CARPE "Αρτηρία..."

 

Η αρτηρία στο λαιμό πάσχει.
Πνίγομαι απ'την ρηχότητα της ψυχής,
σε τούτον το ζόφο
κάρφωσα στην πόρτα της καρδιά
τα κομμένα φτερά,
πόσο θ'αντέξουμε ακόμα ;
Κατάκοποι απ' τη ρέμβη της υποταγής
φορέσαμε κατάσαρκα τη γύμνια μας .
Τις στιγμές του αμοιβαίου οργασμού
ήρθαν στα χείλη λέξεις ζεστές,
στον καιάδα πετάχτηκαν
τ' απομεινάρια σώματος και ψυχής .
Να εξανθρωπίσουμε τον ουρανό
με όσα γλιστράνε μέσα από τα χέρια μας .

Carpe .

LEFTER SHOMO "HËNA BREDHAKE"

 

Ajo bredhake hënë që lart shëtitje dilte

Krekosur,hijerëndë orvatej drejt shtëpisë

Njëherë endej detesh,e herë lart në pyje

Si një kusare zemrash që hyn në dashuri.

Kur ish ajo e plotë,çdo

zemërndjerë rrëmbente

Dhuronte fërgëllitje në ndjenja, pa shpjegim

Si nuse mes dalldisë njëherë shëmbëllente

Tjetrën, si pamje gruaje zhytur në marrëzi.

Ajo me çehre joshjeje si zonjë lozonjare

Me ledha e me naze lodron me hijedritë

Në porta nuk troket e futet në dritare

Në zemra rindez zjarre që asnjë nuk mund t'i fikë.

Si një kusare mjeshtre që hyn pandjerë në zemra

Përpiqet të ngulitet ajo në ndjeshmëri,

Dhe hyn drejt pa trokitur mes grilave e brenda

Si hyjnë emocionet pa pyetur asnjeri.

Lefter ShomoK/53 p.i.sh.

JoyAnne O'Donnell " Poetry Daylight "

 

Poetry Daylight 

On this sunny day 

filled with blue skies array,

made of ink and white clouds of paper 

The words come closer,

To the gentle timepiece of words 

A poem where goodness rests

And Angels blest,

In a place of golden heartbeats

In a great embrace where peace beats

Shines many colors of the rainbow.

JoyAnne O'Donnell 

Ri Hossain " We Haven't Met Yet"

 

Ri Hossain 

We Haven't Met Yet

We haven't met yet,
We were supposed to go to war together;
Yet, you went to battle alone, becoming my very adversary.
Still, we haven't met yet,
Because I never went to war.

A black cat blocked my path,
Facing the movement of the parrots,
I have withdrawn my weapons.
The sissoo trees have welcomed me into their fold—
Whose shadows fall even in the sun, like a drizzling rain.
There is no wailing in the sound of the wind,
Only the eternal friendship of sunlight, breeze, and leaves.
I am now with the fish, we do not have to go to war...

Even then, we are marked for slaughter...
Since we haven't met yet,
You haven't been able to kill me.
To destroy me, you are building heavy missiles,
Warplanes, even nuclear bombs;
While I am weaving a net of sky-blue dreams.

If we ever meet, I will give you the messages of the birds,
I will take flight with you like wild geese,
I will build nests on new islands;
If we ever meet, I will give you love.

We haven't met yet;
You are searching for me to kill,
And I am searching for you to love.

© Ri Hossain

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ - Δύο Ποιήματα " ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΙ ΑΛΛΟΙ " και " ΠΟΙΗΣΗ"

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΙ ΑΛΛΟΙ

Να  σε σημαδεύει τ’ απλωμένο χέρι του ζητιάνου
και συ να πορεύεσαι άτρωτος το δρόμο της ευθύνης,
απρόσβλητος κάτω από την πανοπλία της ψευδαίσθησης
κι ευτυχής στης ψυχής σου τη μακάρια δεσποτεία,
πως έδειχνε και στιγμάτιζε της πολιτείας το χρέος,
μη θαρρείς πως πρωτοτύπησες που ξέφυγε της προσοχής σου
ούτε πως εξιλεώθηκες που υπέκυψες στην οργή σου.
Ανύποπτοι, πριν από σένα διαβήκαν κι άλλοι.

Να σε γυμνώνει το γυμνασμένο βλέμμα του τσιγγάνου
και συ να υποπτεύεσαι ως αγυρτεία τις δοκιμές του,
οχυρωμένος στην ασφαλή μικρότητα του νου
κι αλώβητος στην άστεγη  αλητεία της αλαζονείας,
πως ενίσχυε η εποπτεία του του κόσμου τη δυσπιστία,
μη νομίζεις πως απέφυγες στο δρόμο να δυστυχήσεις
ούτε και πως λυτρώθηκες με ειλικρινείς δεήσεις.
Αμύητοι, πριν από σένα  προσευχηθήκαν κι άλλοι.

Να σε καρφώνει η ασπούδαστη γλώσσα του μετανάστη
και συ ν’αντρειεύεσαι σε μια περιτειχισμένη πατρίδα
ανέγγιχτος απ’ την καθημερινή εγχώρια εξορία
και συνεπής στην απόκρυφη εθνική μονομανία,
πως διέρρηξε το φόβο σου και την ιστορία,
μην αισθάνεσαι πως κέρδισες του πολίτη τη γοητεία
ούτε και πως κατέθεσες στην υστεροφημία μνεία.
Ασπόνδυλοι, πριν από σένα το καυχηθήκαν  κι άλλοι.

Να σε διαβαίνει και να σε καθαιρεί η δόκιμη νιότη
και συ να στρατεύεσαι πιστός, μ’ αναφορές τυπολατρείας,
αυτόκλητος στην άρνηση, της τάξης συνταγμένος
και ευτυχής που πρόλαβες ασύμμετρες προκλήσεις,
πως ήταν επικίνδυνες κοινωνικές αναρριχήσεις,
μη νιώθεις πως δοκίμασες τις αντοχές της πίστης
ούτε και πως λειτούργησες στη συνοχή της φύσης.
Αυτόμολοι, πριν από σένα το αρνηθήκαν κι άλλοι.

Να σε μαυλίζουν οι μύστες του ήχου και της εικόνας
κι εσύ  να απογοητεύεσαι στην αίσθηση της ανάγκης,
ανήσυχος που γλίστρησε  η απορία στη σιωπή
και δυστυχής στην τυραννία της κοινής αποδοχής,
πως σε ρημάζουν και σου αδειάζουν την ψυχή,
να νιώθεις πως  δε χάθηκε το πείσμα του ονείρου
ούτε και πως χρεώθηκες μόνος τη μοναξιά.
Πριν από σένα, μαζί με σένα, ονειρευτήκαν κι άλλοι.

                  Γιώργος  Αλεξανδρής

****

        ΠΟΙΗΣΗ

Του  ’λεγε να καταφύγει  στην ποίηση,
γιατί μπορούσε ως μύστης να την υπηρετήσει,
στην τέχνη της να υψωθεί,
να λυτρωθεί στη δημιουργία
και να μεταλάβει της ζωής την ομορφιά,
στίχο το στίχο,
κι απ’ τη θεία τούτη μετάληψη
τόσοι πιστοί προσκυνητές και λειτουργοί να πιούνε.

Αρνήθηκε τη σιωπή, φοβήθηκε και τον ύμνο,
γιατί η ποίηση δεν είναι του λόγου σμίλεμα
ούτε έμπνευση του απείθαρχου μυαλού.
Απέχει από την τέχνη και τη σπουδή
και δε συνθέτει πανδαισία
ούτε  έκφραση είναι και επικοινωνία.

Είναι οργή και σπαραγμός,
άλγος και ορρωδία,
κατάβαση είναι στα σκοτεινά του θανάτου,
και μοίρασμα και σκόρπισμα της ψυχής.
Είναι κραυγή απ’ την άβυσσο,
ανάστασης πισωγύρισμα,
γεννησημιού το φύτρο,
φως αστραπής που φλογίζει των αδύτων
και φαίνονται στο μεγαλείο τους,
τ’ ανθρώπινα τα πάθη.

Του  ́λεγε ν ́ αρμενίζει της ζωής,
με θάλασσα το στοχασμό και άνεμο το λόγο.
Οι λέξεις κόκκινα πανιά,
οι στίχοι του κατάρτια,
μακριά απ ́ αβάσταχτα λιμάνια
κι ανυπόφορες στεριές.

Ανεπιτήδευτα της νύχτας αδελφοποιτοί,
το βιώσατε κι οι δυο
με ταυτισμένη σκέψη.
Δεν είναι η ποίηση διαφυγή
και γλίστρημα στο χρόνο,
ούτε καταφυγή κι  αρμένισμα ονείρου.
Οδύνη  είναι  στ’ αδιέξοδο
και παράδοση  στη μοναξιά  τ’ απείρου.
Γι αυτό και δεν διαβάζεται,
παρά ομολογείται.

Γιώργος  Αλεξανδρής

ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ – ΛΙΑΝΟΥ - Τρία ποιήματα

ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ

Αυτοί, που νομίζουν ότι είναι αρχηγοί.

Αυτοί, που νομίζουν ότι είναι βασιλείς.

Στα σθεναρά τα σώματα

Στα στενά τα μονοπάτια

Έκλεισαν οι πληγές των αθανάτων

Κίνησαν αντρειωμένοι να πάνε στον πόλεμο

Με ένα χαμόγελο στις ασπίδες τους

Με ένα χάδι σε πριγκίπισσες

Και μια λαχτάρα για την νίκη!

.........

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Τα όνειρα τα πλέκω με δύο μακριές βελόνες

Εργόχειρα απαράμιλλης ομορφιάς

Για το παρόν που έζησε

Τα όνειρα τα κλώθω με το βελονάκι

Μια καλή και μια ανάποδη

Τα κάνω πλεχτά με χρώματα και σχέδια ελπιδοφόρα

Για το μέλλον που έρχεται

Τα όνειρα ελπίζω το αύριο να συναντήσουν

Με αγάπη

Και υπομονή.

..........

ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΓΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Ψάχνω το στίχο

Ένα τραγούδι να πω

Τη χαρά μου να μοιραστώ

Τη μοναξιά μου να σβήσω

Εικόνα μαγική

Στη γιορτή αυτή τη μυστική

Το όνειρο μου θαμπό

Κι εσύ δεν είσαι εδώ

Λόγια λόγια ερωτικά

Λόγια περιττά

Σοφά λόγια σε καμβά

Του κορμιού σου κεντήματα

Σταυροβελονιά

Ψάχνω το στίχο

Ένα τραγούδι να πω

Τη θλίψη μου να διώξω

Τη χαρά μου να μοιραστώ

Λόγια λόγια ερωτικά.

Λόγια περιττά

Σοφά λόγια ζωγραφιά

Στου κορμιού σου τον καμβά.

Εύα Πετρόπουλου Λιανου

Hada. Sendoo - Poetry

 Hadaa Sendoo 

Children's Prayer at Dawn 

 

 

I wake up from the dream

That lights our way home

I've lost my favorite schoolbag

 

And colored pencil

I asked myself sadly

If I had a sacred school

 

I will study hard. And I am

Still singing and dancing

If I had the wings of Angels

 

I’d fly to heaven

Perhaps, there, no bleeding

And the pain of the dawn

 

  .....

I Pray for the Silence of the Rivers 

 

 

My heart, this morning

With anxiety for someone or a place

Can I be the green wind

Over all countries

 

I'm living, today

I don't feel happier than yesterday

I pray for the silence of the rivers

And the quiet night of the earth

  

Hadaa Sendoo is a world-renowned Mongolian poet, translator, and literary critic. He is considered one of the leading voices in contemporary poetry, and his work is a unique milestone in modern poetry worldwide. His work often explores the intersection of nature, nomadic traditions, and universal human suffering. Critics note his ability to blend traditional Mongolian subjects with modernist and avant-garde sensibilities. Sendoo’s poems have been translated into more than 40 languages. In 2012, at the Poetry Parnassus festival in London, where his poems were literally dropped by helicopter over the city as part of a "Rain of Poems" event. He has received numerous honors, including: Poet of the Millennium Award (2000). Mongolian Writers Union Prize (2009). World Peace Prize (2019).