Καίγεσαι κι εξαϋλώνεσαι απ το βάναυσο της ύλης .
Αν ήσουν πνεύμα μοναχά, θεότητα θα ήσουν .
Μα είσαι με τα δύσκολα, δυαδική μου φυση,
πόλεμος πάντα μεταξύ , πρόβλημα μα και λύση.
Λάμψεις, σκοτάδια, καμμένη γη , ανέλπιστα φυτρώματα!
Χαραμαδιές, υψικάμινοι, αιφνίδια φανερώματα.
Εκεί που γονατά ή γη , στυλώνεται απ το πνεύμα .
Είναι αυτό που στέρεα, τη σώζει απ το γέρμα...
Θείος ο νους κι ανθρώπινη, φθαρτή παντα ή ύλη ,
αντάμωση λαδιού και φυτιλιού, σε φεγγερό καντήλι !
Φ.Ψ.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου