Επετειακή εκδήλωση για τα 30 χρόνια λειτουργίας του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ)

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Επετειακή εκδήλωση για τα 30 χρόνια λειτουργίας του Οργανισμού Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ)

Ο Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ) συμπληρώνει φέτος 30 χρόνια παρουσίας και δράσης δίπλα στους δημιουργούς, τους εκδότες/-τριες και τους ανθρώπους του βιβλίου και του Τύπου.

Με αφορμή αυτή τη σημαντική επέτειο, διοργανώνει μεγάλη εορταστική εκδήλωση, τη Δευτέρα 30 Νοεμβρίου 2026, στις 19:00, στο Μουσείο Μπενάκη (Πειραιώς 138, Αθήνα).

Κατά τη διάρκεια της εκδήλωσης, με κεντρικό μήνυμα «30 Χρόνια δίπλα στη δημιουργία», θα παρουσιαστούν οι σημαντικότεροι σταθμοί της 30χρονης πορείας του Οργανισμού, οι δράσεις του και η διαχρονική προσφορά του στον χώρο της δημιουργίας και της πνευματικής ιδιοκτησίας.

Για δηλώσεις συμμετοχής και πληροφορίες: 30yearsosdel@osdel.gr

Λίγα λόγια για τον ΟΣΔΕΛ:

Ο Οργανισμός Συλλογικής Διαχείρισης Έργων του Λόγου (ΟΣΔΕΛ) αποτελεί έναν μη κερδοσκοπικό αστικό συνεταιρισμό, που ιδρύθηκε το 1996 από συγγραφείς και εκδότες, με στόχο τη συλλογική διαχείριση και προστασία των πνευματικών και συγγενικών δικαιωμάτων τους. Εκπροσωπεί περισσότερους από 7.500 συγγραφείς, δημοσιογράφους, μεταφραστές/-τριες και εικαστικούς δημιουργούς (εικονογράφους, σκιτσογράφους, φωτογράφους κ.λπ.), πάνω από 1.100 εκδότες/-τριες βιβλίων, περιοδικών, Τύπου και την πλειονότητα των έντυπων έργων του εξωτερικού, μέσω συμβάσεων αμοιβαιότητας με 48 ξένους Οργανισμούς Συλλογικής Διαχείρισης πνευματικών δικαιωμάτων. Λειτουργεί με άδεια του Υπουργείου Πολιτισμού και διοικείται από τα ίδια τα μέλη του, τα οποία αναθέτουν στον Οργανισμό τη διαχείριση των δικαιωμάτων τους. Κύρια αποστολή του είναι η συλλογική διαχείριση και η προστασία των πνευματικών δικαιωμάτων επί των έργων του λόγου και συγκεκριμένα η είσπραξη, η διαχείριση και η καταβολή αποζημιώσεων τόσο σε συγγραφείς όσο και σε εκδότες/-τριες, για τη χρήση των έργων τους (αναπαραγωγών βιβλίων, άρθρων, δημόσιος δανεισμός σε βιβλιοθήκες). Επιπλέον, μέσω της αδειοδότησης που παρέχει για την κάλυψη εκπαιδευτικών αναγκών ή για τη χρήση από επιχειρήσεις, διευκολύνει τη νόμιμη πρόσβαση ή/και την αναπαραγωγή έντυπων έργων.

osdel.gr: Θεμιστοκλέους 73, Αθήνα 106 83, τηλ. 210 3849 100, info@osdel.gr

Takis Chronopoulos ''Burn It''

''Burn It'' - Takis Chronopoulos ©

Burn it !
The sediment,
not the timber.
That smokeless corrosion
accreting on intention.
Let the flame pass judgment.
What endures,
root.
What howls,
ash.
Then stand.
Your gaze charred,
yet clear.

https://youtu.be/0Ee55bWJogw?si=gMEuGCg6jSyCAdwE

ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ " Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ"

 Η ΕΥΧΗ ΤΟΥ ΒΑΣΙΛΙΚΟΥ

​Στο περβάζι ο βασιλικός

ξεδιψά με νερό καθαγιασμένο

την αστείρευτη δίψα του.

​Ένα δρόμο παρακάτω

η λέξη «καλορίζικο» ηχεί

στο νέο αυτοκίνητο.

Ο ιδιοκτήτης χαμογελά

με συγκρατημένη αιδώ.

​Φτάνει που ο βασιλικός

του έγνεψε

την ευχή του...

Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

​9-11-2026

Βιογραφικό Σημείωμα

​Η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη είναι απόφοιτος της σχολής Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ Ξυνή. Παρακολουθεί μαθήματα Σχέσεων και Επικοινωνίας στο Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας διαρκώς τις γνώσεις και την προσωπική της εξέλιξη.

Ποιήματά της έχουν αναρτηθεί στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη, ενώ δημοσιεύσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Homo Universalis – Γεωργία Κοτσόβολου, καθώς και στις λογοτεχνικές πλατφόρμες Fractalart.gr, Storywits, polismagazino.gr (Polispress), Υδράνη, Texnes Online και logodiadromes.gr.

Έχει συμμετάσχει σε εκδήλωση ποίησης του Δήμου Νίκαιας με θέμα «Φύση–Άνθρωπος», καθώς και στο αφιέρωμα στον Γιώργο Μπλάνα (4η Λογοτεχνική Δράση του περιοδικού ΣημειΩματάριο) με το ποίημα «Στο βασίλεμα της μέρας». Παράλληλα, έχει λάβει μέρος σε συλλογικές εκδόσεις, όπως το «5ο Ανθολόγιο Ομάδας Ποιητική Έλξη – Απόπειρα Φωτός» και το «Ανθολόγιο των μελών» από το Ποιητικό Εργαστήρι Θρυαλλίδας.

Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Θαύμα των ανθρώπων» από τις Εκδόσεις Δρόμων, ενώ η δεύτερη ποιητική της συλλογή βρίσκεται υπό έκδοση.

ΤΑΣΟΣ ΜΑΝΤΖΙΟΣ "ΑΧΘΟΣ ΑΡΟΥΡΗΣ"

 

ΑΧΘΟΣ ΑΡΟΥΡΗΣ

Σπουργίτης μνήμη,
τσιμπολογάει
ψίχουλα χρόνια.
Πόδια βαριά.
Μπορούσαν,σίγουρα, 

να γίνουν όλα αλλιώς. 

Ακροβασία σε παρόν κοχλάζον.

 Θα βγουν στη φόρα όλα 

τώρα, 

και ιδού, 

το κύμβαλον,

 εγώ, 

το αλλαλάζον. 

Το σπίτι θέλει βάψιμο. 

Ποιο το αδιαπραγμάτευτο 

και ποιο το ανταλλάξιμο. 

Σκισμένη τέντα. 

Δεν έπρεπε, 

ν΄αλλάξω της ζωής μου την πατέντα. 

Παντού δαμόκλεια. 

Βρέχει,στο διηνεκές. 

Γλυστράει η μέρα. 

Ανάκατα 

τα εφήμερα, 

τα αιώνια, 

τα εδώ 

και τα επέκεινα. 

Νωρίς νυχτώνει. 

Ό,τι αποδοκίμασα, 

έγινα.

Bahtiyar Hidayet (Azerbaijan) "Oxygen Tax"

 

Oxygen Tax

My mother still keeps

the keys to our house destroyed by the enemy.

The keys rusted long ago 

due to contact with oxygen and moisture.

But here, in this refugee settlement,

we lack oxygen,

while there is as much moisture in our eyes as you can imagine.

Those keys are no longer needed for any door.

Just like us, no one needs us either.

Those keys are happy when they look at us.

They have plenty of oxygen.

A genocide has been committed against the trees in our city.

There is also an oxygen problem for our future.

Perhaps those rusty keys will be needed in the future.

Where the trees have been cut down,

the municipality has put up a notice on the wall:

"Do not litter our city — fine: 100 manats."

We have already

lost the keys to all the doors of life.

Taxes and fines have also broken us

from another side.

Still, thank goodness,

they do not charge us tax for oxygen.

I wonder if they would also charge us oxygen tax

for those keys?

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΣΤΗΝ ΚΛΕΙΣΤΗ ΤΗΝ ΠΟΡΤΑ"

 

ΣΤΗΝ  ΚΛΕΙΣΤΗ  ΤΗΝ  ΠΟΡΤΑ

Έκλεισα διστακτικά πίσω μου την πόρτα
με έντονη την αίσθηση της απουσίας σου.
Ήταν η πρώτη φορά που ένιωθα
να μην τρυπώνεις πρώτη, να μη μ’ ακολουθείς
κι η μοναξιά  να καρτερεί και ν’ απειλεί
τη μέρα μου ν’ αδειάσει, τη νύχτα να ερημώσει.

Βγήκα και σ’ αναζήτησα στις σκιές της νύχτας,
στις σιωπές και τα ψιθυρίσματα των περαστικών,
στους δρόμους που γειτόνευαν  κι ακούγονταν παιδιά,
εκεί που μ’ απορία  σήκωναν τους ώμους,
ακόμα κι εκεί που φώτα χλώμιαζαν
και δίνονταν και σφίγγονταν τα χέρια κι οι ψυχές.

Σε βρήκα καθισμένη στο πρώτο το σκαλί,
στο στήθος σου να ζεσταίνεις αφτέρουγη λαχτάρα,
και στις χούφτες σου  να διπλώνεις όνειρα μικρά,
ίσα με κείνα τα θαύματα τα μεγάλα
που προλάβαινα στα μάτια σου να ζω,
όταν στο βλέμμα σου η ζωή γινόταν προσευχή.

Στοιβάξαμε αναμνήσεις από γιορτές και μυήσεις
και λυτρωθήκαμε στης ανάγκης τη σοφία.
Στην κλειστή την πόρτα, της ψυχής η δοκιμασία,
έγινε  αντοχή και ισορροπία,
υπόσχεση, της ζωής μας την αρμονία
στην πλησμονή του ελάχιστου να δούμε.

                    Γιώργος  Αλεξανδρής

Carpe "Αυτάρκεις..."

 

Αιχμάλωτοι του φθαρτού
ολισθαίνουμε ασυνείδητα
στο μελόδραμα του κόσμου .
Νωπός στέκει ο πόνος
απ' την επίθεση του χρόνου .
Στους κρύους θαλάμους
ξεψυχάνε οι ψυχές .
Μέσα στις υγρές μας παλάμες
μέσα στο ατάραχο σκοτάδι
μια σπίθα τρεμοσβήνει .
Το αίμα αχνίζει
οι σπόνδυλοι τρίζουν
χορτάσαμε από έρωτα...
οι ζωές μας έτσι μάθανε
να είναι αυτάρκεις .

Carpe .