ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άγιος Λέων πάπας Ρώμης."

 

Άγιος Λέων πάπας Ρώμης.

Η Αγία Εκκλησία μας ιδρύθηκε από τον Κύριο Ιησού Χριστό, από τον σαρκωθέντα Λόγο, ο οποίος έζησε ως τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος στη γη για τριαντατρία χρόνια. Τα τρία τελευταία χρόνια δίδαξε, θαυματούργησε και τέλος σταυρώθηκε και αναστήθηκε εκ νεκρών , κατά τας γραφάς, την τρίτη ημέρα. Το έργο Του συνέχισαν οι Άγιοι Απόστολοι, χαριτωθέντες υπό του Αγίου Πνεύματος. Το Σωτηριώδες έργο συνεχίζεται και θα συνεχίζεται μέχρι την Δευτέρα Παρουσία Του επί γης.

  Η Εκκλησία θεμελιώθηκε από τον Υιό του Θεού και Σωτήρα μας, ο Οποίος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της. Έκτισαν στηριζόμενοι στο αγκωνάρι αμέτρητοι Χριστιανοί, Άγιοι, Μάρτυρες, Όσιοι Ιερομάρτυρες γνωστοί και άγνωστοι σε εμάς. Ο Θεός, όμως, τους γνωρίζει, καθώς και τον λόγο για τον οποίο δεν είναι όλοι γνωστοί Άγιοι.

Από τους αγιοκαταταχθέντες υπάρχουν Άγιοι τους οποίους οι περισσότεροι δεν ξέρουμε την ύπαρξή τους και πολύ περισσότερο την καθοριστική προσφορά τους στην Εκκλησία. Ένας τέτοιος Άγιος είναι ο Λέων Πάπας Ρώμης. Τη μνήμη του εορτάζει η Εκκλησία στις 18 Φεβρουαρίου. Στο παρόν κείμενο θα ασχοληθούμε με την προσωπικότητα και τη ζωή του.

Ο Άγιος έζησε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μαρκιανός και η Πουλχερία, περίπου το 450 μ.Χ. Υπήρξε πρόμαχος και μαχητής της Ορθόδοξης πίστηs. Η Δύση δεν είχε ακόμα αποσχισθεί από την Εκκλησία και ο πάπας Ρώμης ως επίσκοπος της πρωτεύουσας απολάμβανε σε ολόκληρη την αυτοκρατορία το πρωτείο τιμής (όχι αξίας!) και θεωρείτο ως θεματοφύλακας της αποστολικής παράδοσης.

Κατέχοντας τον θρόνο της Ρώμης σε περίοδο δύσκολη, καθώς εξωτερικοί εχθροί απειλούσαν την αυτοκρατορία, και την Εκκλησία ταλάνιζαν οι αιρέσεις, ο Λέων κατόρθωσε να διακηρύξει το Ιερό Δόγμα της Αλήθειας και να διατηρήσει την ενότητα της Εκκλησίας. Για τον λόγο αυτό τιμάται σε Ανατολή και Δύση ως Άγιος και ονομάστηκε Μέγας.

Γεννήθηκε στην Ρώμη από γονείς ευγενείς  τοσκανικής καταγωγήs. Εισήλθε  νέος στον κλήρο και δεν άργησε να λάβει τον τίτλο του αρχιδιακόνου της Εκκλησίας της Ρώμης. Με την ιδιότητα αυτή είχε τη δυνατότητα να λαμβάνει ενεργό μέρος στις εκκλησιαστικές υποθέσεις και δογματικές  έριδες της εποχής του.

 Ενώ βρισκόταν σε αποστολή στην Γαλατία πληροφορείται την κοίμηση του πάπα    Κελεστίνου και την εκλογή του ομόφωνα από κλήρο και Λαό ως διάδοχός του. Κατά την ενθρόνισή του αλλά και κάθε χρόνο στην επέτειο ενθρόνισής του επαναλάμβανε τους φόβους του μπροστά στο αξίωμα και την εμπιστοσύνη του αποκλειστικά στην Χάρη του Θεού εις τον χειρισμό του πηδαλίου της Εκκλησίας.

Άρχισε το έργο της αναγέννησης του κλήρου και της αποκατάστασης της ευταξίας των εκκλησιών της Σικελίας και της Αφρικής που είχαν πέσει θύματα βαρβαρικών επιδρομών. Στο Ιλλυρικό εδραιώνει την αυθεντία του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης,. Στην Γαλατία αποκαθιστά τον σεβασμό της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας. Αποκαλύπτει τις μηχανοραφίες των αιρετικών μανιχαίων. Δίνει στους Επισκόπους και στους ιερείς το καλό παράδειγμα της ενάρετης ζωής του.

Εκτός από το τεράστιο αυτό  έργο ο Άγιος διακρίθηκε, κυρίως, στον δογματικό τομέα και για τούτο κρίθηκε άξιος εκκλησιαστικών τιμών. Συγκεκριμένα, οι ραδιουργίες του αιρετικού Ευτυχούς με την βοήθεια του υπουργού  Χρυσάφιου επιτυγχάνουν στην «ψευτοσύνοδο» της Εφέσου την καταδίκη του αγίου Φλαβιανού (16 Φεβρουαρίου). Μόλις το πληροφορείται το γεγονός ο Λέων  αμέσως συγκαλεί σύνοδο των Επισκόπων της Δύσης για να ακυρώσει την απόφαση της «ψευτοσυνόδου» και να αποκαταστήσει την αλήθεια, όσο αφορά το  Πρόσωπο του Χριστού. Πριν από την »ψευτοσύνοδο» ο Άγιος είχε στείλει επιστολή στον Φλαβιανό στην οποία εξέθετε με πλήρη ενάργεια την Θεότητα του Χριστού.

Λέγεται ότι ο Άγιος έγραψε την επιστολή αυτή με την έμπνευση και καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, κατόπιν πολυημέρου νηστείας , αγρυπνίας και προσευχής. Μόλις τελείωσε το γράψιμο την έβαλε επάνω στον τάφο του Αποστόλου Πέτρου και τον παρακάλεσε να διορθώσει όλα τα λάθη που υπάρχουν σε αυτή από την ανθρώπινη αδυναμία του συγγραφέα αυτής. Μετά από σαράντα ημέρες παρουσιάστηκε ο Απόστολος στην προσευχή του Αγίου και του είπε «Είδα και διόρθωσα». Πράγματι, ο Άγιος όταν άνοιξε την επιστολή τη βρήκε διορθωμένη από το χέρι του Αποστόλου Πέτρου. Οι αιρετικοί δεν επέτρεψαν να διαβαστεί αυτή η επιστολή στην Έφεσο.

Το 451 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Άγιος Μαρκιανός  και η Αγία Πουλχερία συγκαλούν την Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος και η επιστολή διαβάζεται επίσημα ενώπιον όλων των Πατέρων οι οποίοι αναφωνούν «Είναι η πίστις των Αποστόλων, είναι η πίστις των Πατέρων. Ο Πέτρος μίλησε δια στόματος Λέοντος!».

Ενώ συμβαίνουν αυτά στην Ανατολή, η Δύση υποφέρει από τις ορδές του Αττίλα. Σπέρνουν τον θάνατο και την καταστροφή σε Γερμανία και Γαλατία, διαβαίνουν τον Αίμο και οι Ούνοι  λεηλατούν την περιοχή του Μιλάνου και απειλούν την Ρώμη. Αυτοκράτορας, Σύγκλητος και Λαός αναθέτουν στον Άγιο να αναλάβει ειρηνικό διάβημα προς τον Αττίλα που όλοι τρέμουν. Πράγματι, ο ο Ιεράρχης επικεφαλής ιερέων και διακόνων που ψάλλουν ύμνους παρουσιάζεται ενώπιον της «μάστιγας του Θεού», όπως αποκαλείται ο Αττίλας . Με φόβο και τρόμο τον βλέπουν έκπληκτοι να δέχεται να αποχωρήσει με μόνο αντάλλαγμα έναν ετήσιο φόρο. Στους στρατιώτες του έλεγε ότι είδε δίπλα στον πάπα τον Άγιο Πέτρο με ξίφος να τον απειλεί.

Ο Λαός λησμονεί και επιστρέφει στην ακολασία. Ο Θεός επιτρέπει στους Βάνδαλους να κυριεύσουν την πόλη και με παρέμβαση του Αγίου δέχονται να μη σφάξουν τους κατοίκους και να μη κάψουν την πόλη.

Έπειτα, συνέχισε το ποιμαντικό του έργο και πολέμησε τις αιρέσεις των μονοφυσιτών και κοιμήθηκε το 461 μετά από εικοσιένα χρόνια αρχιεροσύνης.

Απολυτίκιο

Θείας πίστεως, ορθοδοξία, υπεστήριξας, την Εκκλησίαν, ως πολύφωνον του πνεύματος όργανον εκ γαρ Δυσμών αναλάμψας ως ήλιος, αιρετικών την απάτην εμείωσας, Λέων Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

 

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Fernando Martinez Alderete ( Mexico ) Poetry

 

The Echo of Your Light


I don’t seek you in the stars, nor in the breeze,

For the map of my world is you alone,

A sanctuary of moments and of peace,

Where my soul finds rest and light is shown.

Your laughter is the rhyme that fits just right,

The language that I feel, yet cannot speak,

A mystic compass, steady and so bright,

Guiding me to the love that I once seeked.

If time were only sand held in my palm,

I’d stop the clock right there within your gaze,

To turn the distant days into a calm,

Eternal present that will never fade.

Because loving you is not just how I feel,

It is the way I choose to walk my part:

With your name as a breath that makes it real,

And a home that always beats within your heart.


Fernando Josè Martìnez Alderete

Mexico


*****

The Center of Everything

​
Beyond the noise and the rising tide,

where time no longer holds its sway,

there is a corner where souls reside:

in the heart of life, far away.

​There, peace is not a hollow dream,

but the pulse that guides the way;

in that calm center, a steady beam,

where all my shadows fade to gray.


Fernando Josè Martìnez Alderete

Mexico


****

Reflection in Your Eyes

​
I seek no stars in the cold night sky,

nor treasures that time will eventually take,

the flow of your river is enough for me

and the peace that your hand will make.

​You are the silence that calls my name,

the light that makes my journey clear;

if the world is a dance of shadows and flame,

you are my light and my fate, my dear.


Fernando Josè Martìnez Alderete

Mexico




Dr. Fernando Martinez Alderete

Writer, poet, theater actor, radio producer. Born in Leon Guanajato Mexico on April 21, 1977, President of Mil mentes por México in Guanajuato. Dr. HC, global leadership and literature.
His poems was published in more than 200 anthologies in fifteen contries arround the world and he is author of ten books, of poetry, short stories and novels.

" Glass Jar" By James Tian - Philippines

 Glass Jar

By   James Tian

You see it so clearly,

You speak so decisively.

“There’s nothing inside”—

That’s your answer.

I know you wouldn’t accept this:

You don’t see clearly enough.

Inside, a heart is stored,

A process is stored—

A process from “clarity” to “turbidity”…

I won’t tell you.

I only need to smile and nod.

Because my shadow has been compressed,

And your eyes have already seen—

The expression of the wind.

" Living with the Departed" By Hanaan Abdelkader Ashour – Egypt

 Living with the Departed

By: Hanaan Abdelkader Ashour – Egypt

 

They are absent now,

but their phantom is in every corner, in every place.

We see them in the eye of a child who carries their name,

We find them in the fragrance of an old perfume,

or in a line of poetry,

in the scent of bread.

In every good custom they bequeathed to us,

we live with the departed,

because they planted their love within us.

They are here in the heart.

We call out to them, and they shine like stars.

We pray for them secretly and openly.

We pray...

Hoping they are enjoying bliss in Paradise.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ " ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ"

 

Εκείνοι,
με υψωμένα χέρια,
σημάδευαν την απεραντοσύνη της μικρότητας,
με ξέφρενους αλαλαγμούς
διαπόμπευαν την ορχηστρωμένη ανυπακοή τους
και με αλλόκοτα βλέμματα
ανίχνευαν την αντίσταση της υποχώρησης
των μπροστάρηδων στον αντίκλητο συμβιβασμό
με το δικαίωμα της άγνοιας και της πλάνης
και τη συμφιλίωση στην αποποίηση της ευθύνης,
στο αχανές περιθώριο της φυγής και της ανωνυμίας.

Ετούτοι,
με επιλεγμένη γραφίδα,
στηλίτευαν αντιλήψεις,αρχές και μακροημερεύσεις,
με συστημένο λόγο
εκποιούσαν τη μεγαλοσύνη της προσωπικότητας
και με ανοιχτές αλληλοκαλύψεις
μετουσίωναν σε καιροσκοπισμό τον ορθολογισμό τους,
αναδρομάρηδες της προβολής και υπεροψίας
με το σύνδρομο της απαξίας του συναισθηματισμού
και την ορθοδοξία του προβληματισμού και της κριτικής,
στο λευκό περιθώριο της επιταγής και μεθόδευσης.

Κι εμείς,
αυτόκλητοι ειδήμονες,
να επισημαίνουμε αλλότριες συνειδήσεις και συμπεριφορές,
αμφίθυμοι παρατηρητές
να παλινδρομούμε σε προσχήματα και ανάγκες
και μακρόθυμοι οραματιστές
να υπερασπιζόμαστε ιδανικά και αναφορές,
απόμακροι της βούλησης κι απόμαχοι της συμμετοχής,
της θεωρίας εύγονοι και εύδοξοι ζηλωτές,
ανέφελοι κι ελεύθεροι στην ενδοσκόπησή μας
κι αυτόχειρες στο στενό περιθώριο της της σιωπής.

                          Γιώργος  Αλεξανδρής

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Έρωτας ο “λυσιμελής” "

 

 *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"

                                             &. Αφιέρωμα στον Έρωτα

       1."Έρως δύσερως" (ο Έρωτας που φέρνει δυστυχία, λόγια έκφραση).

     2.«νοσεί γαρ έρως» (Ευριπίδης, ο έρωτας είναι νόσος).

             Εορτή του Αγίου Βαλεντίνου η 14η Φεβρουαρίου ή άλλως πως εορτή των Ερωτευμένων. Το Facebook και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμυρίζουν  από ευχές αλλά κι από ύμνους δοξαστικούς προς τον Θεό Έρωτα. Αναλύσεις επί αναλύσεων για τη δύναμη του αρχέγονου αυτού συναισθήματος του ανθρώπου και για τη ζωοποιό του δύναμη.
         Πολλοί είναι αυτοί που ομνύουν στο όνομά του αφού η παρουσία του δημιουργεί το απόλυτο κλίμα για τη βίωση των πιο έντονων και θετικών συναισθημάτων από τους ανθρώπους. Κάποιοι μελετητές της ανθρώπινης ευτυχίας θεωρούν πως ο φτερωτός θεός είναι ο προπομπός της. Κι αυτό γιατί ο ερωτευμένος βιώνει μία άφατη ψυχική ευφορία και μία μοναδική και ανεπανάληπτη σε ένταση εσωτερική-ψυχική πληρότητα.

            Δεν λείπουν,  βέβαια, και οι αξιολογήσεις του τύπου πως ο Έρωτας έχει μία θεϊκή υπόσταση και λειτουργεί ως το εσωτερικό μας δαιμόνιο που ασυνείδητα κανοναρχεί κάθε σκέψη και συμπεριφορά μας.

             Χωρίς να θέλουμε να απομυθοποιήσουμε τον Έρωτα θα προσπαθήσουμε να δούμε και την αθέατη, την αρνητική του πλευρά.

            Σε αυτήν την αξιολόγηση της θετικής συνεισφοράς του Έρωτα αντιτίθενται κάποιοι που επισημαίνουν και την αρνητική του πλευρά.  Ίσως θεωρηθεί παράταιρο τη μέρα της γιορτής του Έρωτα να επισημαίνονται τα αρνητικά και οι κίνδυνοι που επωάζει το ερωτικό πάθος  που σύμφωνα και με τον Ησίοδο συνέβαλε τα "μάλα" στη δημιουργία του σύμπαντος,  ως κοσμοποιός δύναμη.
         Αν και οι ειδικοί αδυνατούν να κατατάξουν τον Έρωτα σε κάποιο ξεχωριστό πεδίο (ψυχολογικό, πνευματικό, βιολογικό-σωματικό-υλικό...), εντούτοις οι πληγές που επιφέρουν τα βέλη του είναι εμφανή και πανθομολογούμενα.
         Ο Ησίοδος, όπως επισημαίνει και στη "Θεογονία" του, εντοπίζει την παράλυση που επιφέρει στα ανθρώπινα μέλη του "παθόντα" ερωτευμένου. Γι αυτό  τον χαρακτηρίζει και ως "λυσιμελή"(παραλύει σωματικά τον ερωτευμένο).

       "'Ηδ' Έρος, ος κάλλιστος εν αθανάτοισιν θεοίσιν, λυσιμελής πάντων δε θεών, πάντων τε ανθρώπων δάμναται εν στήθεσσιν νόον και επίφρονα βουλήν"   

         Ωστόσο έντονα είναι τα βλαπτικά σημάδια του Έρωτα και στον πνευματικό τομέα, αφού και σύμφωνα πάντα με τον Ησίοδο, αδρανοποιεί τους μηχανισμούς λειτουργίας του νου και δαμάζει την "λογική βούληση = θέληση" του ερωτευμένου.

            Αυτή η αιχμαλωσία του νου και της θέλησης είναι κοινά αποδεκτή και αισθητή από όλους, ακόμη κι αν δεν θέλουν να το αποδεχτούν οι ερωτευμένοι κατά το χρόνο που είναι αιχμάλωτοι του Έρωτα.

       "...δάμναται επίφρονα βουλήν" (επίφρων < επί + φρην = ο σκεπτόμενος, ο συνετός, ο προσεκτικός, ο σοφός...).

            Δεν είναι τυχαία, επίσης, και η λόγια έκφραση "Έρως δύσερως" που επισημαίνει τη δυστυχία ως επακολούθημα του Έρωτα. Η αναφορά σε ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα θα ήταν μία ενδιαφέρουσα περίπτωση, αλλά θα απαιτούσε χρόνο και χώρο που δεν υπάρχουν στην πρόθεση του παρόντος άρθρου.
         Ωστόσο η αναφορά στον Έρωτα του Μενέλαου με την ωραία Ελένη και ό,τι αυτός προκάλεσε (Τρωικός Πόλεμος) είναι αρκετή για να επικυρώσει τη λόγια έκφραση.
          Θα συνιστούσε, όμως, ασυγχώρητη παράλειψη η μη αναφορά και στα δύο αποσπάσματα (Πρόδικος και Θουκυδίδης) για τις ολέθριες συνέπειες του Έρωτα, όταν αυτός (όχι μόνον ετυμολογικά) ταυτιστεί με την υπερβολή στην εκδήλωσή του και λάβει τη μορφή "μανίας", όπως επισημαίνει και ο Πρόδικος στο παρακάτω απόσπασμα:

                           "...Έρωτα δε διπλασιασθέντα μανίαν γίγνεσθαι".
           Μια πρώτη αμηχανία ένιωσα με τη λέξη Έρωτας στα 18μου χρόνια (και δεν εννοώ τη συναισθηματική τρικυμία ενός 18χρονου ερωτευμένου...αυτό θα συμβεί αργότερα σε μία πιο ώριμη ηλικία...), αλλά ως υποψήφιος στις εξετάσεις για τα ΑΕΙ  (Αύγουστος 1971).
         Και για να γίνω πιο σαφής στις εισαγωγικές εξετάσεις και στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών μάς δόθηκε κείμενο του Θουκυδίδη σχετικό με την   προετοιμασία των Αθηναίων για την Σικελική εκστρατεία (415-413 π. χ ).

           Στα επιχειρήματα του Νικία στην εκκλησία του Δήμου για την αποφυγή-αποτροπή αυτής της εκστρατείας ο δήμος-λαός αντέδρασε περίεργα. Αντί να φοβηθεί για τους κινδύνους που ενείχε η Σικελική εκστρατεία έπραξε το αντίθετο. Κυριεύτηκε από  μεγαλύτερη-σφοδρότερη επιθυμία για την πραγματοποίηση της εκστρατείας.

          Ο Θουκυδίδης για να περιγράψει αυτήν τη συναισθηματική ευωχία των Αθηναίων για την πραγματοποίηση της εκστρατείας  χρησιμοποιεί τον όρο "έρως", όπως φαίνεται και στο παρακάτω απόσπασμα:

       "Και έρως ενέπεσεν τοις πάσιν ομοίως του εκπλεύσαι"(Θουκυδίδη, Ιστορίαι,6,24).

         Και πώς να μεταφράσεις τη λέξη "Έρως" σε μία πρόταση που το μαγνητικό-νοηματικό της πεδίο δεν παρέπεμπε στο γνωστό χαοτικό συναίσθημα; Αν τη μετέφραζα με λέξη που σχετίζεται με το γνωστό συναίσθημα (π χ.  Ο Έρωτας κατέκλυσε όμοια όλους του Αθηναίους...) όλα θα  ήταν εκτός νοηματικού και ιστορικού πλαισίου του κειμένου. Λανθασμένη μετάφραση θα σήμαινε μικρή βαθμολογία με ό,τι αυτό θα σήμαινε για την τελική βαθμολογία και την εισαγωγή μου στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών.

         Η σωστή μετάφραση ήταν "σφοδρή επιθυμία-πάθος". Κι αυτός ο "Έρωτας του εκπλεύσαι" ήταν η πρωτογενής αιτία για την Σικελική Αθηναϊκή τραγωδία που επέφερε και την τελική ήττα των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο.

        Ο Θουκυδίδης, δηλαδή, χρησιμοποιεί τη λέξη "Έρως" για να δείξει-προβάλει το παράλογο της απόφασης των Αθηναίων. Να  επισημάνει την παράνοια σε συλλογικό επίπεδο και το ακατάσχετο  πάθος των Αθηναίων για δόξα, πλούτο και εδαφική επέκταση, όπως τονίζει στη συνέχεια της ιστορικής του αφήγησης.

           Οι ήρεμες και λογικές φωνές δεν εκφράστηκαν στην εκκλησία του  Δήμου από το φόβο μήπως οι εκφραστές τους θεωρηθούν "εχθροί του λαού"(«δεδιώς μη αντιχειροτονών κακόνους δόξειεν είναι τη πόλει ησυχίαν ήγεν»).

            

           Δεν ήταν, τυχαία, λοιπόν, η λεξιλογική επιλογή του Θουκυδίδη να χρησιμοποιήσει τον όρο "Έρως" για να καταδείξει πού μπορεί να οδηγήσουν τα ακραία πάθη, τα έντονα συναισθήματα και η παραμέληση-ατροφία της λογικής σε τέτοιες αποφάσεις.

          Με άλλα λόγια και ο Θουκυδίδης όπως και ο Ησίοδος χρεώνει στον Έρωτα την απενεργοποίηση της λογικής.

           Γι’ αυτό και ο  Πρόδικος με τη δική του άποψη ερμηνεύει καλύτερα τη χρήση του όρου "Έρως" στον Θουκυδίδη με τις διαβαθμίσεις του (υπερβολές...).

       "Επιθυμίαν μεν διπλασιασθείσαν έρωτα είναι, έρωτα δε διπλασιασθέντα μανίαν γίγνεσθαι".

         Βέβαια κάποιοι θα αντιτείνουν πως ο Έρωτας είτε εκδηλώνεται με τη γνωστή του ένταση ή  παύει να είναι έρωτας. Ίσως είναι από τις λίγες φορές που η θέση-θεωρία του Αριστοτέλη περί "Μεσότητας" δεν βρίσκει δικαίωση στην έκφραση-εκδήλωση του Έρωτα.
          Ωστόσο κανείς δεν διανοείται να  εφεύρει ένα Ερωτόμετρο για να ελέγχουμε την ένταση και τις υπερβολές του Έρωτα. Εξάλλου ο Έρωτας είναι από τη φύση του ένα δυνατό συναίσθημα, ένα Πάθος με τις υπερβολές του και τα άλογα όριά του. Ο Έρωτας στην εκδήλωσή του βρίσκεται «εκτός ορίων και όρων».

         Η γνωστή φράση των ώριμων-ηλικιωμένων που εκφράζεται ως παρατήρηση για κάποιες υπερβολές των ερωτευμένων νέων, μάλλον υποκρισία υποκρύπτει παρά μία θέση-κανόνα για τον τρόπο που πρέπει να ερωτευόμαστε.
                    "Κι εμείς ερωτευτήκαμε, αλλά δεν κάναμε έτσι...".  

           Ίσως-ίσως στους σκεπτικιστές σχετικά με τη θετική συνεισφορά του Έρωτα ανήκει και ο Επίκουρος κι ας εκπλήττει κάπως αυτό στο βαθμό που η Επικούρεια Φιλοσοφία έχει ταυτιστεί με την Ηδονή.

            Για τον Επίκουρο ο Έρωτας ως στοιχείο των “αναγκαίων  επιθυμιών” μπορεί να ικανοποιεί τη σάρκα, αλλά επιφέρει εσωτερική ταραχή και ως εκ τούτου απορρίπτεται, αφού η ταραχή αυτή διαβρώνει τις προϋποθέσεις της Ευδαιμονίας (αλυπία, αταραξία ψυχής...).

           “Δεν ξέρω τι πρέπει να σκεφθώ ως αγαθό, όταν παραμερίσω τις απολαύσεις της γεύσης, του Έ ρ ω τ a,  της ακοής ακόμη και τις ευχάριστες κινήσεις που προκαλούνται από τη θέα μιας μορφής, και όποια ακόμη αισθήματα Ηδονής γεννιώνται σε ολόκληρο τον άνθρωπο με οποιοδήποτε αισθητήριο όργανο…

         Ρώτησα συχνά αυτούς που συνήθως ονομάζουν σοφούς τι θα απέμεινε από το αγαθό, αν αφαιρούσαν ό, τι ανέφερα, αλλά δεν μπόρεσα να μάθω τίποτα από αυτούς”

         Για τον Επίκουρο η Φιλία είναι ανώτερη από τον Έρωτα. Το "Ηδέως Ζην" προϋποθέτει την Φρόνηση, "το φρονίμως ζην" που εξασφαλίζει την αταραξία της Ψυχής.

                  «Ουκ έστιν ηδέως ζην άνευ του φρονίμως ζην» (Επίκουρος).

            Ο Έρωτας όταν αποσυνδέεται από το Λόγο-Λογική συνήθως μετατρέπεται σε άλογο πάθος και μπορεί να εκτραπεί σε Ύβρη με ό,τι αυτό συνεπάγεται (εγκλήματα ερωτικού πάθους…).

        «νοσεί γαρ έρως» / «νοσώ δ΄ έρωτι δεινώ» (Ευριπίδης, Ιππόλυτος, 38-40 και 241-243)

              Ο Έρωτας, επομένως, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, ως κοσμογονική δύναμη, είναι μία δύναμη άναρχη και άτακτη και βρίσκεται ή προηγείται κάθε νόμου, δεν χαλιναγωγείται από την ανθρώπινη βούληση και δρα αυτόνομα χωρίς τη συγκατάθεση του υποκειμένου.

            Νομίζω πως δεν θα μπορούσα να βρω άλλο τέλος για το παρόν άρθρο μου για την “επικινδυνότητα” του Έρωτα παρά το ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου:

                                                     «Η Θάλασσα»

                              Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
                               μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.
                              Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –
                              μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,
                              γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,
                              ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
                             Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
                             Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
                             Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
                             Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.
                             Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
                             χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

 Από https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Anwar Rahim ( Pakistan) "Forever Yours"

 

Title: Forever Yours

Poet: Anwar Rahim 

Country: Pakistan 

Forever Yours

You are my shelter, my guiding light

I protect you from the darkest night

With every breath, I'll stand by your side

And keep you safe, my love, my pride

Your smile brightens up my day

You are my queen, in every way

I'll fight for you, through every test

And be your shield, forever best

In your eyes, my heart finds home

You are my love, my heart's sweet tone

I'll cherish you, through joy and pain

And love you more, with love that sustains 

You are sacred, a precious find

My love for you, forever aligned

I'll be your rock, your safe haven too

Forever yours, my love, forever true

CR@ Anwar Rahim