ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ ΒΕΛΛΟΥ " Στο Καλαμάκι υπήρχε ένας σκύλος"

Στο Καλαμάκι υπήρχε ένας σκύλος 

Στο Καλαμάκι στο ντόκο υπήρχε ένας σκύλος, ένα φίλος πιστός για τους ναυτικούς που δούλευαν στα γύρω κότερα . Νύχτα το έφεραν και τον παράτησαν κάποιοι που δεν αγαπούν τα ζώα .Δεν ήταν διακοσμητικό στοιχειό, πάλευε σκληρά για το μεροκάματο του κάθε μέρα . 

Α ήταν πιστός εργάτης πρόσεχε τα κότερα και ειδοποιούσε την νύχτα αν περνούσε κανείς στον τόκο .Δεν ήταν αποκλειστική ιδιοκτησία κανενός, πάντα έδινε ένα γλείψιμο αγάπης σε εκείνους που τον χάιδευαν και τον τάιζαν .Μας χάρισε όλο του το είναι . 

Σιγά σιγά είχε καταλάβει σημαντική θέση στην ψυχή όλων μας .Έτσι έμαθα μια πτυχή ανθρωπινή του . 

Ένιωθε την φροντίδα μας, την στοργή μας, εμείς τον πλέναμε τον αγκαλιάζαμε τρυφερά . κάποιος ναύτης του έφτιαξε και ένα σπιτάκι .Μαζί του μοιραζόμασταν το φαγητό μας .Εκείνος μας αγαπούσε άδολα ,όπως ξέρουν να αγαπούν μονό τα ζώα. Έζησε κοντά μας πέντε χρόνια . 

Ώσπου ένα ανθρώπινο ζουλάπι απρόσεκτο χτύπησε τον φίλο μας με ένα αυτοκίνητο και τον παράτησε ματωμένο .Ο καημένος ο φίλος μας είχε πληρώσει ακριβά την πίστη του σε μας. Τον πήγαμε στο γιατρό αλλά δεν ήταν τυχερό να γλυτώσει . 

Όσο έζησε μας χάρισε όλο του το είναι όπως κάνουν μονό τα ζώα .Ίσως για πολλούς από εμάς τους ναυτικούς ήταν ένας από τους λίγους φίλους που έχουμε .Βλέπεις ταξιδεύουμε πολύ και δεν έχουμε φίλους πολλούς στην στεριά .

Αυτά μου είπε ο καπεταν –Κίμωνας μια βραδιά και εγώ ένοιωσα ότι όφειλα να τα καταγράψω. . .

 ΣΟΦΙΑ ΣΚΟΥΛΙΚΑ ΒΕΛΛΟΥ 2-7 2018

​Ευφροσύνη Στρατιώτη "ΑΠΟΣΤΑΓΜΕΝΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ"

Φωτογραφία ​Ευφροσύνη Στρατιώτη

ΑΠΟΣΤΑΓΜΕΝΕΣ ΑΛΗΘΕΙΕΣ

​Αχανής ο χρόνος στάζει
φθινοπωρινά απογεύματα
που δεσπόζουν
έρωτες αμετάκλητοι.

​Κι εσύ σέρνεις τον ίσκιο σου,
μετρώντας παρήγορα βλέμματα που μουσκεύουν
το άδοξο τέλος
μιας αγέννητης αγάπης.

​Αποσταγμένες αλήθειες
για έρωτες ανεκπλήρωτους
στους ψίθυρους της πλάνης.

​Μελαγχολικά τα μάτια
αναγγέλνουν χαμηλόφωνα
μονόχνωτα απογεύματα.

​Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

Η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη είναι απόφοιτος της σχολής Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ Ξυνή. Παρακολουθεί μαθήματα Σχέσεων και Επικοινωνίας στο Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας διαρκώς τις γνώσεις και την προσωπική της εξέλιξη.

Ποιήματά της έχουν αναρτηθεί στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη. Δημοσιεύσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Homo Universalis – Γεωργία Κοτσόβολου, καθώς και στα Fractalart.gr, Storywits, polismagazino.gr (Polispress), Υδράνη, Texnes Online,logodiadromes.gr.

Έχει συμμετάσχει σε εκδήλωση ποίησης του Δήμου Νίκαιας με θέμα «Φύση–Άνθρωπος». Παράλληλα, έχει λάβει μέρος σε αξιόλογες συλλογικές εκδόσεις, όπως στο «5ο Ανθολόγιο Ομάδας Ποιητική Έλξη – Απόπειρα Φωτός» και στο «Ανθολόγιο των μελών» από το Ποιητικό Εργαστήρι Θρυαλλίδας.

Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Θαύμα των ανθρώπων» από τις Εκδόσεις Δρόμων.

Carpe " Ιεροτελεστία..."

 

Ο φόβος σφάζει τα αγαπώ .
Μουδιάζει το σώμα,
μόνο η ανάσα στριφογυρνά στο δωμάτιο .
Στο βάζο τα λουλούδια ασθμαίνουν .
Πηγαινοέρχομαι στο χρόνο .
Οι ώρες κυλούν,
ασκητεύω από το μύρο στο λαιμό σου .
Περπατώ στο εσωτερικό μας πάθος,
ανάμεσα σε μάτια που σκύβουν ντροπαλά .
Μιλώ με τις σκιές
ενός ρομαντισμού εφηβικού.
Ιεροτελεστία...
μόνο να κοιταζόμαστε...
να μοιραζόμαστε τις παύσεις μας...

Carpe .

...

ΕΦΗ ΧΑΝΤΖΟΥΛΗ - ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ( ΛΕΥΚΟ ΠΡΩΪΝΟ & ΕΙΡΗΝΗ)

 

ΛΕΥΚΟ ΠΡΩΪΝΟ


Προχωράς στο δρόμο που βρίσκεις εμπρός σου.
Κακοτράχαλος δρόμος, ανεμοδαρμένο μεσοκαλόκαιρο.
Λοξοδρομείς σε έναν παράδρομο, που δεν τον γνωρίζεις.
Με αθωότητα παιδική αναζητάς ψίχουλα ευτυχίας,
τις χαμένες ευκαιρίες σου απαιτείς να ΄ρθουν πίσω.
Πέρασε η φιλντισένια σου νιότη, μα εσύ ακόμη διψάς.
Με την προσευχή σου ζητάς αυτά που δεν πήρες.
Δεν ξέρεις τι ακριβώς προσδοκάς, μα ελπίζεις.
Αδημονείς μέσα στην έντονη ζάλη σου
τι θα σου φέρει η νέα σου παράτολμη πτήση.
Σε κούρασε ο κορεσμός της συνήθειας.
Μια νέα αναχώρηση σχεδιάζεις και πάλι
με την ορμητικότητα ενός χείμαρρου μαγικού.
Μονάχη σου ξενυχτάς στο μπαλκόνι της ζωής
περιμένοντας τις στιγμές, Ιέρειες, που θα διαλέξουν
το δικό σου το όνειρο, ξύπνημα λευκού πρωϊνού.


*****


ΕΙΡΗΝΗ

Κρύφτηκε το λατρεμένο φεγγάρι του Λουλουδιού
από τον πυκνό κουρνιαχτό του άγριου πόλεμου.
Ο έρωτας της κόρης δε θα πάει βαρκάδα στο γιαλό
γιατί έφυγε βιαστικά απόψε η Ειρήνη η Θαλερή.
Τ΄ όνειρο τ΄ αγοριού δε θα βγει, κρίμα, αληθινό
γιατί το σκότωσε αιφνίδια η σφαίρα ενός φαντάρου.
Δε θ΄ αρμενίσει μακριά η σκέψη μου σήμερα
γιατί τα συναισθήματά μου τα ΄πνιξε μια οβίδα.
Η μάνα μου η προκομμένη δε θα οργώσει το χωράφι
γιατί την πέτυχε, άδικα, κατάστηθα μια σφαίρα.
Ο πατέρας μου δε θα χαρεί μια κούπα γλυκό κρασί
γιατί τον έστησαν, αλίμονο, στον τοίχο του θανάτου.
Δεν θα ηχούν μελωδικά οι ψαλμωδίες στην εκκλησιά
ούτε θα φέγγουν τα κεριά στης Παναγιάς το καντήλι.
Η δροσερή σκιά του γνώριμου γεροπλάτανου στο χωριό
δε θα φιλοξενήσει τους φίλους μου να ξαποστάσουν,
γιατί η Ειρήνη αιματοβαμμένη πιάστηκε, η δόλια, αιχμάλωτη.
Μπορείς να βρεις τη Λευτεριά σου κόρη του Δία, Πανώρια,
να γεμίσεις Λιοθώρητη με ελπίδα τον ΄Ανθρωπο σήμερα.
Όλα τα παιδιά του κόσμου κρύψε στην αγκαλιά σου
και δωσ τους απλόχερα ψωμί γλυκό κι αγάπη περίσσια.
Χάρισέ τους μια ζωή γεμάτη μ΄ όνειρα και απλότητα.
Και χωρίς πλούτο μπορούν ν΄ αναπνέουν, να ζουν.
Δίχως όμως Εσένα το αύριο φαντάζει κυνήγι μιας Χίμαιρας.

Sami Mulaj "SHKUNDË PREJ DIELLI , DASHURIA" Και η απόδοσή του στα ελληνικά από την Migel Flor

 

SHKUNDË PREJ DIELLI , DASHURIA

Nën krahët e tu, hurp aromë, prush më ndezë në gji, me dy duart lart, edhe kur ledhatoj flokët e tua borë, krejt dorëzuar jam në ty. Si djalosh dehë nga bukuria, më lerë të puth në buzë, aty, e imja është perëndia, kurr, kurr nuk dua të të humbë. Sytë e tu, ardhë prej qielli, yje dritë zbritë në tokë, buzëqeshjen tënde, shkund prej dielli, kam me vehte në ketë botë. Sami Mulaj

******* ΚΛΑΔΙ ΗΛΙΟΥ, ΕΡΩΤΑ ΜΟΥ Στην αγκαλιά σου ανθίζω μυστικά, κι ο πόθος μου ανάβει σαν φωτιά· στα χιόνια των μαλλιών σου όταν γέρνω, όλο μου το είναι σού το προσφέρνω. Σαν νιος που ήπιε φως απ’ την ομορφιά σου, διψώ για ένα φιλί απ’ τα χείλη τα δικά σου. Εκεί, κι οι θεοί σκύβουν να προσκυνήσουν· κι εγώ δεν θέλω οι δρόμοι μας να σβήσουν. Τα μάτια σου δυο άστρα ταξιδεύουν, κι από τον ουρανό στη γη κατεβαίνουν. Μα το χαμόγελό σου, ήλιε μου κρυφέ, είναι η πατρίδα μου σ’ αυτόν τον κόσμο, ναι. Κι αν σβήσουν οι ήλιοι, αν χαθεί η αυγή, θα σε κρατώ σαν φλόγα μες στην ψυχή. Γιατί δεν είσαι απλώς αγάπη και ζωή· είσαι ο λόγος που ανθίζει η γη. Σάμι Μουλάι Ποιητική απόδοση στα ελληνικά: Migel Flor

Σοφία Σκουλίκα - Δύο Ποιήματα

 

Κομμάτι μουσικό

όταν η βροχή πέφτει , παραθαλάσσιοι οικισμοί 

μεταμορφώνονται. 

σπίτια σαν βότσαλα υγρά 

σαν σε παραλία, 

Στη ψυχή μια καταχνιά 

που την καρδιά σκεπάζει 

οι αναμνήσεις θάλασσας σταγόνες μοιάζουν 

μελαγχολικά 

κύκλους κάνουν στην επιφάνεια του νου συνθέτουν κομμάτι μουσικό 

πολύ μελαγχολικό 

σαν από ειδυλλιακό παλιάς 

ταινίας σκηνικό.

***** 

Στο άδειο σπίτι
μια νύχτα βροχερή π

ου αφόρητη μοναξιά 

βασιλεύει 

όμως άδειο δεν είναι . 

Γεμάτο από σταγόνες 

ψυχής αδικημένης 

με πόνο ψιθυρίζει 

όσα αρνείται νους 

να πει.

 Γιατί μόνο έχει μείνει.

Σοφία Σκουλίκα

ΓΡΗΓΟΡΗΣ ΣΑΚΑΛΗΣ " Σταθερή ποιήτρια"

  

Σταθερή ποιήτρια

Τα νιάτα σου
πέρασαν ορμητικά
μπροστά μου
το λαμπερό σου πρόσωπο
τα εκφραστικά μάτια
το φωτεινό χαμόγελο
ο λόγος σου
που έρεε σαν ποτάμι
ήθελα να ήμουν
τριάντα χρόνων
να διεκδικήσω
την αγάπη σου
μα δεν είμαι
ίσως σε μια άλλη ζωή
να γευτώ τα κάλλη σου
μα τώρα
βυθίζομαι στα βιβλία μου
και εκεί βρίσκω τον έρωτα
και την αγάπη.