Γιώργος Αλεξανδρής "ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ"

 

ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ


Άγουρη κι ατίθαση η νιόφερτη άνοιξη,
γλιστρούσε τη βιασύνη της στην ακροποταμιά,
έριχνε τα μαλλιά της ξέπλεκα στ’ ανυπόταχτα νερά
και το φεγγάρι νιο κι αδέσποτο να σκύβει και να βουτά,
μαντίλι κόκκινο στη νύχτα, να βάφει και να κεντά.

Θράσευαν γύρω οι καημοί σε χολωμένα νιάτα,
μάτωναν στήθια οι στεναγμοί και κουρασμένα μάτια,
κρυφά να συναλλάσσεται η αρετή με την αμαρτία
και να ζυγιάζεται αδέκαστη η ζωή,
μια στην επιστροφή και μια στην προσδοκία.

Έσφιξαν τα χέρια τους και ψηλάφισαν τη γη,
κύκλωσαν ένα κομμάτι ανοιχτό ουρανό
και με το σουραύλι της σιωπής και το φλασκί του πόθου,
ξημέρωναν τη ζωή ανατολή ‚πλημμύρα και σημάδι,
σαν τ’ όνειρο που ξέφευγε απ’ το βαθύ σκοτάδι.

Αφήναν στην άκρη τις καρδιές κι οι λογισμοί στην κοίτη.
Γύμνωναν τα λόγια τους και με το φως τα ντύναν,
να ’ναι οι μύθοι πιο ζεστοί και οι θεοί πιο ξένοι
στη σύναξη των αισθήσεων ταπεινά να ομολογήσουν
πως είναι αλήθεια ο έρωτας και λευτεριά ο χρόνος.

Γιώργος Αλεξανδρής

A collaboration poem of two Worlds - Shukla Rebeiro from India & ©️ Shahid Abbas Pakistan

The Moon has no Visa - Shukla Rebeiro 


I stand on the Indian side of the border,
Where barbed wires stretch like unfinished stories.
They taught us to fear the land beyond the gates,
Yet your words arrived softer than peace itself.
Between India and Pakistan lie fences, soldiers, and history,
But also the same rain, the same poetry, the same aching moon.
Sometimes I wonder — if borders disappeared for a day,
Would our hearts finally speak without fear?
From India, I send you verses wrapped in tricolour skies,
Hoping they reach you beyond the guarded lines.
The border may divide our countries into two names,
But it cannot divide the language of longing.
Every evening, as the flags lower on both sides,
I imagine silence standing between us instead of war.
Perhaps somewhere beyond the noise of history,
Two souls are still allowed to meet.
I belong to India, to crowded streets and monsoon songs,
To temples, tea stalls, and memories stitched in saffron light.
And still, across the border called Pakistan,
There exists a voice my heart recognizes.
Strange, isn’t it?
How maps can separate nations,
Yet one simple conversation
Can make the distance feel so small.


Shukla Rebeiro from India


*******

Across the Unwritten Horizon - Shahid Abbas 


I stand again
on the edge of an unseen silence
where the map forgets to breathe.
I keep looking
as if somewhere across the line
a gaze is looking back at me.
We were never asked
if we wished to be divided.
Nor were we asked
how to stay whole after breaking.
The body learned distance,
but something inside refused it.
Thoughts still travel without permission.
Words still cross borders unseen.
Sometimes even tears
forget how to fall.
Partition was never a single grief.
It multiplied itself
inside wind, inside dust, inside memory.
The earth was separated
but never truly separated.
Rivers still remember continuity.
Skies still ignore ownership.
Birds still refuse passports.
So I ask again
are borders in land
or in the mind
or in the tired heart
that learned to accept them?
When longing rises
the ground feels heavy with sadness.
And eyes, quietly,
throw dust back at the sky
as if to reach what is lost.
Above everything human made,
heaven still holds no division.
There, even distances
lean into each other like old friends.
We were not born enemies.
We learned it later.
There is no language in nature
that denies recognition.
No gaze that refuses another gaze.
What happened to us
between belonging and separation?
We were once together.
We can still exist together.
And perhaps, in some unnamed future,
we will again.
Religions speak of unity
in many voices.
Yet unity itself
was never a voice
it was always a state of being.
We did not choose arrival.
We will not choose departure.
This brief moment between them
is all we are given.
And still
we live it as fracture
instead of connection.
Maybe memory will remain
when everything else fails.
Maybe words will survive
what bodies could not hold.
And maybe one day
we will stop asking
where the line was drawn
and start asking
why we ever believed
it belonged to us.


©️ Shahid Abbas Pakistan

ANGELA KOSTA "ΨΥΧΙΚΗ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗ"

 ANGELA KOSTA

ΨΥΧΙΚΗ ΔΡΑΠΕΤΕΥΣΗ

Απομακρύνθηκες απλά με τη φυγή σου..

Έτρεξες μέσα σε αδιέξοδους.

Με περιπλανιτή τον εαυτό σου,ψάχνοντας μια στέγη αναμνήσεων στο έρεβος.

Ανάμεσα στα κυματώδη άφωνα λόγια.

Απομακρύνθηκες μη λέγοντας λέξη.

Ύψωσες συγκινητικές πνιγμένες κραυγές.

Αναστατωμένη βρέθηκες στα νέφη δίχως ουρανούς.

Και έμεινες μέσα σε όνειρα και πόθους αναγέννησης..

Έμεινες ακριβώς στο τέλος της αρχής,σε διαλογισμους χωρίς οράματα.

Στην κλαίουσα ροή δακρυσμένων ποταμών, σε φυλακισμένες ακτές της ψυχής..

Απομακρύνθηκες,απλά, με τη φυγή σου.

Προδοσες τον εαυτό σου.

Σαν ο φοίνικας από τις φλογισμένες στάχτες που προϋπαντεί στα πεταχτά την ελευθερία των εποχών.

Μετάφρασε από τα Αλβανικά: Λευτέρης ΣιώμοςΚ 784α.κ.α.

Ρεσιτάλ πιάνου της Βιολέτας Περγάνη στο Ιωνικό Κέντρο

 ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ρεσιτάλ πιάνου της Βιολέτας Περγάνη στο Ιωνικό Κέντρο

Το Σάββατο 23 Μαΐου 2026 και ώρα 20:00 θα πραγματοποιηθεί στο Ιωνικό Κέντρο (Λυσίου 11, Πλάκα – Αθήνα) ένα ιδιαίτερο ρεσιτάλ πιάνου με τη Βιολέτα Περγάνη (Violetta Perg), σε μια βραδιά αφιερωμένη στη μουσική δωματίου και το κλασικό ρεπερτόριο.

Το πρόγραμμα περιλαμβάνει έργα για σόλο πιάνο, καθώς και έργα για πιάνο τέσσερα χέρια με τη συμμετοχή της πιανίστριας Σοφίας Ροσμαράκη (Sofia Rosmaraki). Στο δεύτερο μέρος της βραδιάς θα παρουσιαστούν κλασικά έργα για τενόρο, πιάνο και βιολοντσέλο, με τη συμμετοχή του τενόρου Βαλέριου Νατσκέμπια (Valerio Nats) και του βιολοντσελίστα Στέφανου Αντώνιου Γιαννόπουλου (Steven Gianno). Η εκδήλωση πραγματοποιείται με ελεύθερη είσοδο για το κοινό.

Ιωνικό Κέντρο

Λυσίου 11, Πλάκα – Αθήνα

Σάββατο 23 Μαΐου 2026

Ώρα έναρξης: 20:00

Είσοδος ελεύθερη

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ"ΟΥΝΕΣΚΟ: Η ελληνική Γλώσσα για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα."

 

ΟΥΝΕΣΚΟ: Η ελληνική Γλώσσα

για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα.

Η διεθνής κοινότητα έκανε ένα πολύτιμο δώρο εις την Ελλάδα. Η διεθνής οργάνωση ΟΥΝΕΣΚΟ για τον πολιτισμό, για την ειρήνη κ.λπ. με ομόφωνη απόφαση  του Εκτελεστικού Συμβουλίου  της  έκανε το δώρο- πρόκληση σε μας τους Έλληνες. Μας έκαναν υπερήφανους, αλλά συγχρόνως, μας έφεραν σε δύσκολη θέση μας επιφόρτισαν με ευθύνες.

Συγκεκριμένα την 14^η Απριλίου 2025 το Εκτελεστικό Συμβούλιο    του διεθνούς οργανισμού αποφάσισε να καθιερώσει την 9^η Φεβρουαρίου κάθε έτους ως η παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας. Μέχρι τώρα αυτό ήταν με απόφαση της πατρίδας μας. Τώρα η εορτή θα γίνεται με την σφραγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ και σε όλο τον πλανήτη.

Ας αφήσουμε να μιλήσει ο ίδιος ο Οργανισμός για τους λόγους για τους οποίους έλαβε αυτή την απόφαση. Αναφέρει, λοιπόν:  «Η γλώσσα είναι φορέας πολιτισμού, κιβωτός αξιών, εννοιών, ταυτότητας, όργανο έκφρασης και δημιουργίας, και γέφυρα επικοινωνίας, κατανόησης και συνεννόησης». Μεταξύ των χιλιάδων γλωσσών του κόσμου η Ελληνική Γλώσσα συνδυάζει τέσσερα ιδιαιτέρως σημαντικά χαρακτηριστικά.

Πρώτον, «την αδιάσπαστη συνέχεια 40 αιώνων προφορικής παράδοσης και 35 αιώνων γραπτής παράδοσης, εάν λάβουμε υπόψη τη γραμμική γραφή Β’, ή τουλάχιστον 28 αιώνες γραπτής παράδοσης, εάν περιοριστούμε στην αλφαβητική γραφή, γεγονός που καθιστά τα ελληνικά την πιο μακροχρόνια, αδιάκοπα ομιλούμενη και γραφόμενη γλώσσα στην Ευρώπη». Υπενθυμίζει εν προκειμένω ότι, όπως είπε ο ποιητής Γεώργιος Σεφέρης κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963, «η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ να ομιλείται. Υπέστη τις αλλαγές που υφίστανται όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, αλλά ποτέ δεν υπήρξε κενό».

Δεύτερον, αναφέρει τη «μοναδική καλλιέργεια ως γλώσσα (λεξιλόγιο, γραμματική και σύνταξη), λόγω της χρήσης της από απαράμιλλες ιστορικές προσωπικότητες της λογοτεχνίας, της ποίησης, του θεάτρου, της φιλοσοφίας, της πολιτικής και της επιστήμης, όπως ο Όμηρος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Αισχύλος, ο Θουκυδίδης, ο Ιπποκράτης, ο Αρχιμήδης και οι Πατέρες της Εκκλησίας».

Τρίτον, την «ευρεία παρουσία σε πολλές γλώσσες, καθώς, διαχρονικά, η ελληνική έχει αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες γλώσσες ως προς την επίδρασή της σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες και, δι’ αυτών, ευρύτερα στον κόσμο των γλωσσών».  Επιπλέον, η ιδιαίτερη σημασία της ελληνικής γλώσσας επιβεβαιώνεται σαφώς από το γεγονός ότι διδάσκεται διεθνώς τόσο στην αρχαία της μορφή, σε έδρες κλασσικών σπουδών ανά τον κόσμο, όσο και στη μεσαιωνική (Βυζαντινή) και στη σύγχρονη μορφή της, σε έδρες Μεσαιωνικής και Νέας Ελληνικής Γλώσσας παγκοσμίως.

Τέταρτον, σημειώνεται ότι «η ελληνική γλώσσα ήταν και παραμένει μέχρι και σήμερα ανεξάντλητη πηγή της διεθνούς επιστημονικής ορολογίας, ιδιαίτερα στην Ιατρική, καθώς και στα Μαθηματικά, στη Φυσική, στη Χημεία, στη Μηχανική, στην Αστρονομία, στην Κβαντομηχανική, στις κοινωνικές και τις ανθρωπιστικές επιστήμες».

Στην απόφαση μνημονεύεται πως «η ανακάλυψη του αλφαβήτου πριν από 2.800 χρόνια αντιπροσωπεύει μια πραγματική πολιτιστική επανάσταση, που επηρέασε καθοριστικά τον ρου του ανθρώπινου πολιτισμού και της Ιστορίας»,

Στην απόφαση  υπογραμμίζεται πως στη «μετακλασική ελληνιστική περίοδο, η ελληνική υπήρξε για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα, γλώσσα συναλλαγών πολλών λαών (lingua franca) και, συγχρόνως γλώσσα πολιτισμική (kultursprache)». Αιτιολογώντας την απόφαση, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, κι «ο ηλεκτρονικός Θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσας (Thesaurus Linguae Graecae – TLG), ο οποίος περιλαμβάνει κείμενα γραμμένα στην ελληνική γλώσσα από τον Όμηρο έως τους ιστορικούς του 15ου αιώνα, αριθμεί 12.000 ελληνικά κείμενα τεσσάρων χιλιάδων συγγραφέων, που περιλαμβάνουν 105.000.000 λέξεις (σε όλους τους τύπους λέξεων που εμφανίζονται στα κείμενα)».

Τονίζεται εις την απόφαση «ως γλωσσική κοιτίδα των βασικών εννοιών του πολιτισμού, της επιστήμης και της φιλοσοφίας, η ελληνική γλώσσα κατέχει, με ιστορικά και αντικειμενικά κριτήρια, ξεχωριστή θέση μεταξύ των γλωσσών του κόσμου».

Σημειώνει, επίσης, ότι «η συνειδητοποίηση της φωνολογικής δομής της ελληνικής γλώσσας οδήγησε τους Έλληνες του 8ου αιώνα π.Χ. στην καινοτόμο αξιοποίηση του συμφωνικού αλφαβήτου των Φοινίκων με την επινόηση του αλφαβήτου, επιτυγχάνοντας έτσι τη δημιουργία ενός νέου φωνηεντικού αλφαβήτου μέσω της μετάβασης από ένα σύστημα γραφής βασισμένο σε συμφωνικά γράμματα σε ένα σύστημα στο οποίο κάθε ήχος, κάθε φώνημα εκπροσωπείται από ένα γράμμα».

 «Η ελληνική έλαμψε την περίοδο της βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη δέχτηκε και την αγκάλιασε ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός, ο οποίος υιοθέτησε την ελληνική γραφή με τη μορφή του λατινικού αλφαβήτου, της έδωσε παγκόσμια διάσταση η γλώσσα των Ευαγγελίων, την ανακάλυψε και την ανέδειξε η Αναγέννηση και την αξιοποίησε στο έπακρον ο Διαφωτισμός», σημειώνει το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO, αιτιολογώντας την απόφασή του.

Το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO τονίζει, επιπλέον, πως ιστορικά η ελληνική γλώσσα κατέχει καίρια θέση στη διανόηση, στη γλωσσική έκφραση και διατύπωση θεμελιωδών εννοιών και λέξεων της ευρωπαϊκής και της ευρύτερης διανόησης, οι οποίες δηλώνονται, προσλαμβάνονται ή ανάγονται σε λέξεις-έννοιες της ελληνικής γλώσσας.

Με βάση τα ανωτέρω, το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO αποφάσισε ότι η 9^η Φεβρουαρίου προτείνεται ως «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας», λαμβάνοντας, επίσης, υπόψη του ότι αυτήν την ημερομηνία, το 1857, έφυγε από τη ζωή ο εθνικός ποιητής της Ελλάδας, Διονύσιος Σολωμός.

Υπενθυμίζεται, πως η UNESCO ήδη έχει αναγνωρίσει διάφορα στοιχεία που συνδέονται με την ελληνική γλώσσα. Δύο στοιχεία καταγεγραμμένης πολιτιστικής κληρονομιάς, «Τα μολύβδινα χρηστήρια ελάσματα του Μαντείου της Δωδώνης» και τον «Πάπυρο του Δερβενίου: το αρχαιότερο βιβλίο της Ευρώπης», τα οποία έχουν καταχωρηθεί στο Διεθνές Μητρώο Μνήμης του Κόσμου (Memory of the World) το 2023 και το 2015, αντίστοιχα. Επίσης, δύο επιπλέον στοιχεία της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς: Το «Πολυφωνικό Καραβάνι», το οποίο μελετά, διασώζει και προάγει το πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου, συμπεριληφθέν το 2020 στο Μητρώο Καλών Πρακτικών Διασώσεως και τον «Βυζαντινό Ψαλμό», που ενεγράφη το 2019 στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας.

Αυτά αναφέρει, μεταξύ άλλων το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO και αποτελούν ύμνο για την γλώσσα μας και για το έθνος μας. Δίνει απάντηση στους ισχυρισμούς κάποιων προοδευτικών πως δεν υπάρχει συνέχεια της ελληνικής ταυτότητας. Η Ελλάδα, ως έθνος, έχει συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία χιλιάδων χρόνων.

Τον πολύτιμο θησαυρό της γλώσσας μας είναι ανάγκη να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού. Δεν έχει ανάγκη εισαγωγής ξενικών λέξεων και προτάσεων. Την αφήνουμε να εξελιχθεί φυσιολογικά και όχι με νόμους οι οποίοι δεν συζητούνται, καν, στην Βουλή. Τα πνεύματα και οι τόνοι είχαν ( έχουν ) την σημασία τους. Χρήσιμα ήταν και είναι.

Έχουμε υποχρέωση να αγωνιστούμε για την απαλλαγή της από τις περιττές και επιβλαβείς εισαγωγές. Δεν στήνομε οδοφράγματα, σταματάμε να ασελγούμε εις βάρος της.

 

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ Άγιος Κωνσταντίνος Μέγας, Ισαπόστολος και πρώτος Ορθόδοξος Αυτοκράτορας και Αγία Ελένη Ισαπόστολος και μητέρα του."

 

Άγιος Κωνσταντίνος

Μέγας, Ισαπόστολος και πρώτος Ορθόδοξος Αυτοκράτορας

και Αγία Ελένη Ισαπόστολος και μητέρα του.

Η οικογένεια αποτελεί το πρωταρχικό κύτταρο κάθε κοινωνίας και σε κάθε εποχή. Η «ποιότητα» της οικογένειας αποτελεί το καθοριστικό στοιχείο για την πορεία της κοινωνίας. Η δημιουργία οικογένειας δεν αποτελεί εμπόδιο για την πορεία του ανθρώπου προς την κατά χάρη θέωση. Θα έγραφα ότι πολλές φορές την βοηθά αυτή την πορεία. Υπάρχουν άγιοι σύζυγοι ή πατέρας και παιδιά ή μητέρα με παιδιά. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την περίπτωση μητέρας και υιού. Ναι, καλά αντιληφθήκατε, αναφερόμαστε  στους ισαποστόλους Αγία Ελένη και τον υιό της Άγιο Κωνσταντίνο τον κατά την Ιστορία Μέγας.

Αγία Ελένη

Ελληνίδα γεννηθείσα στο Δρέπανο της Μικράς Ασίας περί το 247 μ. Χ., Ήταν κόρη πανδοχέα και σύζυγος του Κωνστάντιου ή Κωνσταντίνου Χλωρού. Τον Κωνσταντίνο γέννησε μεταξύ των ετών 272-288 στη  Ναϊσό της Μοισίας. Μετά από πέντε έτη ο Κωνστάντιος γίνεται Καίσαρας από τον Διοκλητιανό και επειδή η Ελένη ήταν ταπεινής καταγωγής, αυτό ήταν αντίθετο στο νομικά πλαίσιο της εποχής, την χωρίζει και παντρεύεται την θετή κόρη του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, Θεοδώρα. Ο Μέγας Κωνσταντίνος τιμούσε υπερβολικά την μητέρα του. Έβαλε τη μορφή της σε νομίσματα και ονόμασε Ελενόπολη τη γενέτειρά της.

Η Αγία έδειξε την ευσέβειά της προς την Εκκλησία με πολλές ευεργεσίες και ανοικοδομήσεις ναών σε πολλές πόλεις, όπως στη Ρώμη του Τιμίου Σταυρού, στην Κωνσταντινούπολη των Αγίων Αποστόλων , στο όρος των Ελαιών τη Βασιλική της Γεθσημανή. Το 326 πήγε στους Αγίους Τόπους όπου  «με μέγαν κόπον και πολλὴν έξοδον και φοβερίσματα ηύρεν τον τίμιον σταυρὸν και τους άλλους δύο σταυρούς των ληστών», όπως γράφει ο Κύπριος Χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς. Με θαυμαστό τρόπο ξεχώρισε ο Σταυρός του Σωτήρα Χριστού μας από εκείνους των ληστών.

Μετά από την εύρεση των Σταυρών κατά το ταξίδι της επιστροφής πέρασε και από την αγιοτόκο Κύπρο.

Σε ηλικία ογδόντα ετών κοιμήθηκε ειρηνικά αφήνοντας την περιουσία της στο γιό της και στα εγγόνια της. Ο υιός της Άγιος Κωνσταντίνος μετέφερε το τίμιο λείψανό της και το έθαψε στην Κωνσταντινούπολη στον ναό των Αγίων Αποστόλων.

Άγιος Κωνσταντίνος

Μετά τον θάνατο του Κωνστάντιου ο στρατός ανακήρυξε Αύγουστο τον υιό του, Μέγα Κωνσταντίνο. Μια σειρά ιστορικών γεγονότων έφερε αντιμέτωπους τον Άγιο Κωνσταντίνο και τον Μαξέντιο, γιό του Μαξιμιανού, ο οποίος υπερτερούσε σε αριθμό στρατιωτών. Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν συγκρατημένος και ήθελε να ζητήσει την βοήθεια του Θεού. Ο ιστορικός Ευσέβιος αναφέρει ότι έφερε στη σκέψη του όλους εκείνους που στράφηκαν προς τους ειδωλολατρικούς θεούς και το τέλος που είχαν. Άρχισε να προσεύχεται στον Θεό και τότε είδε σε όραμα ένα Σταυρό με την επιγραφή  «τούτῳ νίκα». Το βράδυ εμφανίστηκε στον ύπνο του ο Χριστός, ο οποίος τον προέτρεψε να κατασκευάσει απομίμηση αυτού και να το έχει ως φυλακτήριο στους πολέμους. Έχοντας ως λάβαρο το κατασκεύασμα αυτό προχωρά χωρίς αντίσταση και φθάνει στη Ρώμη και δείχνει ενδιαφέρον για τους Χριστιανούς και για την Εκκλησία στην Αφρική.

Το 313 μ.Χ. στα Μεδιόλανα γίνεται ο γάμος του Λικινίου και της αδελφής του Κωνσταντίνου, Κωνσταντίας. Τότε γίνεται μια ιστορική συμφωνία μεταξύ Κωνσταντίνου και Λικινίου για την καθιέρωση της ανεξιθρησκείας.

Ένα σοβαρό πρόβλημα για την εποχή ήταν ο Αρειανισμός, η αίρεση του Αρείου που κατέλυε το δόγμα της Τριαδικότητας. Αμέσως έστειλε επιστολή στον επίσκοπο Αλεξανδρείας Αλέξανδρο και στον Άρειο. Δεν υπήρξε αποτέλεσμα. Αμέσως συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ.

Ο ιστορικός Ευσέβιος γράφει ότι προσήλθε στη Σύνοδο ο Κωνσταντίνος με ευσέβεια και ταπεινότητα. Τόνισε στην ομιλία του «περὶ της πίστεως σπουδάσωμεν». Τις αποφάσεις της Συνόδου που καταδίκασε τον Άρειο ανέλαβε να προωθήσει με επιστολές του ο Μέγας Κωνσταντίνος στις Εκκλησίες της Αιγύπτου, Λιβύης, Πενταπόλεως, Αλεξανδρείας και φυσικά εντός της επικράτειας. Επίσης, απαγορεύει την απόκτηση των συγγραμμάτων του Αρείου.

Η τελευταία περίοδος της ζωής του είναι αυτή που τον καταξιώνει στην χριστιανική συνείδηση και τον ανυψώνει πνευματικά. Ο Άγιος κατά το  337 αισθάνεται σημάδια σοβαρής ασθένειας και προσέρχεται σε ιαματικά λουτρά. Η επιδείνωση της ασθένειας τον οδήγησε στην Ελενόπολη, όπου στον ναό των Μαρτύρων ανέπεμπε ικετήριες ευχές και λιτανείες.

Ο Άγιος διαισθάνεται το τέλος της επίγειας ζωής του και καλλιεργεί μέσα του την μνήμη του θανάτου. Καταφεύγει σε προάστιο της Νικομηδείας και καλεί τους επισκόπους, προς τους οποίους απηύθυνε τούτους τους λόγους: «Αυτός ήταν ο καιρός που προσδοκούσα από παλιά και διψούσα και ευχόμουν να καταξιωθώ της εν Θεώ σωτηρίας. Ήλθε η ώρα να απολαύσουμε και εμείς την αθανατοποιό σφραγίδα, ήλθε η ώρα να συμμετάσχουμε στο σωτήριο σφράγισμα, πράγμα που κάποτε επιθυμούσα να κάνω στα ρείθρα του Ιορδάνου, στα οποία, όπως παραδίδεται, ο Σωτήρας μας έλαβε το βάπτισμα εις ημέτερον τύπον. Ο Θεός όμως, που γνωρίζει το συμφέρον, μας αξιώνει να λάβουμε το βάπτισμα εδώ. Ας μην υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία. Γιατί και εάν ακόμη είναι θέλημα του Κυρίου της ζωής και του θανάτου να συνεχισθεί η επίγεια ζωή μας και να συνυπάρχω με το λαό του Θεού, θα πλαισιώσω τη ζωή μου με όλους εκείνους τους κανόνες που αρμόζουν στον Θεό».

Μετά το βάπτισμα ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν ξαναφόρεσε τον αυτοκρατορικό χιτώνα, αλλά παρέμεινε ενδεδυμένος με το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος, μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του το 337 μ.Χ. Ήταν η ημέρα εορτασμού της Πεντηκοστής, γράφει ο ιστορικός Ευσέβιος.

Η μνήμη τους εορτάζεται κατ’ έτος την 21^η Μαΐου.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

 

ΠΟΡΦΥΡΕΝΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ Η ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ- STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ.

  

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Η θεατρική Ομάδα "Μύθος" παρουσιάζει το θεατρικό έργο του Ηλία Μπούσιου "Πορφυρένιος Έρωτας η μήπως όχι ;" .

Μια φοιτήτρια παραδίδει την πτυχιακή της εργασία στον καθηγητή της και σταδιακά αναπτύσσεται μια αληθινή αγάπη ,ένας πλατωνικός έρωτας.

Μια παράσταση όπου η ποίηση αποκτά σώμα ,φωνή ,κίνηση.

Με μηνύματα αισιοδοξίας ,υπέρβασης και θετικοτητας ακόμα και στα πιο σκοτεινά τραύματα που πηγάζουν από την κακοποίηση σε τρυφερή ηλικία.

Στο έργο αποδεικνύεται πως υπάρχουν αγνές ,γενναιόδωρες ψυχές που χαρίζουν φως και χάρη σε αυτές θα θεραπευτεί η ανθρωπότητα. Ας μπει ένα τέλος στη λίστα με τα ονόματα των βιασμένων και δολοφονημένων γυναικων .Ας υπάρξει μια νέα λίστα μυστών και διδασκάλων αγάπης, σεβασμού και ενσυναίσθησης .

Λίγα λόγια από την σκηνοθέτιδα Ζωή Τριανταφυλλίδη :

Θέλαμε να φέρουμε την ποίηση πιο κοντά στο θεατή και να αναδείξουμε τη δύναμη του λόγου όταν συναντά τη σκηνική πράξη.

Υπάρχει μια ανεκπλήρωτη αλλά αληθινή αγάπη κι ενώ χωρίζουν οι δρόμοι λόγω προβλήματος υγείας ,ο έρωτας αυτός παραμένει μέσα στη καρδιά ως κάτι πολύτιμο .

Σκηνοθεσία /μουσική επιμέλεια / χορογραφίες: zoi triadafullidh.

Μουσική σύνθεση τραγουδιού: Γαβρίλος Καζανάς.

Φωτογραφίες: Θάνος Φάρφας & Θάνος Γεωργίου.

Παίζουν κατά σειρά εμφάνισης : Γιάννης Κουκουβίνος, Ιωάννα Προσμίτη, Γαβρίλος Καζανάς .

Διάρκεια : 70 λεπτά .

Γενική είσοδος 10€ ,Φοιτητικό - Ανέργων - Ατέλειες 5€.

Παραστάσεις :

Τετάρτη 3/6 ,Παρασκευή 5/6 & Τετάρτη 10/6 στις 8.00μμ.

Στο Studio Κυψέλης, Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης στην Κυψέλη ( 10 λεπτά απ' το σταθμό ΗΣΑΠ Πλατείας Βικτωρίας ).

Απαραίτητη κράτηση θέσεων στο τηλέφωνο του θεάτρου 2108819571.