Παρασκευή 27 Φεβρουαρίου 2026

ΑΝGELA KOSTA "ΥΠΈΡΒΑΣΗ "




Οι άνθρωποι δεν παύουν να ψάχνουν το ακατόρθωτο, δεν σταματούν να προκαλούν ακόμη και την ίδια την ύπαρξη σε αντίθεση με τα ρεύματα των καιρών..
Αναζητούν εκείνα τα κομμάτια, τα απαστράφτοντα κομμάτια ευτυχίας στο γαλαξία των αιωνίων αναμνήσεων.
Και αρκεί μόνο μια στιγμή που όλα σταματούν,καθετί γίνεται σκόνη.
Τα ημισφαίρια του χρόνου χάνονται στην άβυσσο, μη αφήνοντας ούτε το παραμικρό ίχνος,ενώ εσύ αιωρείσαι στον αέρα,χωρίς να μπορείς να ακουμπήσεις τα πόδια στη γη. Χάνεσαι σε άγνωστο χώρο,βυθίζεσαι στην ομίχλη της ξεχασιάς.
Δεν έχεις πια μάτια να ταυτοποίησης τον ορίζοντα όπου έχει στεγαστεί το κάρμα σου.
Δεν έχεις αυτιά να πιάσεις τους κάποτε γλυκούς ήχους, τώρα πια χωρίς νότες.
Δεν έχεις χέρια ώστε με τα δάχτυλά σου να πιάσεις ούτε μια ηλιαχτίδα. Συνειδητά ό,τι κι' αν έχει θα σε πάει στην επιφάνεια.
Φτερά δεν έχεις να πετάξεις προς τη λύτρωση.Δεν έχεις πόδια να ρίξεις σίγουρη τα βήματα σου προς εκείνο το όριο που τη ζωή οδηγεί προς την άβυσσο .
Δεν έχεις ανάσα να γεμίσεις με οξυγόνο τους παγκόσμιους πνεύμονες.
Δεν έχεις λόγια να αλλάξεις έστω και λίγο αυτό που δεν έχει επιστροφή και τελικά καταλαβαίνεις και παραδέχεσαι πως σου έχουν εξαντληθεί οι δυνάμεις.
Χτυποκάρδι δεν έχεις να ζήσεις, γιατί η φύση σου πια δεν ανήκει σ' αυτόν τον κόσμο.
Μετάφραση από τα Ιταλικά: Λευτέρης ΣιώμοςΚ /771α.κ.ι.









ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ - ΘΕΑΤΡΟ LIB'RO.

 

ΔΕΛΤΙΟ  ΤΥΠΟΥ

“ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ  ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ  ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ”

Με μια ρομαντική τρυφερή,συναισθηματική αλλά καθόλου μελαγχολική με  μάλλον ρεαλιστική ματιά αναπτύσσεται  η ιστορία  της ηρωίδας[της Γερακίνας μιας φιλολόγου που    ‘ερχεται να υπηρετήσει  στη Θράκη-γυρω στα 45  μάλλον ευτραφής]. Κινείται ανάμεσα σε  τρεις άνδρες    που είναι πολύ  διαφορετικοί μεταξύ τους.Θίγονται   επίκαιρα κοινωνικά ζητήματα    όπως οι Σχέσεις των  φύλων,η απώλεια αγαπημένου προσώπου,ο θάνατος,η φιλία,ο έρωτας, ο ανεκπλήρωτος έρωτας.

Το κοινό   παράλληλα με το ταξίδι της  καρδιάς   μέσω της  ηρωίδας θα ταξιδεύσει στη  Θράκη,στην Κομοτηνή,στη Σαμοθράκη,θα γνωρίσει την εμπειρία του τρένου,θα εμπλουτίσει τις γνώσεις του σε λαογραφικά στοιχεία  και αξιοθέατα σημεία τουριστικού ενδιαφέροντος της περιοχής, θα διασκεδάσει με τους χαριτωμένους,χιουμοριστικούς διαλόγους .Ένα έργο που θα μείνει στη μνήμη του κοινού για καιρό.

Θεατρική Διασκευή της νουβέλας της Τέσσας Δουλκέρη ,ΕΝΑΣ ΕΙΚΟΝΙΚΟΣ ΑΝΔΡΑΣ.εκδ.Παπαζήση .Κυκλοφορεί  και  το θεατρικό  ως βιβλίο από τις εκδ.ΛΕΙΜΩΝ.

Ανεβαίνει στη ΘΕΑΤΡΙΚΗ ΣΚΗΝΗ LIBRO, Κυψέλης 15 [ΑΘΗΝΑ]  τηλ.6978104737[Κρατήσεις]

Για περιορισμένο αριθμό  παραστάσεων[Από  11 Μαρτίου  Κάθε Τετάρτη   ‘ωρα 20.00 Avant –premiere – 11.3,18/3 και 01.Απριλιου

Στις  25 Μαρτίου  μόνο  απογευματινή    στις  18.30

Τηλ. Επικοινωνίας   6977852524

Σκηνοθεσία-Κείμενα της ΤΕΣΣΑΣ ΔΟΥΛΚΕΡΗ

-ΕΡΜΗΝΕΥΟΥΝ: Μαρία Κολουβού,Γιώργος  Δήμου,Μάγια Ντελέζου,Γιάννης Κουκουβίνος,[Αφηγήτρια ] Λένα Χερουβείμ.

Video-Art: Μαρία Ματσιόλα,Μουσική Σύνθεση:George Rize,Μουσική   Επιμέλεια:GeorgeDimou, Χειρισμός   Φώτων:Ορέστης Πουλάκης


Υπό την Αιγίδατης Περιφέρειας Ανατολ. Μακεδονίας & Θράκης

Χορηγός Επικοινωνίας ΕΡΤ/103,7 Δεύτερο Πρόγραμμα

Με την υποστήριξη των  εκδόσεων ΛΕΙΜΩΝ




ΤΑΞΙΔΕΥΟΝΤΑΣ ΣΤΗ ΘΡΑΚΗ ΜΕ ΤΟ ΤΡΕΝΟ
Της Τέσσας Δουλκέρη

ΛΙΓΑ ΛΟΓΙΑ ΓΙΑ ΤΟ ΕΡΓΟ
Η Γερακίνα είναι καθηγήτρια φιλόλογος, γύρω στα 40 και κάτι, μάλλον ευτραφής, μέτριο ανάστημα, χαριτωμένη, αλλά και εσωστρεφής. Αποφασίζει να υπηρετήσει σε σχολείο στην Κομοτηνή. Στο ταξίδι της με το τρένο, γνωρίζει  τον γοητευτικό Άγη, μηχανικό του ΟΣΕ και αναπτύσσεται μεταξύ τους μία δύσκολη σχέση.  Αλλά ξαφνικά   έρχεται ..η ανατροπή.Μία νεα γνωριμία  με τον Πλάτωνα,ένα νέο  χαριτωμένο ανδρα με χιούμορ ,και αγάπη για τη ζωή.

Στο έργο θίγονται κοινωνικά θέματα, όπως ο έρωτας και ειδικά ο ανεκπλήρωτος έρωτας, η φιλία, , η σχέση με το σώμα μας, οι σχέσεις των φύλων, η απώλεια, ο θάνατος. Παράλληλα, τονίζεται η ρομαντική ευχαρίστηση του ταξιδιού με τρένο, ενώ επίσης προβάλλονται με video-art και γλαφυρή αφήγηση, τα αξιοθέατα, τα λαογραφικα στοιχεία της Κομοτηνής και γενικότερα της Θράκης, αλλά και τα έθιμα και οι παραδόσεις της περιοχής.
Ενα ονειρικό ταξίδι γνώσης και αυτογνωσίας, γεμάτο συναισθήματα και τροφή για σκέψη. Εικόνες και μουσικές που ξεκουράζουν τις αισθήσεις. Μονόλογος, διάλογος και αφήγηση πλεγμένα αρμονικά, σε μια παράσταση πραγματική "αγωγή ψυχής" για  το κοινό.

Μάγια  Ντελέζη  ,Ηθοποιός 













   


ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Ο “πίθηκος” του Δαρβίνου φοβίζει και διχάζει ακόμη…"

 

  *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"

      &.Ο άνθρωπος προϊόν "Φυσικής Επιλογής" ή ενός "Θεϊκού Σχεδίου ;΄΄


         «Δεν θα ντρεπόμουν αν είχα για πρόγονο έναν πίθηκο. Θα ντρεπόμουν όμως να κατάγομαι από άνθρωπο που χρησιμοποιεί τις πνευματικές του ικανότητες για να συσκοτίζει την αλήθεια.» (Thomas H. Huxley). 

        «Γιατί είναι ο Δαρβίνος επιστήμη; Αποδεικνύεται ότι είμαστε από μαϊμούδες; Ξέρετε τι βλασφημία είναι να λέτε ότι έχουμε κοινό πρόγονο;»(Δ. Νατσιός, πρόεδρος του κόμματος “ΝΙΚΗ”)

          Και ξαφνικά στη χώρα μας και ως εάν είχαμε λύσει  όλα  τα  άλλα προβλήματα (πολιτικά, οικονομικά, εθνικά,,,) και για να μην πέσουμε στον  λήθαργο από τη ραστώνη της καθημερινότητας είπαμε να ασχοληθούμε με κάτι πιο ενδιαφέρον κι ας είναι λίγο μπαγιάτικο. Και όταν υπάρχει η αιτία η αφορμή εύκολα βρίσκεται. Κι έτσι τελευταία στα social media κυριάρχησε το θέμα της "Θεωρίας της Εξέλιξης" του Δαρβίνου με τις αντιμαχόμενες πλευρές να ανασύρουν παλιά και νέα επιχειρήματα για να πείσουν για το δικό τους δίκιο.
        Αιτία και αφορμή για την αντιμαχία μεταξύ υπερασπιστών και κατηγόρων-αρνητών-πολέμιων του Δαρβίνου και της θεωρίας του περί εξέλιξης στάθηκαν οι δηλώσεις του προέδρου του κόμματος της "ΝΙΚΗΣ" στην τηλεόραση.

           Ειδικότερα οι θέσεις που εξέφρασε ο κ. Νατσιός και που πυροδότησαν τις σχετικής συζητήσεις μεταξύ άλλων είναι και οι:   

         {«Είμαστε Χριστιανοί Ορθόδοξοι και καμαρώνουμε γι’ αυτό. Γιατί είναι ο Δαρβίνος επιστήμη; Αποδεικνύεται ότι είμαστε από μαϊμούδεςΞέρετε τι βλασφημία είναι να λέτε ότι έχουμε κοινό πρόγονο;». 

           «Εμείς έχουμε έναν κοινό πρόγονο, τον Αδάμ και την Εύα, που μας τους έδωσε ο Θεός. Η Ορθόδοξη Εκκλησία δεν δέχεται τη θεωρία της εξέλιξης, εμείς είμαστε τέκνα πιστά. Αν δεχθείς ότι ο άνθρωπος κατάγεται από ζώο, λες ότι το ίδιο ισχύει και για την Παναγία άρα και ο Χριστός που γεννήθηκε από την Παναγία, είναι ζώο», είπε επίσης ο κ. Νατσιός.

        Ο κ. Νατσιός υποστήριξε επίσης ότι «δεν μπορείς να είσαι Χριστιανός Ορθόδοξος και να δέχεσαι τη δαρβινική θεωρία», τονίζοντας πως «στην Ορθοδοξία δεν υπάρχει το «πίστευε και μη ερεύνα»» και ότι «θεωρίες που ανατρέπουν τα πάντα είναι βλασφημίες»}

        Δεν γνωρίζω ποιος πρέπει να ανησυχεί ή να μελαγχολεί περισσότερο με τις θέσεις του κ. Νατσιού.

             Η εκπαίδευση που είχε στους κόλπους της έναν δάσκαλο-εκφραστή των παραπάνω απόψεων, η Βουλή που σιτίζει τον εκφραστή ενός ακραίου πολιτικού συντηρητισμού, η  Εκκλησία που "ευλογεί"  τον αρνητή κάθε λογικής στο όνομα της Πίστης και των αληθειών της “Γένεσης”, η Κοινωνία που συντηρεί ακόμη στους κόλπους της τα απομεινάρια ενός εκπροσώπου του μεσαιωνικού σκοταδισμού ή η Επιστήμη που για μια ακόμη φορά χρεώνεται την αδυναμία της να πείσει για τον απελευθερωτικό χαρακτήρα της Γνώσης.
         Για άλλη μία φορά η Λογική συγκρούεται με την Πίστη και η Σκέψη με τις απόλυτες μονολιθικές Αλήθειες. Τα επιχειρήματα υποχωρούν μπροστά στον φανατισμό και τον δογματισμό. Η Επιστήμη αγνοείται,  λοιδορείται και αντ' αυτής γίνονται άκριτα αποδεκτές κάποιες λογικά αστήρικτες-έωλες θέσεις.
         Μπορεί η "Θεωρία της Εξέλιξης" του Δαρβίνου να μην κατακεραυνώνεται σήμερα από τους άμβωνες ως μία άθεη και επικίνδυνη Θεωρία, ωστόσο στην οθόνη κάποιοι τρόφιμοι του ανορθολογισμού την μεταφράζουν ως βλασφημία. 

          O Δαρβίνος με τη θεωρία του για την καταγωγή του ανθρώπου και τη θεωρία της εξέλιξης ίσως (για πολλούς) να άλλαξε ριζικότερα από τον Μαρξ και τον Φρόιντ την παγιωμένη εδώ και αιώνες αντίληψη που είχε ο άνθρωπος για τον εαυτό του (υλιστική θέαση του κόσμου για την ιστορική εξέλιξη των κοινωνιών {Μαρξ}/μελέτη του ασυνειδήτου {Φρόιντ},” Η Καταγωγή των Ειδών”, “Η Καταγωγή του Ανθρώπου” {Δαρβίνος}).

          Η σύγκρουση Επιστήμης και Θεολογίας-Εκκλησίας έχει ως αφετηρία μία λανθασμένη θέση. Όπως η Επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει για την ουσία και το σκοπό της ανθρώπινης ζωής (δεν είναι άλλωστε και το αντικείμενό της)  έτσι και η Θεολογία-Εκκλησία δεν μπορεί και δεν πρέπει να κρίνει ένα νόμο της Φύσης, την εξέλιξη, με βάση τα δόγματα της Γένεσης.

        “Η επιστήμη δεν μπορεί να απαντήσει σε ερωτήματα αξιών. Μπορεί να περιγράψει γεγονότα, όχι να θεμελιώσει το νόημά τους” (Χάιζενμπεργκ).

         Οι εκκλησιαστικοί παράγοντες αρνούνται να δεχτούν ότι ο άνθρωπος και ο κόσμος γενικότερα είναι προϊόν της “Φυσικής” επιλογής και όχι της “Θεικής”.

          Η Γένεση δεν είναι Βιολογία, όπως η Επιστήμη δεν είναι κάτι που έχει το "αλάθητο".



          Βέβαια ακούγοντας και τις δύο αντιμαχόμενες πλευρές νομίζεις πως ο άνθρωπος αντιπαρατίθεται με τον πίθηκο για το ποιος είναι ο πιο μακρινός πρόγονος του σημερινού ανθρώπου. Λάθος. Η σύγκρουση είναι μεταξύ των φανατικών αρνητών μιας επιστημονικής θεωρίας (της εξέλιξης) στο όνομα της θρησκευτικής Πίστης και των ιερών αληθειών της ΓΕΝΕΣΗΣ από τη μία πλευρά και των υπέρμαχων της Επιστήμης και της  λογικής ερμηνείας της λειτουργίας του κόσμου (και φυσικά της πορείας-εξέλιξης της ανθρώπινης ζωής ) από την άλλη πλευρά.

          Για μία ακόμη φορά η Πίστη αντιμάχεται τη Σκέψη,  τη Λογική και την Απόδειξη.

         Επειδή, όμως, είναι μάταιο και ατελέσφορο να αναζητούμε τον μακρινό πρόγονό μας, αφού ούτε τον επιλέξαμε,  ούτε μπορούμε να τον αλλάξουμε, καλό θα είναι να γίνουμε καλύτεροι άνθρωποι έτσι ώστε να αισθάνονται υπερήφανοι  οι απόγονοί μας για τον πρόγονό τους.

            Κι ενώ αυτές οι σκέψεις πολιορκούσαν το μυαλό μου βλέποντας-ακούγοντας τη συνέντευξη του κ. Νατσιού στην ΤV   ή διαβάζοντας τις αντιδράσεις στα social media ένα γεγονός-ιστορία αναδύθηκε από τα υπόγεια της μνήμης μου. Μία ιστορία-γεγονός που διάβασα πριν 20 χρόνια και σήμερα τη θυμήθηκα και την αναζήτησα στο διαδίκτυο.

          Είναι ένα γεγονός- ιστορία που σχετίζεται με τη διαχρονική απορία του ανθρώπου για την ταυτότητα του μακρινού του προγόνου και τον τρόπο με τον οποίο η κοινωνία αντέδρασε στη θέση του Δαρβίνου πως ο Πίθηκος είναι ο κοινός μας πρόγονος, όπως αυτή διατυπώθηκε με τη γνωστή θεωρία της "Εξέλιξης".

              Η στάση-θέση των δύο πρωταγωνιστών του ιστορικού αυτού επεισοδίου είναι ενδιαφέρουσα και ενέχει στοιχεία διαχρονικότητας στο βαθμό που σε αυτήν αντανακλάται και η στάση-θέση πολλών σύγχρονων ανθρώπων.

        {Το 1860 στην Οξφόρδη στο Μουσείο Φυσικής Ιστορίας του Πανεπιστημίου έγινε μία δημόσια επιστημονική συζήτηση της British Association for the Advancement of Science, για τη θεωρία του Δαρβίνου. Σε αυτήν παρών ήταν και ο ένθερμος υποστηρικτής του Δαρβίνου Τόμας Χένρι Χάξλεϋ (Thomas H. Huxley) .

          Αντίπαλός του ήταν ο επίσκοπος Σάμιουελ Γουίλμπερφορς, σφοδρός πολέμιος του Δαρβίνου, ο οποίος ειρωνικά ρώτησε τον Χάξλεϋ αν κατάγεται από τον πίθηκο «από την πλευρά της γιαγιάς ή του παππού». Τότε ο Χάξλεϋ του απάντησε :

        “Δεν θα ντρεπόμουν αν είχα για πρόγονο έναν πίθηκο. Θα ντρεπόμουν όμως να κατάγομαι από άνθρωπο που χρησιμοποιεί τις πνευματικές του ικανότητες για να συσκοτίζει την αλήθεια”.

    Το ακροατήριο, σύμφωνα με μαρτυρίες, αντέδρασε με φωνές, γέλια και αποδοκιμασίες}.

           Αλήθεια πόσοι από εμάς σήμερα σε παρόμοια ερώτηση θα απαντούσαμε όπως ο Χάξλευ; 


https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/





Poem by Dr. Ahmed Alqaysi

 

On a rainy night,

as though the sky had decided to whisper its secrets to the earth…

The rain played its gentle melody upon the window glass;

tiny droplets racing one another,

others slowing down as if savoring the length of the journey.

I sat by the balcony, watching the city drape itself in a coat of wetness.

Lights reflected upon the streets like fallen stars pausing to rest,

and the air was heavy with the scent of rain-kissed soil—

that fragrance that feels like the beginning of a new love.

On nights like these,

the heart grows braver… and more nostalgic as well.

Rain washes away the soul’s rigidity

and returns it to a child who still believes in miracles.

I imagined you walking beneath an umbrella,

strands of your hair escaping its edges to greet the rain.

You laughed softly in a way no one could hear but me,

and I drew closer… closer still…

until the rain itself became a witness to us.

I take your hand—

no fear of getting wet,

no trembling from the cold;

for the warmth of your fingertips is enough

to kindle within my chest fires that never fade.

On a night like this,

we need nothing more than a small café

on the corner of an old street,

and two cups of coffee rising with steam

rich with the aroma of dark roast beans,

like a silent prayer,

and a long gaze that shortens all the distances

we have lived apart.

The rain outside,

love within,

and you and I between them,

writing stories upon the windowpane,

then letting them fade with another passing drop—

so they remain ours alone,

a beautiful secret known only to you and me…

and that rainy night.


Written by / Dr. Ahmed Alqaysi








Interview with the young talented woman Vivian Daouti( Creece) By EVA Petropoulou Lianou

 




Tell us about yourself dear Vivian
How have you started to painting?

Painting entered my life at a very young age as a way to express my emotions.
What is your inspiration?
My inspiration is the human being, feelings, and even something simple like a song.

2. What is the message you want to give through your art?

Through my works, I want to capture the viewer’s interest and create a feeling, either positive or negative.
Where the inspiration is coming from?
My inspiration comes from my daily life and my emotions.

3. Do you believe that new generation is creating art?

I believe that the new generation has talent and creativity

Do we have good painters or not ?

There are many remarkable young artists who create with passion and authenticity.

4. How have you felt when you see your Art awarded in Art media event this February?

It was a moment of emotion and gratitude. I felt that the effort and love I put into my creations were recognized. At the same time, it was a motivation to continue with even greater strength.

5. Do you want to share with our readers A phrase that changed your life:

“Live in the present and do not be afraid of the future.”

6. What is your future project?

In the future, I would like to study at the School of Fine Arts and then continue to be actively involved in



Biography

Vivian Daouti is 19 years old and comes from Platanos, Ancient Olympia, Greece. She is a high school graduate and currently in her second semester at the Educational Union (SAEK) of Athens. She holds a Proficiency diploma in English and is a self-taught painter.
At the age of 17, she participated in a painting exhibition for the first time, where she received an award and highly positive reviews, while several of her works entered private collections. Despite her young age, she has already taken part in twenty-four group exhibitions in Greece and abroad — Austria, Istanbul, Turkey, Athens, Pyrgos, Naousa, Paros, Syros, Ancient Olympia — earning distinctions and honorary awards.
In March 2025, she received the 1st Audience Award at the Pan-European Dreamteam Competition at the War Museum of Athens. The award was presented by the Mayor of Ancient Olympia, Mr. Aris Panagiotopoulos. On the occasion of this distinction, the Metropolitan of Ilia, Mr. Athanasios, as well as the Directorate of Secondary Education of Ilia, sent her congratulatory letters for her artistic course and for representing her school at the art exhibition in Istanbul.
In August 2025, she participated in a group exhibition in Ancient Olympia that lasted 24 days and attracted high attendance and warm reviews.
In September 2025, she held her first solo exhibition at the Latsio Municipal Hall of the Municipality of Pyrgos, which drew impressive attendance and very positive feedback from the public and art institutions.
In January 2026, she presented her second solo exhibition in Ilioupoli, Attica, with great success.
In February 2026, she was awarded for the second consecutive year with the 1st Audience Award at the Pan-European DREAMTEAM Art Competition at the War Museum of Athens.
Her works have been published in collectible books, international painting volumes, as well as in print and digital media. At the same time, she participates with her work in the commemorative French edition of the historical volume on the life of the Dredes.
She is a collaborator of the creative group “Grypiotis Collection.”
Her goal is to study at the School of Fine Arts and to explore different cultures through travel, exhibitions, and museums around the world.












Πέμπτη 26 Φεβρουαρίου 2026

ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ "Κυριακή της Ορθοδοξίας."

 

Κυριακή της Ορθοδοξίας.  


Η Κυριακή της Ορθοδοξίας, κινητή εορτή της Ορθόδοξης Χριστιανοσύνης, εορτάζεται πάντα πανηγυρικά την πρώτη Κυριακή της Αγίας και Μεγάλης Σαρακοστής, της πλέον κατανυκτικής περιόδου του εκκλησιαστικού έτους. Οι απανταχού της γης Ορθόδοξοι πανηγυρίζουν την επικράτηση και τον θρίαμβο της ορθής πίστης επί των αιρέσεων και των εικονομάχων. Έληξε μια διαμάχη 100 και πλέον χρόνων που ταλαιπώρησε την Ρωμαίικη αυτοκρατορία, την Εκκλησία και δίχασε τον Λαό. Εκκλησία και πολιτεία βρήκαν τον δρόμο τους και την ησυχία τους.

  Ta 100 αυτά χρόνια (729-787, 815-843) ήταν περίοδος πολιτικής και θεολογικής έριδας με διώξεις., εξορίες, κλείσιμο εκκλησιών, κατέβασμα και καταστροφή των ιερών εικόνων και αγιογραφιών από τις εκκλησίες, κλείσιμο μοναστηριών. Πολλά αξιόλογα έργα τέχνης (εικόνες και αγιογραφίες) καταστράφηκαν δια παντός. 

Η εικονομαχία άρχισε το 726 όταν ο αυτοκράτορας Λέων ο Γ΄ απαγόρευσε την ανάρτηση των ιερών εικόνων στις εκκλησίες. Οι λόγοι της απόφασης αυτής είναι πολλοί. Ο κυριότερος λόγος ήταν δογματικός και πνευματικός. Οι πιστοί είχαν αρχίσει να λατρεύουν τις μορφές των ιερών εικόνων και τα ιερά λείψανα αντί να αποδίδουν λατρεία  στο αρχέτυπο δηλαδή   στο Θεό και στους αγίους.  Στην πρώτη αυτή φάση υπέρμαχος των εικόνων, υπήρξε ο άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός, μια κορυφαία πατερική μορφή.

Η δεύτερη φάση της εικονομαχίας άρχισε το 815 από τον αυτοκράτορα Λέοντα Ε΄ τον Αρμένιο και έληξε το 843 με την μόνιμη ανάρτηση των εικόνων στους ναούς. Στη δεύτερη φάση κορυφαία πατερική μορφή υπέρ των εικόνων ήταν ο άγιος Θεόδωρος ο Στουδίτης.

Το 843 με σθεναρή πρωτοβουλία της αυτοκράτειρας Θεοδώρας, χήρας του εικονομάχου αυτοκράτορος Θεοφίλου  επιτρόπου του ανηλίκου διαδόχου Μιχαήλ του Γ΄, πραγματοποιήθηκε σύνοδος με πρόεδρο τον  εικονόφιλο πατριάρχη Μεθόδιο. Στο τέλος της πρώτης συνεδρίασης, όλοι έκαναν μια θριαμβευτική πομπή από το ναό της Παναγίας των Βλαχερνών στην Αγιά Σοφιά, επαναφέροντας τις εικόνες στον αυτοκρατορικό ναό. Αυτό συνέβη στις 11 Μαρτίου 843 (που εκείνο το έτος ήταν η πρώτη Κυριακή της Τεσσαρακοστής). Η Σύνοδος αυτή, όρισε να τελείται κάθε χρόνο πανηγυρική γιορτή στην επέτειο αυτής της ημέρας και την ονόμασε «Κυριακή της Ορθοδοξίας». Η  σύνοδος αυτή επικύρωσε πανηγυρικά  την απόφαση Οικουμενικής Συνόδου σχετικά με την αναστήλωση και προσκύνηση των ιερών συνόδων που έγινε στη Νίκαια το 787 την οποία είχε συγκαλέσει η αυτοκράτειρα Ειρήνη η Αθηναία. Έτσι δόθηκε η λύση σ’ αυτό το μεγάλο εκκλησιαστικό πρόβλημα.

Με την λήξη της εικονομαχίας ξεκαθαρίσανε κάποια δογματικά ζητήματα. Η Οικουμενική σύνοδος με βάση τα θεολογικά κείμενα του Ιωάννη Δαμασκηνού  διασαφήνισε την λειτουργία των εικόνων ως γέφυρα πνευματικής επικοινωνίας του πιστού με το αρχέτυπο της εικόνας που είναι ο αποδέκτης της λατρείας του: ; «… ἀνατίθεσθαι τὰς σεπτὰς καὶ ἁγίας εἰκόνας ἐν ταῖς ἁγίαις τοῦ Θεοῦ ἐκκλησίαις…καὶ …ταύταις ἀσπασμὸν καὶ τιμητικὴν προσκύνησιν ἀπονέμειν, οὐ μὴν τὴν κατὰ πίστιν ἡμῶν ἀληθινὴν λατρείαν, ἣ πρέπει μόνῃ τῇ θείᾳ φύσει …Ἡ γὰρ τῆς εἰκόνος τιμὴ ἐπὶ τὸ πρωτότυπον διαβαίνει καὶ ὁ προσκυνῶν τὴν εἰκόνα προσκυνεῖ ἐν αὐτῇ τοῦ ἐγγραφομένου τὴν ὑπόστασιν». 

Η Σύνοδος του 843 δεν έθεσε τέλος μόνο στην εικονομαχική περίοδο, αλλά έβαλε τέλος και στις χριστολογικές έριδες, δηλαδή στις συζητήσεις και τις αιρετικές συζητήσεις περί της υποστάσεως, των δυο φύσεων του Χριστού και του μυστηρίου της Θείας ενσαρκώσεως. Η τιμή των εικόνων βασίζεται στην δογματική διδασκαλία της Εκκλησίας σχετικά με την ενανθρώπηση του Υιού και της ένωσης της θείας και της ανθρώπινης φύσης στο πρόσωπό Του. Άρα είναι « εὐαπόδεκτον καὶ εὐάρεστόν ἐστιν ἐνὠπιον τοῦ Θεοῦ»  το να εικονίζεται η ανθρώπινη μορφή του Χριστού, που έχει λόγω ανθρώπινης φύσεως Του, η οποία είναι ενωμένη με τη θεϊκή Του φύση. Αντίθετα, η άρνηση εικονικής αποτύπωσης του Χριστού ισοδυναμεί με άρνηση της θεολογίας της ενανθρώπισής Του και της σωτηριολογικής σημασίας  για τον άνθρωπο.

Κατά τις διώξεις των πρώτων αιώνων οι πρώτοι  χριστιανοί χρησιμοποιούσαν σύμβολα για να εκφράσουν τις αλήθειες της Χριστιανικής πίστης. Γι αυτό στις κατακόμβες συναντούμε διάφορα σύμβολα που έχουν θεολογική σημασία. Η άγκυρα συμβόλιζε την σταθερότητα της πίστεως, η κιβωτός του Νώε την Εκκλησία, ο Ιωνάς στην κοιλία του κήτους την Ανάσταση του Χριστού, το ψάρι (ΙΧΘΥΣ) τον Σωτήρα Χριστό, το ψωμί και το κρασί το σώμα και το αίμα του Χριστού καθώς και το μυστήριο της Θείας Ευχαριστίας μυστηρίου της Θείας Ευχαριστίας

Η  εικόνα για την Ορθοδοξία δεν είναι μια θρησκευτική ζωγραφιά. Είναι   μια αγιογραφία, δηλαδή μια λειτουργική τέχνη ή και ομολογία της αλήθειας της θείας αποκάλυψης, που έχει σκοπό να μεταμορφώσει και ν’ αναπλάσει τ’ ανθρώπινα πράγματα.

Η αναστήλωση των εικόνων είναι ένα γεγονός που έχει θεολογική σημασία αυτό καθ αυτό. Ταυτόχρονα συνδέεται με τη σύνολη διδασκαλία  της Εκκλησίας για το πρόσωπο του Χριστού (χριστολογία) και τη σωτηρία που προσφέρει στον άνθρωπο (σωτηριολογία). Γι’ αυτό η εορτή για την αναστήλωση των εικόνων είναι ο θρίαμβος της αληθείας, δηλαδή της Ορθόδοξης διδασκαλίας, εναντίον των αιρέσεων. Η Εκκλησία βγήκε νικήτρια, διότι είναι θεανθρώπινος οργανισμός που δεν πρόκειται ποτέ να χαθεί, διότι «πύλαι άδου ου κατισχύσουσιν αυτής».

Την ημέρα αυτή, τελείται μια λιτανεία ιερών εικόνων και αγίων λειψάνων (όπου αυτά υπάρχουν). Κατά τη διάρκειά της αναγιγνώσκεται υπό του ιερέως μια περίληψη του «Συνοδικού της Ορθοδοξίας», ενός κειμένου που αποτυπώνει την ορθόδοξη διδασκαλία για τις εικόνες και πολλά άλλα θεολογικά ζητήματα. Επίσης, σ’ αυτό το κείμενο μνημονεύονται άγιοι (πατριάρχες, κληρικοί, μοναχοί και αυτοκράτορες) που στήριξαν με τον αγώνα τους την ορθόδοξη πίστη, απαντώντας στους αιρετικούς (επίσης πατριάρχες, κληρικούς, μοναχούς και αυτοκράτορες).

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός









COSMIC REGENERATION OF MANKIND. an article by Dr. Jernail Singh Anand [India]

 

THE COSMIC REGENERATION OF MANKIND

Dr. Jernail Singh Anand

[India]

The Great Disconnect

Heart is the radioactive matter placed inside the body of every living being, which receives and radiates messages to the cosmic divine.  In fact, we are, all the time, connected with supernal forces, through our breath, and we are a part of the manifestation of God’s creative magic. The scriptures want us to realize how we are a part of the cosmos, and how we should act, so that we respect that eternal bond. Education is meant to give us light, in which we could see, what we are, and where we stand, and what is the surrounding reality, and how we should relate to it meaningfully. But, education has gone overboard, and overreached its ends, so that now man thinks he can outdo his creator. Science and technology are treated as challenges to the divine authority.

There is immense knowledge in the vaults of the earth, but it is not available to men in its entirety because earth reveals its mysteries only to people who have the capability to assimilate , and look beyond their self, and see the overflowing reality. The cosmos tests the beneficiaries of its intellectual affluence, and very few stand the severe test of elements, which ensure that after getting knowledge, it will be used, not for the gratification of one person, but for the betterment of the creation. This is the point at which most of the seekers falter, and lose to infernal forces. Divinity does not trust people who show lack of higher purpose and whose passion has no higher perspective. That is why, whatever more or less knowledge we have, it is being directed towards destruction of nature and ultimately, man will land himself in a state where he will die of suffocation as the clean air will not be available for breathing.

This is how education and limited understanding of scriptures has brought us to a situation in which we are in a state of disconnect. We have our own wisdom which is in contention with the divine wisdom. Today men believe  that man is born to live for himself, and die for himself, in utter disregard of any higher purpose. Struggle for existence signifies man’s struggle for survival. But, now that we have survived so many onslaughts, we have to contend with the unfolding reality of how to live? How to make our life meaningful. We have to think of beauty, decency, goodness and our commitment to the divine for promoting the welfare of the cosmic community going beyond the idea of humanism.

Post Connect

The world that thought from the heart, and felt from the mind, the world of unified sensibility which T.S. Eliot talks of, has been buried deep in the opaque layers of history. This is the world which only thinks with its mind, which is trained in such a way that it is focused on the elevation of the self. Education now serves to sever a young man’s connection from the society around, and turn all his passions inside, so that he starts thinking nothing matters except  the package and then the apex of success. This is not expected from people with a universal consciousness. Rather, it is the rotten mental stuff which will infect the whole lot. Pitiably, we have got millions of teachers now trained in this passion for self-possession, who are imparting tips to the young through videos on you tube, how to serve their self, become rich, and land astronomical packages. And, I have no hesitation in saying, cheating, double dealing, and fraud are tricks in trade, and they are not considered outlandish for this society nurtured on moral complacency.

Decyphering Disconnect

The societies are crying hoarse in the name of culture. But folk dresses, folk dances, and folk songs end up only to lend a spectacular splendour only. At heart, nobody looks back. Efforts at cultural revival are proving counter-productive and blowing hot and cold at the same time. Young men in colleges who love modern life, its chores and its thrills, when don traditional dresses, only present a false spectacle of love for the things gone by. Who wants to go back to times of the bullock cart age which is being idealized in our revivalists songs? It is only noise and clutter in the music albums or in social media. Nobody wants to lead a life without a mobile phone. Farmers know their youngsters don’t like to work in the fields, rather they prefer to mortgage their lands, and migrate to cities and enjoy making films on culture. A culture which they have deserted. The culture of parents, village, the water tank, animals. So, what I want stress here is: it has caused a disconnect between what we are and what we profess to be. The electronic songs won’t salvage our condition in which we do not believe.

The same disconnect is evident in the case of religion also. Look at you tube,  and the deluge of the holy hymns being played.  In spite of such an electronic spurt in religious activity, the religious content in human life is on the decline. People who are truly religious believe in a life of piety, humility, compassion, and honesty. But the men we meet who often visit shrines are just the reverse. What is the reason? Even in religious orders, we see instances of indecent behaviour. The idea of righteous living, which means ethical conduct, has disappeared from the life of these people.

Let me revert to my statement in the beginning of this article, that our hearts are radioactive, and we connect with the divine through our breath, which is a part of the cosmic equipment. We are a part of the spectacle, and the manifestation. So long as our heart is involved in an activity, it is radiated to the cosmos, and Gods listen to our prayers. And they do respond.  But, look at what is going on now. Instead of our heart, instead of our consciousness , it is the TV which is singing religious songs, and those who sang these songs have already made a lot of money. We have lost our connect with the divine, and all our actions aimed at pleasing gods are just playing to the gallery. Contentless. That is why, all our prayers go unheeded. We play games with divine forces, and disregard all our cosmic responsibilities.  And this process of disunification is going on at a faster speed. We think we have accumulated knowledge.  I think this knowledge has hastened our fall. All our actions now onwards, when we are overusing knowledge, overplaying our wisdom, we are actually overreaching ourselves. The breakup with the divine is complete and absolute.

Cosmic Regeneration of Mankind

Here, the role of literature gains significance. What time has not corrupted is the essential wisdom of the Vedas. The Prophets still say what they said, unaffected by the currents of time. The great poets and scholars and philosophers still stand aloft, no matter how great were the storms in the oceans of time. The wisdom of humanity still remains ingrained in our scriptures. Only the teachers can check this drift of mankind into the ocean of nothingness. It is not enough to dissect the malaise, there have been scholars who have very effectively diagnosed the social issues. In fact, time has come when the  philosophers take the lead, and followed by writers, they should impact the thought processes of the upcoming generations, to weed out ambition, and criminal psychology. Scientists who are working with technology, and creating new inventions like the AI  need to be informed by the saner elements to stop the research which can lead to the extinction of human life.

The message is very clear. If philosophers and scientists do not come together to halt this suicidal march, there is no hope for mankind.  That is why, I think that after the dystopian times, we need to introduce a new horizon to our life and letters. It is the new world of hope and all  efforts of the writers and philosophers, and scientists and technologists should be on the cosmic regeneration of mankind.

 

Dr. Jernail Singh Anand, with an opus of 200 plus books, is Laureate of the Seneca, Charter of Morava, Franz Kafka and Maxim Gorky awards, and a Permanent Senator on the International Academy of Rome.   His name adorns the Poets’ Rock in Serbia. Anand is a towering literary figure whose work embodies a rare fusion of creativity, intellect, and moral vision. He is not only one of the most influential voices in contemporary Indian poetry,  but a global voice, challenging readers to confront the complexities of existence while offering hope through art and ethics.