέπει ν’ ανέβω στην κουβέρτα. Δύσκολα τα πράματα προμηνύονται. Δε θ’ αφήσω το τιμόνι λεπτό. Αλλά σάμπως τ’ άφησα και ποτέ; Δεν έχω ν’ αφήσω κανέναν στο πόδι μου. Άχρηστη γνώση η ρήση του παππού παραδομένη στους αιώνες; Αφύπνιση!

   Κάθε φεγγάρι με τη χάρη του. Και το μυστήριό του. Μετράει το δικό του χρόνο. Είκοσι οχτώ οι μέρες του. Οι νύχτες του; Εγώ τις νύχτες του το ψάχνω. Τότε μπορεί και σου μιλάει. Είναι το φως που μεγαλώνει χωρίς ποτέ στ’ αλήθεια να γίνει φως. Και πάνω που μπορεί το μπόι του να υψωθεί, αρχίζει και χάνεται. Σώνεται σωστό κεράκι.

  Ανιούσα και κατιούσα ορισμένη και κανονική. Αν το κοιτάς στο διάγραμμα. Γιατί δε συνταυτίζεται με γεγονότα και διαθέσεις. Επιρρεπές πάντα σε εκπλήξεις.

   Κι απόψε ανηφορίζοντας τα σκαλοπάτια της Ακτής του Ήλιου, με το Ζέφυρο να μου δροσίζει την ψυχή, μου θύμισε ότι οι μέρες, που χωράνε στην παλάμη μου, μένουν πίσω. Μία, δύο, τρεις οι μέρες του Σεπτέμβρη, που μυρίζει καλοκαίρι για καλή μου τύχη. Το φεγγαράκι το σοφό της τρίτης μέρας έτσι καθώς στεκόταν στο μενεξελί δειλινό, μου ψιθύρισε στην καρδιά: Σήκω! Έλα! Σήκω, καπετάνιο! Το καράβι σου σε περιμένει. Δεν πάει πουθενά χωρίς εσένα. Μόνο πέτα τ’ άχρηστα να μη βαραίνει. Βίρα τις άγκυρες γι’ άγνωστα μέρη!

Σοφία Δ. Νινιού

Bahtiyar Hidayet (Azerbaijan) "While Looking at Jennifer Lopez's Photo"

 While Looking at Jennifer Lopez's Photo

-

Your photo in underwear

Affects the human subconscious.

Your body is like an ancient hourglass,

And you are a modern lady.

Time itself grows old, but you do not.

-

Your body is like an hourglass,

And perhaps because of this,

You have as many admirers as grains of sand.

-

Your body is like an hourglass.

The wristwatches of those who are in love with you

Check their pulses like doctors.

They have found heart pain.

-

Your body is like an hourglass,

And

Wall clocks have grown old.

Now the hands of those clocks

Are like old people walking on three legs.

-

And

You, on two legs, are both

The most beautiful woman in this world

And the most beautiful in heaven.

-

You are also like wine.

As the years pass, your quality increases,

And you drive people out of their minds.

-

But your voice

Is melodious like the sound of a clock.

In what pleasant hour

Of God's good mood did you come into this world?

-

This is the most beautiful poem

Written for you.

Save its author

From this hell.

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Σπίτια-κουφάρια: Η Ελλάδα που αργοσβήνει…"

  *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"

        Περπατώντας τελευταία στα χωριά της ελληνικής υπαίθρου, στάθηκα μπροστά σε κάποια παλιά, εγκαταλειμμένα σπίτια. Οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι, οι κλειστές πόρτες και οι χορταριασμένες αυλές με γέμισαν μελαγχολία. Δεν είδα μόνο ερείπια, αλλά αποτυπώματα ανθρώπων και μιας ζωής που κάποτε υπήρχε και σήμερα σιωπά. Η εικόνα αυτή έγινε αφορμή για σκέψη και προβληματισμό. Έτσι γεννήθηκε το κείμενο που ακολουθεί, ως ένας μικρός φόρος μνήμης σε μια Ελλάδα που αλλάζει.

               Μπροστά στο σπίτι-κουφάρι ένιωσα μια βαθιά μελαγχολία, όχι μόνο για την εικόνα της εγκατάλειψης, αλλά κυρίως για όσα αόρατα εξακολουθούσαν να κατοικούν μέσα του. Φαντάστηκα φωνές, πρόσωπα, παιδικά βήματα, γιορτές, αγωνίες και καθημερινές στιγμές που κάποτε γέμιζαν τους χώρους του. Ένιωσα πως οι ραγισμένοι τοίχοι δεν ήταν απλώς πέτρες, αλλά πληγωμένες σελίδες μιας ζωής που έφυγε, αφήνοντας πίσω της τη σιωπή, τη μνήμη και ένα αναπάντητο ερώτημα για το αύριο.

         Τα χωριά μας, τα ελληνικά χωριά, που άλλοτε έσφυζαν από ζωή, φωνές και από το ηχηρό «καλημέρα» του γείτονα ή του συγχωριανού μας, τώρα ολοένα και περισσότερο τα χαρακτηρίζουν η σιωπή, η ερημιά και η εγκατάλειψη. Εκεί όπου κάποτε υπήρχε η καθημερινή ανθρώπινη παρουσία, σήμερα κυριαρχεί μια παράξενη και βαριά σιωπή.

             Οι γειτονιές τείνουν να εκλείψουν και τα παλιά ασβεστωμένα σπίτια, κήρυκες της αισθητικής και της καθαριότητας της ελληνικής επαρχίας, τα αντικαθιστούν οι μισογκρεμισμένοι τοίχοι, οι διαλυμένες κεραμοσκεπές και οι χορταριασμένες αυλές. Είναι μια εικόνα που δεν πληγώνει μόνο το βλέμμα, αλλά και τη μνήμη.
                                            Είναι τα «Σπίτια-Κουφάρια».

         Φαίνεται πως, όταν φεύγουν οι άνθρωποι, γεράζουν και πεθαίνουν και τα σπίτια. Πόσο κοντά στην αλήθεια βρίσκεται και ο στίχος «Αχ! το σπιτάκι μου κι αυτό είχε ψυχή». Γιατί η ψυχή ενός σπιτιού δεν βρίσκεται μόνο στους τοίχους και στα αντικείμενά του, αλλά κυρίως στους ανθρώπους που κάποτε του έδωσαν ζωή.
      Ένα σπίτι στο χωριό δεν ήταν απλά ένας χώρος στέγασης της οικογένειας. Ήταν ταυτόχρονα κι ένας χώρος που κάποτε είχε φωνές, τραγούδια, αναστεναγμούς, τον καθημερινό μόχθο των ενοίκων, γιορτές, παιδιά, όνειρα, διαψεύσεις... Ήταν ένας μικρός κόσμος ζωής, ένα καταφύγιο μνήμης και ένα κομμάτι της προσωπικής και συλλογικής μας ιστορίας.

              Ένα σπίτι στο χωριό διασώζει τη μνήμη μιας άλλης ζωής, σε άλλη εποχή, και ταυτόχρονα μας καλεί σε έναν αναστοχασμό γι’ αυτά που χάνονται, για αυτά που ζούμε και για αυτά που έρχονται. Μέσα στους άδειους χώρους του μπορούμε ακόμη να «ακούσουμε» τον απόηχο μιας ζωής που πέρασε και να αναρωτηθούμε τι αφήνουμε εμείς πίσω μας.
          Τα σπίτια-κουφάρια μας παρακινούν να θυμηθούμε τους ανθρώπους που έζησαν σε αυτά και να συλλογιστούμε πως χώρος και άνθρωποι αλληλονοηματοδοτούνται και πως τα υλικά στοιχεία, χωρίς την ανθρώπινη πνοή και φροντίδα, εύκολα φθείρονται και ζουν τη δική τους «μοναξιά». Οι τοίχοι μένουν, αλλά χωρίς τους ανθρώπους που τους έδωσαν νόημα μοιάζουν ανήμποροι να αφηγηθούν ολόκληρη την ιστορία τους.

             Τα σπίτια-κουφάρια δηλώνουν με τον πιο εμφαντικό τρόπο την ερήμωση της ελληνικής υπαίθρου. Μία ερήμωση που σ’ αυτήν δεν αντανακλάται μόνον η οικιστική υποβάθμιση (παλιά σπίτια-σκιάχτρα), αλλά και η οικονομική και κοινωνική κρίση.

         Τα σπίτια-κουφάρια λειτουργούν ως οι πρεσβευτές μιας στρεβλής ανάπτυξης του νεοελληνικού κράτους (αστυφιλία, υδροκεφαλισμός...),μιας ανάπτυξης που συγκέντρωσε ανθρώπους, ευκαιρίες και ελπίδες στα μεγάλα αστικά κέντρα και άφησε την ύπαιθρο να αδειάζει αργά και σταθερά.           Θα ήταν παράλειψη, όμως, να μην επισημάνουμε πως τα «σπίτια-κουφάρια» σηματοδοτούν και την πληθυσμιακή συρρίκνωση της χώρας μας. Το δημογραφικό ως εθνικό πρόβλημα είναι συνυφασμένο με την εγκατάλειψη της υπαίθρου. Τα σπίτια-κουφάρια προειδοποιούν πως οι πληθυσμιακές ασυνέχειες συνιστούν εθνικό πρόβλημα. Κάθε σπίτι που κλείνει οριστικά είναι, κατά μία έννοια, και ένας κρίκος της κοινωνικής συνέχειας που αποδυναμώνεται.

           Τα σπίτια-κουφάρια είναι τα σύμβολα μιας Ελλάδας που σταδιακά γερνά, αδειάζει και χάνει τη συνέχεια της ζωής της. Είναι μια σιωπηλή αποτύπωση της δημογραφικής, κοινωνικής και πολιτισμικής μας πραγματικότητας, αλλά και ένα καμπανάκι που καλεί την κοινωνία να ξανασκεφτεί το μέλλον της υπαίθρου.
             Τα σπίτια-κουφάρια δεν είναι μόνον τα ερείπια του χθες αλλά και μία προειδοποίηση για το αύριο. Η εικόνα τους δεν πρέπει να μας αφήνει αδιάφορους, γιατί μέσα από αυτήν καθρεφτίζεται ένα μέρος του δικού μας μέλλοντος.
          Είναι οι ενοχές μας και η αμνησία μας για το αύριο. Είναι η σιωπηλή υπενθύμιση ότι πολλές φορές αρκούμαστε να θρηνούμε ό,τι χάθηκε, χωρίς να αναρωτιόμαστε έγκαιρα για ό,τι ακόμη μπορεί να σωθεί.

                Κάποιοι, μπροστά σε αυτά τα σπίτια-κουφάρια, νοσταλγούν τη ζωή που χάθηκε, θυμούνται τους ανθρώπους που έφυγαν και αναπολούν την απλότητα ή τον μινιμαλισμό που σωριάστηκαν στην αγωνία και στη σπουδή της σύγχρονης εποχής να ξεχωρίσουμε και να νιώσουμε ευτυχισμένοι στο περιττό και στο φανταχτερό.

            Ίσως, τελικά, αυτά τα ερείπια να μας θυμίζουν πως η ευτυχία δεν ταυτίζεται πάντοτε με την αφθονία.
       Ωστόσο, μπροστά στα σπίτια-κουφάρια της ελληνικής υπαίθρου όλοι μας νιώθουμε κάποιο φόβο, όχι τόσο για την αισθητική των χωριών μας, αλλά για τη διάδοχη κατάσταση. Ο φόβος αυτός αφορά κυρίως το αν θα υπάρξουν άνθρωποι που θα ξαναγεμίσουν αυτούς τους χώρους με ζωή, φωνές, οικογένειες και δημιουργία.
        Μπροστά στα σπίτια-κουφάρια μπορεί η νοσταλγία και η μελαγχολία να είναι τα κυρίαρχα συναισθήματα. Ωστόσο, εμείς οφείλουμε να υπερβούμε αυτά τα συναισθήματα και να δούμε την πραγματικότητα κατάματα και να μην τα αναγάγουμε όλα στη νομοτέλεια της ζωής και στην εξουσία του ολετήρα χρόνου. Γιατί δεν είναι όλα μοιραία. Πολλά εξαρτώνται από τις επιλογές, τις πολιτικές και τη συλλογική μας ευθύνη.

           Ακόμη και τα σπίτια-κουφάρια κάτι μπορούν να μας διδάξουν. Μας διδάσκουν ότι οι κοινωνίες, όπως και τα σπίτια, χρειάζονται ανθρώπους για να παραμένουν ζωντανές. Χρειάζονται μνήμη, φροντίδα και προοπτική. Και ίσως το σημαντικότερο μάθημά τους είναι αυτό: Ότι ένα σπίτι μπορεί να σωθεί, μια γειτονιά μπορεί να ξαναζωντανέψει και ένα χωριό μπορεί να αποκτήσει ξανά φωνή, αρκεί να μη θεωρήσουμε την εγκατάλειψη αναπόφευκτη. 

       Κι όμως, τα «σπίτια-κουφάρια» δεν πρέπει να τα βλέπουμε μόνο ως μνημεία μιας ζωής που έφυγε. Είναι κυρίως ένα σιωπηλό μήνυμα προς τη σημερινή Ελλάδα και μια προειδοποίηση για το αύριο.

         Μας θυμίζουν πως όταν αδειάζει η ύπαιθρος, αδειάζει ένα κομμάτι της ίδιας της χώρας. Γιατί η Ελλάδα δεν γεννιέται ούτε αναπνέει μόνο στις πόλεις. Τρέφεται από τη γη, τα χωριά, την παραγωγή, τη μνήμη και τους ανθρώπους της. Αν θέλουμε μια Ελλάδα ζωντανή και με συνέχεια, οφείλουμε να ξαναδώσουμε στην ύπαιθρο ζωή, ανθρώπους, ευκαιρίες και μέλλον.

                   Τα σπίτια-κουφάρια ας γίνουν αφετηρία αναγέννησης

 https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΜΟΛΑΡΗ "ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ"

 

Φωτογραφία : . Νίκος Μανωλίδης.

ΟΙ ΚΥΡΙΑΚΕΣ

Γλυκόπικρες οι Κυριακές

με αναμνήσεις χαρμολύπης

που σκαρφαλώνουν σκανταλιάρικα

στα γερμένα τα κλαδιά,

ενός κλαμένου ουρανού

σπουργίτια γκρίζα.

Σ’ ένα παράθυρο μισάνοιχτο

στέκομαι μπροστά,

τα μυστικά της θάλασσας

το κύμα μουρμουρίζει.

Μες στον αφρό σεντούκι ξύλινο

στάζει η σκουριά στην πλημμυρίδα των ονείρων μου.

Άραγε φως ή σκοτάδι θάβρω  αν σπάσω τα δεσμά του;

Λέω να περιμένω μήπως ηλιόφωτο κοράλλι ξεπηδήσει

να κάψει τ’ αγριόχορτα που στις πληγές μου φύτρωσαν.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ ΒΑΣ. ΜΟΛΑΡΗ

ΑΥΓΟΥΣΤΟΣ 2026

H Παρασκευή Mόλαρη  είναι πτυχιούχος Αγγλικής και Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και πτυχιούχος του Τμήματος Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου πανεπιστημίου με ειδίκευση στη νομική, οικονομική, τεχνική και λογοτεχνική μετάφραση με μεταπτυχιακή εξειδίκευση MASTER 1 στα προαναφερθέντα πεδία μετάφρασης στο πανεπιστήμιο Paul Valery Montpelliet 3. Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ΜΑSTER 2 στη Νεότερη ελληνική Ιστορία και Ιστορία της Εκπαίδευσης από το πανεπιστήμιο PAUL VALERY MONTPELLIER 3. 

Μιλάει άριστα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και πολύ καλά ισπανικά, ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στα τουρκικά . Άρθρα και μεταφράσεις της για την Ιστορία της εκπαίδευσης  καθώς και μεταφράσεις ποιητών έχουν δημοσιευθεί στα επιστημονικά περιοδικά ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ , ACADEMIA στο Πανεπιστημιακό Δίκτυο Πολιτικής Ανώτατης Εκπαίδευσης του πανεπιστημίου Πατρών , και σε πολλά έγκριτα περιοδικά λογοτεχνίας.

Είμαι μεταπτυχιακή ερευνήτρια του μεταπτυχιακού προγράμματος σπουδών ΙΣΤΟΡΙΑ ΗΘΙΚΗ ΚΑΙ ΚΟΙΝΩΝΙΟΛΟΓΙΑ ΤΗΣ ΙΑΤΡΙΚΗΣ, στην Ιατρική σχολή του Πανεπιστημίου Αθηνών.

Έχει παρουσιάσει και μεταφράσει από τα ελληνικά στα γαλλικά , αγγλικά, ιταλικά και ισπανικά πλήθος ποιημάτων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών.

Έχει εργαστεί στη δημόσια , ιδιωτική και φροντιστηριακή εκπαίδευση. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης, της Επιστημονικής Ένωσης ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ , της Πανελλήνιας ΄Ενωσης Επαγγελματιών Μεταφραστών Ιονίου Πανεπιστημίου και της Αστρονομικής Εταιρείας της Κέρκυρας ως ερασιτέχνης αστρονόμος (2001-2010) και μελος της επιτροπής του διαγωνισμού ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ στο Δήμο Νίκαιας.

Από το 2019 μέχρι και σήμερα διευθύνει και διδάσκει στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ . Από το 2022 διοργανώνει και παρουσιάζει τις εκδηλώσεις ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΟΝ 21^ο αιώνα υπό την αιγίδα της Πνευματικής Εστίας Νίκαιας. Από τον Δεκέμβριο του 2025 είναι παραγωγός της ραδιοφωνικής εκπομπής ΣΤΙΓΜΙΟΤΥΠΑ ΓΝΩΣΗΣ στον σταθμό της Πνευματικής Εστίας Νίκαιας. Έχει μεταφράσει στα γαλλικά οχτώ ποιητικές συλλογές νεοελλήνων ποιητών που έχουν εκδοθεί και κυκλοφορούν και δύο υπό έκδοση, και μία συλλογή διηγημάτων στα ιταλικά.Από τις εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ, κυκλοφορούν οι  ποιητικές της συλλογές  ΛΟΓΟΣΤΑΛΙΔΕΣ  Ένα παρελθόν ένα παρόν και χίλια μέλλοντα (Μάρτιος 2023) και ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗΣ (Ιούλιος 2025).