ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Β. ΜΟΛΑΡΗ "ΠΡΟΣΕΥΧΗ"

 

Φωτογραφία από τον κ. Νίκο Μανωλίδη,

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Άπλωσε, Παναγία μου, τα ροδοδάχτυλά Σου,

αγκάλιασε τις ανοιχτές πληγές

που τρώνε το κορμί μου.

Δεν το επέλεξα εγώ, Μητέρα μου Γλυκιά,

να ζω κάτω απ’ ουρανό βαμμένο μες στο αίμα,

εκεί που όρνια από σίδερο και λάβα παραμονεύουν

τη ζωή κομμάτια να ξεσκίσουν.

Διάβηκα δρόμους και βουνά ερείπια γεμάτα.

Πόλεις, χωριά , αγροί ολανθισμένοι

Χώμα, στάχτη και σκόνη.

Χέρι βοήθειας πουθενά,

μόν’ ουρλιαχτά σκορπίζει ο άνεμος τριγύρω,

αφηνιασμένα άλογα να τρέχουν στο σκοτάδι.

Κραυγή απόγνωσης εγώ,

Σωτήρια αγκαλιά Εσύ.

Σκόνταψα καθώς έτρεχα σε μια πετρούλα άσπρη.

Δώρο σου είναι, Μάνα μου,

Άχραντο, άγιο, ιερό.

Αγάπη έχω μόνο,

μ’ αυτή θα πορευτώ,

σ’ αυτήν ελπίζω πάντα.

Κράτα γερά, ψυχή μου!

Η ανηφόρα είναι για τους δυνατούς μονάχα.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Β. ΜΟΛΑΡΗ

ΜΑΡΤΙΟΣ 2026

H Παρασκευή Mόλαρη είναι πτυχιούχος Αγγλικής και Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και πτυχιούχος του Τμήματος Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου πανεπιστημίου με ειδίκευση στη νομική, οικονομική, τεχνική και λογοτεχνική μετάφραση με μεταπτυχιακή εξειδίκευση MASTER 1 στα προαναφερθέντα πεδία μετάφρασης στο πανεπιστήμιο Paul Valery Montpelliet 3. Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ΜΑSTER 2 στη Νεότερη ελληνική Ιστορία και Ιστορία της Εκπαίδευσης από το πανεπιστήμιο PAUL VALERY MONTPELLIER 3. Μιλάει άριστα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και πολύ καλά ισπανικά, ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στα τουρκικά . Άρθρα και μεταφράσεις της για την Ιστορία της εκπαίδευσης καθώς και μεταφράσεις ποιητών έχουν δημοσιευθεί στα επιστημονικά περιοδικά ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ , ACADEMIA στο Πανεπιστημιακό Δίκτυο Πολιτικής Ανώτατης Εκπαίδευσης του πανεπιστημίου Πατρών , και σε πολλά έγκριτα περιοδικά λογοτεχνίας.

Έχει παρουσιάσει και μεταφράσει από τα ελληνικά στα γαλλικά , αγγλικά, ιταλικά και ισπανικά πλήθος ποιημάτων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών.

Έχει εργαστεί στη δημόσια , ιδιωτική και φροντιστηριακή εκπαίδευση. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης, της Επιστημονικής Ένωσης ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ , της Πανελλήνιας ΄Ενωσης Επαγγελματιών Μεταφραστών Ιονίου Πανεπιστημίου και της Αστρονομικής Εταιρείας της Κέρκυρας ως ερασιτέχνης αστρονόμος (2001-2010) και μελος της επιτροπής του διαγωνισμού ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ στο Δήμο Νίκαιας.

Από το 2019 μέχρι και σήμερα διευθύνει και διδάσκει στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ στη σχολή Καλογεροπούλου. Από το 2022 διοργανώνει και παρουσιάζει τις εκδηλώσεις ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΟΝ 21ο αιώνα υπό την αιγίδα της Πνευματικής Εστίας Νίκαιας.Έχει μεταφράσει στα γαλλικά οχτώ ποιητικές συλλογές νεοελλήνων ποιητών που έχουν εκδοθεί και κυκλοφορούν .Από τις εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ, κυκλοφορούν οι ποιητικές της συλλογές ΛΟΓΟΣΤΑΛΙΔΕΣ Ένα παρελθόν ένα παρόν και χίλια μέλλοντα (Μάρτιος 2023) και ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗΣ (Ιούλιος 2025).

Yeon Myung Ji, Republic of Korea - Poetry

 

Blooming Drawer

Yeon Myung-ji

Floral dresses longing for the world outside the drawer 

exchange spring through each other’s scent,

murmuring of the days when evening primroses bloomed. 

Yesterday’s tears, having passed through a season,

are neatly folded away—though their colors fade, a flower 

is still a flower. Now the blossoms wear different faces, yet it is still their season.

The flowered pajamas that once made her pale face smile, 

certain flowers holding stains within—

she lifts a red lipstick and looks into the mirror.

Those lost on a spring day

grow to resemble one another, stitched to different skies, 

and the blooming and falling fill both eyes to the brim.

At dawn, when flowers turn over in their sleep, 

an old azalea slips out of the drawer

and rustles, shedding tears.

Three or four mothers cannot leave the drawer 

and each spring they bud again.

Flowers reborn, shedding the name of mother—

for mother, in her truest form, is the root of flowers, 

dazzling alone each spring.

꽃피는 서랍

연명지

서랍 밖이 그리운 꽃무늬 옷들 서로의 냄새로 봄을 주고받으며 달맞이꽃 피던 시절을 중얼거린다

한 계절을 지나온 어제의 울음이 차곡차곡 접혀 빛이 바래도 꽃은 꽃이다

지금 꽃은 다른 얼굴을 하고도 꽃시절이다

그녀의 하얀 얼굴을 웃게 하던 꽃무늬 잠옷, 얼룩을 품은 어 떤 꽃들

빨강색 립스틱을 들고 거울을 본다

봄날에 잃어버린 사람들 서로 다른 하늘에 잇대어 닮아가고 피고 지는 것들이 두 눈 가득 차오른다

꽃들이 돌아눕는 새벽 몰래 서랍을 빠져나간 낡은 진달래꽃 이 바스락 눈물을 쏟는다 서너 명의 엄마가 서랍을 떠나지 못 하고 봄마다 꽃망울을 피워낸다

엄마를 벗고 부활한 꽃들, 본래 엄마는 꽃의 뿌리여서 봄마다 홀로 눈부시다

****

Knowing Nothing at All About a Rat’s Horn

Yeon Myung-ji “Knowing next to nothing,” people say— 

And I find those words so naturally true. 

When I think of a rat, I think of a half-moon 

Carved into a wall, and a tail of night 

Scurrying in and out of the dark.

Opening that half-moon, hiding within,

Then seeking prey during the hours of loathing— 

A rat.

In every building’s dimmest corner, a half-moon hangs. 

In fairways, the rat is always busy,

Gnawing through water paths or severing ropes.

 Inside that half-moon, shameful cheeks

Press their red “rat-horns” against one another. 

A cat, enamored by someone’s secrets,

Is drawn to the deepening rumors,

Its whiskers twitching with a forever-fishy scent. 

We know all too well about the rat,

Yet we know nothing of its horns.

Still, hearing that sharp squeak-squeak,

We imagine the sound itself is a pointed horn. 

When a rat measures size,

It tenses its whiskers, using them as a ruler or protractor. 

The size of the half-moons hidden throughout the house I

s the very span measured by those whiskers.

The moon the rat loves most is November.

Though all beasts go barefoot, the rat alone has red, bare feet. 

It is only natural to know next to nothing of a rat's horn.

So, fold your lips neatly

And set them high upon the storehouse shelf.

쥐뿔도 모르면서

연명지

쥐뿔도 모르면서 , 하는 말

너무 당연한 말이라는 생각이 든다. 쥐를 생각하면 벽에다 반달을 뚫어놓고

캄캄하게 드나드는 밤의 꼬리가 생각난다. 반달을 열고 그 속에서 숨어 있다가 혐오의 시간대에 먹이를 찾는 쥐

건물마다 으슥한 곳에는 다 반달이 떠 있다.

쥐는 동화 속에서 물길을 뚫거나 줄을 끊는 장면으로 바쁘다. 반달 속에는 부끄러운 뺨들이

서로 빨갛게 쥐뿔을 맞대고 있다.

고양이는 누군가의 비밀을 좋아해서 깊어지는 소문에 끌려

입가에는 늘 비릿한 수염이 쫑긋거린다.

우리는 쥐에 대해선 너무 잘 알고 다만 쥐뿔에 대해선 모른다.

그러다가도 찍찍 거리는 소리를 들으면

그 소리가 마치 뾰족한 뿔 같다는 생각을 하는 것이다.

쥐는 크기를 잴 때

수염에 힘을 주고 자나 각도기로 사용한다. 집안 곳곳에 숨어있는 반달의 크기는

쥐의 수염이 재놓은 크기다. 쥐가 좋아하는 달은 11월

짐승들은 다 맨발이지만 쥐는 유독 빨간 맨발. 쥐뿔도 모르는 것은 당연한 일

그러니, 당신들 입술이나 개켜서 고방 시렁에 얹어두시길.

****

Where would the House of the word ‘Sorry’ be?

Yeon Myung-ji

In December, someone passed through my sleep. 

To the days that were alive and humble,

they left a memo

asking that the smiles stored in memory be deleted.

On the death anniversary

when I promised to remember that blue smile for a long time, 

about the conversations bound in worry,

they said we should brush past each other by chance 

in some unfamiliar alley, far in the future.

It was a sleep where bent fingers straightened 

and burst into bright laughter.

Striking the back of my head, leaving a lump 

as a message, your world often lets droplets fall.

Words that leave the lips

and fall into the air, yet never arrive. 

Where is the house of “I’m sorry”?

From December’s armpit,

which once held something in a rounded embrace, 

feathers fly away.

The sentence—“Only by discarding can one be filled”— 

cannot leave the alley of an empty house.

The words that asked

for pumpkin vines to be buried deep at the roots 

remain by my ear—this is the first anniversary 

that tears me apart.

My father, who lived

as a margin at the edge of the family,

comes and goes through my sleep, 

shaking white chrysanthemums.

How deep this lump

on the back of the head is.

미안하다는 말의 집은 어디일까

연명지

십이월 잠 속으로 누군가 다녀갔다 살아서 겸손했던 날들에게

기억 속에 저장된 미소를 삭제해달라는 메모를 두고 갔다

푸른 미소를 오래 기억하겠다는 기일 염려로 묶일 대화에 대해서

먼 훗날 낯선 골목에서 우연히 스쳐가자고 했다 구부러졌던 손가락을 펴며 환하게 웃던 잠이었다 뒤통수를 치고 혹으로 전언을 남긴

당신의 세계는 자주 물방울이 흘러내린다

입술을 벗어나 허공에 떨어져도 도착하지 않을 말 미안하다는 말의 집은 어디일까

둥그렇게 무언가를 감싸고 있던

십이월의 겨드랑이에서 깃털이 날아가고 버려야 채워진다는 문장은

빈집의 골목을 떠나지 못하고 있다

호박넝쿨 뿌리를 깊숙이 묻어달라던 말 귓가에 남아 미어지는 첫 기일이다

가족의 가장자리 여백으로 살던 아버지 잠 속을 드나들며 하얀 국화를 흔드는 이 얼마나 속 깊은 뒷통수의 혹인가

Profile (약력)

Poet Yeon Myeong-ji began her literary career in 2013 with the poetry collection 『Gashibi』, published in the Minerva Poetry Series.

Her published works include the poetry collections 『Sitting Like an Apple』 and 『Where would the House of the Sorry' be? 』 the e-poetry collection 『Seventeen Marco Polos,』 and the travel essay 『Step by Step, Walking the Camino.』

She has received the Tolstoy Literary Award, the Homi Literary Award, the Cheongsong Gaekju Literary Award, and the Aviation Literary Award. In 2025, she was awarded the Bronze Prize in Poetry at the Literature Asia Awards.

Her poems have been translated and published in local languages in India, Pakistan, Kosovo, Italy, Egypt, the United States, and Belgium.

시인 연명지는 2013년 미네르바 시선 『가시비』로 작품활동을 시작했다. 시집 으로 『사과처럼 앉아 있어』, 『미안하다는 말의 집은 어디일까』 전자시집 『열 일곱 마르코 폴로 양』, 여행 산문 『차곡차곡 걸어 산티아고』가 있다.

톨스토이 문학상, 호미문학상, 청송객주문학상, 항공문학상을 수상했고, 2025 문학 아시아 시부문 동상을 수상했다.

시 작품이 인도, 파키스탄, 코소보, 이탈리아, 이집트, 미국, 벨기에 등에서 현 지어로 번역 발표되었다.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος"

 

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Είναι γνωστό ότι η αγία Εκκλησία μας τις Κυριακές κατά την περίοδο της Μ. Σαρακοστής εορτάζει πρόσωπα και γεγονότα για να στηρίξει τους αγωνιζόμενους πιστούς εις το στάδιο των αρετών. Η τέταρτη Κυριακή, λοιπόν, είναι αφιερωμένη εις την μνήμη του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος ή και Σιναϊτου ονομαζόμενου, ο οποίος υπήρξε υπόδειγμα αγωνιζόμενου ανθρώπου.

Ο Ιωάννης γεννήθηκε από πλούσιους και ενάρετους γονείς περί το 523 μ.Χ. εις την Συρία. Οι γονείς του του πρόσφεραν την καλύτερη εκπαίδευση της εποχής και ο μικρός Ιωάννης ξεχώριζε από τους συνομηλίκους του. Είχε ιδιαίτερη κλίση εις την προσευχή και εις την μελέτη πατερικών κειμένων. Η καρδιά του ποθούσε και αγαπούσε τον Χριστό. Σε ηλικία 15 ετών εντάχθηκε ως δόκιμος μοναχός εις το όρος Σινά έχοντας ως οδηγό του τον ηγούμενο γέροντα Μαρτύριο. Ο Ιωάννης με την καθοδήγηση του Μαρτυρίου άρχισε να αποκτά αρετές κατά θεία, πάντα, παραχώρηση. Μετά από τέσσερα χρόνια έγινε μοναχός . Για τις ανάγκες της Μονής χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και αργότερα ιερομόναχος. Mε την ευλογία του Μαρτυρίου και μετά την κοίμηση του γέροντός του αναχώρησε από το μοναστήρι για την έρημο για περισσότερη άσκηση και ησυχία.

Εκεί επιδόθηκε εις την προσευχή, εις την μελέτη των πατέρων της εκκλησίας και εις την αγρυπνία.  Εκοιμάτο πολύ λίγο, τόσες ώρες ώστε να μη υποστεί βλάβη ο εγκέφαλός του. Εις την τροφή ήταν ολιγοδίαιτος καταναλώνοντας όλα τα φαγητά, για να μη προσβάλλει τα γεννήματα του Θεού, σε ελάχιστη ποσότητα. Εννοείται ότι κατανάλωνε τα φαγητά που επιτρέπονται εις τους μοναχούς. Ο Θεός του χάρισε το δώρο της προσευχής, όπως και των δακρύων. Καθημερινά πότιζε με τα δάκρυα της μετάνοιας τα χώματα του σπηλαίου και δοξολογούσε συνεχώς τον Θεό μελετώντας τις θείες γραφές και γράφοντας.

Εις το ασκητήριο της ερήμου παρέμεινε σαράντα χρόνια. Η φήμη του αγίου ανδρός έγινε γνωστή αν και ο ίδιος δεν το επεδίωξε. Ήταν πρόνοια του Θεού να ωφεληθούν και άλλοι άνθρωποι από αυτόν τον άγιο αγωνιστή. Πάρα πολλοί άνθρωποι λαϊκοί, μοναχοί και κληρικοί έρχονταν σε επαφή μαζί του και έφευγαν πολλαπλώς ωφελημένοι. Καθημερινά  η ψυχή του φλέγονταν και πυρπολούνταν από την άπειρη αγάπη προς τον Σωτήρα Χριστό. Συνεχώς και καθημερινά του χάριζε ο Θεός χάρη και ευλογία. Ανέβαινε την κλίμακα των αρετών.  Παρέμεινε εις την έρημο 40 ολόκληρα χρόνια.

Έφυγε από την έρημο σε ηλικία 75 ετών για να αναλάβει την ηγουμενία της Ιεράς Μονής Σινά παρά την θέλησή του. Η αδελφότητα της Μονής τον εξέλεξε ποιμένα της και υπάκουσε. Καθοδήγησε τους αδελφούς της της Μονής για λίγα  χρόνια και κατέφυγε πάλι εις την έρημο για ησυχία και άσκηση. Πριν αναχωρήσει για την έρημο όρισε ως διάδοχό του τον αδελφό του Γεώργιο. Εις την έρημο παρέδωσε το πνεύμα του εις τον αθλοθέτη Κύριο. Ήταν 30 Μαρτίου του 606 μ.Χ.   και για τον λόγο αυτό τιμάται η Αγία μνήμη κάθε χρόνο την ημέρα αυτή.

Όταν επρόκειτο να πορευτεί προς τον αθλοθέτη Κύριο ο Ιωάννης, ο, κατά σάρκα, αδελφός του Γεώργιος του έλεγε «Με αφήνεις λοιπόν και φεύγεις; Εγώ παρακαλούσα, εσύ να προπέμψεις εμένα. Διότι εγώ κύριέ μου δεν μπορώ χωρίς εσένα να ποιμάνω την συνοδεία. Και τώρα αντίθετα προπέμπω εσένα»! Του απάντησε τότε ο αββάς Ιωάννης: «Να μη λυπείσαι και να μην ανησυχείς, διότι εάν βρω παρρησία ενώπιον του Κυρίου, δεν θα σε αφήσω πίσω μου να συμπληρώσεις χρόνο». Μέσα σε δέκα μήνες απήλθε και αυτός προς τον Κύριο.

Θαυμαστά γεγονότα.  

Ο αρχέκακος διάβολος παρακίνησε ανθρώπους φθονερούς να κατηγορούν τον Άγιο ως «λάλον και φλύαρον». Ήθελαν να περιορίσουν την δυνατότητα του αγίου να βοηθά συνανθρώπους των. Ο Άγιος θέλοντας να εφαρμόσει εις την πράξη τα διδασκόμενα από αυτόν και για να μη σκανδαλίσει τους πιστούς σταμάτησε το έργο του. Οι άνθρωποι τότε συνειδητοποίησαν το λάθος τους δηλαδή στέρησαν από το κόσμο μια πηγή βοήθειας ψυχών. Ζήτησαν μετανοημένοι να συνεχίσει ο Ιωάννης το θεάρεστο έργο. Πράγματι ο Ιωάννης κατά θεία πρόνοια συνέχισε να προσφέρει την διακονία του προς τους πιστούς.

Κάποιος μοναχός ονομαζόμενος Μωυσής αισθάνθηκε στην καρδιά του την επιθυμία να γίνει μαθητής του αγίου ανδρός. Ο άγιος υπάκουσε στις παρακλήσεις των άλλων μοναχών και τον δέκτηκε ως υποτακτικό. Μια μέρα ο άγιος έστειλε τον υποτακτικό του να πάει να φέρει χώμα κατάλληλο για να φυτεύσουν λάχανα  για τις ανάγκες του μοναστηριού. Ήταν καλοκαίρι και η ζέστη υψηλή, το μεσημέρι ο Μωυσής κάθισε στην σκιά ενός βράχου για να ξεκουραστεί. Αποκοιμήθηκε καθώς ήταν πολύ κουρασμένος. Ο Ιωάννης βρισκότανε στο κελί του. Για μια στιγμή φάνηκε ότι τον πήρε ο ύπνος και βλέπει άνδρα φωτεινό να του λέγει ότι ο Μωυσής κινδυνεύει. Ξυπνά και αρχίζει να προσεύχεται για τον μαθητή του. Όταν το βράδυ γύρισε ο υποτακτικός πληροφορήθηκε ο άγιος ότι ενώ κοιμόταν ο Μωυσής άκουσε τη φωνή του γέροντός του και ξύπνησε απομακρυνόμενος από το σημείο και αμέσως ο βράχος έπεσε εις το σημείο που κοιμόταν ο Μωυσής. Από ταπεινοφροσύνη ο άγιος πατήρ δεν ανέφερε για την οπτασία εις τον Μωυσή, μέσα του ευχαριστούσε και δοξολογούσε τον Θεό ο οποίος έσωσε τον μαθητή του από βέβαιο θάνατο.

Ο μοναχός Ισαάκ υπέφερε πάρα πολύ από σαρκικούς πειρασμούς και  τον κατείχε θλίψη και αθυμία. Με δάκρυα εις τα μάτια και πόνο ψυχής ανέφερε εις τον γέροντα Ιωάννη για τον σαρκικό πόλεμο που δεχότανε ζήτησε την βοήθειά του. Ο πανθαύμαστος αφού διαπίστωσε την πίστη του και την ταπείνωσή του, του λέγει « Έλα αδελφέ να προσευχηθούμε από κοινού και ο αγαθός και ευσπλαχνικός Θεός δεν θα παραβλέψει την ικεσία μας». Πριν τελειώσουν την προσευχή ο ταπεινός μοναχός ευρισκόμενος με το πρόσωπο κατά γης αντιλήφθηκε να απαλλάσσεται από τον πειρασμό. Ο διάβολος δεν μπορούσε να αντέξει την θέρμη της κοινής προσευχής και εγκατέλειψε τον μοναχό. Αμέσως ο όσιος και ο μοναχός ευχαρίστησαν τον Θεό ο οποίος εισάκουσε την προσευχή και θεράπευσε τον δούλο του.

Ο γέροντας Μαρτύριος με τον νεαρό Ιωάννη επισκέφθηκαν τον μέγα Αναστάσιο, ο οποίος ρωτά «ποιος είναι ο νέος και ποιος τον έκειρε μοναχό;». Απαντά ο Μαρτύριος «δούλος σου είναι και εγώ τον έκειρα μοναχό». Η ανταπάντηση του Αναστασίου «Πω πω! αββά Μαρτύριε  ποιος να το ειπεί ότι Ηγούμενο του Σινά έκειρες»! Δεν διαψεύσθηκε ο Αναστάσιος, μετά από 40 χρόνια ο Ιωάννης έγινε Ηγούμενος.

Άλλη φορά πάλι ο αββάς Μαρτύριος πήρε τον Ιωάννη και πήγαν και επισκέφθηκαν τον μέγα Ιωάννη τον Σαββαΐτη. Ο Σαββαΐτης μόλις τους είδε πήρε νερό και έπλυνε τα πόδια του Ιωάννη και όχι του γέροντός του Μαρτυρίου. Σε ερώτηση του μαθητή του Στεφάνου ὁ Γέροντας απάντησε: «Πίστευσε, τέκνο μου ότι εγὼ δεν γνωρίζω ποιος είναι αυτὸς ο νέος. Εγώ τον ηγούμενο του Σινά υποδέχθηκα και τα πόδια του Ηγουμένου ένιψα».

  Ο Ιωάννης έγινε μοναχός σε ηλικία 20 ετών. Την ημέρα αυτή ο αββάς Στρατήγιος, προφήτεψε ότι ο νέος μοναχός θα γίνει Ηγούμενος.

Το πιο θαυμαστό είναι τούτο το γεγονός που έλαβε χώρα την ημέρα της ανάληψης της Ηγουμενίας από τον Άγιο. Οι προσελθόντες ξένοι ανέρχονταν στον αριθμό 600. Κατά την διάρκεια της τράπεζας έβλεπε νέο με κοντά μαλλιά και τυλιγμένο με σεντόνι όπως οι Ιουδαίοι να δίνει εντολές εξουσιαστικά και να κατευθύνει τους πάντες μαγείρους, κελαρύτας και όλους τους διακονητές. Όταν με το γεύμα αναζήτησαν τον νέο αυτό δεν τον βρήκαν πουθενά. Ήταν λογικό. Φαίνεται από την απάντηση που έδωσε ο Άγιος Ιωάννης «Αφήστε τον. Δεν έκανε τίποτε το παράξενο ο κύριος Μωυσής με το να διακονήσει στον ιδικό του τόπο»

Σε άλλη περίπτωση, όταν στην περιοχή της Παλαιστίνης επικρατούσε ανομβρία οι κάτοικοι κατέφυγαν εις τον Ιωάννη. Μετά από θερμή προσευχή άνοιξαν οι ουρανοί, και εισακούστηκε η προσευχή του. Δεν είναι παράξενο αυτό, διότι «θέλημα των φοβουμένων αυτόν ποιήσει ο Κύριος και της δεήσεως αυτών εισακούσεται».

Εις την αρχή του κειμένου αναφέραμε ότι ο Άγιος Ιωάννης ονομάζεται «Σιναΐτης» ή της «Κλίμακος». Η προσηγορία «Σιναΐτης » με τα γραφέντα μέχρι στιγμής διότι ήταν μοναχός μονής του Σινά και εκεί έγινε Ηγούμενος. Ήλθε η στιγμή να γράψουμε δυο λόγια και για το άλλο όνομα «της Κλίμακος». Ιδού, λοιπόν: Ο Άγιος Ιωάννης υπακούοντας εις το αίτημα του Ηγουμένου της Μονής Ραϊθού έγραψε το βιβλίο με το τίτλο «Η Κλίμακα», το οποίο είναι αριστούργημα της Ορθόδοξης γραμματείας και το οποίο πρέπει όλοι να το διαβάσουμε, αν δεν το διαβάσαμε, ή μάλλον πρέπει να το μελετάμε καθημερινά ιδιαίτερα την περίοδο των νηστειών. Εις το βιβλίο αυτό περιέχονται 30 ομιλίες του Αγίου, αναφερόμενη η κάθε μία σε μία αρετή ξεκινώντας από τις πιο απλές και καθημερινές και ανεβαίνοντας μια μια φθάνει ο πιστός αγωνιστής εις το τελευταίο σκαλί και συναντά τον Θεό. Εις το έργο αυτό γίνεται μια θαυμάσια τομή της ανθρώπινης ψυχής και ψυχολογίας την οποία ζηλεύουν οι σύγχρονοι ψυχολόγοι. Έργο σαφώς θεόπνευστον. Γράφτηκε σε εποχή κατά την οποία ήταν άγνωστη και η έννοια ακόμη της ψυχολογίας.

Ένα μικρό αφιέρωμα εις τον μεγάλο αυτό Άγιο Ιωάννη, την μνήμη του οποίου τιμά η αγία Εκκλησία 30 Μαρτίου (μέρα της κοιμήσεώς του) και την 4^η Κυριακή των νηστειών.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον   Ἦχος γ'. Θείας πίστεως.

Θεῖον κλίμακα, ὑποστηρίξας, τὴν τῶν λόγων σου, μέθοδον πάσι, Μοναστῶν ὑφηγητὴς ἀναδέδειξαι, ἐκ πρακτικῆς Ἰωάννη καθάρσεως, πρὸς θεωρίας ἀνάγων τὴν ἔλαμψιν. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ομοίως Ἀπολυτίκιον. Ήχος πλ. δ'.

Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τό ἄγονον ἐγεώργησας· καί τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατόν τούς πόνους ἐκαρποφόρησας· καί γέγονας φωστήρ τῇ οἰκουμένῃ, λάμπων τοῖς θαύμασιν, Ἰωάννη, Πατήρ ἡμῶν ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος α'. Χορὸς Ἀγγελικός

Καρπούς ἀειθαλεῖς, ἐκ τῆς βίβλου προσφέρων, διδάγματα σοφέ, καθηδύνεις καρδίας, τῶν τούτοις μετά νήψεως, προσεχόντων μακάριε· Κλίμαξ γάρ ἐστι, ψυχὰς ἀνάγουσα γῆθεν, πρὸς οὐράνιον, καί διαμένουσαν δόξαν, τῶν πίστει τιμῶντων σε.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Grand Gala με Αστέρες του Παγκόσμιου Μπαλέτου στο θέατρο Παλλάς

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Grand Gala με Αστέρες του Παγκόσμιου Μπαλέτου στο θέατρο Παλλάς

 

Το Θέατρο Παλλάς υποδέχεται ένα Grand Gala κλασικού μπαλέτου με μια εκθαμβωτική σύνθεση διεθνών αστέρων από τις σημαντικότερες σκηνές της Ευρώπης. Στις 23 Μαΐου 2026, το αθηναϊκό κοινό θα έχει την εξαιρετική ευκαιρία να απολαύσει μια μοναδική βραδιά υψηλής καλλιτεχνικής αξίας, όπου η τεχνική αρτιότητα, η εκφραστικότητα και η διαχρονική ομορφιά του κλασικού χορού, συναντώνται στη σκηνή.

Παγκοσμίως αναγνωρισμένοι και πολυβραβευμένοι χορευτές συναντιούνται για πρώτη φορά στην ίδια σκηνή, παρουσιάζοντας ένα πρόγραμμα αφιερωμένο στο θρυλικό ρεπερτόριο του μπαλέτου:

Maia Makhateli, etoile, Dutch National Ballet

Giorgi Potskhishvili, etoile, Dutch National Ballet 

Tatyjana Melnik, etoile, Hungarian National opera

Julian MacKay, etoile, Bavarian State Ballet

Ksenia Ovsyanick, principal dancer, Berlin State Ballet

David Motta Soares, principal dancer, Berlin State Ballet

Chinara Alizade, principal dancer, Polish National Ballet

Vladimir Yaroshenko, principal dancer, Polish National Ballet

Αnastasia Konstantinova, soloist, Hungarian National Ballet in Budapest

Vyacheslav Gnedchik, soloist, Hungarian National Ballet in Budapest

 

Θα αγγίξετε την υψηλή τέχνη του κλασικού χορού και μια ομορφιά πέρα από κάθε γήινο μέτρο.

 

Στο πρόγραμμα περιλαμβάνονται αποσπάσματα από αριστουργήματα όπως: εμβληματικά pas de deux από τα μπαλέτα Don Quixote (Μίνκους), The Flames of Paris (Ασαφίεφ), Giselle (Αντάν), κλασικό pas de deux (Ντανιέλ Φρανσουά Εσπρί Ωμπέρ), adagio Spartacus (Χατσατουριάν). Για πρώτη φορά ντουέτα από τα μπαλέτα Lady of the Camellias, Le Spectre de la Rose του Φόκιν, The Dying Swan του Σεν Σανς, με συνοδεία πιάνου και βιολοντσέλου.

 

Μια θρυλική και αξέχαστη βραδιά στο Θέατρο Παλλάς, στις 23 Μαΐου 2026, στις 20:30

Διάρκεια: 2 ώρες, με διάλειμμα 20 λεπτών

Παραγωγή: International Art Bureau της Nina Avramenko

Προβολή & Επικοινωνία: ArtsPR

Για μία μοναδική παράσταση

Σάββατο 23 Μαΐου 2026 στις 20:30

Θέατρο Παλλάς (Βουκουρεστίου 5, Αθήνα)

Προπώληση: pallastheater.com και στο more.com - https://www.more.com/gr-el/tickets/dance/grand-gala-me-asteres-tou-pagkosmiou-mpaletou

Τιμές εισιτηρίων:

VVIP ZONE: 120€

VIP: 100€

ZONE A: 80€

ZONE B: 60€

ZONE C: 50€

ZONE D: 40€

ZONE E: 35€

ΙΣΧΥΟΥΝ ΕΙΔΙΚΕΣ ΤΙΜΕΣ ΓΙΑ ΟΜΑΔΙΚΑ ΕΙΣΙΤΗΡΙΑ για σχολεία, σχολές χορού, συλλόγους, εταιρείες κ.λπ.:

VIP: 85€

ZONE A: 70€

ZONE B: 50€

ZONE C: 40€

ZONE D: 30€

ZONE E: 25€

 

Aziza Xasanova - Poetry

 

Xasanova Aziza Kumushbek qizi. Born on October 1, 2004 in Chirchik, Tashkent Region. Currently a student at Tashkent University of Economics and Pedagogy. On March 1, 2025, she received the title of "Faculty Zulfiya" in a competition held by the university. She has published several scientific articles.Her poems and stories have been published in many newspapers, magazines, and websites around the world. Her poems, stories, and works are constantly published in countries such as Albania, Pakistan, Italy, America, Great Britain, Germany, India, Argentina, Turkey, Arabia and Uzbekistan, Kenya, Africa, Korea,Bangladesh

1)Life

You’ve changed me,

My eyes like dark coffee.

Youth has risen in me,

And pains have poured heavily.

Why are you so bitter,

Even pepper feels shy?

At times, a sweet prick you are,

Even angels hang their heads high.

Life, tell me, why are you

Never gentle, never plain?

Why push so hard

A girl so pure, so vain?

Life — you’ve changed me,

Taught me how to endure.

Facing betrayal without a smile,

Taught me strength that’s sure.

Giving left to enemies,

Losing friends along the way.

And in the end, you’ve taught me

How to grow and stand someday.

 ....

2)Pride

To the ignorant — pride, to the wise — a friend,

From dust I came, a straw that bends.

I too in this world am just a man,

To the grave I go — a nameless one.

Do not be proud, O passing soul,

You too are born — your name is a role.

Your body betrays, stays behind,

Your spirit roams — unheard, unkind.

You are a guest, and I am the same,

Our leaving is sure, our end’s the same.

The place is known, a poor man’s span,

Death is certain — an ordinary man.

......

3)The Mountains Are Calling Me

The mountains call me to their wide embrace,

My heart longs always for that distant place.

With pride they stand, far off yet standing tall,

They call me softly, like a mother’s call.

Their nature’s beauty — like the Alpine view,

My homeland’s mountains, proud and fair and true.

Chimgan, Chorvoq, Amirsoy stand near,

Three brothers strong, in winter or in year.

In every season, friends invite me there,

Their hearts are wide, so open, warm, and fair.

From all the world the travelers arrive,

Drawn by these mountains, noble and alive.

One day when tired, surely I will go,

Away from noisy streets and city flow.

......

4)True Wealth

I recently heard a strange belief:

That wealth controls all things in life.

Then why do we still need good health,

If love itself could be bought with price?

Why do we need a gentle word?

Why do we age if riches stay?

With money, grief and sorrow grow,

And wealth itself will fade away.

A coffin needs no cloth of gold.

The greatest wealth was Solomon’s,

Yet still he lived a simple man.

The greatest gift our Lord has given

Is health, is faith, is trust in Him.

True love is never sold for gold,

Nor parents — blessings pure and rare.

A true-born brother won’t be bought,

Though cowards strike from everywhere.

You cannot buy your faith or soul,

Your trust, belief, or chance to rise.

Your health is wealth beyond all price —

Once lost, it never comes back twice.

Yes, growing rich is everyone’s dream,

Yet no wealth greater than family.

The world’s reward will never last —

Remember this: we’re travelers all,

With tickets bought and certain ends.

The shroud has neither strings nor knots —

The final stop asks nothing more.

Death never asks you for your leave,

Your wealth means nothing at its door.

It spits on gold and silver bright,

And comes with scales of faith alone,

Azrael walking slow and sure.

So value every soul in time,

For loss brings no return at all.

A billion coins are meaningless

If one reunion fills the heart.

.......

5)That Day We Stayed Unspoken

That day we stayed unspoken, still,

The ache slipped softly from our will.

We both were drained, yet in our eyes

Unfading stars refused to die.

Is saying sorry truly hard?

The years had pulled our worlds apart.

Is standing once as one so wrong,

Without another break so strong?

That day we stayed unspoken, there.

The final word was mine alone to bear.

Not goodbye — in a gentle tone,

I whispered Al-fida, then went alone.

That day we stayed unspoken, friend.

Is love not where all friendships end?

No start it knows, no final line —

My friend, is loving such a crime?

That day we stayed unspoken, torn,

Our chests laid bare to grief and scorn.

The sky was far, the earth was stone,

And pain passed through our hearts and bones.

Years went by — we met once more.

It truly felt like closed the door.

Yet from a point we never knew,

My Lord said softly, “Be anew

Poems by Abdel latif Moubarak Egyptian poet

 

It peeks from the window of our hearts,

And steps onto the paths that have drunk
From its spring, the tales.
Upon a thousand civilians who implore,
And thousands of throats whose echo
Is the roofs of houses.
Their lament still embraces them,
And gathers them,
A million prayers,
Except what it couldn’t contain.
And you, who are ascetic within your prison, waiting
For a glimpse of light,
Just to caress your forehead.
Your umbilical cord between you
And the homeland,
Knows you overcome your tears
And split your chest for the cities,
So that life may enter them,
Free from the gloomy darkness clinging
To every wall that the specter of silence
Has demolished.
These are thousands of throats whose echo
Is the roofs of houses.

****

The Scars of Salvation

Let the halos of my heart fall from my brow,
A light I thought I’d find while resting on the shoulder of the word,
The one that hums a tune through the folds of this poem.
Illuminate for others my journey, this bitter taste of a homeland’s pain,
The anguish that fills it, stirring with every dawn
That rises on a morning full of nonsense.
The word was powerless then,
Unable to forge a new space for confession,
Or pluck a bejeweled pearl from its sky
To gift to the poor, the orphans, the forgotten,
Those on the brink of death.
I know I am the zero from which all poets begin,
The seed whose sprout only grew in the shadow of my ancestors’ verses.
From them, I drew the strength to survive,
Dreaming of their blissful, generous seas.
I lean on them all with a pride that lifts me
Into realms bright with the light of their wisdom, O Lady Poem.
All I ever wanted from you was salvation,
To end on your shores.
I began you (or you began me) among the transients
In a city whose streets had all gone dark,
Forgotten by long wars, then awakened just once
By the triumph of survivors, and drops of hope
That thirst couldn’t defeat.
Between tables of gunpowder and napalm,
Scattered limbs and blood-stained walls,
Jackets lie vomiting on the sides of ruins,
With the words “I was here” scrawled upon them.
A hemorrhage of questions.
How I’ve longed for my poems to take them on,
A path to grief and to release.
I craft my shoot for the fated crowd,
And belong to the march coming from those forgotten lands
Hidden in the folds of shackles and prison cells,
The torment of hungry stomachs,
The gasping of tongues behind cries for departure,
The absence of hope for a coming brilliance
That carries on its face the radiance of the impossible.
Lady Poem, I know glory in your proof.
I know the secret in your river.
This is how we meet, and with us, we meet
A life that has no shrine,
A life that only survived through an impossible bargain
Between a bundle of thorns that grew just once
From the pain of salvation.
I am destined to live and to see the city
Be the first to bless the burning heat of a step toward freedom,
Swearing by the fading glory in its children’s eyes,
The honeyed treasures flowing over a new homeland.

****

Are you trying to die again?

Are you trying to die again?
Even though you
Died in a thousand poems.
And in every poem...
Your soul bleeds out of you.
Are you trying to die again,
And write a new poem?
Its letters... are my tears
And my sadness at your distance.
You gather in it the joy/laughter you planted
In the hearts of your lovers,
And you gather even the word/smile/breeze
The drawing in which you determined
How... we'll condemn you.
Were you planning a new surprise for us
The day your soul was full...
Of all the falsehood surrounding you
In clumsy steps?
Was the silent, virgin pain
Inside the gardens of your love,
On the land inhabited by the blood of your loved ones,
The last... sigh?
...
Are you trying to die again?
Even though you
Died in a thousand poems

****

Brilliance without identity

A secret still resides within your eyes, a pearl,
You confess… everything that never was.
You grant the heart a bolt
And should the nights grow too narrow for us to live,
The harvests of passion sometimes lay siege to us.
A sign of something… we comprehend it… we touch it,
It lived within the tremors of lightning,
Brilliance Without Identity.
In the silence, the nectar was held,
And the hidden heresy in the burning pulse,
Brandishing the light of longing,
Playing the melody of permanence,
The crowning explosion for the sorrow, stained
With blood… and with tears.
…..
And still, in your eyes, a joy remains,
Fertile in its roots… the salvation
For the disappointments of a tragic touch.
And I feel you, in my blood,
The fissures of feeling’s freshness,
For the ground of this seed,
From the ache of the masses,
An existence…
A being for the sense refined,
From the diaspora of memory.

****

The Ambush

I learned to grieve in silence,
As much as I learned to love you,
To surrender to your longing and die within it.
A bitter truth set me free:
That your love for me,
In reality,
Was a spider.
My simple dream was to find you,
Carrying my burdens,
Standing tall within my eyes,
My blood flowing through your veins.
I gave my heart to the sunrise,
Only to awaken and find you were a guillotine
In the hands of your own love.
And my love for you,
Was the whole point of the problem.
Your beginning was painful,
Your ending, crafted in deceit,
Cut to fit,
Without prayer.
I used to worship you,
Not even as a pagan to an idol.
I didn’t know the end of my love for you was nothingness,
Lost in regret.
I was like dough,
Shaped by your fingers.
I would find a future blooming
Under your sun, under your shadow,
And I’d forgive my past days
For ever
Having loved you.
Don’t deny I was the only one born
From your sky with two stars,
Two engravings on my forehead,
Perfectly matched.
The sun of dead truth was colored
Between my sincere words and your fake smile.
Your phony lines were created:
Sometimes an angel,
Sometimes destruction,
Sometimes your flaws were an epic poem
You’d tell with feigned innocence.
Your created devil didn’t leave
In the fire of your cruel loneliness.
Between the soft whisper of your voice
Filling an empty time,
I was there,
Remembering you calling him.
My heart was your toy,
You’d try it out.
It was no good except for being sad.
And for years,
When your dream would come to me and then leave,
I’d feel choked.
I’d become like the truth when it’s hanged
In the eyes of the wronged.
And for years,
When you were the cloud for me,
And the thirst in my tongue would howl,
Like wolves
Standing over a feast for the dead,
Waiting to share the meal.
My look was the orphan.
Your look… was the ambush.

****

Worthy of Your Dream…

And you, whose dream in reality
Still hasn’t come true…
Except for the remnants of silence in a moment of your quietude
Your word calls out to your death
Your word has become nothing but life itself
Strung like beads of a rosary in the hand of a nation
Upon which fear descends…
When trials befall it
It waits for salvation
Your truth in the formation of your letters
Falls upon the city’s brow
Between every green patch
An olive tree
And a thousand witnesses to the martyr's feast
When you decided to dream, forgetting your tear
Upon the wall
The cruelty of a day
Wandering over the cities of "Galilee"
And that same song of yours
Sleeping on the bed of a stranger, waiting
Witnessing forms of siege
Between praises for the seas
Between massacres and destruction
The demolition of bridges
You were the land… the covenant of writing
A poem from you is a cannon
A shell holding the saliva of steadfastness in its embrace
Peace, a rose, and a waking dream
Your fate is that you dreamed
Worthy of your dream, young man

****

Don't Rouse Me
 
My dates have lost their flavor,
The wind of distance, the relentless rain,
Has stripped away the season of my yearning.
I move further, only to find
My other half remains unquenched.
Still what lingers
Of your eyes, Of your lips,
Your form,
Your stature, draped in a gown of rich brocade,
I flee the hollow of paradise
Before the time is due.
I depart in the robes of a silent watchman,
A guardian over my dream, now done.
Oh, two words that leap within the soul,
Claiming your forbidden in the permitted,
Answers that summon the question.
Don't rouse me.
My dates have lost their flavor.
In the dream, blood still stains the brow of the streets
— My resting place.
Amidst the pyre, the tribe cast out my corpse,
When I sought to sever the heads of every idol.
The fire was not cool upon the heat of my step.
My voice that spread the secret of the King
Among the kind and loyal subjects
— My mournful voice —
Cries out for the Mantle of Truth
To be its shroud. Don't rouse me.

Abdel latif Moubarak
Egyptian poet

EVA Petropoulou Lianou - Poetry

 

Freedom,

A word 

Who has all the meaning of...

This is happiness 

This is harmony 

This is respect 

But what we do

Humans are killing humans 

Humans are manipulating humans

Freedom ,

A game between two birds without wings

Freedom,

A hope because two hungry stomachs 

Freedom,

Elefteria

A sun waiting to rise.....

In our days 

In our century 

We are in need of second educational system 

Re write new words 

Or learn the meaning of the old one 

EVA Petropoulou Lianou 

****

Women. 

I was wondering if I am free?

Do u feel free?

Nooo

Every day I walk in a street of possibilities and opportunities..

But nobody look at me

As i am a woman..

It is unspeakable how much a woman is used..

From day one

A woman needed to educate the child

To cook for a child

To learn him how to think.. Speak..

Act.. 

A lot for a woman to do

But what happens after..

A woman need

A woman wish

A woman word

Inexistant person

Until one day

U will look at the mirror

U see your face

U will see your heart

U will see your body

And u will not recognize it

Because u will be so used

Used from the rejection

Used from the loneliness

Used from the fake people

Used from the bad decisions

Without faith!!!

©Eva Petropoulou Lianou

****

Woman,

You are alive

A mother

A daughter

Womens,

We respect eachother

We support eachother

Our power is strong

When we are together

Woman,

A friend

That we never leave you at your hard time

Woman,

The creativity

The poetry

The art 

Woman we must celebrate and be respected everyday 

EVA Petropoulou Lianou 

****

We are humans 

We supposed to build relationships with humans not meta humans 

Not animals 

Not aliens

We supposed to bring peace in the harmonious world we live 

But everyday i see

A woman hugging a cat or dog

Feed them

Bath them

While babies are throwing to the centrer 

Men talk to their dogs about their problems and prefer to stay with them

Instead to Go out and meet a human being 

What is going with this society of screening 

We are becoming clones of ourselves 

Without emotion 

Without feelings 

We celebrate and congratulate only our people.... our tribe 

What about the others.. people..that THey are doing so much about what we call

Good 

We must say silent 

We must not celebrate their achievements?

Humans need recognition 

Individuals need assistance in every level due to the COVID test and everything that follows this experiment 

But do you think 

Having only relationships

with cats and dogs

Is that healthy???

I wonder exactly in what kind of society we are leaving 

We don't even speak to eachother 

And when we do

We have hate 

We have negative thoughts 

We have too much inside our hearts 

Too much dark and fear

So i tell you now 

Get rid of those toxic feelings 

Start reading 

Start writing 

Start dancing 

Start laughing 

Life is short 

EVA Petropoulou Lianou 

****

Love

Is the answer

Love of self King

Love of the Self Queen

Love

Without asking

Love with feelings

Love

Energy of free giving

Timeless

Universe

Wishes

Dreams

Love

Educate the childrens to give

So as adults they will receive

©®EVA Petropoulou Lianou

Greece

****

_Golden bridges_

I find you

Because you were hurted 

I cherish you

As i felt your pain

I love you and

I cover  your wounds

With silver

So u will shine

U will shine

U will never broke again

I will create a bridge for all the hurted person

I will build golden pillars

Nobody will hurt again  children or women

As the diamonds 

They will shine

We will Rise 

And we  will re born in a future peaceful world..

©Eva Petropoulou Eva Lianou Petropoulou

****

Once upon a time there was a King without Kingdom 

Every day he wakes up and he was talking a walk in the garden.

The birds were singing,

Here , here comes the King without Kingdom 

And the pickock repeat 

Here here comes the King without Kingdom 

The King keep walking until he arrives in the lake.

Beautiful roses and tulips and jasmine were around the lake.

The king approached his face to the surface of the lake and he asked the water

When my Kingdom will come to me?

When the time to rule will arrive?

The water didn't answer 

But two orange fishes come out of the water 

and respond to the King 

When' the Sun and the Moon will meat eachother 

When humanity will stop killing his brother and sister

When they are going to be no poor in this world 

When the Peace will rule the entire planet 

You master

You will have a Kingdom.

EVA Petropoulou Lianou 

****

Jealousy 

Jealousy, 

Means you don't understand the meaning of life 

Jealousy, 

Is when you never appreciate your own life or your self. 

Jealousy, 

Is shame to look the life of others

and envy them 

Jealousy, 

Is the most bad feeling 

It destroys the mind and the heart of people. 

In the end we are all sleeping under the same sky. 

©Eva Petropoulou Lianou

Official nominate for Nobel Peace prize 

Poetry Unites people 

Founder 

Promoting poets for the past 15 years 

President of global federation of leadership and high intelligence 

Mexico Greece 

Mil Mentes Por Mexico association International 

Responsible for foreign poets 

Polis magazino 

Working closely with Alexander Kabishev 

Hyperpoem project 

Working closely with 

LAN xin 

World Figure 

Heritage 

Dongba Culture China 

International Ambassador 

....