ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ "ΘΑ ΒΟΥΤΑΩ ΣΤΗ ΝΟΣΤΑΛΓΊΑ "

 

Πότε δε δάμασες των διλημμάτων κύματα, Βουτούσα και πνιγόμουν στα μάτια σου τα θαλασσιά Στα μάτια μου εσύ έβλεπες πυροτέχνηματα, Για μένα ήσουν αγιασμένη ζωγραφιά. Στα μάτια σου τα παιδικά,τα άστατα κι' αλήθωραα Καρφώναν τα δικά μου να μείναν εκεί και μόνο Το ψως στις κόρες των ματιών σου της θέας μου σύνορα Μάτωνα να σε έβλεπα στης αντηλιάς το θρόνο. Παροδικά σήματα τα δικά σου συναισθήματα, Στην αφέλεια της τρελής χαράς μου δεν πρόβλεψα Όλο στα μάτια σου διάβαζα ποιήματα Κι' εσύ στα δικά μου γρίφους και σταυρόλεξα. Αν τα βλέφαρά σου δεν έγιναν της αγάπης φυλακή , Αν δεν με έκλεισες στο βλέμμα σου σε γλυκιά ομηρία, Χωρίς να σε ρωτώ, κάθε ευλογημένη Κυριακή, Στα μάτια σου θα μπαίνω να βουτάω στη νοσταλγία. Λευτέρης Σιώμος Κ/70δ π.ελ.

Μπριτζίλντα Ντεντε: «Σε περιμένω»

Μπριτζίλντα Ντεντε: «Σε περιμένω» ΣΕ ΠΕΡΙΜΕΝΩ ΓΥΡΙΣΕ ================= Δεν θυμάμαι γιατί τσακωθήκαμε! Δεν σου κρατώ κακία! Και ξαναβγήκα στο ίδιο σημείο συνάντησης. Και το χρόνο δεν αφήνω να μουδιάσει. Γνωρίζω, έχεις μια θάλασσα ψυχή, κι οπωσδήποτε ξανά θα έρθεις! Να μην έρθεις θα είναι μεγάλη αδικία, αφού αισθάνομαι τόσο πολύ, τη δική σου απουσία. Τίποτα δεν έχει νόημα χωρίς εσένα, Μοναξιά και στενοχώρια. Είναι αθλιότητα να βρίσκεσε μακριά! Προτιμώ να είμαι Σύμονας της Κερύνειας, να τρελαθώ, να υποφέρω απ’ τους πόνους. Μόνο μην χαθώ στη σιωπή, η σιωπή μοιάζει με θάνατο! Για το γεγονός ότι ο χρόνος τρέχει, τα μελαγχολικά σου μάτια, απεικόνιση τ’ Ουρανού στον ορίζοντα εμφανίζονται. Για το γεγονός ότι οι Έρωτες δεν πεθάνουν, την ψυχή μου όμηρο σου παρέδωσα, και μέσα σου να μπορώ να ζήσω! Για το γεγονός που σε γνωρίζω, ξέρω…, κάτι όμορφο θα μου προκύψει! Μεταφραστής Σοφοκλής Εξαρχος ιατρός

Κυκλοφορεί από τις εκδόσεις Σμίλη το κοινωνικό μυθιστόρημα του Κώστα Πετρουλά "Η φυλακή των αθώων"

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κώστας Πετρουλάς

Η φυλακή των αθώων

Σελίδες: 784, Τιμή: 22 ευρώ

ISBN: 978-618-211-132-1

Εκδόσεις Σμίλη

Κυκλοφορεί από τις Εκδόσεις Σμίλη το νέο βιβλίο του Κώστα Πετρουλά Η φυλακή των αθώων.

Πρόκειται για ένα κοινωνικό μυθιστόρημα που περιστρέφεται γύρω από έναν πολιτικό κορμό και εξελίσσεται σε δέκα κεφάλαια. Τα μέλη μιας αριστερής παράνομης Οργάνωσης λαϊκής βίας, που έχουν ήδη αποφασίσει τη διάλυσή της, κάνουν την τελευταία τους συνεδρίαση. Ο κύριος λόγος είναι να σβήσουν τα ίχνη της δράσης τους και να ιδιωτεύσουν με ασφάλεια. Υπάρχει όμως κι ένα πολύ σημαντικό θέμα που πρέπει να λύσουν. Η απόφαση να σταματήσουν τη δράση τους ήρθε μετά από κάποιο γεγονός που συνέβη μεταξύ τους. Έχουν όλοι την αίσθηση του βάρους που επωμίστηκαν αλλά και του κινδύνου που ίσως τους περιμένει στο μέλλον. Κρίνουν πως όρος απαραίτητος για να προφυλαχτούν από τις συνέπειες των πράξεών τους, είναι να μείνουν ενωμένοι. Αμφιβάλλουν όμως για ένα από τα μέλη της ομάδας, τον Διονύση. Η νύχτα κυλάει με την αγωνία να του αποσπάσουν όρκο πως δε θα τους εγκαταλείψει.

Χωρίς να αποκαλύπτεται το γεγονός που έχει φέρει τη θέση τους σε τόσο δύσκολο σημείο, αλλά και χωρίς να γίνεται φανερός ο λόγος για τον οποίο ένας σύντροφος είναι τόσο πολύτιμος ώστε να επιζητούν τη συστράτευσή του, η συζήτηση εξελίσσεται σε ένα παιχνίδι, στόχος του οποίου είναι να τον κερδίσουν με το μέρος τους. Η συνάντηση τελειώνει με τον Διονύση να δίνει τον λόγο του, πως θα είναι πιστός φίλος τους.

Στη συνέχεια παρουσιάζονται οι βιογραφίες των πρωταγωνιστών του μυθιστορήματος. Οι οριζόντιες αναφορές στην πολιτική παρουσιάζονται όπου και όταν είναι απαραίτητο. Κυρίως πρόκειται για αυτόνομα διηγήματα που αφηγούνται την προσωπική διαδρομή του καθενός και αναδεικνύουν έμμεσα, από γεγονότα, τις αιτίες και τους λόγους που τους οδήγησαν σε μια παράνομη Οργάνωση ρήξης με το κράτος.

Το ιστορικό πλαίσιο είναι ακριβές και δίνεται έμφαση στην δεκαετία του ‘70. Προβάλλονται οι ήρωες μέσα στις αντιχουντικές εξεγέρσεις της Νομικής και του Πολυτεχνείου, σε μια ενότητα με το πριν και το μετά.

Το τελευταίο κεφάλαιο έχει την πλοκή και την ένταση ενός θρίλερ. Έξι χρόνια μετά την τελευταία συνεδρίαση, τα μέλη της παλιάς Ομάδας λύνουν τις διαφορές τους σε μια νέα συνάντηση: αυτή που φοβόντουσαν και περίμεναν. Αποκαλύπτεται μια προδοσία που δεν έχει να κάνει ευθέως με την πολιτική τους δράση. Εκείνη τη νύχτα οι παλιοί σύντροφοι κάθονται στο εδώλιο με διαφορετικές κατηγορίες και αλλάζουν ρόλους ένοχων και αθώων. Άνθρωποι δυνατοί και ταυτόχρονα με αδυναμίες και όρια, που ακουμπάνε σε μικρούς ή μεγάλους μύθους για να μη λυγίσουν κάτω από το βάρος της πραγματικότητας.

Η λύση που δίνεται είναι απρόβλεπτη.

Βιογραφικό

Ο Κώστας Πετρουλάς γεννήθηκε και μεγάλωσε στο Ναύπλιο. Σπούδασε στο οικονομικό Πανεπιστήμιο Πειραιά. Εργάζεται στη διαχείριση επιχειρήσεων, αρθρογραφεί στον ηλεκτρονικό Τύπο και συγγράφει μυθιστορίες και δοκίμια. Το 2014 το διήγημα «Οι Χασομέρηδες» επιλέχθηκε για τη «Συλλογή του Χρόνου» από τις εκδόσεις Παράξενες Μέρες. Το 2017 η νουβέλα Η αγιογραφία της Άννας εκδόθηκε από τις εκδόσεις Μετρονόμος. Το 2024 βραβεύτηκε το διήγημα «Ευχόμαστε Μαχόμαστε» στον 12ο διαγωνισμό του Ομίλου για την UNESCO Τεχνών Λόγου και Επιστημών Ελλάδας.

 

Εκδόσεις Σμίλη, Ναυαρίνου 18-20, 106 80, 210 3637541

smilipub.blogspot.com, smili_ekdoseis@yahoo.gr

Μωχάμεντ Ραχάλ "Η Περιπλάνηση στην Έρημη Γη"

 Η Περιπλάνηση στην Έρημη Γη

Ένα από τα πιο διάσημα λαϊκά ποιήματα που γράφτηκαν κατά τη διάρκεια των χρόνων της εξορίας στην Αλγερινή Επανάσταση

Η Ιστορία και το Ποίημα του Ποιητή Μοχάμεντ Μπελκίρ (1830-1898) Μια Σύντομη Επισκόπηση της Ζωής του Αυτή είναι μια σύντομη επισκόπηση της ζωής του Σεΐχη Μοχάμεντ Μπελκίρ για όσους δεν τον γνωρίζουν. Ήταν ο Μοχάμεντ Μπελκίρ από τη φυλή Ριζεϊγκάτ, έναν κλάδο της φυλής Ουλέντ Νταούντ. Γεννήθηκε το 1830 στο Γουάντι Ελ Μάλεχ, κοντά στο Άιν Τεμουσέντ. Δηλαδή, γεννήθηκε στην αρχή της γαλλικής κατοχής της Αλγερίας, όπως αποδεικνύεται από τη ρήση του: «Οι Ρωμαίοι είναι αναστατωμένοι και εγώ βρίσκομαι στη μέση της αύξησης». Η φυλή Ριζεϊγκάτ, ανάμεσα στην οποία μεγάλωσε ο ποιητής, είναι μία από τις φυλές «Αγκβάτ Κεσάλ». Οι καταυλισμοί τους βρίσκονται ανατολικά της πόλης Ελ Μπαγιάντ. Ζουν μια νομαδική ζωή που χαρακτηρίζεται από μετανάστευση, σκηνές, κτηνοτροφία, ιππασία και ποίηση. Ο ποιητής Μοχάμεντ Μπελκίρ, ο οποίος πέρασε την παιδική του ηλικία και μέρος της εφηβείας του στο βορρά, μεγάλωσε με τον τρόπο ζωής της φυλής του και επηρεάστηκε από αυτόν. Η προσωπικότητά του διαμορφώθηκε από το περιβάλλον του, όπου, παρά τη σκληρότητά του, ο λαός διέθετε πολλές αρετές και ιδιότητες όπως γενναιοδωρία, αφοσίωση, αγάπη για την ελευθερία και υπομονή. Η αρχή του ταλέντου του στη λαϊκή ποίηση Το 1850, σε ηλικία 20 ετών, έχοντας φτάσει στην ωριμότητα και την ψυχική ισορροπία, η ποίησή του εξερεύνησε άλλα θέματα, όπως τον έπαινο. Συνέθεσε πολλά ποιήματα σε αυτό το είδος, συμπεριλαμβανομένων εκείνων για τον μονοθεϊσμό, επαινώντας τον Προφήτη Μωάμεθ (ειρήνη σε αυτόν) και επαινώντας τον σεΐχη του, Σίντι Σεΐχα, του τάγματος Σεΐχιγιά, ενός κλάδου του τάγματος Σαντίλιγια. Ήταν οπαδός αυτού του τάγματος και μία από τις ηγετικές του προσωπικότητες. Η σύνδεσή του με αυτόν τον δίκαιο αγία ήταν ισχυρή, όπως αποδεικνύεται από τα ποιήματά του, τα οποία απεικονίζουν την ομορφιά των γυναικών Βεδουίνων με σεμνότητα. Ο ποιητής, Μουχάμαντ Μπελκίρ, επωφελήθηκε από τη θρησκευτική εκπαίδευση που ήταν κοινή στην περιοχή, παρόμοια με τις περιοχές των Υψηλών Οροπεδίων και της Σαχάρας Τελλ. Επισκέφτηκε αρκετές πόλεις, συμπεριλαμβανομένου του Τλεμσέν, και άκουγε τακτικά τους ποιητές τους, όπως τον Ιμπν Μσαγιέμπ, τον Ιμπν Τρίκι και τον Αλ-Ακντάρ Ιμπν Χαλούφ, τους οποίους ανέφερε στα ποιήματά του. Η συμμετοχή του στην επανάσταση της Αλγερινής Αντίστασης Μετά την έναρξη της εξέγερσης του Ουλέντ Σίντι Σέιχ και τις φυλές που εξεγέρθηκαν μαζί τους στις 8 Απριλίου 1864, ενάντια στη γαλλική παρουσία στην περιοχή, είδε τον ποιητή Μοχάμεντ Μπελκίρ ανάμεσα στις τάξεις των επαναστατών. Έπαιξε εξέχοντα ρόλο σε αυτήν την αντίσταση, αποτελώντας τη φωνή της και χρησιμεύοντας ως μέσο ενημέρωσης μέσω της δημοφιλούς ποίησής του. Γιόρτασε τον ηρωισμό των επαναστατών και επαίνεσε τις νίκες τους επί των Γάλλων, την υπεράσπιση της γης και της τιμής τους και τον αγώνα τους ενάντια στην αδικία, ανεξάρτητα από την πηγή της, μέχρι την υπογραφή της Συνθήκης της Μπρεζίνα στις 20 Μαΐου 1883, μεταξύ των ηγετών των επαναστατών. Η εξορία του στο νησί της Κορσικής στη μέση της Μεσογείου Ο ποιητής Μοχάμεντ Μπελκίρ ήταν ένας από τους πιο εξέχοντες και ακλόνητους επαναστάτες που υπερασπίστηκαν τη χώρα του, την Αλγερία. Αρνήθηκε πολλές προσφορές υποστήριξης και ήταν απρόθυμος να δεχτεί ανακωχές με τους Γάλλους αποικιοκράτες, ακόμη και μετά τη Συνθήκη της Μπρεζίνα. Κατά συνέπεια, εκδόθηκε κυβερνητικό διάταγμα εναντίον του. Γύρω στο 1886, εξορίστηκε στο Κάλβι της Κορσικής με κυβερνητικό διάταγμα στις 18 Ιανουαρίου 1887, το είπε το 1888. Τα πιο διάσημα ποιήματά του: Μεταξύ των πιο διάσημων ποιημάτων του, γραμμένα στη φυλακή μετά την εξορία του, είναι το "Salak ο Περιπλανώμενος από τη Γη των Ερήμων" και πολλά άλλα δημοφιλή ποιήματα που περιγράφουν την κατάστασή του και την κατάσταση των εξόριστων στα αυστραλιανά νησιά. Η φήμη του ποιήματος: Μετά τον θάνατό του, το ποίημα έγινε πολύ διάσημο και μεταδόθηκε στους πρεσβύτερους. Τραγουδιόταν συχνά, και μετά την Αλγερινή Επανάσταση, αυτό το ποίημα θεωρήθηκε ένα από τα πιο σημαντικά ποιήματα, το οποίο οι πρεσβύτεροι αγαπούσαν και συνέχιζαν να απαγγέλλουν, ακόμη και σε ύμνους δοξολογίας. Όταν η μουσική Raï έγινε δημοφιλής στα τέλη της δεκαετίας του 1970 και απέκτησε ευρεία αναγνώριση, αυτό το ποίημα αναβίωσε από Βεδουίνους δασκάλους όπως ο Σεΐχης Hamada Sheikh Bouras. Αργότερα, τραγουδήθηκε από νεότερους καλλιτέχνες όπως ο Cheb Khaled, ο Houari Ben Chenat, ο Gouider Ben Said και άλλοι. Έγινε βασικό κομμάτι σε συναυλίες και ένα από τα πιο διάσημα τραγούδια του ρεπερτορίου των αλγερινών Raï. Σαλάκ ο Περιπλανώμενος από τη Γη των Ερήμων**** Qader Κάθε ξένος επιστρέφει στην πατρίδα του

Πέρασέ με μέσα από τα πέτρινα φράγματα, ** Είσαι ικανός να καταστρέψεις τους ζωντανούς και να αναστήσεις τους νεκρούς

Ο αδύναμος δούλος δεν μπορούσε να αντέξει το κακό, ** Το βάρος της φυλάκισης μόνο αύξησε τις δυσκολίες πάνω του

Πέρασέ με όπως έκανε ο Τάχα μέσα από τη σπηλιά, "το Σπήλαιο της Χίρα," ** Το περιστέρι και η αράχνη ήταν εμπόδια πάνω του

Πέρασέ με μέσα από τις φλόγες της φωτιάς, ** Δροσιά και ειρήνη, μια ανάγκη που δεν τον έβλαψε

Πέρασέ με μέσα από το σκοτάδι και το σκοτάδι, ** Είσαι ικανός να καταστρέψεις τους ζωντανούς και να αναστήσεις τους νεκρούς

Πέρασέ με μέσα από τη στενότητα του εχθρού και του επισκέπτη, ** Ανάμεσα στο γράμμα Καφ και το γράμμα Νουν, η εντολή του Θεού θα εκπληρωθεί

Ο αδύναμος δούλος δεν μπορούσε να αντέξει το κακό, ** Το βάρος της φυλάκισης μόνο αύξησε τις δυσκολίες πάνω του

Η καλοσύνη για τους ανθρώπους είναι πικρή για μένα, ** Και το παράπονο είναι για αυτόν που με δημιούργησε, κανέναν άλλον παρά Αυτόν

Ω Υπομονετικός, Ω, Γενναιόδωρε, Ω, Εσύ που Αποκρύπτεις τα ελαττώματά μου, κρύψε τα ελαττώματά μου για να μην τα μάθει κανείς, και αποκάλυψέ τα Από τον Αγαπητό, κανένας αγγελιοφόρος δεν ήρθε σε μένα, ω Κύριε, σπεύσε να με φέρεις, αλλιώς θα τον φέρω εγώ Κύριε των επτά τρούλων, ο τόπος ανάπαυσης των προσκυνητών, Κύριε του μυστικού που μου αποκαλύφθηκε, ο Κύριός μου είναι ευχαριστημένος μαζί του Δεν έχω καμία ντροπή ή ατιμία στη φυλακή, και λένε: "Αυτός είναι ο σεΐχης του, και είναι ελεύθερος." Ο Μουχάμαντ Μπελκίρ, ένας υπηρέτης χωρίς ελεύθερο άνθρωπο, θεωρούμε τον σεΐχη αφέντη μου, και εγώ δεν είμαι δικός του. Ο Μουχάμαντ Μπελκίρ, ένας υπηρέτης χωρίς ελεύθερο άνθρωπο, θεωρούμε τον σεΐχη αφέντη μου, και εγώ είμαι δικός του.

Μουχάμαντ Ραχάλ

Migel Flor " E vetmja dashuri"

 

E vetmja dashuri

Aty ku humbet magjia është çasti kur pyet për mua. Vargu im jam unë pa moshë, me trillin e shpirtit. Kur më pyet pse shkruaj, ma mbyt poezinë. Njeriu nuk pyetet pse jeton siç do. Kur më pyet sa jam, të "vockël" më quan. Por unë jam aq stinë sa ti veç pranverë të jesh. Kur më pyet nga jam, universin e lëndon. Se globi njerëzor këngën e këndon në një hartë. Kur më pyet: a je çame? atëherë nuk hesht. Si plagë më lëndon dhe vargu gjak më rrjedh. Kur më pyet: a fjete mbrëmë? me bufin duel kërkon. Se errësira eshtë të shohësh nuk e qorron vdekja. Kur më pyet kush jam, një shqipe jam, or ti që vargun zemër e kam dhe fjalën gjak që rrjedh. Kur më pyet nëse e dashuruar jam, përgjigje s’do të marrësh kurrë. Iluzionet janë tretur. Atdheu eshtë familje Dhe familja truall. E vetmja dashuri... Migel Flor

Harinder Cheema Poetry

 Brief bio 

Harinder Cheema is an internationally renowned , award-winning poet, novelist, author, editor, anchor, and a motivational speaker. A Naji Naaman Laureate, she stands among distinguished global literary voices and has been featured in 50 Memorable Women, Asia by the Stockholm Project. Her work has also been featured in the prestigious Farsala Academy, Greece, and Café Philo, New Delhi. Her poems have been translated into many national and international languages. She is a motivational speaker and has been invited by many colleges and Universities of India as a guest speaker. She has also graced various national and international literature festivals and events as a distinguished guest.

Poems

1. God and Me

Make me like the river oh Lord!

That quenches the thirst of those in need

That gives its water to all,  without the bias of caste and creed

A symbol of abundance flowing even through the weeds

Make me  like the Tree oh Lord!

That does not eat its own fruit

But satisfies the hunger of a passerby 

Walking on that route 

Make me like the Sun oh Lord!

That shines on one and all

That brightens the whole Universe 

And provides warmth to short and tall

Make me like yourself oh  Lord!

So that I become forgiving and fearless

And escape the clutches of the  "Maya "

Please free me from the circle of birth and death.

Brief bio 

Harinder Cheema is an internationally renowned , award-winning poet, novelist, author, editor, anchor, and a motivational speaker. A Naji Naaman Laureate, she stands among distinguished global literary voices and has been featured in 50 Memorable Women, Asia by the Stockholm Project. Her work has also been featured in the prestigious Farsala Academy, Greece, and Café Philo, New Delhi. Her poems have been translated into many national and international languages. She is a motivational speaker and has been invited by many colleges and Universities of India as a guest speaker. She has also graced various national and international literature festivals and events as a distinguished guest.

Poems

 God and Me

Make me like the river oh Lord!

That quenches the thirst of those in need

That gives its water to all,  without the bias of caste and creed

A symbol of abundance flowing even through the weeds

Make me  like the Tree oh Lord!

That does not eat its own fruit

But satisfies the hunger of a passerby 

Walking on that route 

Make me like the Sun oh Lord!

That shines on one and all

That brightens the whole Universe 

And provides warmth to short and tall

Make me like yourself oh  Lord!

So that I become forgiving and fearless

And escape the clutches of the  "Maya "

Please free me from the circle of birth and death.

****

The Satan Walks in Spotless White

I hear  hollow vessels making noise

I see fake  people faking poise

The knowledge exhibition is

 full on

when Wisdom walks all alone

 People are happy to see others sad

I  witness a circus of "Good pretence " with "Intentions bad"

There are performances to get the best actor award

Which baffles this innocent bard

The snake sheds  some thousand skins

And still emerges as a snake from within 

The fangs  intact  for a deadly strike 

Injecting venom with every fatal bite

Beware people! the "Times" are not right

As the Satan walks in spotless white.

Harinder Cheema.

India 

I have no home except what I have walked By the poet Walid Alzoukani – Syria

 

I have no home except what I have walked

By the poet Walid Alzoukani – Syria

 

Our home is a bag, on the floor, on a chair, on a table..

We put it down and go to sleep.

So that language doesn't become a nail,

we speak with our fingers.

They say: Where are you from? 

We point to the bag.

Our country is on our shoulders, and before us is God's country.

We have no roots.

Our legs are not made of wood, nor of prayers.

What drives us to become firewood?

 

***

The poor dig their days with the axes of despair,

and nurture hope in their children's beds.

The remains of birds that planted joy in their beaks

Great graveyards swayed in their heads, waiting for God.

The muezzin rings the sky with a copper crescent,

But God, as he tending the stars in the pastures of eternity,

had cast down the rebellious point and said:

Be pale blue, be a graveyard for the disobedient

but it slipped away from him, and it became the earth.

 

***

O pale dot, O earth, O spring of water and cloak of greenery, 

Where are you going?

Your waters are stagnant, and your cloak is worn.

And when the angels whispered to him:

“The rebels are about to open the bottle of matter.”

he thought of becoming a highwayman,

but he could not set foot in the crowd of minarets and bells and spy towers and antennas.

He saw how death plants its instruments among their instruments,

hanging them with threads of pain, so he gave it the word and ascended.

Death was nothing but a beautiful god,

A blind god, driving an eternal ambulance, Rarely late.

***

I have no home, no homeland except what I have walked,

But dust is a blind eraser, Carrying the crutch of the sky and walking behind me,

The she camel of the air carries the aging earth on its back

like a straw basket of sand and remorse,

My house is not walls and ceiling

It is a path, and the horizon is my window.