Carpe " Διαφυγή..."

 

Αντίξοες οι συνθήκες επιβίωσης,
οι αυθαιρεσίες οδήγησαν στην πτώση .
Αντιστρέφοντας τις λέξεις
κάναμε την καρδιά δειλή,
έτσι φτιάξαμε τις μέρες χωρίς έρωτα .
Στην ακουαρέλα του τοίχου
σταγόνες αίματος
διαβρώνουν το χρώμα .
Οι παλιές εκδοχές του πάθους
αιωρούνται μερόνυχτα .
Διέπραξα το αμάρτημα να λατρέψω
δυο μάτια πελώρια
και έναν ώμο γυμνό .
Αφήνοντας τις συστολές
αναπλάθω τις λέξεις,
αγγίζω το θρόμβο της ύπαρξης.
Πλέκω μικρά αγριολούλουδα
στα ξέπλεκα μαλλιά,
ένα βίωμα, διαφυγή,
από την αδράνεια της έλλειψης .

Carpe

ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ - ΠΟΙΗΜΑ

 

I Loved Your Mortal Beauty. Poem.

Oh Beloved

In the Shadows

of Love my Hope is shipwrecked

Oh my Love

to the cave far away I will take you

and to love's exotic destinations

tonight, well-dressed,

I will see your mortal beauty and I will love you.

Ο Ιωάννης Σιδηρόπουλος, γεννημένος στη Βέροια στις 28 Νοεμβρίου 1991, .Το 2024, το διήγημά του διακρίθηκε στον συλλογικό τόμο «Φωτεινές Δροσοσταλίδες» των εκδόσεων «Ηλιαχτίδα», κερδίζοντας μια Τιμητική Διάκριση. Το αγγλόφωνο ποίημά του «LOVE» Το 2025 κατάφερε να ξεχωρίσει στο Μαρόκο, υπό την επιμέλεια του εκδότη Mohamed Ellaghafi, και εντάχθηκε στην διεθνή ποιητική ανθολογία της Ένωσης Μαροκινών Δημιουργικών Συγγραφέων με τίτλο lOVE «A Global Poetic Anthology – University of Moroccan Creators». Το 2025 Έλαβε Τιμητική Διάκριση στην Πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας του πανεπιστήμιου Θεσσαλίας με θέμα Γράφοντας για προσωπικότητες που μας εμπνέουν .Το 2026 Ελαβε Τιμητική διάκριση στις εκδόσεις Ηλιαχτίδα για τον συλλογικό τόμο Ποίησης Ποιητικοί  Ψίθυροι Καρδιάς. Επίσης  έλαβε Δίπλωμα ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΣΤΗ Γαλλία στο LA FENETRE DE PARIS – WATER .

Urdu poetry by Aleem Qasim

 غزل

وقت بندش ہے بشر آزاد ہے 

سِیپ کے اندر گُہر آزاد ہے

کھینچ لایا ہوں گھڑی کے ظرف سے

اب مِری شام و سحر آزاد ہے

آپ کیا سمجھے کسی نے کیا کہا 

بات کوئی ہے اثر آزاد ہے

مَیں نے پگڑی کی بجائے شان سے 

سر اُٹھایا ہے کہ سر آزاد ہے

شاعری الہام کی صورت نہیں 

دیکھ قاسم ؔ یہ ہنر آزاد ہے

علیم قاسم ؔ

Στέλλα Πετρίδου "Ο Ωρίωνας, ο Μάξιμος και οι φανταστικοί τους φίλοι" Παραμύθι , Νέα κυκλοφορία

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Ωρίωνας, ο Μάξιμος και οι φανταστικοί τους φίλοι,

Στέλλα Πετρίδου

Σελίδες: 40

Κατηγορία: Παραμύθι

ISBN: 978-960-607-792-0

Εκδόσεις: Συμπαντικές Διαδρομές

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Στέλλας Πετρίδου για μικρά παιδιά!

Η ιστορία του παραμυθιού:

Ο μικρός Ωρίωνας νιώθει απέραντη μοναξιά, όταν με τους γονείς του αφήνει μια για πάντα το δάσος και μετακομίζει στο κοντινότερο χωριουδάκι. Ο Φουντωτός γίνεται ο νέος φανταστικός του φίλος, ενώ τα παιδιά του σχολείου, και κυρίως ο Μάξιμος, τον κοροϊδεύουν και τον φωνάζουν ‘περίεργο’.

Τι θα γίνει, όμως, όταν ο καιρός αγριέψει απότομα και ο Μάξιμος κινδυνέψει;

Ποιος είναι ο νέος φανταστικός του φίλος που θα τον αλλάξει για πάντα;

Μια τρυφερή ιστορία παραμυθιού για τη δύναμη της συγχώρεσης και τη σημαντικότητα της φιλίας στη ζωή του ανθρώπου.

Βιογραφικό:

Η Στέλλα Πετρίδου κατάγεται από τον Σκουτάρο της Λέσβου. Είναι απόφοιτος της σχολής Φ.Π.Ψ. του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και της σχολής Δ.Υ.Λ.Σ. Σήμερα είναι εν ενεργεία Αξιωματικός του Λ.Σ. και μητέρα τριών παιδιών.

Στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με την ποίηση, την πεζογραφία, τη στιχουργική και τη σύνθεση. Για το συγγραφικό και μουσικό της έργο έχει πολλές φορές βραβευθεί και διακριθεί σε πανελλήνιους και παγκόσμιους λογοτεχνικούς και καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς.

Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει δεκατρείς ποιητικές συλλογές, τρία παραμύθια και δύο μυθιστορήματα. Επίσης, έχει κυκλοφορήσει πέντε προσωπικά μουσικά άλμπουμ και τρία cd singles.

Είναι ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος της Ένωσης Λογοτεχνών Αιγαίου, ανθολόγος και επιμελήτρια των συλλογικών έργων αυτής, δημιουργός και αρχισυντάκτρια του ηλεκτρονικού βιβλιοφιλικού περιοδικού «Texnes OnLine» (texnesonline.gr) και κριτικός λογοτεχνίας. Παράλληλα διατηρεί και το προσωπικό της ιστολόγιο «Λυρίδες» (lyrides.blogspot.com).

Γιώργος Αλεξανδρής "ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ"

 

ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ


Άγουρη κι ατίθαση η νιόφερτη άνοιξη,
γλιστρούσε τη βιασύνη της στην ακροποταμιά,
έριχνε τα μαλλιά της ξέπλεκα στ’ ανυπόταχτα νερά
και το φεγγάρι νιο κι αδέσποτο να σκύβει και να βουτά,
μαντίλι κόκκινο στη νύχτα, να βάφει και να κεντά.

Θράσευαν γύρω οι καημοί σε χολωμένα νιάτα,
μάτωναν στήθια οι στεναγμοί και κουρασμένα μάτια,
κρυφά να συναλλάσσεται η αρετή με την αμαρτία
και να ζυγιάζεται αδέκαστη η ζωή,
μια στην επιστροφή και μια στην προσδοκία.

Έσφιξαν τα χέρια τους και ψηλάφισαν τη γη,
κύκλωσαν ένα κομμάτι ανοιχτό ουρανό
και με το σουραύλι της σιωπής και το φλασκί του πόθου,
ξημέρωναν τη ζωή ανατολή ‚πλημμύρα και σημάδι,
σαν τ’ όνειρο που ξέφευγε απ’ το βαθύ σκοτάδι.

Αφήναν στην άκρη τις καρδιές κι οι λογισμοί στην κοίτη.
Γύμνωναν τα λόγια τους και με το φως τα ντύναν,
να ’ναι οι μύθοι πιο ζεστοί και οι θεοί πιο ξένοι
στη σύναξη των αισθήσεων ταπεινά να ομολογήσουν
πως είναι αλήθεια ο έρωτας και λευτεριά ο χρόνος.

Γιώργος Αλεξανδρής

A collaboration poem of two Worlds - Shukla Rebeiro from India & ©️ Shahid Abbas Pakistan

The Moon has no Visa - Shukla Rebeiro 


I stand on the Indian side of the border,
Where barbed wires stretch like unfinished stories.
They taught us to fear the land beyond the gates,
Yet your words arrived softer than peace itself.
Between India and Pakistan lie fences, soldiers, and history,
But also the same rain, the same poetry, the same aching moon.
Sometimes I wonder — if borders disappeared for a day,
Would our hearts finally speak without fear?
From India, I send you verses wrapped in tricolour skies,
Hoping they reach you beyond the guarded lines.
The border may divide our countries into two names,
But it cannot divide the language of longing.
Every evening, as the flags lower on both sides,
I imagine silence standing between us instead of war.
Perhaps somewhere beyond the noise of history,
Two souls are still allowed to meet.
I belong to India, to crowded streets and monsoon songs,
To temples, tea stalls, and memories stitched in saffron light.
And still, across the border called Pakistan,
There exists a voice my heart recognizes.
Strange, isn’t it?
How maps can separate nations,
Yet one simple conversation
Can make the distance feel so small.


Shukla Rebeiro from India


*******

Across the Unwritten Horizon - Shahid Abbas 


I stand again
on the edge of an unseen silence
where the map forgets to breathe.
I keep looking
as if somewhere across the line
a gaze is looking back at me.
We were never asked
if we wished to be divided.
Nor were we asked
how to stay whole after breaking.
The body learned distance,
but something inside refused it.
Thoughts still travel without permission.
Words still cross borders unseen.
Sometimes even tears
forget how to fall.
Partition was never a single grief.
It multiplied itself
inside wind, inside dust, inside memory.
The earth was separated
but never truly separated.
Rivers still remember continuity.
Skies still ignore ownership.
Birds still refuse passports.
So I ask again
are borders in land
or in the mind
or in the tired heart
that learned to accept them?
When longing rises
the ground feels heavy with sadness.
And eyes, quietly,
throw dust back at the sky
as if to reach what is lost.
Above everything human made,
heaven still holds no division.
There, even distances
lean into each other like old friends.
We were not born enemies.
We learned it later.
There is no language in nature
that denies recognition.
No gaze that refuses another gaze.
What happened to us
between belonging and separation?
We were once together.
We can still exist together.
And perhaps, in some unnamed future,
we will again.
Religions speak of unity
in many voices.
Yet unity itself
was never a voice
it was always a state of being.
We did not choose arrival.
We will not choose departure.
This brief moment between them
is all we are given.
And still
we live it as fracture
instead of connection.
Maybe memory will remain
when everything else fails.
Maybe words will survive
what bodies could not hold.
And maybe one day
we will stop asking
where the line was drawn
and start asking
why we ever believed
it belonged to us.


©️ Shahid Abbas Pakistan

ANGELA KOSTA "ΨΥΧΙΚΗ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗ"

 ANGELA KOSTA

ΨΥΧΙΚΗ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗ

Απομακρύνθηκες απλά με τη φυγή σου..

Έτρεξες μέσα σε αδιέξοδους.

Με περιπλανιτή τον εαυτό σου,ψάχνοντας μια στέγη αναμνήσεων στο έρεβος.

Ανάμεσα στα κυματώδη άφωνα λόγια.

Απομακρύνθηκες μη λέγοντας λέξη.

Ύψωσες συγκινητικές πνιγμένες κραυγές.

Αναστατωμένη βρέθηκες στα νέφη δίχως ουρανούς.

Και έμεινες μέσα σε όνειρα και πόθους αναγέννησης..

Έμεινες ακριβώς στο τέλος της αρχής,σε διαλογισμους χωρίς οράματα.

Στην κλαίουσα ροή δακρυσμένων ποταμών, σε φυλακισμένες ακτές της ψυχής..

Απομακρύνθηκες,απλά, με τη φυγή σου.

Προδοσες τον εαυτό σου.

Σαν ο φοίνικας από τις φλογισμένες στάχτες που προϋπαντεί στα πεταχτά την ελευθερία των εποχών.

Μετάφρασε από τα Αλβανικά: Λευτέρης ΣιώμοςΚ 784α.κ.α.