ΤΑΚΗΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ ''The world begins again'' -

In an age of rusted compasses,
banners frayed by borrowed winds,
voices bloom like static
and meaning thins to dust,

Silence kneels beneath the noise
like dark soil under ash.

It does not argue.
It waits,
tired of its own echo,
lays down its armor of urgency.

There, in the hush between heartbeats,
roots remember their slow grammar.
Light gathers without spectacle.
Water relearns its patient curve.

What falls apart above
is reimagined below.

And from the quiet
not as a shout..
but as a breath
the world begins again.

''The world begins again'' - Takis Chronopoulos (Feb, 22,2026) ©

Mohammad Rahal " BAFTA 2026 "

 BAFTA 2026 | "One Battle After Another" Wins 6 Awards

"Sinners" Makes History with Three, and "I Swear" Stuns the Audience

Mohammad Rahal :

Paul Thomas Anderson's political thriller "One Battle After Another" won six awards at the BAFTA Film Awards ceremony last night, Sunday, while Ryan Coogler's horror thriller "Sinners" took home three awards, setting a record for the most wins by a Black director. Kirk Jones' comedy-drama "I Swear," which explores Tourette syndrome, stunned the audience at the ceremony hosted by Alan Cumming at London's Royal Festival Hall, winning two awards voted on by film industry professionals and a third chosen by the public. In fact, the film's star, Robert Aramayo, left the ceremony with two awards: one for Rising Star and the other for Best Actor, a category that boasts a stellar lineup. His win was met with great surprise and admiration from the audience. "I Swear" also garnered an award in the Best Casting category. The BAFTA nominations set the stage for a fierce competition at the British Academy Awards, with "Battle by Battle" receiving 14 nominations, narrowly edging out "Sinners" with 13. Chloé Zhao's adaptation of Shakespeare's "Hamnet" and Josh Safdie's "Marty Supreme" each received 11 nominations. At the end of the evening, "Battle by Battle" celebrated its six BAFTA wins: Best Film, Best Director, Best Adapted Screenplay, Best Cinematography, Best Editing, and Best Supporting Actor for Sean Penn. The Best Supporting Actress award went to Wonmi Musako for "Sinners," which also won the BAFTA for Best Original Screenplay for Coogler and Best Original Score. With this, "Sinners" extended its record as the most nominated film by a Black director in the history of the British Academy Film Awards, winning three awards. Coogler became the first Black director to win the BAFTA for Best Original Screenplay. Frankenstein also won three BAFTA awards: Production Design, Costume Design, and Makeup and Hairstyling. Hamnet took home two awards: Best British Film of the Year, and its star, Jessie Buckley, won Best Actress. Sarah Butt, BAFTA Chair, opened the 2026 awards ceremony on Sunday evening, praising this year's nominees and thanking them for giving audiences "windows into other worlds and, sometimes, yes, a refuge from our own." Director David Bornstein accepted the award for Best Documentary for his film "Mr. Nobody vs. Putin," referring to the United States, saying, "No matter how bad things get, whether in Russia or on the streets of Minneapolis, we are always faced with a moral choice." Among other political comments during the BAFTA awards ceremony, director Akinola Davis Jr., director of "My Father's Shadow," who won the award for Best Debut Work by a British Writer, Director, or Producer with his brother, writer and author Will Davis, concluded his acceptance speech with "Free Palestine!" Also on Sunday, Clare Binns, creative director of Picturehouse Cinemas and Picturehouse Entertainment, and "a driving force in UK film distribution," was honored with the Outstanding British Contribution to Cinema award. She told the BAFTA audience that the world needs more local cinemas. She also paid tribute to the late Robert Redford for founding the Sundance Institute and the Sundance Film Festival, saying, "He knew that above all, we must be prepared to take risks." Donna Langley, the first British woman to head a major Hollywood studio, received a BAFTA Fellowship, the British Academy's highest honor, telling the audience, "Integrity is a superpower."

At the close of the BAFTA Awards ceremony for "Battle After Battle," director Paul Thomas Anderson, to a standing ovation, praised the powerful films of the past year and addressed those who say films are no longer good: "Fuck you!

Manik Chakraborty. Poem

 O woman, you are sleeping

in the body of Jochna.

Manik Chakraborty. 

O woman, you are sleeping 

in the body of Jochna. 

Today you have not woken up and seen

the call of the sun on the tip of the grass. 

You have not searched for

the words of nectar in your thirsty chest. 

Have you ever heard in your ears 

the cry of beggarly love. 

Have you seen 

countless stars in the sky falling down due to a cruel blow. 

You have been sleeping, year after year 

You have not woken up even today, you have not seen, you have not heard 

the tears of countless fallen leaves 

that have been burned in the Chaitra fire, 

silently falling. 

You are sleeping, on the green carpet of the mountains

Wrapped in a white sheet, in the beautiful song of the fountain, in the heart of the earth

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "To “Πνεύμα” που αναπαμό δεν έχει…"

   & Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"      

         * Ένα δοξαστικό στο ανθρώπινο πνεύμα που σαν τον Χαρταετό λικνίζεται στον αέρα.

              #. Το παρόν κείμενο αλιεύτηκε από το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο “Πνευματικές Περιπλανήσεις του συγγραφέα Ηλία Γιαννακόπουλου.

       Αρχαίοι φιλόσοφοι αλλά και σύγχρονοι διανοητές ύμνησαν τον αγώνα του ανθρώπου να υπερβεί τα δεσμά του σώματός του και να ενωθεί με το άπειρο. Μπορεί το σώμα μας (υλική υπόσταση) να είναι η μόνη απτή πραγματικότητα αλλά αυτό δεν εμπόδισε τον άνθρωπο ιστορικά να δοκιμάσει την απογείωσή του και να γνωρίσει τις αντοχές του πέραν των ορίων του.
         Το σώμα μας είναι ο μόνιμος σύνοδός μας που καθημερινά μάς υπενθυμίζει  τα όριά μας. Μάς υπενθυμίζει, αν δεν μάς προειδοποιεί-απειλεί, πως κάθε υπέρβαση των ορίων μας ενδέχεται να μάς φέρει πιο κοντά στην εμπειρία του πεπερασμένου της ύπαρξής μας.
        Το σώμα μας είναι ταυτόχρονα ο φύλακας και ο δεσμοφύλακάς μας. Είναι η σιγουριά-βεβαιότητά μας αλλά και ο δήμιός μας. Είναι το καθημερινό κάλεσμα για αποδοχή-υποταγή και προσαρμογή στην αναγκαιότητα της υλικής μας υπόστασης. Όλος ο συντηρητισμός του κόσμου πλημμύρισε και εξουσίασε το γαιώδες της ανθρώπινης υπόστασης.
         Ωστόσο, ο άνθρωπος και παρά τα δεσμά του σώματος τόλμησε και μπόρεσε με τη βοήθεια του πνεύματος να ανυψωθεί και να κατακτήσει τις πιο υψηλές κορυφές του πολιτισμού.

        Κι αυτό γιατί το ανθρώπινο Πνεύμα είναι άπληστο, επιθετικό και κατακτητικό. Δεν γνωρίζει όρια, ούτε συμβιβάζεται-εφησυχάζει στα κεκτημένα.
         Αρέσκεται να δοκιμάζεται στο νέο και απεχθάνεται τη σιγουριά των δοκιμασμένων. Αναζητητικό και επίμονο διεκδικεί νέα "εδάφη". Δεν φοβάται το καινούριο και αδιαφορεί για τις προειδοποιήσεις περί υπέρβασης του μέτρου.
       Η Νέμεσις ποτέ δεν τιμώρησε το πνεύμα για τις αναζητήσεις και τις "υπερβολές" του. Γιατί το πνεύμα δεν γνωρίζει τη "μεσότητα". Αρέσκεται να φθάνει στα άκρα, ακόμη κι αν τρομάζει τους ανθρώπους με τις μεγαλεπήβολες συλλήψεις του.
       Το Πνεύμα είναι ασύνορο. Δεν γνωρίζει, ούτε αναγνωρίζει τα σύνορα των Πατρίδων. Είναι αβόλευτο και ελεύθερο. Ταξιδιάρικο σαν τα αποδημητικά πουλιά.
        Το Πνεύμα είναι-ή πρέπει να είναι-μία σπίθα, μία αστραπή, μία φωτιά. Να φωτίζει, να θερμαίνει και να τυφλώνει με τη λάμψη του. Να αποκαλύπτει το άγνωστο και να φωτίζει την αλήθεια. Και να μην ξεχνάμε πως οι μεγάλες και "ενοχλητικές" αλήθειες μόνον από τα μεγάλα και σπινθηροβόλα πνεύματα αποκαλύπτονται.

        Πολλές φορές το Πνεύμα με τα πετάγματά του σε επικίνδυνα "ύψη" τρομάζει την κοινωνία που περιδεής αδυνατεί να συλλάβει και να αποδεχτεί τις "νέες αλήθειες" της ζωής και της πραγματικότητας.
          Σε αυτές τις υψιπετείς διαδρομές-ακροβασίες του Πνεύματος η κοινωνία και η Εξουσία αντιδρούν με φόβο και καχυποψία. Γι αυτό δεν είναι τυχαίο που πολλά εγκλήματα της Εξουσίας και της  Κοινωνίας είχαν ως θύματα ανθρώπους που τα ευρήματα του πνεύματός τους τρόμαξαν τους ισχυρούς και φόβισαν τον αμαθή όχλο.
       Ο Σωκράτης, ο Γαλιλαίος, ο Τζορντάνο Μπρούνο κι άλλοι....υπήρξαν θύματα της μισαλλοδοξίας και των "αιρετικών" τους απόψεων.
        Το ανθρώπινο Πνεύμα μπορεί να πολεμήθηκε, μπορεί να κατηγορήθηκε για "ασέβεια", μπορεί να φυλακίστηκε (αν φυλακίζεται το πνεύμα). Πολλά μπορεί...αλλά ποτέ δεν παραιτήθηκε από την προσπάθεια να κατακτήσει υψηλότερες κορυφές. 

        Κι αυτό γιατί το πνεύμα "αναπαμό" δεν έχει και βοηθάει τον άνθρωπο να ανυψωθεί πάνω από τα γήινα στοιχεία του.
         Να ανυψωθεί πνευματικά, να αναταχθεί, να εξαϋλωθεί όντας γήινος και να νιώσει λίγο "Ουρανός", λίγο "Ωκεανός", λίγο "Θάλασσα".
   Γιατί ο άνθρωπος είναι "ο άνω ρέπειν" («ανώροπος»)

                          Ο ορισμός της ανθρώπινης "Μεταρσίωσης".    

                                                         «Μεταρσίωση»

    «Το πνεύμα μου, σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα/λύνεται απόψε στο άπειρο χωρίς να βρίσκει αναπαμό./Τις ζώνες γύρω του έσπασε και ανατινάζεται θερμό/το πνεύμα μου σαν ουρανός, σαν ωκεανός, σαν θάλασσα./Σαν γαλαξίας απέραντος το σύμπαν σέρνω το χορό. /Ήλιο τον ήλιο γκρέμισα, θόλο το θόλο χάλασα,/κι είμαι σαν μίαν απέραντη, πλατιά γαλάζια θάλασσα,/που οι στενοί πάνω μου ουρανοί δε μου σκεπάζουν το νερό» (Νικηφόρος Βρεττάκος, “Η εκλογή μου”). 

   

https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Σοφία Δ. Νινιού «Εμείς θα ’χουμε πάντα την Αθήνα»

Φωτογραφία του Παύλου Ζουλάκη

Αυτοί θα έχουν πάντα το Παρίσι

Κι εμείς το Λυκαβηττό

Κάθε βράδυ το Λυκαβηττό

Και το πρωί τον Υμηττό

Η αυγή θα ’ναι πάντα εκεί

ροδαλή-ροδαλή

και γελαστή

να υπόσχεται μέρα λαμπρή

αττική

Και η βραδιά έναστρη

Πάντα εκεί

Δίπλα στο θέατρο και τις ίριδες

Στη σκιά των ξωκκλησιών

Ν’ ανεβαίνουμε τα σκαλιά

σαν να πρωταγωνιστούμε

στη θερινή ταινία του ’60

γελαστοί κι ερωτευμένοι

Χέρι με χέρι ανάλαφροι

ανάλαφρα ν’ ανεβαίνουμε

σκαλί το σκαλί ως τον Άη Γιώργη

Κι από ψηλά να μετράμε

τις μέρες και τα όνειρά μας

μα και τ’ αστέρια

Εμείς θα’χουμε πάντα

το δικό μας λόφο

την κάθε νύχτα

και την κάθε αυγή

Από το πλάι του θ’ αγναντεύουμε

τον Υμηττό να φοράει

την ανατολή κορώνα

κι απέναντί μας ο αιώνιος ναός

του κάλλους και της αρμονίας

να γίνεται ο καθρέφτης του

Ποιος πήρε τ’ άσπρο μάρμαρο

και τ’ ακούμπησε εκεί;

Της Αθηνάς τα χέρια θα ’ταν

Πίσω μας, την κάθε αυγή,

ο Άη Σιδέρης θα μας σκέπει

και θα κρατά στην πόρτα του

τα περιστέρια

λευκά κι αθώα,

που, σαν τον έρωτα μας,

νήπια κι απονήρευτα

πετούν στων πεύκων τα κλαριά

τριγυρνούν από μαργαρίτα σε μαργαρίτα

ανταγωνίζονται τις πεταλούδες

Εμείς

θα’χουμε πάντα την εφτάλοφη Αθήνα

και θα ισορροπούμε τις καρδιές μας

καθώς θα προσγειωνόμαστε

στον Υμηττό, τον Αρδηττό

το Λυκαβηττό και την Ακρόπολη

Από λόφο σε λόφο

θα χαϊδεύουμε τις ψυχές μας

καθαρές και φωτεινές πάντα

παιδιάστικα ανάλαφρες

και θα πετάμε

από το λόφο των Μουσών

στων Νυμφών το λόφο

Αδιαπραγμάτευτος ο έρωτάς μας

δε θα σταθεί ποτέ στην Πνύκα

και πάντα θα απλώνεται

στον Αγχεσμό ανάλαφρα

Εμείς

θα ’χουμε πάντα

εκείνη τη σειρά μικρά λοφάκια

*

«Θα έχουμε πάντα το Παρίσι» (We'll always have Paris), ατάκα που ακούγεται στο φινάλε της κλασικής ταινίας του 1942, «Καζαμπλάνκα».

https://www.youtube.com/watch?v=93WuCPokDr0&t=90s

Σοφία Δ. Νινιού

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΜΝΗΜΗ ΤΡΕΛΗ"

 

Μνήμη τρελή,
μνήμη αδέσποτη του καημού κι απείθαρχη του χρόνου,
υπέκυψες στον πειρασμό, σαν μου ’πε  εφηβάκι
και μ’ έσμπρωξες παιδί να πλανηθώ,
έφηβος να  παλινοστήσω,
στις παλιές και έρημες των προσδοκιών αφετηρίες
και στις πλημμυρισμένες των ονείρων κοίτες,
τότε που ασυντρόφευτος την αποζητούσα,
ανιχνεύοντας τη μορφή της σ’ όλους τους δρόμους
που έμοιαζαν με τ’ απλωμένα  χέρια του θεού,
για την πιο μακρινή και κοινή μας διαδρομή,
για  ένα ταξίδι ασύνορο και χωρίς  προορισμό.

Μνήμη τρελή,
μνήμη  φωτιά ανέλεγκτη και μνήμη ελπιδολύτρα,
υπέκυψες νοσταλγικά σαν μου ’πε εφηβάκι,
και θυμήθηκα που κράταγα στις ανοιχτές παλάμες
μικρούς κι αφτέρουγους θεούς με  στήθια λαχανιασμένα,
που έβλεπαν με τα μάτια της κι ανάσαιναν στην πνοή της
κι όταν φτεροκόπησαν και σπάθισαν τη μορφή της,
έμεινα στο καρτέρεμα και στην απαντοχή της
σαν το πουλί στην ανατολή, για τ’ουρανού τον κόρφο,
σαν άνεμος που μπερδεύτηκε στους φράχτες στα περβόλια,
σαν το παιδί που πρόσμενε στο σταυροδρόμι φίλους.

Μνήμη τρελή,
μνήμη κυρά καλή κι αναδρομάρισσα φωνή,
πώς ήσουν τόσο σίγουρη
πως αναγνώρισες την αδελφή ψυχή;

            Γιώργος  Αλεξανδρής

ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΟΥ "Το εσώρουχο"

 

Μάθε στο παιδί πώς αξία έχουν τα βιβλία, τα γράμματα

Μάθε στο παιδί το σώμα του να αγαπάει, να προστατεύει..

Στο σώμα να μην αγγίζει χέρι μήτε ξένο

Μήτε γνωστό

Γιατί το παιδί είναι σαν άγαλμα φτιαγμένο

Μάθε στο γιό η στην κόρη

που ακόμη απλαστο ζυμάρι

ότι κανείς δεν πρέπει να αγγίξει το εσώρουχο

Μήτε συγγενής ή φίλος

Μήτε ξένος

Μάθε την αξία

Την εμπιστοσύνη στον εύατο του

Μάθε στο παιδί να αγαπάει το βιβλίο

τη γνώση

Κι όχι χαρτιά πράσινα ή μπλε

Μάθε στο παιδί 

Όποιος προσπαθήσει το εσώρουχο να αγγίξει

είναι εχθρός

Δράκος κακός

Πρέπει να τιμωρηθεί

Μάθε στο παιδί

Άκου το παιδί

Εμπιστεύσου το παιδί

Προστάτευσε το παιδί

Γιατί είναι ζυμάρι 

Ένα σφουγγάρι που όλα τα κρατεί

Ποτέ μην επιτρέψετε

Το εσώρουχο να αγγίξει

Χέρι βάρβαρο

Χέρι ξένο η φιλικό

Κράτα το παιδί 

Αθώο

Ξένοιαστο

Ευτυχισμένο ,

σε αυτό τον κόσμο τον παράλογο

Μη θυσιάζεις το παιδί

Εύα Πετρόπουλου Λιανου

Διεθνής ποιητρια 

Ιδρύτρια του λογοτεχνικού εγχειρήματος 

Ποίηση ενώνει τους λαούς 

Φωτογραφία 

Jelena 

Serbia