ΣΟΦΙΑ Δ. ΝΙΝΙΟΥ - ΚΑΛΟΚΑΙΡΙ

 

«Καλοκαίρι», Σοφία Δ. Νινιού


Φεγγαράκι
Αεράκι
Δειλινό
Καλοκαιράκι

Περπατούσε κι έλεγε και ξανάλεγε:

Φεγγαράκι
Αεράκι
Δειλινό
Καλοκαιράκι

Τέσσερις μόνο λέξεις κι η ψυχή της άνοιγε. Τα πόδια της δεν πάταγαν γη. Πέταγαν. Δηλαδή αυτή πέταγε.

Πέταγε εκείνο τ’ απόγευμα που αποφάσισε να πάει να συναντήσει το καλοκαίρι.

ΛΕΥΤΕΡΗΣ ΣΙΩΜΟΣ "Baptisement of Motherhood"

 

A slim girl Like very cool and fresh water Competes with a fairy According to beauty.. A tall birch-tree carries two lives An impregnated goddess is the gentleness of coolness and the vitality of life.. At the bottom of her belly She holds one hand.. She goes immediately into A children's playground of happiness And with her other hand She feeds a pigeon Around her children and birds are gathering... The running around and the little voices multiply The little beings have fallen upon her with might.. In this place of celebration Other mothers gather And she is a spinning-top in the middle.. She looks around Happiness floods Her eyes throw fireworks She feels a pebble that has fallen in the lake That spreads around waves of fulfillment... She leaves.. Everyone shouts like a choir.. She feels a movement in her stomach A divine, childlike melody is heard In her ears it becomes a lullaby... Children and birds in her mind she carries With mothers and children she identifies herself Her world resembles a huge Luna Park In the first taste of the baptizement of Motherhood.... Written by Lefteris Siomos Translated by Vasiliki Kalahani

Carpe "Γίνε ορατός..."

Το αναμενόμενο κρεμασμένο
στέκει στον τοίχο,
πίσω απ' τα κλειστά παραθυρόφυλλα
απόμεινε η εγκατάλειψη .
Νόημα κάνω
στο λιγοστό φως,
αγγίζει τους εύθραυστους εαυτούς .
Άβουλα πλάσματα ,
άδεια από ζωή,
εγκλωβισμένοι στο αποκύημα του ονείρου
αρνηθήκαμε κάθε μορφή πάλης .
Ένα βράδυ σαν κι αυτό κρύψου,
γίνε η ρωγμή στα μονοπάτια της απόγνωσης,
γίνε ορατός μόνο για το καρδιοχτύπι
που πάλλεται και μεγαλώνει .


Carpe.

Towards Eternity - Poem of Dyah Nkusuma

 

DYAH NKUSUMA (Wonosobo, May 17, 1975) lives in Sampit. She manages the Kin Reading Corner and the Kin Sewing House. She has published over 100 anthologies, four solo works, and a duet by Dyah Nkusuma and Wardjito Soeharso. Her haiku frequently appears in the monthly magazine Haikukai, published by the Haiku University of Japan. She is currently the administrator for the literary groups TISI (Taman Inspirasi Sastra Indonesia) and NHI (NewHaiku Indonesia), and is the owner of the PuSeRik literary group. Dyah Nkusuma is included in the lexicon: What and Who Are Indonesian Women Writers/Authors (KKK)

Towards Eternity

(Dyah Nkusuma)

How could I be sad?

You had been saying goodbye

for a long time.

Always asking forgiveness

from the mother

who stayed by your side every day.

You even went to the gravedigger

to prepare your resting place.

You made the grave neat,

making the small space wider

for your final rest.

You even chose copies of Yasin

to share with others.

As your illness grew worse,

you refused further treatment.

"Enough here," you said.

And now these tears fall.

The world feels empty without you, Dad.

Where will I find that light again

the light that guided my life,

the lamp that showed me the way

through every dark path?

You walked toward eternity

with a heart at peace,

while those you left behind

still search for your warmth

in every corner of their days.

How could I be sad?

Yet my heart keeps weeping,

because the guide of my life

is no longer beside me

Gaza Atansa "Desolation I "

Gaza Atansa is the pen name of Alya Tri Ayatunissa, a contemporary Indonesian writer and poet from Sampit, Central Kalimantan, Indonesia, who is currently pursuing her degree in International Relations. She is known for her vibrant imagination and a distinct dedication to the art of the written word

Distinguished by her poetic wordplay and lyrical subtlety, her work gracefully bridges imaginative storytelling with reflective depth. Through a voice marked by emotional sensitivity and creative insight, she explores the nuances of human experience, weaving complex thoughts into evocative, poetic prose.

Poem:

Desolation I

If I were an antelope that knowingly fell into blindness,

So that no one would need to heed me

Whenever I am lost, deceased, or gone.

Am I not the appalling human who is never pleased?

I loathe, yet sometimes adore, this very perception.

And if I were a deer,

How far could I envision my prejudice as a creature?

It hurts deeply to think that nobody will hear me,

As long as I endure the deafness of society.

I think I am the worst part.

I seek attention only through desolation.

Too lost to know anyone understands

Humans only divide my abilities.

Have you ever experienced the beauty of gratitude?

Such as when you see the smallest things that God shows us.

This happened to me and I crave it.

But we chase and long for a lot of things,

That we may not be able to get in the future.

And then in the end I realize

Did I ever want to be sensible from the start?

ΙΟΥΝΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΑΘΡΑ του Τρένου στο Ρουφ

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

ΙΟΥΝΙΟΣ ΣΤΗΝ ΑΠΟΒΑΘΡΑ

του Τρένου στο Ρουφ

 

Το καλοκαίρι έφτασε στην Open Air Bar & Restaurant Αποβάθρα του αγαπημένου πολιτιστικού συρμού και ένα ιδανικό σκηνικό γεύσης και τέχνης έχει στηθεί για την καλοκαιρινή σου έξοδο κάτω από τον αττικό ουρανό, με απρόσμενες live εμφανίσεις, δυναμικά DJ sets, δροσερά ποτά και γευστικά πιάτα!

Απόλαυσε το δείπνο σου στο Open Air Restaurant ή το cocktail σου στο Open Air Bar δίπλα στα φωτισμένα βαγόνια της Αμαξοστοιχίας-Θεάτρου και ανακάλυψε σε κάθε σου επίσκεψη κι ένα διαφορετικό δωρεάν live μουσικό happening!

Δες το αναλυτικό πρόγραμμα της ΑΠΟΒΑΘΡΑΣ του Τρένου στο Ρουφ και κλείσε το τραπέζι σου για φαγητό ή ποτό στο totrenostorouf.gr.

Open Air Live με τον Γιώργο Tenorman Τζιουβάρα

O μετρ του διαδραστικού μουσικού live Γιώργoς TENORMAN Τζιουβάρας μπροστά στα φωτισμένα vintage βαγόνια της Αμαξοστοιχίας απογειώνει τις γευστικές βραδιές σου με ατμοσφαιρικά τραγούδια και χιουμοριστικές ιστορίες. Ο διεθνής καλλιτέχνης ΤΕΝΟΡΜΑΝ στην πιο απρόσμενη εκδοχή του!

Τετάρτη 3/6, Κυριακή 7/6 & Κυριακή 14/6

Thursday Nights με την Άρτεμη Ματαφιά

Η λαμπερή τραγουδίστρια Άρτεμις Ματαφιά κερνάει Thursday Nights, με αγαπημένα pop, jazz και afro house τραγούδια, ελληνικές επιτυχίες και extra καλοκαιρινή διάθεση!

Πέμπτη  4/6, 11/6, 18/6, 25/6

 

MusicCall με τον Φώτη Λάμαρη

Με σύμμαχο το πιάνο του, ο ηθοποιός, showman & performer Φώτης Λάμαρης διασκευάζει διαχρονικές επιτυχίες της αγγλόφωνης και όχι μόνο, pop/rock μουσικής σκηνής και μετατρέπει την ΑΠΟΒΑΘΡΑ του Τρένου στο Ρουφ σε ένα απρόσμενο καλοκαιρινό party.

Παρασκευή 5/6 & 12/6, Τετάρτη 24/6 & Παρασκευή 26/6

 

DJ Sets

DJ Sparagouay 

90s • Electronic • Disco • Funky Soul • Groove

Παρασκευή 19/6

 

Extra Μουσικό Event για τους μικρούς μας φίλους

«Πάμε μαζί στη συναυλία»

με την Ανδριάνα Μπάμπαλη & τον Γιώργη Χριστοδούλου

Μουσική παράσταση για γονείς & παιδιά από 3-10 ετών

Εισιτήρια στο more.com:

https://www.more.com/gr-el/tickets/music/children/summer/pame-mazi-sti-synaulia/ 

12€/άτομο, early birds 10€/άτομο

Σάββατο 13 Ιουνίου, 20:15

 

Το καλοκαίρι είναι εδώ, ζήσε το στην ΑΠΟΒΑΘΡΑ!

 

Επικοινωνία: ArtsPR

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ

Τηλ. 6937604988 & 2105298922

Σιδηροδρομικός & Προαστιακός Σταθμός Ρουφ, επί της Λεωφ. Κωνσταντινουπόλεως

10’ με τα πόδια από το μετρό Κεραμεικός & από τη στάση Αγίας Μαρκέλλας (λεωφορεία 813, 026)

Δωρεάν υπαίθριο πάρκινγκ

 

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ

www.totrenostorouf.gr

www.facebook.com/To-Treno-sto-Rouf-railway-carriage-theatre

https://instagram.com/ToTrenostoRouf

https://www.tiktok.com/@totrenostorouf

https://www.youtube.com/user/totrenostorouf

Γιώργος Αλεξανδρής "ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ"

Αυταρχικό,αδέσποτο και βεβηλωμένο το χθες,
το αύριο ευδόκιμη παρουσία και σύνταξη
σε προσδοκίες και όνειρα, σε ευρύχωρες συνάξεις,
να είναι η ζωή μας κατάνυξη και προσφορά,
δέουσα αναζήτηση και ευπρόσδεκτη τελετή,
αποδοχής ανάγνωσμα και στέριωμα συνέχειας.

Σπούδαγμα η αντιγραφή και σμίλευμα οι πόθοι
να είναι το πισωγύρισμα ματιά βυθοσκοπούσα,
το χρόνο να προλάβουμε σε δόξες και προφητείες,
πανήγυρη να γιορτάσουμε τις μέρες της αισιοδοξίας,
με σύμβολα την αρετή, τη γνώση και τον οίστρο,
για να  είναι το ξάγναντο της ζωής επισκοπή και ρήτρα.

Οι πεποιθήσεις μας προσευχή σε οράματα και αξίες,
αντίδικη η πίστη μας σε δόγματα και εντολές
τη ζωή να επινοήσουμε σε νέες ευσχήμονες αρχές
με το σεβασμό ανάγλυφο σε δόκιμες συμπεριφορές
και ευλαβείς προσκυνητές στην ανθρωπιά να σταθούμε,
για να είναι οι μέρες μας απολαβή και ευφροσύνη.

Με γνώμονα τη στοίχιση σε ιδανικά και ελπίδες,
της ύπαρξης αναγνώριση σε λευτεριά και δίκιο,
τον κόσμο να απλώσουμε σε μια μικρή γειτονιά
για να είναι τα χέρια μας σφιγμένα στην αγάπη
κι ανθοφορούσα η ψυχή στο τρανταχτό το γέλιο,
μαζί να οδοιπορούμε σώφρονες και ξένοιαστοι αδελφοί.

Αναφορά στο φωτοστέφανο και το λαμπρό το φέγγος
της αδέκαστης ομόνοιας χωρίς σύνορα και άκρες,
στης λογικής το πειθάρχημα και το αίσθημα φιλίας
οι προσδοκίες μας να γαλουχηθούν με αλληλεγγύη
για το λυτρωτικό τ’ αγκάλιασμα το πρόσχαρο το βλέμμα
και να είναι η ζωή μας πέλαγος και η γης μια σπιθαμή.

                            Γιώργος  Αλεξανδρής    

   

ΙΩΑΝΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ - ΕΑΛΩ Η ΠΟΛΙΣ

 

Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ


Κωνσταντινούπολη, κορωνίδα επτάλοφος
και μυριοτραγουδισμένη,
στη γύμνια της άλωσης παραδομένη!
Εσύ η ωραία κι η άπαρτη,
η πίστη και η δύναμη, το όνειρο το διάφανο,
στα κάστρα μάχεσαι ακόμα
με σκιάχτρα ενός ανέμου σκοτεινού.
Εάλω η μάνα, η Πόλη η αιώνια,
ποιο μοιρολόγι μπορεί να εκφράσει τον καημό;
Γενναίοι οι αντρείοι στης μάχης το σύννεφο,
τις μάχαιρες σείουνε, ορμάνε στους Τούρκους,
τον Χάρο ανταμώνουνε, πολεμούνε με λύσσα,
αδέλφια με τους δικέφαλους αετούς.
Αγέρωχοι κι άχραντοι ξεψυχούν λαβωμένοι,
με τα όπλα τιμημένα, ματωμένη τη μνήμη,
τις πνοές τους προσευχές που αντηχούν ακόμα
τριγυρνώντας απέθαντες, φριχτές και σπαρακτικές.
Φωνές και συντρίμμια κι αλλόφρονες μάνες,
βυζαίνουν με δάκρυα τις σφαίρες στα στήθη,
μαχήτριες αρχόντισσες επάνω στους πύργους
σέρνοντας με τον Χάροντα αντρίκιο χορό.
Και βγαίνουν αλλόκοτες οι κραυγές μαζί με το αίμα,
γεννήτορες όλοι τους του θρύλου του αιώνιου,
που αρνούνται την άλωση και κάστρα στεριώνουν
αθάνατα κι άπαρτα κι ακόμα θεόρατα,
κι ορκίζονται σ’ άγραφα κρυφά ευαγγέλια,
σ’ ασπίδες και δόρατα και μνημεία δοξασμένα,
στον Κωνσταντίνο με το άσπρο άλογο
που καλπάζοντας έρχεται,
τον Παλαιολόγο τον αθάνατο, τη μνήμη του Γένους,
τον μαρμαρωμένο κοντά στη Χρυσή Πύλη βασιλιά.

Ιωάννα Αθανασιάδου

Λίνα Βαταντζή "Γράφοντας για το όνειρο"

 

Ρωτάς εάν

τραγουδούν οι νεράιδες

όταν τα άστρα επιπλέουν στο ποτάμι.

Πλάνες ή αθώες

οι σκιές τους δροσίζονται στις όχθες.

Αποχαιρετούν τη σιωπή

με θροΐσματα καρδιάς.

Έκπληκτοι παρακολουθούμε

καθώς χορεύουν με το όνειρό μας.

Πρόσεξε την αρμονία στις κινήσεις τους.

Νομίζω μάς διδάσκουν -

μέσα στο σκοτεινό δάσος

όπου διψασμένοι χαθήκαμε,

μια πηγή προσμένει

να την ανακαλυψουμε.

Χωρίς να υψώνουμε εμπόδια,

μόνο με βλέμματα

δημιουργούμε φως,

αρκετό να αφιχθούμε

στον προορισμό μας.

Λέω είναι όμορφος ο κόσμος

όταν τον διασχίζουμε μαζί.

Λίνα Βαταντζή 

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ Αγία Υπομονή «Τη υπομονή αυτής εκτήσατο την ψυχήν

 Αγία Υπομονή   

«Τη υπομονή αυτής εκτήσατο την ψυχήν αυτής».

 

Η Αγία Υπομονή με τον ενάρετο βίο της, ανήλθε σε υψηλά επίπεδα αρετής και η Αγία μας Εκκλησία την αγιοκατέταξε.

Το κατά κόσμο όνομα της αγίας ήταν Ελένη Δραγάση. Ήταν κόρη του Κωνσταντίνου Δραγάση, ο οποίος ήταν από τους  κληρονόμους του Σέρβου βασιλιά Στέφανου Δουσάν και ως σύζυγος του αυτοκράτορα Μανουήλ Β Παλαιολόγου, αποκαλούνταν «Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ αυγούστα και αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα».Η καταγωγή της ήταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά στα σπλάχνα της οποίας υπήρξαν και άγιοι, όπως ο κτήτορας της μονής Χιλανδαρίου του αγίου όρους μοναχός Συμεών, ο Σέρβος βασιλιάς Στέφανος Νεμάγια.

Η Ελένη ανετράφει με ό,τι καλύτερο και ανώτερο υπαγόρευε το βυζαντινό ιδεώδες, καθώς οι Σέρβοι είχαν επηρεαστεί από τον πολιτισμό του Βυζαντίου. Γαλουχήθηκε, κατά τα πατροπαράδοτα της οικογενείας, στα νάματα της Ορθοδοξίας. Η πίστη στον Χριστό θα την φωτίζει , θα την καθοδηγεί και θα την στηρίζει στις πολλές δυσκολίες της ζωής της

Σε ηλικία 19 ετών παντρεύτηκε τον Μανουήλ Β Παλαιολόγο, λίγους μήνες πριν γίνει αυτοκράτορας. Στη νέα της ζωή πολλές φορές ήπιε το ποτήρι της προσβολής και του ευτελισμού δίπλα στον Εμμανουήλ από αλλόθρησκους και χριστιανούς ηγέτες στην προσπάθειά του να αναζωογονήσει την αυτοκρατορία.

Απεδείχθη άνθρωπος με πολλές αρετές και είχε συναίσθηση του ρόλου της στις περιστάσεις. Αγαπούσε τον Λαό, ήταν η μάνα του. Με λόγια και έργα προσπαθούσε να τον στηρίξει και να τον βοηθήσει. Ο σύγχρονός της φιλόσοφος Γεώργιος  Πλήθων- Γεμιστός γράφει σχετικά: : «Η Βασιλίς αύτη με πολλήν ταπείνωσιν και καρτερικότητα εφαίνετο να αντιμετωπίζει και τας δύο μορφάς της ζωής. Ούτε κατά τους καιρούς των δοκιμασιών απεγοητεύετο, ούτε όταν ευτυχούσε επανεπαύετο, αλλά εις κάθε περίπτωσιν έκανε το πρέπον. Συνεδύαζε την σύνεσιν με την γενναιότητα, περισσότερον από κάθε άλλην γυναίκα. Διεκρίνετο δια την σωφροσύνην της. Την δε δικαιοσύνην την είχε εις τελειότατον βαθμόν. Δεν εμάθαμε να κάμνει κακόν εις ουδένα, ούτε μεταξύ των ανδρών, ούτε μεταξύ των γυναικών. Αντιθέτως εγνωρίσαμε να κάμνει πολλά καλά και εις πολλούς. Με ποίον άλλον τρόπον δύναται να φανεί εμπράκτως η δικαιοσύνη, εκτός από το γεγονός του να μη κάμνει κανείς ποτέ θεληματικά και σε κανέναν κακό, αλλά μόνον το αγαθόν σε πολλούς;».

Στάθηκε αντάξια για 35 χρόνια στο πλευρό του φιλόχριστου Μανουήλ «συνευδοκόντας» κατά σύγχρονή τους μαρτυρία, δηλαδή όλα γίνονταν με συναπόφαση, ομόνοια, εν πνεύματι Χριστού και αγωνιστική αγιότητα. Τιμούσαν την αρετή με λόγια και έργα: «Λόγω μεν διδάσκοντας το πρακτέον, έργω δε γενόμενοι πρότυπα και εικόνες εφηρμοσμένης αγάπης».

Στο ευλογημένο αυτό ζευγάρι ο πανάγαθος Θεός χάρισε 8 παιδιά, 6 αγόρια και δυο κορίτσια, τα οποία πέθαναν σε μικρή ηλικία. Από τα αγόρια δυο έγιναν αυτοκράτορες Ο Ιωάννης Η΄ και ο τελευταίος θρυλικός  αυτοκράτορας της αυτοκρατορίας ο Κωνσταντίνος ΙΑ΄. Ο  Θεόδωρος,  ο Δημήτριος και ο Θωμάς έγιναν δεσπότες στο Μυστρά και ο Ανδρόνικος στη Θεσσαλονίκη. Γαλούχησε τα παιδιά της με τα νάματα της  πίστης και τη γλυκύτατη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας. Τα ανέθρεψε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», και ποτέ δεν «έπαυσε μετά δακρύων προσευχής και αγάπης να νουθετή ένα έκαστον». Με προσευχή, υπομονή και επιμονή σμίλευσε τις ψυχές τους και τους πρόσφερε μαζί με το «ζειν» και το «ευ ζείν». Τα οδηγούσε σε μοναστήρια και σε σεβάσμια προσκυνήματα. Κατάφερε να θέσει τέρμα στις διαμάχες και συγκρούσεις που κυριαρχούσαν για 90 χρόνια μεταξύ των μελών της αυτοκρατορικής αυλής. Μετά τον θάνατο του Μανουήλ οι όποιες διαφορές ή διενέξεις παρουσιαζόταν λύνονταν με τη προσευχή και τη φωτισμένη μητρική παρέμβαση.

Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη της Αγίας προς τα μοναστήρια, όπου αναπαυόταν η ψυχή της  και αντλούσε δύναμη και κουράγιο για την συνέχεια της ζωής της. Την αγάπη αυτή ενέπνευσε σε όλη την οικογένεια. Ο σύζυγος Μανουήλ μετά την παραίτηση από τον θρόνο αποσύρεται στη Μονή Παντοκράτορος της Κωνσταντινούπολης και γίνεται μοναχός με το όνομα Ματθαίος. Η ίδια μετά τον θάνατο του συζύγου της γίνεται μοναχή στη Μονή της Κυρά Μάρθας και λαμβάνει το όνομα Υπομονή. Τα τρία από τα παιδιά της γίνονται μοναχοί. Ο  Θεόδωρος και ο Ανδρόνικος (μ. Ακάκιος) στη Μονή του Παντοκράτορος, και ο Δημήτριος (μ. Δαυίδ) στο Διδυμότειχο. Ακόμη, η πενθερά και η κουνιάδα της Αγίας τελειώνουν τον επίγειο βίο τους ως μοναχές. Τέλος η εγγονή της Ελένη, κόρη του Θωμά, γίνεται μοναχή με το όνομα Υπομονή στη Λευκάδα.

Μαζί με τον πατέρα της έκτισαν την Ι.Μ. Παναγίας Παμμακάριστου στο Πογάνοβο της πόλης Δημήτροβγκραντ της Ν.Α. Σερβίας. Στην Κωνσταντινούπολη είχε συνδεθεί με την Ι. Μ. του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας, όπου φυλαγόταν το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου του θαυματουργού, στον οποίο η αγία Υπομονή έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια. Με την συμβολή της αγίας ιδρύθηκε στη Μονή γυναικείο γηροκομείο με την επωνυμία «Η ελπίς των απηλπισμένων».

Άνθρωπος φωτεινός και φωτισμένος η αγία Υπομονή, προικισμένη με πολλά τάλαντα, που τα «εμπορεύθηκε» με σύνεση και σωφροσύνη και τα πολλαπλασίασε.Ο Γεννάδιος Σχολάριος, πατριάρχης, γράφει μεταξύ άλλων  με την ευκαιρία της κοίμησης της Αγίας Υπομονής: «Την μακαρίαν εκείνην Βασίλισσαν όταν την επεσκέπτετο κάποιος σοφός, έφευγεν κατάπληκτος από την ιδικήν της σοφίαν. Όταν την συναντούσε κάποιος ασκητής, αποχωρούσε, μετά την συνάντηση, ντροπιασμένος δια την πτωχείαν της ιδικής του αρετής, συγκρινομένης προς την αρετήν εκείνης. Όταν την συναντούσε κάποιος συνετός, προσέθετεν εις την ιδικήν του περισσοτέραν σύνεσιν. Όταν την συναντούσε κάποιος νομοθέτης, εγινόταν προσεκτικώτερος. Όταν συνομιλούσε μαζί της κάποιος δικαστής, διεπίστωνε ότι έχει ενώπιόν του έμπρακτον Κανόνα Δικαίου. Όταν κάποιος θαρραλέος (τη συναντούσε), ένοιωθε νικημένος, αισθανόμενος έκπληξιν από την υπομονήν, την σύνεσιν και την ισχυρότητα του χαρακτήρος της. Όταν την επλησίαζε κάποιος φιλάνθρωπος, αποκτούσε εντονώτερο το αίσθημα της φιλανθρωπίας. Όταν την συναντούσε κάποιος φίλος των διασκεδάσεων, αποκτούσε σύνεσιν, και, γνωρίζοντας την ταπείνωσιν εις το πρόσωπόν της, μετανοούσε. Όταν την εγνώριζε κάποιος ζηλωτής της ευσεβείας, αποκτούσε μεγαλύτερον ζήλον. Κάθε πονεμένος με τη συνάντηση μαζί της, καταλάγιαζε τον πόνο του. Κάθε αλαζόνας αυτοτιμωρούσε την υπερβολικήν του φιλαυτίαν. Και γενικά κανένας δεν υπήρξε, που να ήλθεν εις επικοινωνίαν μαζί της και να μην έγινε καλύτερος».

Ο Ιωάννης Ευγενικός συνοψίζει: «Ως προς δε την αοίδιμον, εκείνην Δέσποινα Μητέρα σου, τα πάντα εν όσω ζούσε, ήσαν εξαίρετα, η πίστις, τα έργα, το γένος, ο τρόπος, ο βίος, ο λόγος και όλα μαζί ήσαν σεμνά και επάξια της θείας τιμής και, όπως έζησε μέτοχος της θείας Προνοίας, έτσι και ετελεύτησεν».

Η «Αγία Δέσποινα», όπως την ονομάζει ο Γεώργιος Φραντζής, συνέδεσε την έννοια του μοναχικού της ονόματος (Υπομονή) με τον τρόπον αντιμετωπίσεως και των ευτυχών στιγμών και των απείρων δυσκολιών της όλης ζωής της. Υπομονή κατά βίον, πράξιν και μοναχικό όνομα. «Τη υπομονή αυτής εκτήσατο την ψυχήν αυτής».

Ο Θεός ευδόκησε να μην ζήσει τις τελευταίες τραγικές στιγμές της Αυτοκρατορίας. Την κάλεσε κοντά Του στις 13 Μαρτίου 1450 μ.Χ., έχοντας διανύσει 35 χρόνια ως Αυτοκρατόρισσα και 25 ως ταπεινή μοναχή.

Τιμάται η μνήμη της 13  Μαρτίου και 29 Μαΐου.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Πάσα πνοή, δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου. Δὲ οὗ πονηρῶν"

 Πάσα πνοή, δόξαζε Πνεῦμα Κυρίου.

Δὲ οὗ πονηρῶν πνευμάτων φροῦδα θράση.

 

«....Καὶ εἰς τὸ πνεῦμα τὸ ἅγιον, τὸ κύριον καὶ ζωοποιόν, τὸ ἐκ τοῦ πατρὸς ἐκπορευόμενον, τὸ σὺν πατρὶ καὶ υἱῷ συμπροσκυνούμενον καὶ συνδοξαζόμενον, τὸ λαλῆσαν διὰ τῶν προφητῶν....»

Η Αγία μας Εκκλησία την Δευτέρα μετά την Πεντηκοστή εορτάζει το Άγιο Πνεύμα, το τρίτο πρόσωπο της Αγίας Τριάδος. «Tο συμπροσκυνούμενον και συνδοξαζόμενον»  με τον Πατέρα και τον Υιόν, όπως ομολογούμε στο όγδοο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως («Πιστεύω»). Η παραπάνω φράση σημαίνει ότι είναι ίσο κατά την λατρεία και την τιμή, διότι έχει κι Εκείνο την θεία φύση όπως και τα άλλα δυο Πρόσωπα.

Το Άγιο Πνεύμα δεν έλαβε σάρκα, όπως ο Χριστός.  Κατά το τριαδικό ιδίωμα, εκπορεύεται «αϊδίως»( χωρίς αρχή και τέλος) από τον Πατέρα.

Η επίκληση και ο φωτισμός του Αγίου Πνεύματος είναι βασική προϋπόθεση για να ομολογήσουμε αυθεντικά ότι ο Χριστός είναι Κύριος και Θεός. «Κανένας δεν μπορεί να πει ότι ο Ιησούς είναι ο Κύριος, παρά μόνο με τη φώτιση του Αγίου Πνεύματος», έγραψε ο απόστολος Παύλος (Α' Κορ. 12,3).

Στην Παλαιά Διαθήκη έχουμε φανέρωση του Αγίου Πνεύματος, κατά την περιγραφή της πρώτης ημέρας δημιουργίας του κόσμου: «πνεῦμα Θεοῦ ἐπεφέρετο ἐπάνω τοῦ ὕδατος» (Γεν. 1,2).Δηλαδή την άμορφη μάζα που δημιούργησε ο Θεός Πατέρας δια του  Υιού Του το Άγιο Πνεύμα την ζωογόνησε για να προέλθουν τα είδη του φυτικού και ζωικού βασιλείου.

Στην Καινή Διαθήκη κατά τον Ευαγγελισμό πληροφορούμαστε ότι Πνεύμα Άγιο θα την επισκεφθεί την Παναγία (Λουκ. 1,35) και με την Χάρη Του Εκείνη  θα συλλάβει τον Ιησού. Η Εκκλησία μας για αυτό διδάσκει ότι η Ενανθρώπηση έγινε «ἐκ Πνεύματος Ἁγίου  καί Μαρίας  τῆς  Παρθένου» (3ο άρθρο του Συμβόλου της Πίστεως).

Το Άγιο Πνεύμα εμφανίστηκε πάνω από τον Ιησού, χωρίς να λάβει σάρκα, κατά την βάπτιση του Ιησού στον Ιορδάνη ποταμό με την μορφή περιστεράς. «καὶ εἶδε τὸ Πνεῦμα τοῦ Θεοῦ καταβαῖνον ὡσεὶ περιστερὰν καὶ ἐρχόμενον ἐπ᾿ αὐτόν» (Ματθ. 3,16).

Στο τέλος της επίγειας τριαντατρίχρονης ζωής Του ο Κύριος υπόσχεται ότι θα στείλει το Άγιο Πνεύμα για να τους αποκαλύψει τις θείες αλήθειες και να τους ενισχύσει ώστε να συνεχίσουν το σωτήριον έργο Του και τους λέγει ότι «συμφέρει σε σας να φύγω, γιατί τότε θα έρθει σε σας ο Παράκλητος» (Ιω. 16,7).Πράγματι, μετά από δέκα ημέρες από την Ανάληψή Του το Άγιο Πνεύμα με την μορφή πύρινων γλωσσών ήλθε και στάθηκε πάνω από το κεφάλι του κάθε μαθητή: «καὶ ὤφθησαν αὐτοῖς διαμεριζόμεναι γλῶσσαι ὡσεὶ πυρός, ἐκάθισέ τε ἐφ᾿ ἕνα ἕκαστον αὐτῶν» (Πραξ. 2,3). Την ημέρα αυτή, της Πεντηκοστής, πενήντα ημέρες μετά την Ανάσταση, ιδρύθηκε επί γης η Εκκλησία και πορεύεται και θα πορεύεται έως την συντέλεια των αιώνων.

ΤΑ ΧΑΡΙΣΜΑΤΑ ΤΟΥ ΑΓΙΟΥ ΠΝΕΥΜΑΤΟΣ

Όπως αναφέραμε το Άγιο Πνεύμα δεν σαρκώθηκε όπως ο Χριστός, αλλά από την Πεντηκοστή και εντεύθεν είναι διαρκώς παρόν μέσα από τις δωρεές τις οποίες παρέχει στον καθένα μας. Όπως χαρακτηριστικά ψάλλομε: «Ἁγίῳ Πνεύματι ἀναβλύζει τά τῆς Χάριτος ρεῖθρα, ἀρδεύοντα ἅπασαν τήν κτίσιν πρός ζωογονίαν» (Αναβαθμοί δ’ ήχου).

Το Άγιο Πνεύμα είναι «ζωής χορηγός» και « θησαυρός αγαθών». Ιεροποιεί τα σύμπαντα . Κατέχει κεντρική θέση εις την διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας Συγκροτεί την εκκλησία, την ζωογονεί, την οδηγεί στην αλήθεια και την αγιάζει. Στην παλαιά διαθήκη μίλησε με το στόμα των προφητών. Τους αγίους της Καινής Διαθήκης τους οδήγησε στην ορθή διατύπωση των αληθειών της πίστης και στη συνέχεια έγινε ο επιστάτης της σωστής ερμηνείας της από τους πατέρες Εκκλησίας και από τις Οικουμενικές Συνόδους. Έργο Του είναι να διατηρηθεί η αλήθεια στους κόλπους της Εκκλησίας. Δεν είναι τυχαίο ότι η απόφαση της Αποστολικής Συνόδου αρχίζει με τα λόγια: «αποφασίστηκε ως σωστό από το Άγιο Πνεύμα και από μας…» (Πρ. 15,28).

Όλα τα μυστήρια τελούνται με την επενέργεια του Αγίου Πνεύματος, δίνοντας τον μυστηριακό χαρακτήρα σε αυτά. Μέσω των μυστηρίων ενεργεί τον αγιασμό των μελών της, τους χαρίζει ποικίλα χαρίσματα, τους καθιστά ικανούς να πορεύονται στο δρόμο του Θεού.

Στη διοίκηση της Εκκλησίας αναδεικνύει ποιμένες και διδασκάλους, οι οποίοι παρά τα λάθη και τις ανθρώπινες αδυναμίες, με τον φωτισμό Του, βρίσκουν τα πρόσφορα μέσα για την καθοδήγηση των πιστών στην κατά Χριστόν ζωή και σωτηρία.

Αν δεν υπήρχε το Άγιον Πνεύμα η Εκκλησία θα ήταν ένα ίδρυμα ανθρώπων που θα αποτελούσε ανάμνηση του έργου του Χριστού.

ΤΟ ΑΓΙΟ ΠΝΕΥΜΑ ΣΤΗ ΖΩΗ ΤΩΝ ΧΡΙΣΤΙΑΝΩΝ

Για την πνευματική πορεία του πιστού βασική προϋπόθεση είναι η παρουσία του Αγίου Πνεύματος. Η  είσοδος του πιστού στην Εκκλησία γίνεται με το μυστήριο του Βαπτίσματος, το οποίο τελείται « εις το όνομα του Πατρός και του Υιού και του Αγίου Πνεύματος». Κατά το μυστήριο του Χρίσματος, το οποίο ακολουθεί το Βάπτισμα, το Άγιο Πνεύμα σφραγίζει τον Χριστιανό («σφραγίς δωρεάς Πνεύματος Αγίου» όπως χαρακτηριστικά λέγει ο ιερέας που τελεί το μυστήριο) και τον καθιστά «πνευματοφόρο» και του μεταδίδει τα χαρίσματά  Του.

Κατά την Θεία λειτουργία με την επίκληση του Αγίου Πνεύματος γίνεται η μεταβολή του άρτου και του οίνου σε Σώμα και Αίμα Χριστού.

Άπειρα είναι εκείνα τα οποία μπορεί να γράψει κανείς για το Άγιο Πνεύμα. Τόμοι ολόκληροι. Θα κλείσω το κείμενο με μια απλή αλήθεια:

Το Άγιο Πνεύμα δίνεται στον καθένα μας όχι σύμφωνα με την αξία των καλών έργων του, αλλά δωρεάν, σύμφωνα με το έλεος του Θεού, για τη σωτηρία του.

Ἀπολυτίκιον

Εὐλογητὸς εἶ Χριστὲ ὁ Θεὸς ἡμῶν, ὁ πανσόφους, τοὺς ἁλιεῖς ἀναδείξας, καταπέμψας αὐτοῖς τὸ Πνεῦμα τὸ Ἅγιον, καὶ δι' αὐτῶν, τὴν οἰκουμένην σαγηνεύσας· φιλάνθρωπε, δόξα σοι.

 

Κοντάκιον

Ὅτε καταβὰς τὰς γλώσσας συνέχεε, διεμέριζεν ἔθνη ὁ Ὕψιστος· ὅτε τοῦ πυρὸς τὰς γλώσσας διένειμεν, εἰς ἑνότητα πάντας ἐκάλεσε· καὶ συμφώνως δοξάζομεν, τὸ πανάγιον Πνεῦμα.

 

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Ομιλία του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου λίγο πριν από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης"

Ομιλία του Κωνσταντίνου ΙΑ' Παλαιολόγου λίγο πριν από την Άλωση της Κωνσταντινούπολης

Ὑμεῖς μέν, εὐγενέστατοι ἄρχοντες καὶ ἐκλαμπρότατοι δήμαρχοι καὶ στρατηγοὶ καὶ γενναιότατοι στρατιῶται καὶ πᾶς ὁ πιστὸς καὶ τίμιος λαός, καλῶς οἴδατε ὅτι ἔφθασεν ἡ ὥρα καὶ ὁ ἐχθρὸς τῆς πίστεως ἡμῶν βούλεται ἵνα μετὰ πάσης τέχνης καὶ μηχανῆς ἰσχυροτέρως στενοχωρήσῃ ἡμᾶς καὶ πόλεμον σφοδρὸν μετὰ συμπλοκῆς μεγάλης καὶ συρρήξεως ἐκ τῆς χέρσου καὶ θαλάσσης δώσῃ ἡμῖν μετὰ πάσης δυνάμεως, ἵνα, εἰ δυνατόν, ὡς ὄφις τὸν ἱὸν ἐκχύσῃ καὶ ὡς λέων ἀνήμερος καταπίῃ ἡμᾶς. Διὰ τοῦτο λέγω καὶ παρακαλῶ ὑμᾶς ἵνα στῆτε ἀνδρείως καὶ μετὰ γενναίας ψυχῆς, ὡς πάντοτε ἕως τοῦ νῦν ἐποιήσατε, κατὰ τῶν ἐχθρῶν τῆς πίστεως ἡμῶν. Παραδίδωμι δὲ ὑμῖν τὴν ἐκλαμπροτάτην καὶ περίφημον ταύτην πόλιν καὶ πατρίδα ἡμῶν καὶ βασιλεύουσαν τῶν πόλεων. Καλῶς οὖν οἴδατε, ἀδελφοί, ὅτι διὰ τέσσερα τινὰ ὀφείλεται κοινῶς ἐσμεν πάντες ἵνα προτιμήσωμεν ἀποθανεῖν μᾶλλον ἢ ζῆν, πρῶτον μὲν ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν καὶ εὐσεβείας, δεύτερον δὲ ὑπὲρ πατρίδος, τρίτον ὑπὲρ τοῦ βασιλέως ὡς Χριστοῦ Κυρίου, καὶ τέταρτον ὑπὲρ συγγενῶν καὶ φίλων. Λοιπόν, ἀδελφοί, ἐὰν χρεῶσται ἐσμεν ὑπὲρ ἑνὸς ἐκ τῶν τεσσάρων ἀγωνίζεσθαι ἕως θανάτου πολλῷ μᾶλλον ὑπὲρ πάντων ἡμεῖς, ὡς βλέπετε προφανῶς, καὶ ἐκ πάντων μέλλομεν ζημιωθῆναι.

Ἐὰν διὰ τὰ ἐμὰ πλημμελήματα παραχωρήσῃ ὁ Θεὸς τὴν νίκην τοῖς ἀσεβέσιν, ὑπὲρ τῆς πίστεως ἡμῶν τῆς ἁγίας, ἣν Χριστὸς ἐν τῷ οἰκείῳ αἵματι ἡμῖν ἐδωρήσατο, κινδυνεύομεν, ὃ ἐστι κεφάλαιον πάντων. Καὶ ἐὰν τὸν κόσμον ὄλον κερδίσῃ τις καὶ τὴν ψυχὴν ζημιωθῇ, τί τὸ ὄφελος; Δεύτερον πατρίδα περίφημον τοιούτως ὑστερούμεθα καὶ τὴν ἐλευθερίαν ἡμῶν. Τρίτον βασιλείαν τήν ποτε μὲν περιφανῆ, νῦν δὲ τεταπεινωμένην καὶ ἐξουθενωμένην ἀπωλέσαμεν, καὶ ὑπὸ τοῦ τυράννου καὶ ἀσεβοῦς ἄρχεται. Τέταρτον δὲ καὶ φιλτάτων τέκνων καὶ συμβίων καὶ συγγενῶν ὑστερούμεθα. Αὐτὸς δὲ ὁ ἀλιτήριος ὁ ἀμηρᾶς πεντήκοντα καὶ ἑπτὰ ἡμέρας ἄγει σήμερον ἀφ᾿ οὗ ἡμᾶς ἐλθὼν ἀπέκλεισεν καὶ μετὰ πάσης μηχανῆς καὶ ἰσχύος καθ᾿ ἡμέραν τὲ καὶ νύκτα οὐκ ἐπαύσατο πολιορκὼν ἡμᾶς καὶ χάριτι τοῦ παντεπόπτου Χριστοῦ Κυρίου ἡμῶν ἐκ τῶν τειχῶν μετὰ αἰσχύνης ἄχρι τοῦ νῦν πολλάκις κακῶς ἀπεπέμφθη. Τὰ νῦν δὲ πάλιν, ἀδελφοί, μὴ δειλιάσητε, ἐὰν καὶ τοῖχος μακρόθεν ὀλίγον ἐκ τῶν κρότων καὶ τῶν πτωμάτων τῶν ἑλεπόλεων ἔπεσε, διότι, ὡς ὑμεῖς θεωρεῖτε, κατὰ τὸ δυνατὸν ἐδιορθώσαμεν πάλιν αὐτό. Ἡμεῖς πάσαν τὴν ἐλπίδα εἰς τὴν ἄμαχον δόξαν τοῦ Θεοῦ ἀνεθέμεθα, οὗτοι ἐν ἅρμασι καὶ οὗτοι ἐν ἵπποις καὶ δυνάμει καὶ πλήθει, ἡμεῖς δὲ ἐν ὀνόματι Κυρίου τοῦ Θεοῦ καὶ Σωτῆρος ἡμῶν πεποίθαμεν, δεύτερον δὲ καὶ ἐν ταῖς ἡμετέραις χερσὶ καὶ ῥωμαλαιότητι, ἣν ἐδωρήσατο ἡμῖν ἡ θεία δύναμις. Γνωρίζω δὲ ὅτι αὕτη ἡ μυριαρίθμητος ἀγέλη τῶν ἀσεβῶν, καθῶς ἡ αὐτῶν συνήθεια, ἐλεύσονται καθ᾿ ἡμῶν μετὰ βαναύσου καὶ ἐπηρμένης ὀφρύος καὶ θάρσους πολλοῦ καὶ βίας, ἵνα διὰ τὴν ὀλιγότητα ἡμῶν θλίψωσι καὶ ἐκ τοῦ κόπου στενοχωρήσωσι, καὶ μετὰ φωνῶν μεγάλων καὶ ἀλαλαγμῶν ἀναριθμήτων, ἵνα ἡμᾶς φοβήσωσι. Τὰς τοιαύτας αὐτῶν φλυαρίας καλῶς οἴδατε, καὶ οὐ χρὴ λέγειν περὶ τούτων. Καὶ ὥρα ὀλίγοι τοιαῦτα ποιήσωσι, καὶ ἀναριθμήτους πέτρας καὶ ἕτερα βέλη καὶ ἐλεβολίσκους, ὡσεὶ ἄμμον θαλασσῶν ἄνωθεν ἡμῶν πτήσουσι, δι᾿ ὧν, ἐλπίζω γάρ, οὐ βλάψωσι, διότι ὑμᾶς θεωρῶ καὶ λίαν ἀγάλλομαι καὶ τοιαύταις ἐλπίσι τὸν λογισμὸν τρέφομαι, ὅτι εἰ καὶ ὀλίγοι πάνυ ἐσμέν, ἀλλὰ πάντες ἐπιδέξιοι καὶ ἐπιτήδειοι ῥωμαλέοι τὲ καὶ ἰσχυροὶ καὶ μεγαλήτορες καὶ καλῶς προπαρασκευασμένοι ὑπάρχετε. Ταῖς ἀσπίσιν ὑμῶν καλῶς τὴν κεφαλὴν σκέπεσθε ἐπὶ τῇ συμπλοκῇ καὶ συρρήξει. Ἡ δεξιὰ ὑμῶν ἣ τὴν ρομφαίαν ἔχουσα μακρὰν ἔστω πάντοτε. Αἱ περικεφαλαῖαι ὑμῶν καὶ οἱ θώρακες καὶ οἱ σιδηροὶ ἱματισμοὶ λίαν εἰσὶν ἱκανοὶ ἅμα καὶ τοῖς λοιποῖς ὅπλοις, καὶ ἐν τῇ συμπλοκῇ ἔσονται πάνυ ὠφέλιμα, ἃ οἱ ἐναντίοι οὐ χρῶνται, ἀλλ᾿ οὔτε κέκτηνται.

Καὶ ὑμεῖς ἔσωθεν τῶν τειχῶν ὑπάρχετε σκεπόμενοι, οἱ δὲ ἀσκεπεῖς μετὰ κόπου ἔρχονται. Διό, ὢ συστρατιῶται γίγνεσθε ἕτοιμοι καὶ στερεοὶ καὶ μεγαλόψυχοι διὰ τοὺς οἰκτιρμοὺς τοῦ Θεοῦ. Μιμηθῆτε τούς ποτε τῶν Καρχηδονίων ὀλίγους ἐλέφαντας, πῶς τοσούτον πλῆθος ἵππων Ῥωμαίων τῇ φωνῇ καὶ θέα ἐδίωξαν, καὶ ἐὰν ζῷον ἄλογον ἐδίωξε πόσον μᾶλλον ἡμεῖς ἡ τῶν ζῴων καὶ ἀλόγων ὑπάρχοντες κύριοι, καὶ οἱ καθ᾿ ἡμῶν ἐρχόμενοι ἵνα παράταξιν μεθ᾿ ἡμῶν ποιήσωσιν ὡς ζῶα ἄλογα καὶ χείρονές εἰσιν. Οἱ πέλται ὑμῶν καὶ ῥομφαῖοι καὶ τὰ τόξα καὶ ἀκόντια πρὸς αὐτοὺς πεμπέτωσαν παρ᾿ ἡμῶν. Καὶ οὕτως λογίσθητε ὡς ἐπὶ ἀγρίων χοίρων καὶ πληθὺν κυνήγιον, ἵνα γνώσωσιν οἱ ἀσεβεῖς ὅτι οὐ μετὰ ἀλόγων ζῴων ὡς αὐτοί, παράταξιν ἔχουσιν, ἀλλὰ μετὰ κυρίων καὶ αὐθεντῶν αὐτῶν καὶ ἀπογόνων Ἑλλήνων καὶ Ῥωμαίων. Οἴδατε καλῶς ὅτι ὁ δυσσεβὴς αὐτὸς ὁ ἀμηρᾶς καὶ ἐχθρὸς τῆς ἁγίας ἠμῶν πίστεως χωρὶς εὔλογον αἰτίας τινὸς τὴν ἀγάπην ἣν εἴχομεν ἔλυσεν, καὶ τοὺς ὅρκους αὐτοῦ τοὺς πολλοὺς ἠθέτησεν ἀντ᾿ οὐδενὸς λογιζόμενος καὶ ἐλθῶν αἰφνιδίως φρούριον ἐποίησεν ἐπὶ τὸ στενὸν τοῦ Ἀσωμάτου, ἵνα καθ᾿ ἑκάστην ἡμέραν δύνηται βλάπτειν ἡμᾶς. Τοὺς ἀγροὺς ἡμῶν καὶ κήπους καὶ παραδείσους καὶ οἴκους πυριαλώτους ἐποίησε, τοὺς ἀδελφοὺς ἡμῶν τοὺς Χριστιανοὺς ὅσους εὗρεν, ἐθανάτωσε καὶ ἠχμαλώτευσε, τὴν φιλίαν ἡμῶν ἔλυσεν. Τοὺς δὲ τοῦ Γαλατά, ἐφιλίωσε, καὶ αὐτοὶ χαίρονται, μὴ εἰδότες καὶ αὐτοὶ οἱ ταλαίπωροι τὸν τοῦ γεωργοῦ παιδὸς μύθον, τοῦ ἐψήνοντος τοὺς κοχλίας καὶ εἰπόντος. Ὢ ἀνόητα ζῶα, καὶ τὰ ἑξῆς.

Ἐλθὼν οὖν ἀδελφοί, ἡμᾶς ἀπέκλεισε, καὶ καθ᾿ ἑκάστην τὸ ἀχανὲς αὐτοῦ στόμα χάσκων, πῶς εὓρη καιρὸν ἐπιτήδειον ἵνα καταπίῃ ἡμᾶς καὶ τὴν πόλιν ταύτην, ἣν ἀνήγειρεν ὁ τρισμακάριστος ἐκεῖνος καὶ τῇ πανάγνῳ δεσποίνῃ ἡμῶν θεοτόκῳ καὶ ἀειπαρθένω Μαρία ἀφιέρωσεν καὶ ἐχαρίσατο τοῦ κυρίαν εἶναι καὶ βοηθὸν καὶ σκέπην τῇ ἡμετέρᾳ πατρίδι καὶ καταφύγιον τῶν Χριστιανῶν, ἐλπίδα καὶ χαρὰν πάντων τῶν Ἑλλήνων τὸ καύχημα πάσι τοῖς ὦσιν ὑπὸ τὴν τοῦ ἡλίου ἀνατολήν. Καὶ οὗτος ὁ ἀσεβέστατος τήν ποτε περιφανῆ καὶ ὀμφακλίζουσαν ὡς ῥόδον τοῦ ἀγροῦ βούλεται ποιῆσαι ὑπ᾿ αὐτόν. Ἣ ἐδούλωσε σχεδόν, δύναμαι εἰπεῖν, πάσαν τὴν ὑφ᾿ ἥλιον καὶ ὑπέταξεν ὑπὸ τοὺς πόδας αὐτῆς Πόντον καὶ Ἀρμενίαν, Περσίαν καὶ Παμφλαγονίαν, Ἀμαζόνας καὶ Καππαδοκίαν, Γαλατίαν καὶ Μηδίαν Κολχοὺς καὶ Ἴβηρας, Βοσποριανοὺς καὶ Ἀλβάνους Συρίαν καὶ Κιλικίαν καὶ Μεσοποταμίαν, Φοινίκην, Βακτριανοὺς καὶ Σκύθας, Μακεδονίαν καὶ Θετταλίαν, Ἑλλάδα, Βοιωτία, Λοκροὺς καὶ Αἰτωλούς, Ἀκαρνανίαν, Ἀχαΐαν καὶ Πελοπόννησον, Ἤπειρον καὶ τὸ Ἰλλυρικὸν Λύχνιτας κατὰ τὸ Ἀνδριατικόν, Ἰταλίαν, Τουσκίνους, Κέλτους καὶ Κελτογαλάτας, Ἰβηρίαν τὲ καὶ ἕως τῶν Γαδείρων, Λιβύαν καὶ Μαυρητανίαν καὶ Μαυρουσίαν, Αἰθιοπίαν, Βελέδας, Σκούδην, Νουμιδίαν καὶ Ἀφρικὴν καὶ Αἴγυπτον αὐτὸς τὰ νῦν βούλεται δουλῶσαι καὶ τὴν κυριεύουσαν τῶν πόλεων, ζυγῶ ὑποβαλεῖν καὶ δουλεία καὶ τὰς ἁγίας ἐκκλησίας ἡμῶν, ἔνθα ἐπροσκυνεῖτο ἡ Ἁγία Τριὰς καὶ ἐδοξολογεῖτο τὸ πανάγιον, καὶ ὅπου οἱ ἄγγελοι ἠκούοντο ὑμνεῖν τὸ θεῖον καὶ τὴν ἔνσαρκον τοῦ Θεοῦ Λόγου οἰκονομίαν, βούλεται ποιῆσαι προσκύνημα τῆς αὐτοῦ βλασφημίας καὶ τοῦ φληναφοῦ ψευδοπροφήτου Μωάμεθ, καὶ κατοικητήριον ἀλόγων καὶ καμήλων. Λοιπὸν ἀδελφοὶ καὶ συστρατιῶται, κατὰ νοῦν ἐνθυμηθῆτε ἵνα τὸ μνημόσυνον ὑμῶν καὶ ἡ μνήμη καὶ ἡ φήμη καὶ ἡ ἐλευθερία αἰωνίως γενήσηται.

Έκρινα σκόπιμο να υπενθυμίσω στους απανταχού της γης πατριώτες συνέλληνες, και όχι μόνο, την ομιλία του Αὐτοκράτορα Κωνσταντίνου ΙΑ’ Παλαιολόγου πριν τὴν ἅλωση τῆς Κωνσταντινουπόλεως, μετά από 568 χρόνια που εκφωνήθηκε, για να πάρουμε όλοι μας τα κατάλληλα μηνύματα πατριωτισμού και ορθοδόξου πίστεως. Πονηροί και ύποπτοι οι καιροί. Πολλά φαίνεται ότι κυοφορούνται στον κόσμο. Θα έχουν σχέση με την πατρίδα μας;; Εύλογο ερώτημα. Η μικρή σε έκταση (γεωγραφικά) Ελλάδα κατέχει σημαντική γεωπολιτική θέση. Οι προφητείες, οι μύθοι και οι παραδόσεις μιλούν για πολλά και φοβερά επερχόμενα γεγονότα. Είναι βέβαιο ότι οι προφητείες θα επαληθευτούν, θα γίνουν πραγματικότητα.

Πότε;;. Ο Θεός μόνο γνωρίζει.

Εμείς ας είμαστε έτοιμοι...

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Πηγή: Ἀπὸ τὸ Χρονικὸν τοῦ Μεγάλου Λογοθέτη Γεωργίου Σφραντζῆ ἢ Φραντζῆ

Ἐκδοθὲν ἐν Κερκύρᾳ ἐν ἔτει 1477

Carpe " Διαφυγή..."

 

Αντίξοες οι συνθήκες επιβίωσης,
οι αυθαιρεσίες οδήγησαν στην πτώση .
Αντιστρέφοντας τις λέξεις
κάναμε την καρδιά δειλή,
έτσι φτιάξαμε τις μέρες χωρίς έρωτα .
Στην ακουαρέλα του τοίχου
σταγόνες αίματος
διαβρώνουν το χρώμα .
Οι παλιές εκδοχές του πάθους
αιωρούνται μερόνυχτα .
Διέπραξα το αμάρτημα να λατρέψω
δυο μάτια πελώρια
και έναν ώμο γυμνό .
Αφήνοντας τις συστολές
αναπλάθω τις λέξεις,
αγγίζω το θρόμβο της ύπαρξης.
Πλέκω μικρά αγριολούλουδα
στα ξέπλεκα μαλλιά,
ένα βίωμα, διαφυγή,
από την αδράνεια της έλλειψης .

Carpe

ΣΙΔΗΡΟΠΟΥΛΟΣ ΙΩΑΝΝΗΣ - ΠΟΙΗΜΑ

 

I Loved Your Mortal Beauty. Poem.

Oh Beloved

In the Shadows

of Love my Hope is shipwrecked

Oh my Love

to the cave far away I will take you

and to love's exotic destinations

tonight, well-dressed,

I will see your mortal beauty and I will love you.

Ο Ιωάννης Σιδηρόπουλος, γεννημένος στη Βέροια στις 28 Νοεμβρίου 1991, .Το 2024, το διήγημά του διακρίθηκε στον συλλογικό τόμο «Φωτεινές Δροσοσταλίδες» των εκδόσεων «Ηλιαχτίδα», κερδίζοντας μια Τιμητική Διάκριση. Το αγγλόφωνο ποίημά του «LOVE» Το 2025 κατάφερε να ξεχωρίσει στο Μαρόκο, υπό την επιμέλεια του εκδότη Mohamed Ellaghafi, και εντάχθηκε στην διεθνή ποιητική ανθολογία της Ένωσης Μαροκινών Δημιουργικών Συγγραφέων με τίτλο lOVE «A Global Poetic Anthology – University of Moroccan Creators». Το 2025 Έλαβε Τιμητική Διάκριση στην Πρωτοβάθμια φροντίδα υγείας του πανεπιστήμιου Θεσσαλίας με θέμα Γράφοντας για προσωπικότητες που μας εμπνέουν .Το 2026 Ελαβε Τιμητική διάκριση στις εκδόσεις Ηλιαχτίδα για τον συλλογικό τόμο Ποίησης Ποιητικοί  Ψίθυροι Καρδιάς. Επίσης  έλαβε Δίπλωμα ΔΙΑΚΡΙΣΗΣ ΣΤΗ Γαλλία στο LA FENETRE DE PARIS – WATER .

Urdu poetry by Aleem Qasim

 غزل

وقت بندش ہے بشر آزاد ہے 

سِیپ کے اندر گُہر آزاد ہے

کھینچ لایا ہوں گھڑی کے ظرف سے

اب مِری شام و سحر آزاد ہے

آپ کیا سمجھے کسی نے کیا کہا 

بات کوئی ہے اثر آزاد ہے

مَیں نے پگڑی کی بجائے شان سے 

سر اُٹھایا ہے کہ سر آزاد ہے

شاعری الہام کی صورت نہیں 

دیکھ قاسم ؔ یہ ہنر آزاد ہے

علیم قاسم ؔ

Στέλλα Πετρίδου "Ο Ωρίωνας, ο Μάξιμος και οι φανταστικοί τους φίλοι" Παραμύθι , Νέα κυκλοφορία

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Ο Ωρίωνας, ο Μάξιμος και οι φανταστικοί τους φίλοι,

Στέλλα Πετρίδου

Σελίδες: 40

Κατηγορία: Παραμύθι

ISBN: 978-960-607-792-0

Εκδόσεις: Συμπαντικές Διαδρομές

Κυκλοφόρησε το νέο βιβλίο της Στέλλας Πετρίδου για μικρά παιδιά!

Η ιστορία του παραμυθιού:

Ο μικρός Ωρίωνας νιώθει απέραντη μοναξιά, όταν με τους γονείς του αφήνει μια για πάντα το δάσος και μετακομίζει στο κοντινότερο χωριουδάκι. Ο Φουντωτός γίνεται ο νέος φανταστικός του φίλος, ενώ τα παιδιά του σχολείου, και κυρίως ο Μάξιμος, τον κοροϊδεύουν και τον φωνάζουν ‘περίεργο’.

Τι θα γίνει, όμως, όταν ο καιρός αγριέψει απότομα και ο Μάξιμος κινδυνέψει;

Ποιος είναι ο νέος φανταστικός του φίλος που θα τον αλλάξει για πάντα;

Μια τρυφερή ιστορία παραμυθιού για τη δύναμη της συγχώρεσης και τη σημαντικότητα της φιλίας στη ζωή του ανθρώπου.

Βιογραφικό:

Η Στέλλα Πετρίδου κατάγεται από τον Σκουτάρο της Λέσβου. Είναι απόφοιτος της σχολής Φ.Π.Ψ. του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων και της σχολής Δ.Υ.Λ.Σ. Σήμερα είναι εν ενεργεία Αξιωματικός του Λ.Σ. και μητέρα τριών παιδιών.

Στον ελεύθερό της χρόνο ασχολείται με την ποίηση, την πεζογραφία, τη στιχουργική και τη σύνθεση. Για το συγγραφικό και μουσικό της έργο έχει πολλές φορές βραβευθεί και διακριθεί σε πανελλήνιους και παγκόσμιους λογοτεχνικούς και καλλιτεχνικούς διαγωνισμούς.

Μέχρι σήμερα έχει εκδώσει δεκατρείς ποιητικές συλλογές, τρία παραμύθια και δύο μυθιστορήματα. Επίσης, έχει κυκλοφορήσει πέντε προσωπικά μουσικά άλμπουμ και τρία cd singles.

Είναι ιδρυτικό μέλος και Πρόεδρος της Ένωσης Λογοτεχνών Αιγαίου, ανθολόγος και επιμελήτρια των συλλογικών έργων αυτής, δημιουργός και αρχισυντάκτρια του ηλεκτρονικού βιβλιοφιλικού περιοδικού «Texnes OnLine» (texnesonline.gr) και κριτικός λογοτεχνίας. Παράλληλα διατηρεί και το προσωπικό της ιστολόγιο «Λυρίδες» (lyrides.blogspot.com).

Γιώργος Αλεξανδρής "ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ"

 

ΣΤΗΝ ΑΚΡΟΠΟΤΑΜΙΑ


Άγουρη κι ατίθαση η νιόφερτη άνοιξη,
γλιστρούσε τη βιασύνη της στην ακροποταμιά,
έριχνε τα μαλλιά της ξέπλεκα στ’ ανυπόταχτα νερά
και το φεγγάρι νιο κι αδέσποτο να σκύβει και να βουτά,
μαντίλι κόκκινο στη νύχτα, να βάφει και να κεντά.

Θράσευαν γύρω οι καημοί σε χολωμένα νιάτα,
μάτωναν στήθια οι στεναγμοί και κουρασμένα μάτια,
κρυφά να συναλλάσσεται η αρετή με την αμαρτία
και να ζυγιάζεται αδέκαστη η ζωή,
μια στην επιστροφή και μια στην προσδοκία.

Έσφιξαν τα χέρια τους και ψηλάφισαν τη γη,
κύκλωσαν ένα κομμάτι ανοιχτό ουρανό
και με το σουραύλι της σιωπής και το φλασκί του πόθου,
ξημέρωναν τη ζωή ανατολή ‚πλημμύρα και σημάδι,
σαν τ’ όνειρο που ξέφευγε απ’ το βαθύ σκοτάδι.

Αφήναν στην άκρη τις καρδιές κι οι λογισμοί στην κοίτη.
Γύμνωναν τα λόγια τους και με το φως τα ντύναν,
να ’ναι οι μύθοι πιο ζεστοί και οι θεοί πιο ξένοι
στη σύναξη των αισθήσεων ταπεινά να ομολογήσουν
πως είναι αλήθεια ο έρωτας και λευτεριά ο χρόνος.

Γιώργος Αλεξανδρής

A collaboration poem of two Worlds - Shukla Rebeiro from India & ©️ Shahid Abbas Pakistan

The Moon has no Visa - Shukla Rebeiro 


I stand on the Indian side of the border,
Where barbed wires stretch like unfinished stories.
They taught us to fear the land beyond the gates,
Yet your words arrived softer than peace itself.
Between India and Pakistan lie fences, soldiers, and history,
But also the same rain, the same poetry, the same aching moon.
Sometimes I wonder — if borders disappeared for a day,
Would our hearts finally speak without fear?
From India, I send you verses wrapped in tricolour skies,
Hoping they reach you beyond the guarded lines.
The border may divide our countries into two names,
But it cannot divide the language of longing.
Every evening, as the flags lower on both sides,
I imagine silence standing between us instead of war.
Perhaps somewhere beyond the noise of history,
Two souls are still allowed to meet.
I belong to India, to crowded streets and monsoon songs,
To temples, tea stalls, and memories stitched in saffron light.
And still, across the border called Pakistan,
There exists a voice my heart recognizes.
Strange, isn’t it?
How maps can separate nations,
Yet one simple conversation
Can make the distance feel so small.


Shukla Rebeiro from India


*******

Across the Unwritten Horizon - Shahid Abbas 


I stand again
on the edge of an unseen silence
where the map forgets to breathe.
I keep looking
as if somewhere across the line
a gaze is looking back at me.
We were never asked
if we wished to be divided.
Nor were we asked
how to stay whole after breaking.
The body learned distance,
but something inside refused it.
Thoughts still travel without permission.
Words still cross borders unseen.
Sometimes even tears
forget how to fall.
Partition was never a single grief.
It multiplied itself
inside wind, inside dust, inside memory.
The earth was separated
but never truly separated.
Rivers still remember continuity.
Skies still ignore ownership.
Birds still refuse passports.
So I ask again
are borders in land
or in the mind
or in the tired heart
that learned to accept them?
When longing rises
the ground feels heavy with sadness.
And eyes, quietly,
throw dust back at the sky
as if to reach what is lost.
Above everything human made,
heaven still holds no division.
There, even distances
lean into each other like old friends.
We were not born enemies.
We learned it later.
There is no language in nature
that denies recognition.
No gaze that refuses another gaze.
What happened to us
between belonging and separation?
We were once together.
We can still exist together.
And perhaps, in some unnamed future,
we will again.
Religions speak of unity
in many voices.
Yet unity itself
was never a voice
it was always a state of being.
We did not choose arrival.
We will not choose departure.
This brief moment between them
is all we are given.
And still
we live it as fracture
instead of connection.
Maybe memory will remain
when everything else fails.
Maybe words will survive
what bodies could not hold.
And maybe one day
we will stop asking
where the line was drawn
and start asking
why we ever believed
it belonged to us.


©️ Shahid Abbas Pakistan