Μπριτζίλντα Ντέντε " Η Παναγία, το σύμβολο της μητρότητας και της αγάπης. "

 Η Παναγία, το σύμβολο της μητρότητας και της αγάπης.

Η Παναγία είναι η ιερή μορφή που αγγίζει βαθιά την ανθρώπινη ψυχή. Είναι Εκείνη που προσφέρει αγάπη χωρίς να προσδοκά αντάλλαγμα, η μητέρα που αγκαλιάζει τον πόνο του κόσμου και η ενσάρκωση της αφοσίωσης που παραμένει ακλόνητη μπροστά στα δεινά. Πρόκειται για μια αγάπη που ορίζεται από τη θυσία, την υπομονή και τη συγχώρεση. Η Παναγία μάς υπενθυμίζει ότι η αγάπη εμπεριέχει πόνο. Το να αγαπάς σημαίνει να αποδέχεσαι τον φόβο της απώλειας και το βάρος της θυσίας. Η μητέρα είναι η πηγή του αισθήματος ασφάλειας και ο τόπος όπου διδάσκεται η αγάπη.

Μας διδάσκει να υπερασπιζόμαστε όσα πιστεύουμε, ακόμη και όταν ο δρόμος είναι εξαιρετικά δύσκολος.

Η ανθρώπινη δύναμη έγκειται στην αντιμετώπιση των προκλήσεων και στην ετοιμότητα του ατόμου να δράσει για χάρη της αγάπης και του κοινού καλού. Η μορφή της Παναγίας μεταδίδεται από γενιά σε γενιά ως πνευματική και πολιτισμική κληρονομιά — γεφυρώνοντας όσα λαμβάνουμε με όσα αφήνουμε πίσω μας. Το να αγαπάς και να αφιερώνεσαι στο καλό σημαίνει ότι αρνείσαι να αφήσεις τον χρόνο να φτωχύνει την ανθρώπινη ψυχή. 

Αυτό που καθιστά τη ζωή αθάνατη δεν είναι ο χρόνος που ζούμε, αλλά η αγάπη που αφήνουμε πίσω μας. * Η σύγχρονη ανθρωπότητα φαίνεται να έχει χάσει την πίστη της στο ιερό και στον αρχέγονο δεσμό μεταξύ ανθρώπου και φύσης.

Αμφισβητώντας τους νόμους της φύσης ή απομακρυνόμενοι από την ισορροπία, οι άνθρωποι δημιουργούν την ψευδαίσθηση ότι μπορούν να γίνουν κυρίαρχοι των πάντων.

Ωστόσο, η φύση ούτε ξεχνά ούτε συγχωρεί· ανταποκρίνεται σε κάθε πράξη ανθρώπινης αλαζονείας. Θεός, φύση και ανθρωπότητα — τρεις πραγματικότητες της ύπαρξης. Όταν ο άνθρωπος χάνει τον εαυτό του μέσα στη βιασύνη της ζωής, χάνει και τον δρόμο της επιστροφής προς τον ίδιο του τον εαυτό.

Από τη σκοπιά της πίστης, πολλοί πιστεύουν ότι ο Θεός δημιούργησε τη μητέρα ως έναν από τους ωραιότερους τρόπους για να μας χαρίσει αγάπη, φροντίδα, προστασία και ζωή. Η μητέρα είναι εκείνη που μας διδάσκει τα πρώτα μας μαθήματα, στέκεται στο πλευρό μας όταν έχουμε ανάγκη και μας αγαπά ακόμη και όταν κάνουμε λάθη.

Ο Θεός δεν μπορούσε να βρίσκεται παντού, γι' αυτό δημιούργησε τη μητέρα.

Ο Θεός δημιούργησε τη μητέρα ώστε στο πρόσωπό της να βλέπουμε την αγάπη και την αγκαλιά — και να βρίσκουμε μια ανοιχτή καρδιά στην οποία μπορούμε πάντα να χτυπήσουμε την πόρτα.

Μπριτζιλντα Ντεντε

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ " Η ΚΟΠΕΛΙΑ ΜΕ ΤΟ ΠΟΔΗΛΑΤΟ."

 

Πόσο ποθούσαμε να βγαίνει τσάρκα

Στο ποδήλατο πάνω

καμαρωτή,

Στο πέρασμα της άρωμα λαύρας

Ρίγη μας έσπερνε μες την ψυχή.

Σαν να μας μοίραζε τα μάγια

Μ' ένα τριγκ-τριγκ του κουδουνιού

Σαν να μας πιάναν του έρωτα σκάγια

Όλους μας μάζευε σαν νεοσσούς.

Ματιές μας όλες μέλι και γάλα

Σε μια γωνία στητοί,

αραχτοί,

Ζωντανά μάτια, μαύρα μεγάλα

Αυτή καβάλα,θεά φτυστή .

Γοργά ερχόταν λιώναμε όλοι

Πέφταν αγκωνιές μα και σπρωξιές ,

Ποιος θα μπει στις έννοιας περιβόλι

Ποιος θα κάνει άνοιξες τις εποχές;

Ένας θα'χε κοκαλάκι νυχτερίδας,

Φύγανε βέλη, ματιες ίσια,λοξά

Ο καθένας μας έριχνε ζαριές ελπίδας

Σφραγίδα βάζει ο έρωτας στην καρδιά.

Χθες ο φίλος μας μας είπε όλο χάρη :

Ερωτευτήκαμε φίλοι,το ομολογώ,

Με δύο ποδήλατα μαζί ζευγάρι

Στις στράτες της ζωής, μαζί οι δύο.

Λευτέρης ΣιώμοςΚ/75δ.π.ελ .

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Η “Παναγία του Χάρου” στους Λειψούς"

 

*Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"                 

      *Από τη Μεγαλόχαρη της Τήνου έως την “Παναγία την Καβουράδαινα”, την “Παναγία Κιουρά” και την “Παναγία του Χάρου”.

                                    **Οι Παναγίες των νησιών μας

         “Εν Λειψώ προστρέχοντες, την σην Εικόνα, την του Χάρου Δέσποινα, περιπτυσσόμεθα πιστώς, την ευωδίαν καρπούμενοι, των εν αυτή  θείων κρίνων υμνούντες σε” (κοντάκιον)

           Ανήμερα της Παναγίας σήμερα (15 Αυγούστου) και μία παλιά συνήθεια (πνευματική διαστροφή) επανέρχεται εμμονικά. Αυτή η συνήθεια σχετίζεται με τα ονόματα-επίθετα που έχουν αποδοθεί στη Θεομήτορα και συνοδεύουν το όνομά της εδώ και αιώνες.
          Ο πλούσιος αυτός κατάλογος των ονομάτων-επιθέτων μπορεί να συγκριθεί μόνο με τον αντίστοιχο κατάλογο για τη Θεά Αθηνά και τον Θεό Απόλλωνα.
        Τόσο ο κατάλογος της Παναγίας όσο κι αυτός των αρχαίων Θεών καταδεικνύει τη θέση που κατέχουν στην καρδιά και στην Πίστη των Ελλήνων (Χριστιανών και Ειδωλoλατρών).
          Είναι απορίας άξιον πως ο αριθμός των ονομάτων-επιθέτων που έχουν αποδοθεί στην Παναγία, τη θεά Αθηνά
και στον Απόλλωνα αλλά και οι εκκλησίες ή τα λατρευτικά ιερά που έχουν κτιστεί  προς τιμήν τους είναι κατά πολύ ανώτερος από τον αντίστοιχο αριθμό στον Χριστό και στο Δία.

       Φαίνεται πως οι πιστοί (αδιακρίτως θρησκείας) ήθελαν το τιμώμενο πρόσωπο (Παναγία) ή θεότητα (Αθηνά, Απόλλων) να βρίσκεται πιο κοντά στις ανάγκες και στον ψυχικό τους κόσμο από ότι οι αυστηρές μορφές του Ιησού και του Δία.
         Εξάλλου πάντοτε η θρησκεία και η πίστη ήταν προϊόν μιας βιωματικής σχέσης  με το "Θείον" και αποτυπώνει εναργέστατα την αδυναμία και τις ανασφάλειες του θνητού ανθρώπου λόγω του πεπερασμένου της φύσης του και της θνητότητάς του.

           Εξαιτίας ,λοιπόν,  αυτού του γεγονότος οι μορφές της Παναγίας, της Αθηνάς και του Απόλλωνα ήταν πιο οικείες  και προσιτές στην ανθρώπινη φύση των Πιστών.

             Θεωρούσαν, δηλαδή, πως τόσο η Παναγία όσο  και οι Αθηνά και Απόλλων όχι μόνον μπορούσαν και μπορούν να βοηθήσουν και να απαλύνουν τον ανθρώπινο πόνο από μόνοι τους αλλά να λειτουργήσουν και ως αποτελεσματικοί διαμεσολαβητές προς την ανώτατη αρχή-δύναμη(Θεός-Χριστός/Δίας).
          Επειδή,  όμως, η σκέψη εύκολα ξεστρατίζει σε παράπλευρους βοηθητικούς δρόμους, ας επιστρέψουμε στην αρχική σκέψη για τα συνοδά  ονόματα-επίθετα της Μεγαλόχαρης και αγαπημένης Μητέρας όλων των Πιστών, της Παναγίας.

        Το επίθετο-όνομα Μεγαλόχαρη (Τήνος), όπως και τα "Εκατονταμπυλιανή" (Πάρος), "Χοζοβιώτισσα" (Αμοργός), "Σπηλιώτισσα"(Αγραφα), "Χρυσαφίτισσα" (Μονεμβασιά), "Γκυκοφιλούσα"(Πέτρα Λέσβου), η Παναγία Σουμελά, Η Παναγιά η Κανάλα (Κύθνος), Παναγία "Εικοσιφοίνισσας", η «Παναγία η Πιαλιώτισσα» και "ων ουκ έστω αριθμός".

          Ο καθηγητής θεολογίας Α. Καριώτογλου μέτρησε 500 ονόματα για την Παναγία, τα γνωστά και ως "Θεοτοκωνύμια".

            Το πλήθος και η ποικιλία αυτών των παράξενων και ευρηματικών ονομάτων-επιθέτων που συνοδεύουν την Παναγία ανευρίσκεται τόσο στην ηπειρωτική χώρα όσο και στη νησιωτική. Αυτό υποδηλώνει την αγάπη και την πίστη των Ελλήνων προς τη Θεομήτορα αλλά και την εδραία πεποίθησή τους πως η Παναγία αποτελεί πάντα τον βέβαιο σύμμαχό τους στις δυσκολίες της ζωής τους.
       Εκτός των παραπάνω ο καθηγητής Α. Καριώτογλου καταγράψει τα κριτήρια με τα οποία αποδίδεται αυτή πληθώρα των "Θεοτοκωνύμιων". Σχετικά αναφέρει:    
         "Υπάρχουν δύο βασικοί τρόποι με τους οποίους εκφράζονται τα ονόματα της Παναγίας. Ανάλογα με τον τόπο ή ανάλογα με τον τρόπο που έχει γίνει η εικονογράφηση. Μπορεί να υπάρχει και ένας τρίτος ονοματοδοσίας ανάλογα με τη σχέση του Χριστού με την Παναγία".
        Σε αυτήν την τρίτη κατηγορία ανήκει και η "Παναγία του Χάρου" στους Λειψούς.
            Η θεματολογία της εικόνας ξαφνιάζει αφού η Παναγία κρατά στην αγκαλιά της τον Χριστό Εσταυρωμένο και όχι το Θείον Βρέφος. Αν εξαιρέσουμε την "Παναγιά τη Γλυκοφιλούσα" που ο Χριστός αγγίζει το μάγουλο της Μητέρας του (Παναγίας). Όλες οι άλλες εικόνες  χαρακτηρίζονται από την προσεγμένη και ισορροπημένη σχέση-απόσταση ανάμεσα στην Παναγία (Μητέρα) και στο γιο (Χριστό).
            Έτσι η εικόνα της "Παναγίας του Χάρου" στους Λειψούς είναι μοναδική τόσο ως προς την θεματολογία-σχέση Παναγίας και Χριστού όσο και ως προς το όνομα, αφού η λέξη "Χάρου" παραπέμπει σε κάτι αρνητικό για τον άνθρωπο (θάνατο).

         «Ναόν και Μονήν σοι πάλαι Κόρη, σεμνοί Μονασταί εν τη Λειψώ, ανήγειραν υμνούντες σε, και  εν αυτώ ενέθηκαν, την ιεράν Εικόνα σου, ήτις του Χάρου ωνόμασται».

           Η Ιστορία αναφέρει πως το 1600 μ.χ Μοναχοί από το ιερό νησί της Πάτμου έφθασαν στους Λειψούς και έχτισαν το Εξωμονάστηρο "Παναγία του Χάρου". Ο ναός είναι βυζαντινής τεχνοτροπίας και ρυθμού και τρισυπόστατος. Βασικό γνώρισμά του  είναι και ο χαμηλός τρούλος του. Το ιερό κειμήλιο του ναού, η εικόνα της "Παναγίας του Χάρου " φυλάσσεται τον περισσότερο χρόνο στη Μητρόπολη του νησιού, στο ναό του Αγίου Ιωάννη του Θεολόγου.
          Η εκκλησία της "Παναγιάς του Χάρου" γιορτάζει και πανηγυρίζει στις 23 Αυγούστου με προσέλευση πολλών προσκυνητών και από τα πλησιέστερα νησιά (Λέρος...)
           Κι αυτό γιατί η εικόνα της "Παναγιάς του Χάρου" είναι θαυματουργή σύμφωνα με μία παράδοση σχετική με τα κρινάκια που αποθέτουν οι πιστοί στην εικόνα.

         Σύμφωνα με την παράδοση και τους σχετικούς θρύλους τον Απρίλιο του 1943 μία ευσεβής-πιστή κοπέλα ανέθεσε στην εικόνα μία δέσμη-μπουκέτο από άσπρα κρινάκια. Αυτά με τον καιρό ξεράθηκαν, αλλά τον Ιούλιο συνέβη κάτι απίθανο και παράξενο. Τα κρινάκια άρχισαν να "ζωντανεύουν", έβγαλαν μπουμπούκια και στις 23 Αυγούστου, ημέρα εορτής της Παναγίας, άνθισαν και πλημμύρισε ο χώρος γύρω από την εικόνα από ευωδία.

            Αυτό συμβαίνει, και πάντα σύμφωνα με την τοπική παράδοση,  κάθε χρόνο στη γιορτή της "Παναγίας του Χάρου" γι  αυτό στην εικόνα βρίσκεται πάντοτε ένα μικρό μπουκέτο με ξεραμένα κρινάκια. Στην τοπική γιορτή της Παναγίας, 23 Αυγούστου (τα εννιάμερα της Παναγίας), μαζεύουν τα ανθισμένα κρινάκια και τα προσφέρουν στο εκκλησίασμα.
            Έτσι οι Λειψοί τόσο με το μύθο του Οδυσσέα και της Καλυψούς (αρχαία Ωγυγία) όσο και με την εικόνα της "Παναγίας του Χάρου" απέκτησαν μια ξεχωριστή ταυτότητα έχοντας ως οικόσημο τα δύο παραπάνω στοιχεία.

             Ο αρχαίος μύθος και η θρησκεία (η εικόνα της "Παναγίας του Χάρου" και οι πολλές εκκλησίες) συνθέτουν την εικόνα των σύγχρονων Λειψών που με την επικουρία της φύσης (θάλασσα και χαμηλά βουνά) μάς καλούν να τους επισκεφτούμε και να τους γνωρίσουμε από κοντά.

        “Η Εικών σου η αγία εξιστά άπαντας εν αυτή γαρ Κόρη, εν Σταυρώ κρατείς ον εκύησας, ανερμηνεύτως ως άνθρωπον δι΄ έλεος, και του Χάρου δε, ταύτην καλούμεν υμνούντες σε”.
                                    Γιατί Ελλάδα είναι και οι Λειψοί. 

https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Mohamed Rahal - "Γιατί με κατηγορείς;" Ποίημα του λαϊκού ποιητή Abdelkader El Khaldi

 

Mohamed Rahal / Αλγερινός ερευνητής:

Ένα από τα πιο διάσημα αλγερινά λαϊκά ποιήματα, που συντέθηκε κατά την αποικιακή περίοδο, είναι του μεγάλου λαϊκού ποιητή Abdelkader El Khaldi, με καταγωγή από την επαρχία Mascara, ο οποίος γεννήθηκε το 1896 και πέθανε το 1964. Οι στίχοι του ποιήματος "Γιατί με κατηγορείς;" αποδίδονται στον λαϊκό ποιητή Abdelkader El Khaldi, ο οποίος το έγραψε κατά την γαλλική αποικιακή περίοδο πριν από το ξέσπασμα της επανάστασης. Είναι ένα από τα πιο όμορφα και τραγουδισμένα ποιήματά του, και είναι ένα ρομαντικό ποίημα που ήταν ένα από τα πιο όμορφα ποιήματα που τραγουδήθηκαν στην ιστορία της αλγερινής λαϊκής κληρονομιάς κατά την αποικιακή περίοδο. Μεταξύ αυτών των ποιημάτων είναι τα "Oran, Oran", "Ω, Μακρυλάιμε", "Η Γαζέλα" και "Γιατί με κατηγορείς;" Όπως ακριβώς το ποίημα "Oran, Oran" αφηγείται την ιστορία του χωρισμού μεταξύ ενός πατέρα και ενός γιου, το "Γιατί με κατηγορείς;" είναι ένα ρομαντικό ποίημα. Η ιστορία αυτού του ποιήματος αφηγείται τις επιπλήξεις των εραστών για την αγάπη του ποιητή για την αγαπημένη του, την οποία ο ποιητής χρησιμοποίησε για να εκφράσει την καρδιά του μέσα από την ποίηση. Συντέθηκε το 1951 και ο ποιητής Αμπντελκαντέρ Ελ Χαλντί επηρεάστηκε βαθιά από αυτό το θέμα. Με τους ποιητές που τον προηγήθηκαν, ο πιο διάσημος από τους οποίους είναι ο μεγάλος ποιητής Μουσταφά "Μπεν Ιμπραήμ". Το ποίημα έγινε διάσημο ως τραγούδι στο ύφος της κληρονομιάς του Οράν, και ο πρώτος που το ερμήνευσε ήταν ο μεγάλος καλλιτέχνης Αχμέντ Γουάχμπι, ο οποίος το άκουσε και του άρεσε τη δεκαετία του '50 του περασμένου αιώνα. Όπως γνωρίζετε, ο μεγάλος καλλιτέχνης Αχμέντ Γουάχμπι πέρασε τον χρόνο του στην εξορία στο Παρίσι, καθώς εντάχθηκε στο μουσικό ινστιτούτο στο Παρίσι από το 1947 έως το 1957. Εκεί βυθίστηκε στα αριστουργήματα της παγκόσμιας μουσικής και ανέπτυξε την ενέργεια και το καλλιτεχνικό του ταλέντο. Ερμήνευσε επίσης το ποίημα Οράν Οράν του ίδιου ποιητή, καθώς και πολλά ποιήματα. Το ποίημα "Γιατί με κατηγορείς;" ήταν από τα πιο διάσημα ποιήματα που τραγουδήθηκαν κατά τη διάρκεια της αλγερινής επανάστασης. Μετά την ανεξαρτησία της Αλγερίας, τα ποιήματα της αλγερινής λαϊκής κληρονομιάς, ειδικά στη δυτική Αλγερία, έγιναν πολύ διάσημα, με την αναβίωσή τους ως τραγούδια στη λαογραφία του Οράν. Όταν η τέχνη του Rai άρχισε να εμφανίζεται στα τέλη της δεκαετίας του '70, το ποίημα "Γιατί με κατηγορείς;" ήταν ανάμεσα στα δημοφιλή ποιήματα που τραγουδήθηκαν στο τραγούδι του Rai. Φυσικά, δεν τραγουδήθηκε παρά μόνο αφού η τέχνη του Rai έγινε διεθνώς διάσημη. Τραγουδήθηκε στο ύφος ενός ρομαντικού τραγουδιού Rai και πολλοί καλλιτέχνες το ερμήνευσαν, συμπεριλαμβανομένων των Cheb Hasni και Cheb Nasro, στις αρχές της δεκαετίας του 1990. Το 1999, ο Khaled επέλεξε αυτό το ποίημα για να το ξαναδιαβάσει στο άλμπουμ του "Kenza", έναν φόρο τιμής στον καλλιτέχνη Ahmed Wahbi και τον ποιητή Abdelkader El Khaldi, που πήρε το όνομά του από τη δεύτερη κόρη του. Το άλμπουμ κυκλοφόρησε τον Δεκέμβριο του 1999 από την Universal Music στην Ευρώπη, λαμβάνοντας χρυσή πιστοποίηση από την Εθνική Ομοσπονδία Φωνογραφικών Παραγωγών. Αργότερα επανακυκλοφόρησε από την Arc 21 στις Ηνωμένες Πολιτείες και την Waras Records το 2000.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άνθρωπος η κορωνίδα της δημιουργίας. Ευχαριστία και δοξολογία πρέπει εις τον Θεό."

 

Άνθρωπος η κορωνίδα της δημιουργίας.

Ευχαριστία και δοξολογία πρέπει εις τον Θεό.

Ας φέρουμε εις την μνήμη μας δια ολίγον το ιστορικό δημιουργίας του σύμπαντος κόσμου. Αυτό το υπέροχο μεγαλείο το οποίο κάθε μέρα βιώνουμε και ως εκ τούτου δεν μας συγκινεί ιδιαιτέρως.Ας αναλογιστούμε για ποιον το εδημιούργησε ο Κτίστης του παντός.

Από το τίποτα, από το μηδέν εδημιουργήθηκε αυτό το οποίο ονομάσαμε κόσμο-σύμπαν. Ο παντοδύναμος Θεός, δια μόνης της προσταγής Του, δια μόνου του λόγου Του έκτισε τον κόσμο άπαντα. Η δημιουργία διήρκεσε ημέρας επτά. Την πρώτη ημέρα είπεν ο Θεός «Γεννηθήτω φώς» και «εγένετο φώς». Έτσι, απλά. Ομοίως και τις άλλες ημέρες.

Για τον άνθρωπο, για εμάς οι οποίοι αποτελούμε την κορωνίδα της δημιουργίας, δεν «είπε και εγένετο». Διαβάζουμε «ποιήσομεν άνθρωπονκατ’ εικόνακαι καθ’ομοίωσιν ημετέρα». Η Αγία Τριάς,Πατήρ, Υιός και Άγιο Πνεύμα, ο ένας και μοναδικός Θεός, αποφασίζει να δημιουργήσειτον άνθρωπο με την δυνατότητα να γίνει όμοιος με Αυτόν κατά χάρη. Εντελώς διαφορετικός τρόπος από την υπόλοιπη δημιουργία. Από πηλό έφτιαξε ο Θεός τον άνθρωπο και « ενεφύσησε πνεύμα ζωής». Το όνομα του πρώτου ανθρώπουήταν Αδάμ. Βλέποντας ο Θεός μόνο τον Αδάμ εις τον παράδεισο σκέφτηκε να του δώσει βοηθό, σύντροφο και συνεργάτη. Αφού ο Αδάμ αποκοιμήθηκε, ο Θεός αφαίρεσε μια πλευρά αυτού και δημιούργησε την Εύα, την πρώτη γυναίκα. «Άρσεν και θήλυ εποίησεν ο Θεός». Όλα τα άλλα τα οποία λέγονται είναι κατασκευάσματα του πονηρού δια του πεπτωκότος ανθρώπου. Η Εύα δημιουργήθηκε από την πλευρά του Αδάμ για να γίνει αντιληπτό ότι είναι ισότιμος του ανδρός. Αν εγένετο από μέρος του σώματος το οποίο είναι μπροστά θα ήτο ανώτερη, ενώ αν ήταν από μέρος του σώματος το οποίο  είναι πίσω θα ήταν κατώτερη.

Ο Θεός για εμάς τους ανθρώπους εδημιούργησε το σύμπαν «καλώς λίαν» και το έθεσε εις την διάθεσή μας. Να μας υπηρετεί και να δοξολογούμε τον Δημιουργό. Πάντα έγιναν εν σοφία. Δισεκατομμύρια αστέρες, πλανήτες , δορυφόροι, γαλαξίες, κινούνται αενάως και χωρίς να συμβαίνουν ατυχήματα, όπως συμβαίνουν εις τις ανθρώπινες πολιτείες. Όλα δουλεύουν τέλεια και μαρτυρούν την δύναμη και την πανσοφία του Κτίστη.

Η κορωνίδα της δημιουργίας, ο άνθρωπος, ο κάθε ένας από εμάς και πρώτος εγώ,οφείλουμε να δοξολογούμε και ευχαριστούμε «εν παντί τόπω» τον Τριαδικό Θεό, ο οποίος εδημιούργησε και μας χάρισε αυτό το υπέροχο σύμπαν.Είναι ύβρις οπεπτωκός άνθρωπος με την υπερηφάνειά του και τον εγωισμό του ναπεριφρονεί τον Κτίστη καινα προσκυνεί τα κτίσματα. Είναι, επίσης, ύβρις τα κατά παραχώρηση Θεού επιτεύγματα του ανθρωπίνου πνεύματοςνα ταοικειοποιείταιο άνθρωπος,να πιστεύει ότι είναι ένας (μικρός) Θεός καινα σκέπτεται να δημιουργήσει άνθρωπο(!!)εις το εργαστήριο. Οποία βλασφημία. Εντελώς, τυχαία, έρχεται αυτή τη στιγμή εις τον νου μου η ιστορία του πύργου της Βαβέλ.

Ο Ορθόδοξος Χριστιανός πάντα λατρεύει και προσκυνεί τον Κτίστη και όχι τα κτίσματα. Να φωτίσει ο Κύριος και τους πλανηθέντας αδελφούς μας να επανέλθουν εν μετανοία και εξομολογήσει εις τον δρόμο της σωτηρίας. Αμήν.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άγιος Απόστολος ο Νεομάρτυς."

 

Άγιος  Απόστολος ο Νεομάρτυς.

            Η Αγία μας Εκκλησίας σε μια ομάδα Αγίων έχει δώσει τον τίτλο Νεομάρτυρας . Τον τίτλο αυτό έλαβαν άνδρες και γυναίκες που μαρτύρησαν για τον Χριστό στα δύσκολα χρόνια της οθωμανικής σκλαβιάς. Δεν επέτρεπαν οι οθωμανικοί κατακτητές οι σκλαβωμένοι Έλληνες να πιστεύουν και να λατρεύουν τον Σωτήρα Χριστό. Τους τιμωρούσαν αυστηρά και τις περισσότερες φορές τους θανάτωναν. Πολλοί από τους Νεομάρτυρες είναι συγχρόνως και εθνομάρτυρες, δηλαδή αγωνίζονταν και για την Ελευθερία του υπόδουλου γένους. Κάποιοι προσποιούνται ότι το ξέχασαν.Eμείς, βροντοφωνάζουμε τα λόγια του Θεοδώρου Κολοκοτρώνη‧«η επανάσταση του 1821 έγινε για την πίστη του Χριστού και της Ελλάδος την ελευθερία».

Πολλοί είναι οι Άγιοι Νεομάρτυρες των οποίων γνωρίζουμε τα ονόματά τους, ακόμα περισσότεροι όσοι τα ονόματά τους δεν γνωρίζουμε. Τα ονόματα όλων αυτών τα γνωρίζει ο Θεός και τους έχει στεφανώσει με το αμάραντο στεφάνι της δόξης Του και απολαμβάνουν την αιώνια Ζωή. Στο νέφος αυτό των Νεομαρτύρων περίοπτη θέση κατέχει ο Άγιος Απόστολος ο Νέος, με τον βίο του θα ασχοληθούμε.

            Ο Άγιος Απόστολος ο Νέος γεννήθηκε το 1667 μ.Χ. στο χωριό του Πηλίου Άγιος Λαυρέντιος από τους Κώστα Σταματίου και τη Μέλπω. Οι γονείς του ήταν φτωχοί βιοπαλαιστές και ευσεβείς Χριστιανοί. Πήρε από τους γονείς του τα πρώτα μαθήματα  ευσεβείας, τιμιότητας και εργατικότητας. Μικρός είναι ο Άγιος όταν μένει ορφανός από τους δυο γονείς του και σε ηλικία δεκαπέντε χρόνων, το 1682, αναγκάζεται να φύγει από τον τόπο του και κατέληξε να δουλεύει σε ένα καπηλειό στην Κωνσταντινούπολη. Σε αυτή την ηλικία ο Άγιος σε ξένο και εχθρικό περιβάλλον προσπαθεί, εργάζεται, προσεύχεται στον Χριστό και διακρίνεται για την καλή του συμπεριφορά. Είναι Χριστιανός καλός.

            Τέσσερα χρόνια μετά την αναχώρηση του Αγίου από το χωριό του, οι συγχωριανοί του και οι κάτοικοι των γειτονικών χωριών υπέφεραν από την άδικη και μεγάλη φορολογία.Γι’ αυτό πήγε μια επιτροπή κατοίκων στην Κωνσταντινούπολη και βρήκανε τους αρμόδιους για την περιοχή επιτρόπους και έλαβε υπόσχεση και έγγραφα για την μείωση της φορολογίας.Όταν γύρισαν στον τόπο τους ο Βοεβόδας όχι μόνο δεν μείωσε τη φορολογία, αλλά θεώρησε τα έγγραφα πλαστά και σιδηροδέσμιους τους οδήγησε ο ίδιος στην Κωνσταντινούπολη και φρόντισε να φυλακιστούν ως ένοχοι εσχάτης προδοσίας.

            Μόλις οι κάτοικοι πληροφορήθηκαν τα γεγονότα έστειλαν επιτροπή στην Κωνσταντινούπολη να επισκεφθεί την Βασιλομήτορα , να την ενημερώσουν και να αποφυλακιστούν οι φυλακισμένοι. Ο Άγιος με καλή διάθεση προσφέρθηκε να τους βοηθήσει γιατί αυτοί δεν γνώριζαν που έπρεπε να απευθυνθούν. Επιπλέον ο Άγιος γνώριζε και την γλώσσα. Παρέδωσε το υπόμνημα σε ανώτατο αξιωματούχο, που προηγουμένως είχε επηρεαστεί από τον Βοεβόδα του Πηλίου.Ο αξιωματούχος εξαγριωμένος παραπέμπει τον Άγιο και τους άλλους στον Βοεβόδα για τιμωρία. Βασανίστηκαν άγρια. Ζητήθηκε από τον Άγιο να πληρώσει τους φόρους για τατέσσερα χρόνια που έλειπε.Επειδή δεν είχε χρήματα του πήρε το πατρικό σπίτι στο χωριό. Σκεπτόταν ο Βοεβόδας να τους ελευθερώσει φοβούμενος μήπως οι άλλοι πάνε στην Βασιλομήτορα. Όμως, κάποιος γέρος που δεν ήθελε να φανεί ότι ο Άγιοςέλυσε το πρόβλημα, καταθέτει , ψευδώς, ότι ο Άγιος είναι ο πρωταίτιος του εγχειρήματος.

            Γι’ αυτό κλείνεται στη φυλακή και βασανίζεται. Μια μέρα ελευθέρωσε το ένα πόδι και προσπάθησε να δραπετεύσει. Συνελήφθη από τους φύλακες και έρχεται ο ίδιος ο Βοεβόδας και τον κτυπά με το τσεκούρι. Ο Άγιος τον ρωτά: «τι με χτυπάς με τόση σκληροκαρδία; Ή δεν γνωρίζεις ότι είμαι και από σένα και από τους υπηρέτες σου καλύτερος»; Η ερώτηση εκλαμβάνεται από τον Βοεβόδα ως ομολογία πίστεως ότι δηλαδή ο Άγιος είναι μουσουλμάνος και διατάζει να γίνει περιτομή.  Φυσικά αυτό προκάλεσε την αντίδραση του Αγίου και την ομολογία του: «εγώ Χριστιανός είμαι και δεν αρνούμαι την αγία μου πίστη». Νέα βασανιστήρια και φυλάκιση στη φυλακή των κακούργων. Τον περιφέραν σε διάφορους αξιωματούχους για να τον μεταπείσουν και να ασπαστεί τον μωαμεθανισμό, τάζοντας πλούτη και αξιώματα. Ο Άγιος τα απέρριπτε όλα και ομολογούσε Χριστό Σταυρωθέντα και Αναστάντα.

            Τελικά κατέληξε στον Βεζύρη. Μάταια προσπάθησε και αυτός να κάνει τον Άγιο να αλλάξει γνώμη, παρά τις υποσχέσεις του για πιο μεγάλα κέρδη και μεγαλεία. Ο Άγιος δεν τους άκουγε, αλλά διαλαλούσε: «Μην αργοπορείτε και χάνετε τον καιρό σας, ό,τι είναι να κάνετε κάντε το γρήγορα. Οποιονδήποτε θάνατο και αν μου δώσετε θα τον δεχθώ προθυμότατα για χάρη του Χριστού μου. Μην αργοπορείτε λοιπόν. Θέλετε να με κάψετε; Να μαζέψω εγώ τα ξύλα και να ετοιμάσω την φωτιά. Θέλετε να με απαγχονίσετε; Να ετοιμάσω με τα ίδια μου τα χέρια τη θηλειά. Θέλετε να με αποκεφαλίσετε; Δώστε μου το ξίφος να το ακονίσω εγώ όσο χρειάζεται». Δεν πείθονταν ο Άγιος και ο Βεζύρης διέταξε να αποκεφαλιστεί.

            Όλη την νύκτα τον βασάνισαν άγρια. Στον δρόμο προς τον τόπο του μαρτυρίου την άλλη μέρα βάδιζε χαρούμενος γιατί θα πήγαινε στον Χριστό.Χαιρετούσε τους Χριστιανούς που βρήκαν στο δρόμο και ζήτησε να τον συγχωρήσουν. Αυτοί κατάλαβαν τι επρόκειτο να συμβεί και από μακριά έγιναν αυτόπτες μάρτυρες. Όταν έφθασαν στον τόπο του μαρτυρίου ο Άγιος γονάτισε και περίμενε τον δήμιο να τον αποκεφαλίσει. Για να δώσουν χρόνο αλλαξοπιστίας στον Άγιο ο δήμιος ακούμπησε με το σπαθί τρεις φορές το λαιμό του μάρτυρα.Μετά τραβώντας τον από τα μαλλιά τον αποκεφάλισε. Το σώμα το έριξαν στη θάλασσα και το κεφάλι το πήγαν στονΒεζύρη για απόδειξη. Ήταν Δευτέρα 16 Αυγούστου1686.    Ο Μάρτυρας ήταν μόλις δεκαεννέα ετών. Στο άνθος της νιότης του.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ ":ΚΙΤΡΙΝΙΑΣΜΕΝΑ ΦΥΛΛΑ"

 

ΚΙΤΡΙΝΙΑΣΜΕΝΑ ΦΥΛΛΑ

​Λυσσομανά ο αγέρας έξω,

κι εδώ στα εσώψυχα

επίσης...

​Όλα τα καλοκαίρια

ένας μισός Αύγουστος

μέχρι τη γιορτή

της Παναγίας.

​Μετά να μετράς, 

σαν φαντάρος,

ανάποδα τις μέρες

μέχρι να σ’ αγγίξει

φθινόπωρο

και να τινάξεις

τα κιτρινιασμένα φύλλα σου...

Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

Με την επιφύλαξη παντός δικαιώματος.

Η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη είναι απόφοιτος της σχολής Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ Ξυνή. Παρακολουθεί μαθήματα Σχέσεων και Επικοινωνίας στο Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας διαρκώς τις γνώσεις και την προσωπική της εξέλιξη.

Ποιήματά της έχουν αναρτηθεί στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη και στον ιστότοπο της Ποιητικής Έλξης μέσω της Διαδικτυακής Ένωσης Λογοτεχνών, ενώ δημοσιεύσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Homo Universalis – Γεωργία Κωτσόβολου, καθώς και στα Fractalart.gr, Storywits, polismagazino.gr (Polispress), Υδράνη .

Έχει συμμετάσχει σε εκδήλωση ποίησης του Δήμου Νίκαιας με θέμα «Φύση–Άνθρωπος». Παράλληλα, έχει λάβει μέρος σε αξιόλογες συλλογικές εκδόσεις, όπως στο «5ο Ανθολόγιο Ομάδας Ποιητική Έλξη – Απόπειρα Φωτός» και στο «Ανθολόγιο των μελών» από το Ποιητικό Εργαστήρι Θρυαλλίδας.

Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Θαύμα των ανθρώπων» από τις Εκδόσεις Δρόμων

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ"

 

   ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ

Ηρέμησε στον ερχομό της αργοπορημένης νύχτας
και έγειρε στη βαθιά και ζεστή αγκαλιά της μοναξιάς
ατενίζοντας τους μακρινούς ορίζοντες των ονείρων
κι ακούγοντας αγγέλματα προσδοκιών και ελπίδας,
να είναι το καρτέρεμα βεβαιότητα και πίστη
και η ζωή θείο λειτούργημα ομορφιάς και δόξας.

Ανέτρεξε σε βιώματα, εμπειρίες και αναμνήσεις,
περισυνέλεξε θεωρίες, δόγματα και απόψεις,
περιτείχισε τις δικές του περιλάλητες και εξέχουσες
και ευτύχησε ακόμη μια φορά στην ένταση της δίνης
να δρέψει την τελείωση του σωστού και αναμφισβήτητου,
ύστερη ομολογία και αποδοχή στης γνώσης την καθεδρία.

Είχε ανοίγματα η ζωή, περιορισμούς και κατευθύνσεις,
στιγμές προσωπικής ανάκρισης κι ενδόμυχης σιγουριάς
πως τα όριά της είναι ευσύνοπτα, ορατά και κατεργασμένα
υποθήκες στα ένστικτα, την ενόραση και τις γνώσεις
του ορθολογισμού ανάγνωσμα και σοφίας μαρτυρίες,
περαίωση στις αντιλήψεις του και τις επιθυμίες.

Περίκλειστο κι αχαρτογράφητο της μοναξιάς το βασίλειο,
οχυρό καταφυγής της πλάνης και της αλήθειας,
των δοκιμασιών της ψυχής και των εμμονών του νου,
παραίτηση από την επίγνωση και τις κρυφές πεποιθήσεις
και είναι η ζωή κρυστάλλωμα απόγνωσης και βδελυγμίας,
αποστροφή στα κοινά, τα ομόγνωμα και τα επιθυμητά.

Με περισυλλογή, περίσκεψη και έντονη διάθεση
εκεί στης μοναχικότητας τον εγκλεισμό και τη σιωπή,
διείδε το στένεμα των ορίων του πνεύματος και της ψυχής,
τη στέρηση της χαράς στην απογοήτευση και τη θλίψη
και τόλμησε απ’ τη βάσανο του άγχους να απαλλαγεί,
της μοναξιάς δραπέτης απ’ την κλειστή γωνιά του να λευτερωθεί.


Γιώργος Αλεξανδρής

ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ "ΑΝΘΡΩΠΟΙ"

Άνθρωποι

που συναντούν

 της ματαιότητας

το κουρασμένο πρόσωπο

Άνθρωποι που το χαμόγελό

τους είναι ένα ξεχασμένο

δάκρυ στο συννεφιασμένο

βλέμμα του ουρανού…

‘Ανθρωποι που έζησαν χαρές

αναμετρηθηκαν με της λύπης

το κοφτερό μαχαίρι…

Άνθρωποι που στην αιωνιότητα

θα αφήσουν ως αποτύπωμα τους

έναν ήλιο χαμογελαστό

στον ουρανό της γαλήνης!

ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ

Bahtiyar Hidayet (Azerbaijan) "A Wedding on the Devil's Cart"

 

A Wedding  on the Devil's Cart

When the first automobiles appeared,

our mullahs called them

“the Devil’s cart.”

Now, in the hottest time of summer,

I am on a minibus.

The minibus is packed tight,

the smell of hell inside.

We open the windows—

the dust puts us in a bad situation.

We close the windows—

the heat puts us in a bad situation.

Like Munkar and Nakir,

who have difficulty deciding

whether a dead person,

whose sins and good deeds are fifty-fifty,

should go to hell or heaven,

we also have difficulty deciding.

But the driver

is more merciful than God.

By an improvised method,

he has installed a fan.

...

A new passenger.

The driver shouts:

— “Be a little kinder!”

A passionate voice:

— “Don’t worry, brother,

we’re practically related already.”

...

Wedding music

is playing on the stereo.

How wonderful our people are,

how wonderful our people are—

we can have fun

even in Hell.

A mullah’s car passes by us.

Its air conditioning is excellent,

its conditions are excellent.

As if he has fallen into Heaven.

Religious songs

are playing on his stereo.

The name of the car:

The Heaven Cart.

Bahtiyar Hidayet Azerbaijan 

EVA Petropoulou Lianou "Summer Love"

Summer Love

Every Sunday morning

I was waiting patiently

Near the harbour

To see the boats coming from their long journey

I was so happy to find

dear friends

Marin

That they knew so much about the secrets of the sea

One day an old phiserman tell me a story about the friendship of a dog and a dolphin

The dolphin was founded half dead in the beach untill a straight dog that passing 

Find him and Start to barg and push the dolphin back to the sea

Hours passed

And the dog pushing and pushing the

dolphin to the sea

Suddenly the dolphin start to move his tail and started to swim with the dog

The two friends started to play and stay in the water until late...

In the early morning the dolphin give a Push to the dog with his tail and he left for the grand ocean.

Every year in August the Dolphin come back to visit his friend.

Every year there is that beautiful summer love that never ends...

©EVA Petropoulou Lianou

 .........

Sun

Summer Love

Sea blue

I see your face in the surface

Moon

Romantic nights

I leave 

With my tender heart

Like a teenager

I feel

My stomach

Full of butterflies

Always remember my French kiss

In a sandy beach in corsica

Summer Love

Forever 

In my heart

Will stay

As my secret treasure

©EVA Petropoulou Lianou

.....

A bird build his nest

A tertle move with her house

everywhere

An ant

is passing through the anemones

And i sing a lullaby

My summer love

My summer love

We were childrens

We were walking

Under the stars

My summer love

My summer love

There was the years of hapiness

Of freedom

Of innocence

What happened our tender heart?

What happened to our smile?

What happened to our generosity?

This world has no place for love

I am looking in the old album of family photo

to catch the happy memories

to smell the old parfum of kindness

To see my eyes when i was a newborn

To discover my inner self

Summer Love

Summer Love

My only beautiful moments

When the sun touch the sea

in the most beautiful Aegean island

I will keep this memory as the image of a

Couple that fell in love for the first time.

We were leave with hope

that sun will always shines for us

© EVA Petropoulou Lianou

Carpe "Λεηλάτες."

 

Αναβλύζουν οι μνήμες
μπερδεύονται στα όνειρα .
Στα υπόγεια ρεύματα της ψυχής
οι μέρες τρέχουν ,φυλλορροούν ,
γλιστρούν μέσα απ' τα χέρια μας .
Μείναμε απλοί θεατές
στους τόσους σπαραγμούς.
Η αλήθεια παράπεσε,
ένα βήμα όλο και πιο μακρυά της .
Στην πορεία των χρόνων
οι άνθρωποι παρανόησαν,
φόρεσαν κατάσαρκα την χαμέρπεια,
το δώρο από τους λεηλάτες
αυτού του κόσμου .
Κάποιοι αρνήθηκαν την ενσάρκωση
αυτού του ρόλου,
την κάθε χειρονομία καταπίεσης .
Στο χείλος του γκρεμού
αναζητούν την αφή του ήλιου .
Αποφάσισαν να πέσουν όρθιοι
κρατώντας ότι αξίζει .

Carpe .

ΛΙΝΑ ΒΑΤΑΝΤΖΗ "Φλόγα του Αυγούστου"

 "Φλόγα του Αυγούστου"

Μέρες που επιθυμώ,

μέρες που αναζητώ.

Θάλασσα άπλετη 

αδιαχώριστη του ουρανού 

Θερμή αύρα 

Φλοίσβος πάνω σε κοχύλια 

Μονοπάτι στις θίνες 

ανάμεσα σε κρινάκια 

Μέσα στο αλμυρό νερό 

γλυκά κύματα του Αυγούστου 

Αισθήσεις που ζωντανεύουν 

Επιγνώσεις που μας υπερβαίνουν 

Μέρες που η μνήμη  

σε αγκαλιά ασφαλή

μεταβάλλεται.

Φωτογραφία : Λίνα Βαταντζή - Κασσάνδρα Χαλκιδικής

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ " ΟΡΓΙΣΜΕΝΑ ΝΙΑΤΑ"

  

ΟΡΓΙΣΜΕΝΑ ΝΙΑΤΑ

Από γενεά σε γενεά, ήθη, έθιμα και παραδόσεις
τηρούνται ως αγίασμα κοινωνικής συνοχής και λειτουργίας,
προσκύνημα ευλαβικό σε αναγνώσματα και παρακαταθήκες,
αναγνώριση και δέσμευση με ομόφωνες υποσχέσεις,
να είναι η ζωή γαλούχημα με προγονικές μαρτυρίες,
αίτημα και πρόταξη αρχών και αξιών αδελφοσύνης.

Από γενεά σε γενεά, πρόσωπα και οργανώσεις
την πρόοδο ορίζουν στη συνέχεια και την αποδοχή
στους γνωστούς πεπατημένους δρόμους και συνάξεις
χωρίς αλλαγές στη δόμηση, ανατροπές και ρήξεις
να είναι οι μέρες μας κοινή συνήθεια και ευταξία
με στόχους και οράματα στη συνύπαρξη χωρίς αντιδικία.

Δικάσιμοι οι καιροί της υπόδειξης και της ορμήνειας
με το υπόβαθρο του χθες σαθρό και ρημαγμένο,
σκόπιμη καταφυγή σε ομοιώματα και απομιμήσεις
να είναι η συντήρηση επίστρωση και αλληλουχία
με νεότευκτους ισχυρισμούς και ευσύνοπτες προτάσεις
για τη σύγκλιση του αύριο σε χθεσινές παραινέσεις.

Και έρχεται τούτη η γενεά μπροστά από την εποχή της,
αυτόβουλη , ανεξάρτητη με πρωτότυπες διεκδικήσεις
και με βαθιά υπόκλιση στην πρόοδο με νέες αναζητήσεις,
στη μόρφωση, στις επιλογές και σε προσωπικές αξιώσεις,
αρνούμενη το συμβιβασμό στα διάφορα καθωσπρέπει
δικάζοντας την ισοπέδωση στα εύκολα και παρωχημένα.

Ευοίωνη η χαραυγή του μέλλοντος και οι προσδοκίες
για τα με επίγνωση ανένταχτα και οργισμένα νιάτα,
με την οργή της άρνησης επανάσταση και πρωτοπορία,
μακριά από τα περιθώρια και τους τυχοδιωκτισμούς,
τον κόσμο αυτόνομο σε μακαρισμούς να δημιουργήσουν,
στην ευθύνη, τη λευτεριά και την αυτογνωσία ολοκληρωμένο.

                                      Γιώργος  Αλεξανδρής

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άγιος Μάξιμος Ομολογητής"

 

Άγιος  Μάξιμος Ομολογητής

            Σκοπό της ζωής, θεωρούν κάποιοι, την απόκτηση υλικών αγαθών και την προσωπική ανέλιξη, αδιαφορώντας πολλές φορές για τον τρόπο ή τη μεθόδευση. Θέλουν να γίνουν επώνυμοι, να τους αναγνωρίζει ο κόσμος. Και αυτό διότι πιστεύουν ότι ο άνθρωπος είναι μονοδιάστατος και αποτελείται μόνο από το φθαρτό σώμα. Θέλουν να αγνοούν ότι ο άνθρωπος, το μοναδικό κτίσμα του Δημιουργού, έχει αθάνατη ψυχή και είναι προορισμένος για την αιώνιο ζωή.

            Υπάρχουν άνθρωποιπου δεν τους συγκινούν τα γήινα και φθαρτά. Αναζητούν τα άφθαρτα και τα αιώνια. Αγωνίζονται να ικανοποιήσουν την ψυχή, ευαρεστώντας τον Θεό παρά το Μαμωνά, την δόξα και το φθαρτό σώμα. Αν ανατρέξουμε στο Συναξάρι της Αγίας μας Εκκλησίας θα βρούμε νέφος μαρτύρων, αγίων και ομολογητών, όπως ο Όσιος Μάξιμος ο Ομολογητής..

Έλαβε τον τίτλο Ομολογητήςδιότι όταν χρειάστηκε διετράνωσε την ορθή πίστη και διδασκαλία και υπέστη βάσανα λόγω αυτού. Σε δύσκολες περιόδους για την Εκκλησία αντιστάθηκε στην αίρεση και στον αυτοκράτορα. Ας ξετυλίξουμε το νήμα της βιωτής του.

Γεννήθηκε από πλούσιους και ευγενείς γονείς το 580 μ.Χ. στην Κωνσταντινούπολη. Οι γονείς του τού πρόσφεραν λαμπρές σπουδές. Σπούδασε θεολογία, φιλοσοφία και φιλολογία. Ο αυτοκράτορας Ηράκλειος εκτίμησε την μόρφωση του ανδρός και τα άλλα διοικητικά και πνευματικά χαρίσματά του και τον όρισε αρχιγραμματέα του παλατιού. Θέση ζηλευτή και περίβλεπτη. Γρήγορα όμως εγκατέλειψε την θέση αυτή  και έγινε μοναχός. Καλό είναι να μάθουμε για την αίρεση αυτή.

Ο μονοθελητισμός δίδασκε πως ο Χριστός δεν είχε δύο θελήσεις και ενέργειες, όπως δόξαζε η Εκκλησία, αλλά μία θέληση και μία ενέργεια, τη θεία. Η αιρετική αυτή πίστη είχε τεράστιες επιπτώσεις στη σωτηρία του ανθρώπου, διότι απέρριπτε την αληθινή ανθρώπινη υπόσταση του Χριστού και άρα την πραγματική σωτηρία του ανθρωπίνου γένους.Η αίρεση αυτή ήταν προϊόν της αίρεσης του μονοφυσιτισμού, που είχε καταδικαστεί από την Δ΄ και Ε΄ οικουμενική σύνοδο. Οπαδός της αίρεσης ήταν ο αυτοκράτορας Ηράκλειος και ο Πατριάρχης Σέργιος, καθώς και ο διάδοχος αυτού Πύρρος. Ο Ηράκλειος τάχθηκε με την αίρεση πιστεύοντας ότι με τον τρόπο αυτό διασφάλιζε την ενότητα του πληθυσμού της αυτοκρατορίας του που απειλούνταν από τους Άραβες.

Ο Άγιος Μάξιμος ανέπτυξε δράση εναντίον της αίρεσης. Έφυγε από την Μονή Κυζίκου και πήγε στην Αφρική με τους τρείς μαθητές του, τους δυο Αναστάσιους και τον Θεόδωρο. Εκεί σε δημόσιο διάλογο με τον Πύρρο τον υποχρέωσε να παραδεχτεί τα επιχειρήματά του . Αργότερα επανήλθε στην αίρεση και έγινε Πατριάρχης.Στην Αφρική συνάντησε τον Άγιο Σωφρόνιο, τον μετέπειτα Πατριάρχη Ιεροσολύμων, και ανέλαβαν από κοινού δράση να υπερασπιστούν την Ορθόδοξη πίστη από την νέα αίρεση.

Το 646 πήγε στην Ρώμη και συνάντησε τον Πάπα Μαρτίνο Α΄ στον οποίο εξήγησε τι συμβαίνει στην Εκκλησία του Βυζαντίου. Το 648 ο Μαρτίνος συγκάλεσε την Σύνοδο του  Λατερανού, η οποία καταδίκασε την αίρεση του μονοθελητισμού και επανέλαβε τις Ορθόδοξες θέσεις όπως τις είχαν διακηρύξει οι θεοφόροι πατέρες στις προηγούμενες συνόδους.

Ο διάδοχος του αυτοκράτορα Ηρακλείου, Κώνστας Β΄ήταν και αυτός αιρετικός και ερμήνευσε την απόφαση της Συνόδου ως στάση κατά του κράτους. Έστειλε απόσπασμα  στη Ρώμη το 453 μ.Χ.  για να συλλάβουν τον Άγιο. Συνέλαβαν τον Άγιο, τους τρεις μαθητές του και τον Πάπα Μαρτίνο και τους οδήγησαν σιδηροδέσμιους στην Κωνσταντινούπολη. Οι ποινές ήταν φρικτές.Τον Άγιο και τους τρεις μαθητές του τούς έκοψαν τη γλώσσα και το δεξί χέρι.Τον Πάπα τον εξόρισαν στη Χερσώνα και τον υποχρέωσαν να ζει σε άθλιες συνθήκες.

Κόψανε την γλώσσα του Αγίου για να μη μιλάει και το δεξί χέρι για να μη γράφει... Ο Άγιος έζησε τρία χρόνια χωρίς γλώσσα και χωρίς δεξί χέρι. Με θαυμαστό τρόπο επικοινωνούσε με τον κόσμο. Έγραφε και μιλούσε ευλαλέστατα και κατηγορούσε τους ασεβείς. Δόξαζε τον Άγιο Τριαδικό Θεό και ο κόσμος βλέποντας αυτά εγκατέλειπε την πλάνη των αιρετικών.

Παρέδωσε το πνεύμα του στον αγωνοθέτη και δικαιοκρίτη Χριστό φυλακισμένος στο φρούριο της ΣχίμαριΛαζικήςστις 13 Αυγούστου του 662. Μετά από λίγες ημέρες κοιμήθηκαν ο Πάπας και οι μαθητές του Αγίου.

Ο Άγιος Μάξιμος ο Ομολογητής είναι μια εξέχουσα μορφή της Εκκλησίας μας. Αναδείχθηκε μέγας Θεολόγος, διότι επέδρασσε αποφασιστικά στη διαμόρφωση της θεολογίας και της εν Χριστώ  ζωής.  Ο Άγιος Ιωάννης ο Δαμασκηνός τον χαρακτηρίζει: «θεοπρεπές της φιλοσοφίας και σοφόν ενδιαίτημα, των ιερέων κρηπίδα, βάσιν των δογμάτων, σάλπιγγα της σοφίας, Μαρτύρων ακρότητα».Ο μακαριστός καθηγητής  Π. Χρήστουγράφει:"Είναι δύσκολο να ευρεθεί άλλος θεολόγος που να επηρέασε περισότερον την πορείαν της ελληνικής ορθοδόξου θεολογίας από αυτόν". Στους στιβαρούς ώμους του κρατήθηκε σύμπασα η Ορθοδοξία εκείνους τους δύσκολους καιρούς.

Είκοσι χρόνια μετά την κοίμηση του Αγίου συνήλθε η ΣΤ΄Οικουμενική Σύνοδος, όπου οι αγώνες και η διδασκαλία του δικαιώθηκαν πανηγυρικά. Καταδικάστηκε η αίρεση και οι αιρετικοί πατριάρχες και επίσκοποι ανατολής και Δύσης.

Διαπιστώνουμε ότι οι πραγματικοί δούλοι διώκονται, λοιδορούνται και αδικούνται πολυποίκιλα. Όμως, ο Δίκαιος Κύριος τους δικαιώνει. 

 

Ἀπολυτίκιον. Ἦχος γ’. Τὴνὡραιότητα.

Τήντῶν λειψάνων σου, ἁγίαν λάρνακα, ἀρωματίζουσαν, ζωῆςτάςχάριτας, ὡςκιβωτόνἁγιασμοῦ, πλουτήσαντες θεοφόρε, ἐξαὐτῆςδρεπόμεθα, χάριν θείανκαίἔλεος, Μάξιμε πανεύφημε, τῆς σοφίας ὁ τρόφιμος· διό μήδιαλίπῃςπρεσβεύων, θείας τυχεῖνἡμᾶςεὐκλείας.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

 

Πηγές βοηθήματα

Μέγας Συναξαριστής της Ορθοδόξου Εκκλησίας.

Βλ. Φειδάς, Εκκλ. Ιστορία.