ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ"ΟΥΝΕΣΚΟ: Η ελληνική Γλώσσα για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα."

 

ΟΥΝΕΣΚΟ: Η ελληνική Γλώσσα

για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα.

Η διεθνής κοινότητα έκανε ένα πολύτιμο δώρο εις την Ελλάδα. Η διεθνής οργάνωση ΟΥΝΕΣΚΟ για τον πολιτισμό, για την ειρήνη κ.λπ. με ομόφωνη απόφαση  του Εκτελεστικού Συμβουλίου  της  έκανε το δώρο- πρόκληση σε μας τους Έλληνες. Μας έκαναν υπερήφανους, αλλά συγχρόνως, μας έφεραν σε δύσκολη θέση μας επιφόρτισαν με ευθύνες.

Συγκεκριμένα την 14^η Απριλίου 2025 το Εκτελεστικό Συμβούλιο    του διεθνούς οργανισμού αποφάσισε να καθιερώσει την 9^η Φεβρουαρίου κάθε έτους ως η παγκόσμια ημέρα της Ελληνικής Γλώσσας. Μέχρι τώρα αυτό ήταν με απόφαση της πατρίδας μας. Τώρα η εορτή θα γίνεται με την σφραγίδα της ΟΥΝΕΣΚΟ και σε όλο τον πλανήτη.

Ας αφήσουμε να μιλήσει ο ίδιος ο Οργανισμός για τους λόγους για τους οποίους έλαβε αυτή την απόφαση. Αναφέρει, λοιπόν:  «Η γλώσσα είναι φορέας πολιτισμού, κιβωτός αξιών, εννοιών, ταυτότητας, όργανο έκφρασης και δημιουργίας, και γέφυρα επικοινωνίας, κατανόησης και συνεννόησης». Μεταξύ των χιλιάδων γλωσσών του κόσμου η Ελληνική Γλώσσα συνδυάζει τέσσερα ιδιαιτέρως σημαντικά χαρακτηριστικά.

Πρώτον, «την αδιάσπαστη συνέχεια 40 αιώνων προφορικής παράδοσης και 35 αιώνων γραπτής παράδοσης, εάν λάβουμε υπόψη τη γραμμική γραφή Β’, ή τουλάχιστον 28 αιώνες γραπτής παράδοσης, εάν περιοριστούμε στην αλφαβητική γραφή, γεγονός που καθιστά τα ελληνικά την πιο μακροχρόνια, αδιάκοπα ομιλούμενη και γραφόμενη γλώσσα στην Ευρώπη». Υπενθυμίζει εν προκειμένω ότι, όπως είπε ο ποιητής Γεώργιος Σεφέρης κατά τη διάρκεια της ομιλίας του στην απονομή του Νόμπελ Λογοτεχνίας το 1963, «η ελληνική γλώσσα δεν έπαψε ποτέ να ομιλείται. Υπέστη τις αλλαγές που υφίστανται όλοι οι ζωντανοί οργανισμοί, αλλά ποτέ δεν υπήρξε κενό».

Δεύτερον, αναφέρει τη «μοναδική καλλιέργεια ως γλώσσα (λεξιλόγιο, γραμματική και σύνταξη), λόγω της χρήσης της από απαράμιλλες ιστορικές προσωπικότητες της λογοτεχνίας, της ποίησης, του θεάτρου, της φιλοσοφίας, της πολιτικής και της επιστήμης, όπως ο Όμηρος, ο Πλάτων, ο Αριστοτέλης, ο Αισχύλος, ο Θουκυδίδης, ο Ιπποκράτης, ο Αρχιμήδης και οι Πατέρες της Εκκλησίας».

Τρίτον, την «ευρεία παρουσία σε πολλές γλώσσες, καθώς, διαχρονικά, η ελληνική έχει αποτελέσει μία από τις σημαντικότερες γλώσσες ως προς την επίδρασή της σε όλες τις άλλες ευρωπαϊκές γλώσσες και, δι’ αυτών, ευρύτερα στον κόσμο των γλωσσών».  Επιπλέον, η ιδιαίτερη σημασία της ελληνικής γλώσσας επιβεβαιώνεται σαφώς από το γεγονός ότι διδάσκεται διεθνώς τόσο στην αρχαία της μορφή, σε έδρες κλασσικών σπουδών ανά τον κόσμο, όσο και στη μεσαιωνική (Βυζαντινή) και στη σύγχρονη μορφή της, σε έδρες Μεσαιωνικής και Νέας Ελληνικής Γλώσσας παγκοσμίως.

Τέταρτον, σημειώνεται ότι «η ελληνική γλώσσα ήταν και παραμένει μέχρι και σήμερα ανεξάντλητη πηγή της διεθνούς επιστημονικής ορολογίας, ιδιαίτερα στην Ιατρική, καθώς και στα Μαθηματικά, στη Φυσική, στη Χημεία, στη Μηχανική, στην Αστρονομία, στην Κβαντομηχανική, στις κοινωνικές και τις ανθρωπιστικές επιστήμες».

Στην απόφαση μνημονεύεται πως «η ανακάλυψη του αλφαβήτου πριν από 2.800 χρόνια αντιπροσωπεύει μια πραγματική πολιτιστική επανάσταση, που επηρέασε καθοριστικά τον ρου του ανθρώπινου πολιτισμού και της Ιστορίας»,

Στην απόφαση  υπογραμμίζεται πως στη «μετακλασική ελληνιστική περίοδο, η ελληνική υπήρξε για έξι ολόκληρους αιώνες η πρώτη διεθνής γλώσσα, γλώσσα συναλλαγών πολλών λαών (lingua franca) και, συγχρόνως γλώσσα πολιτισμική (kultursprache)». Αιτιολογώντας την απόφαση, αναφέρεται, μεταξύ άλλων, κι «ο ηλεκτρονικός Θησαυρός της Ελληνικής Γλώσσας (Thesaurus Linguae Graecae – TLG), ο οποίος περιλαμβάνει κείμενα γραμμένα στην ελληνική γλώσσα από τον Όμηρο έως τους ιστορικούς του 15ου αιώνα, αριθμεί 12.000 ελληνικά κείμενα τεσσάρων χιλιάδων συγγραφέων, που περιλαμβάνουν 105.000.000 λέξεις (σε όλους τους τύπους λέξεων που εμφανίζονται στα κείμενα)».

Τονίζεται εις την απόφαση «ως γλωσσική κοιτίδα των βασικών εννοιών του πολιτισμού, της επιστήμης και της φιλοσοφίας, η ελληνική γλώσσα κατέχει, με ιστορικά και αντικειμενικά κριτήρια, ξεχωριστή θέση μεταξύ των γλωσσών του κόσμου».

Σημειώνει, επίσης, ότι «η συνειδητοποίηση της φωνολογικής δομής της ελληνικής γλώσσας οδήγησε τους Έλληνες του 8ου αιώνα π.Χ. στην καινοτόμο αξιοποίηση του συμφωνικού αλφαβήτου των Φοινίκων με την επινόηση του αλφαβήτου, επιτυγχάνοντας έτσι τη δημιουργία ενός νέου φωνηεντικού αλφαβήτου μέσω της μετάβασης από ένα σύστημα γραφής βασισμένο σε συμφωνικά γράμματα σε ένα σύστημα στο οποίο κάθε ήχος, κάθε φώνημα εκπροσωπείται από ένα γράμμα».

 «Η ελληνική έλαμψε την περίοδο της βασιλείας του Μεγάλου Αλεξάνδρου, τη δέχτηκε και την αγκάλιασε ο Ρωμαϊκός Πολιτισμός, ο οποίος υιοθέτησε την ελληνική γραφή με τη μορφή του λατινικού αλφαβήτου, της έδωσε παγκόσμια διάσταση η γλώσσα των Ευαγγελίων, την ανακάλυψε και την ανέδειξε η Αναγέννηση και την αξιοποίησε στο έπακρον ο Διαφωτισμός», σημειώνει το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO, αιτιολογώντας την απόφασή του.

Το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO τονίζει, επιπλέον, πως ιστορικά η ελληνική γλώσσα κατέχει καίρια θέση στη διανόηση, στη γλωσσική έκφραση και διατύπωση θεμελιωδών εννοιών και λέξεων της ευρωπαϊκής και της ευρύτερης διανόησης, οι οποίες δηλώνονται, προσλαμβάνονται ή ανάγονται σε λέξεις-έννοιες της ελληνικής γλώσσας.

Με βάση τα ανωτέρω, το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO αποφάσισε ότι η 9^η Φεβρουαρίου προτείνεται ως «Παγκόσμια Ημέρα Ελληνικής Γλώσσας», λαμβάνοντας, επίσης, υπόψη του ότι αυτήν την ημερομηνία, το 1857, έφυγε από τη ζωή ο εθνικός ποιητής της Ελλάδας, Διονύσιος Σολωμός.

Υπενθυμίζεται, πως η UNESCO ήδη έχει αναγνωρίσει διάφορα στοιχεία που συνδέονται με την ελληνική γλώσσα. Δύο στοιχεία καταγεγραμμένης πολιτιστικής κληρονομιάς, «Τα μολύβδινα χρηστήρια ελάσματα του Μαντείου της Δωδώνης» και τον «Πάπυρο του Δερβενίου: το αρχαιότερο βιβλίο της Ευρώπης», τα οποία έχουν καταχωρηθεί στο Διεθνές Μητρώο Μνήμης του Κόσμου (Memory of the World) το 2023 και το 2015, αντίστοιχα. Επίσης, δύο επιπλέον στοιχεία της άυλης πολιτιστικής κληρονομιάς: Το «Πολυφωνικό Καραβάνι», το οποίο μελετά, διασώζει και προάγει το πολυφωνικό τραγούδι της Ηπείρου, συμπεριληφθέν το 2020 στο Μητρώο Καλών Πρακτικών Διασώσεως και τον «Βυζαντινό Ψαλμό», που ενεγράφη το 2019 στον Αντιπροσωπευτικό Κατάλογο της Άυλης Πολιτιστικής Κληρονομιάς της Ανθρωπότητας.

Αυτά αναφέρει, μεταξύ άλλων το Εκτελεστικό Συμβούλιο της UNESCO και αποτελούν ύμνο για την γλώσσα μας και για το έθνος μας. Δίνει απάντηση στους ισχυρισμούς κάποιων προοδευτικών πως δεν υπάρχει συνέχεια της ελληνικής ταυτότητας. Η Ελλάδα, ως έθνος, έχει συνεχή και αδιάλειπτη παρουσία χιλιάδων χρόνων.

Τον πολύτιμο θησαυρό της γλώσσας μας είναι ανάγκη να διαφυλαχτεί ως κόρη οφθαλμού. Δεν έχει ανάγκη εισαγωγής ξενικών λέξεων και προτάσεων. Την αφήνουμε να εξελιχθεί φυσιολογικά και όχι με νόμους οι οποίοι δεν συζητούνται, καν, στην Βουλή. Τα πνεύματα και οι τόνοι είχαν ( έχουν ) την σημασία τους. Χρήσιμα ήταν και είναι.

Έχουμε υποχρέωση να αγωνιστούμε για την απαλλαγή της από τις περιττές και επιβλαβείς εισαγωγές. Δεν στήνομε οδοφράγματα, σταματάμε να ασελγούμε εις βάρος της.

 

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ Άγιος Κωνσταντίνος Μέγας, Ισαπόστολος και πρώτος Ορθόδοξος Αυτοκράτορας και Αγία Ελένη Ισαπόστολος και μητέρα του."

 

Άγιος Κωνσταντίνος

Μέγας, Ισαπόστολος και πρώτος Ορθόδοξος Αυτοκράτορας

και Αγία Ελένη Ισαπόστολος και μητέρα του.

Η οικογένεια αποτελεί το πρωταρχικό κύτταρο κάθε κοινωνίας και σε κάθε εποχή. Η «ποιότητα» της οικογένειας αποτελεί το καθοριστικό στοιχείο για την πορεία της κοινωνίας. Η δημιουργία οικογένειας δεν αποτελεί εμπόδιο για την πορεία του ανθρώπου προς την κατά χάρη θέωση. Θα έγραφα ότι πολλές φορές την βοηθά αυτή την πορεία. Υπάρχουν άγιοι σύζυγοι ή πατέρας και παιδιά ή μητέρα με παιδιά. Σήμερα θα ασχοληθούμε με την περίπτωση μητέρας και υιού. Ναι, καλά αντιληφθήκατε, αναφερόμαστε  στους ισαποστόλους Αγία Ελένη και τον υιό της Άγιο Κωνσταντίνο τον κατά την Ιστορία Μέγας.

Αγία Ελένη

Ελληνίδα γεννηθείσα στο Δρέπανο της Μικράς Ασίας περί το 247 μ. Χ., Ήταν κόρη πανδοχέα και σύζυγος του Κωνστάντιου ή Κωνσταντίνου Χλωρού. Τον Κωνσταντίνο γέννησε μεταξύ των ετών 272-288 στη  Ναϊσό της Μοισίας. Μετά από πέντε έτη ο Κωνστάντιος γίνεται Καίσαρας από τον Διοκλητιανό και επειδή η Ελένη ήταν ταπεινής καταγωγής, αυτό ήταν αντίθετο στο νομικά πλαίσιο της εποχής, την χωρίζει και παντρεύεται την θετή κόρη του αυτοκράτορα Μαξιμιανού, Θεοδώρα. Ο Μέγας Κωνσταντίνος τιμούσε υπερβολικά την μητέρα του. Έβαλε τη μορφή της σε νομίσματα και ονόμασε Ελενόπολη τη γενέτειρά της.

Η Αγία έδειξε την ευσέβειά της προς την Εκκλησία με πολλές ευεργεσίες και ανοικοδομήσεις ναών σε πολλές πόλεις, όπως στη Ρώμη του Τιμίου Σταυρού, στην Κωνσταντινούπολη των Αγίων Αποστόλων , στο όρος των Ελαιών τη Βασιλική της Γεθσημανή. Το 326 πήγε στους Αγίους Τόπους όπου  «με μέγαν κόπον και πολλὴν έξοδον και φοβερίσματα ηύρεν τον τίμιον σταυρὸν και τους άλλους δύο σταυρούς των ληστών», όπως γράφει ο Κύπριος Χρονογράφος Λεόντιος Μαχαιράς. Με θαυμαστό τρόπο ξεχώρισε ο Σταυρός του Σωτήρα Χριστού μας από εκείνους των ληστών.

Μετά από την εύρεση των Σταυρών κατά το ταξίδι της επιστροφής πέρασε και από την αγιοτόκο Κύπρο.

Σε ηλικία ογδόντα ετών κοιμήθηκε ειρηνικά αφήνοντας την περιουσία της στο γιό της και στα εγγόνια της. Ο υιός της Άγιος Κωνσταντίνος μετέφερε το τίμιο λείψανό της και το έθαψε στην Κωνσταντινούπολη στον ναό των Αγίων Αποστόλων.

Άγιος Κωνσταντίνος

Μετά τον θάνατο του Κωνστάντιου ο στρατός ανακήρυξε Αύγουστο τον υιό του, Μέγα Κωνσταντίνο. Μια σειρά ιστορικών γεγονότων έφερε αντιμέτωπους τον Άγιο Κωνσταντίνο και τον Μαξέντιο, γιό του Μαξιμιανού, ο οποίος υπερτερούσε σε αριθμό στρατιωτών. Ο Μέγας Κωνσταντίνος ήταν συγκρατημένος και ήθελε να ζητήσει την βοήθεια του Θεού. Ο ιστορικός Ευσέβιος αναφέρει ότι έφερε στη σκέψη του όλους εκείνους που στράφηκαν προς τους ειδωλολατρικούς θεούς και το τέλος που είχαν. Άρχισε να προσεύχεται στον Θεό και τότε είδε σε όραμα ένα Σταυρό με την επιγραφή  «τούτῳ νίκα». Το βράδυ εμφανίστηκε στον ύπνο του ο Χριστός, ο οποίος τον προέτρεψε να κατασκευάσει απομίμηση αυτού και να το έχει ως φυλακτήριο στους πολέμους. Έχοντας ως λάβαρο το κατασκεύασμα αυτό προχωρά χωρίς αντίσταση και φθάνει στη Ρώμη και δείχνει ενδιαφέρον για τους Χριστιανούς και για την Εκκλησία στην Αφρική.

Το 313 μ.Χ. στα Μεδιόλανα γίνεται ο γάμος του Λικινίου και της αδελφής του Κωνσταντίνου, Κωνσταντίας. Τότε γίνεται μια ιστορική συμφωνία μεταξύ Κωνσταντίνου και Λικινίου για την καθιέρωση της ανεξιθρησκείας.

Ένα σοβαρό πρόβλημα για την εποχή ήταν ο Αρειανισμός, η αίρεση του Αρείου που κατέλυε το δόγμα της Τριαδικότητας. Αμέσως έστειλε επιστολή στον επίσκοπο Αλεξανδρείας Αλέξανδρο και στον Άρειο. Δεν υπήρξε αποτέλεσμα. Αμέσως συγκάλεσε την Α΄ Οικουμενική Σύνοδο στη Νίκαια της Βιθυνίας το 325 μ.Χ.

Ο ιστορικός Ευσέβιος γράφει ότι προσήλθε στη Σύνοδο ο Κωνσταντίνος με ευσέβεια και ταπεινότητα. Τόνισε στην ομιλία του «περὶ της πίστεως σπουδάσωμεν». Τις αποφάσεις της Συνόδου που καταδίκασε τον Άρειο ανέλαβε να προωθήσει με επιστολές του ο Μέγας Κωνσταντίνος στις Εκκλησίες της Αιγύπτου, Λιβύης, Πενταπόλεως, Αλεξανδρείας και φυσικά εντός της επικράτειας. Επίσης, απαγορεύει την απόκτηση των συγγραμμάτων του Αρείου.

Η τελευταία περίοδος της ζωής του είναι αυτή που τον καταξιώνει στην χριστιανική συνείδηση και τον ανυψώνει πνευματικά. Ο Άγιος κατά το  337 αισθάνεται σημάδια σοβαρής ασθένειας και προσέρχεται σε ιαματικά λουτρά. Η επιδείνωση της ασθένειας τον οδήγησε στην Ελενόπολη, όπου στον ναό των Μαρτύρων ανέπεμπε ικετήριες ευχές και λιτανείες.

Ο Άγιος διαισθάνεται το τέλος της επίγειας ζωής του και καλλιεργεί μέσα του την μνήμη του θανάτου. Καταφεύγει σε προάστιο της Νικομηδείας και καλεί τους επισκόπους, προς τους οποίους απηύθυνε τούτους τους λόγους: «Αυτός ήταν ο καιρός που προσδοκούσα από παλιά και διψούσα και ευχόμουν να καταξιωθώ της εν Θεώ σωτηρίας. Ήλθε η ώρα να απολαύσουμε και εμείς την αθανατοποιό σφραγίδα, ήλθε η ώρα να συμμετάσχουμε στο σωτήριο σφράγισμα, πράγμα που κάποτε επιθυμούσα να κάνω στα ρείθρα του Ιορδάνου, στα οποία, όπως παραδίδεται, ο Σωτήρας μας έλαβε το βάπτισμα εις ημέτερον τύπον. Ο Θεός όμως, που γνωρίζει το συμφέρον, μας αξιώνει να λάβουμε το βάπτισμα εδώ. Ας μην υπάρχει λοιπόν καμία αμφιβολία. Γιατί και εάν ακόμη είναι θέλημα του Κυρίου της ζωής και του θανάτου να συνεχισθεί η επίγεια ζωή μας και να συνυπάρχω με το λαό του Θεού, θα πλαισιώσω τη ζωή μου με όλους εκείνους τους κανόνες που αρμόζουν στον Θεό».

Μετά το βάπτισμα ο Άγιος Κωνσταντίνος δεν ξαναφόρεσε τον αυτοκρατορικό χιτώνα, αλλά παρέμεινε ενδεδυμένος με το λευκό ένδυμα του βαπτίσματος, μέχρι την ημέρα της κοιμήσεώς του το 337 μ.Χ. Ήταν η ημέρα εορτασμού της Πεντηκοστής, γράφει ο ιστορικός Ευσέβιος.

Η μνήμη τους εορτάζεται κατ’ έτος την 21^η Μαΐου.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

 

ΠΟΡΦΥΡΕΝΙΟΣ ΕΡΩΤΑΣ Η ΜΗΠΩΣ ΟΧΙ- STUDIO ΚΥΨΕΛΗΣ.

  

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

Η θεατρική Ομάδα "Μύθος" παρουσιάζει το θεατρικό έργο του Ηλία Μπούσιου "Πορφυρένιος Έρωτας η μήπως όχι ;" .

Μια φοιτήτρια παραδίδει την πτυχιακή της εργασία στον καθηγητή της και σταδιακά αναπτύσσεται μια αληθινή αγάπη ,ένας πλατωνικός έρωτας.

Μια παράσταση όπου η ποίηση αποκτά σώμα ,φωνή ,κίνηση.

Με μηνύματα αισιοδοξίας ,υπέρβασης και θετικοτητας ακόμα και στα πιο σκοτεινά τραύματα που πηγάζουν από την κακοποίηση σε τρυφερή ηλικία.

Στο έργο αποδεικνύεται πως υπάρχουν αγνές ,γενναιόδωρες ψυχές που χαρίζουν φως και χάρη σε αυτές θα θεραπευτεί η ανθρωπότητα. Ας μπει ένα τέλος στη λίστα με τα ονόματα των βιασμένων και δολοφονημένων γυναικων .Ας υπάρξει μια νέα λίστα μυστών και διδασκάλων αγάπης, σεβασμού και ενσυναίσθησης .

Λίγα λόγια από την σκηνοθέτιδα Ζωή Τριανταφυλλίδη :

Θέλαμε να φέρουμε την ποίηση πιο κοντά στο θεατή και να αναδείξουμε τη δύναμη του λόγου όταν συναντά τη σκηνική πράξη.

Υπάρχει μια ανεκπλήρωτη αλλά αληθινή αγάπη κι ενώ χωρίζουν οι δρόμοι λόγω προβλήματος υγείας ,ο έρωτας αυτός παραμένει μέσα στη καρδιά ως κάτι πολύτιμο .

Σκηνοθεσία /μουσική επιμέλεια / χορογραφίες: zoi triadafullidh.

Μουσική σύνθεση τραγουδιού: Γαβρίλος Καζανάς.

Φωτογραφίες: Θάνος Φάρφας & Θάνος Γεωργίου.

Παίζουν κατά σειρά εμφάνισης : Γιάννης Κουκουβίνος, Ιωάννα Προσμίτη, Γαβρίλος Καζανάς .

Διάρκεια : 70 λεπτά .

Γενική είσοδος 10€ ,Φοιτητικό - Ανέργων - Ατέλειες 5€.

Παραστάσεις :

Τετάρτη 3/6 ,Παρασκευή 5/6 & Τετάρτη 10/6 στις 8.00μμ.

Στο Studio Κυψέλης, Σπετσοπούλας 9 & Κυψέλης στην Κυψέλη ( 10 λεπτά απ' το σταθμό ΗΣΑΠ Πλατείας Βικτωρίας ).

Απαραίτητη κράτηση θέσεων στο τηλέφωνο του θεάτρου 2108819571.

 

Carpe " Ένα λεπτό σιγής..."

 

Ελάχιστος ο φωτισμός
για να γεμίσει το κενό .
Προσανατολισμένοι στη συνήθεια
χάσαμε την ένταση των αισθημάτων .
Το φωτοστέφανο της ψυχής
πετάχτηκε στα βρώμικα νερά .
Τα σώματα σβήνουν τη δίψα τους
με τα κρυφά χαμόγελα .
Οι μέρες κυλούν,
στα αδειανά σπίτια
ο θάνατος παραμονεύει .
Είναι οι ώρες της αναμέτρησης
των ωραίων μας στιγμών
με το χυδαίο .
Όσο ο άνθρωπος δεν γίνεται άνθρωπος
η κατεδάφιση θα συνεχίζεται,
τα άστρα θα ψυχορραγούν .
Ένα λεπτό σιγής,
για να γυρίσω τον χρόνο,
για να διαισθανθώ τα καλοκαίρια
που κυλάνε στις φλέβες μου .

Carpe .

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Η Ελλάδα στον αστερισμό δύο μουσικών γεγονότων: Από την Metallica έκσταση στην σκηνική λάμψη της Eurovision"

 

&. Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις" 

    *Από τις κιθάρες της εξέγερσης στα φώτα του υπερθεάματος: Η μουσική ως παγκόσμια γλώσσα.

   #Από το “Nothihg Else Matters” στο “Ferto” και  στο “Bangaranga”.

      «Η μουσική είναι ένας ηθικός κανόνας. Δίνει ψυχή στο σύμπαν, φτερά στην σκέψη, απογειώνει τη φαντασία, χαρίζει χαρά και λύπη και ζωή στα πάντα» (Πλάτων).

         Η Ελλάδα έζησε το τελευταίο διάστημα δύο διαφορετικά αλλά εξίσου ηχηρά μουσικά γεγονότα που μονοπώλησαν το ενδιαφέρον της κοινωνίας: Tη συναυλιακή επέλαση των Metallica και τον πολυσυζητημένο διαγωνισμό της Eurovision.

         Δύο κόσμοι εκ διαμέτρου αντίθετοι, αλλά και παράλληλα συγκοινωνούντες. Από τη μία, η ακατέργαστη ένταση της heavy metal μουσικής και από την άλλη, το φαντασμαγορικό τηλεοπτικό υπερθέαμα της Eurovision. Εκατομμύρια άνθρωποι παρακολούθησαν, σχολίασαν, ταυτίστηκαν, συγκινήθηκαν ή ενθουσιάστηκαν.

        Η μουσική, είτε μέσα από τις ηλεκτρικές κιθάρες είτε μέσα από τη σκηνοθετημένη ποπ εικόνα, απέδειξε πως εξακολουθεί να αποτελεί μια από τις ισχυρότερες μορφές συλλογικής εμπειρίας και πολιτισμικής έκφρασης.

          Τα δύο μουσικά γεγονότα διαθέτουν διαφορετική αισθητική και φιλοσοφία, αλλά μοιράζονται την ίδια δύναμη επιρροής πάνω στο κοινό. 

              Οι Metallica εκφράζουν τη σκληρή, εκρηκτική και αντισυμβατική πλευρά της μουσικής δημιουργίας. Η μουσική τους βασίζεται στον ηλεκτρισμό, στην ένταση, στον ρυθμό και στην άμεση συναισθηματική έκρηξη.

       Αντίθετα, η Eurovision στηρίζεται περισσότερο στη σκηνική εικόνα, στη χορογραφία, στο τηλεοπτικό θέαμα και στη γρήγορη εναλλαγή μουσικών επιρροών. Εκεί κυριαρχεί η ποπ κουλτούρα, η εύκολη αναγνωρισιμότητα και η ανάγκη για εντυπωσιασμό.

       Ωστόσο και οι δύο διοργανώσεις καταφέρνουν να ενώσουν χιλιάδες ή και εκατομμύρια ανθρώπους γύρω από έναν κοινό παρονομαστή: Tη δύναμη του ήχου και της συλλογικής συγκίνησης. Η μουσική γίνεται αφορμή για συμμετοχή, ταύτιση και προσωρινή υπέρβαση της καθημερινότητας.

      «Ουκ ένεστιν, πράξις εν ανθρώποις, ήτις άνευ μουσικής τελείται» (Αριστοτέλης)

       Ιδιαίτερα η παρουσία των Metallica αποτέλεσε μια μοναδική εμπειρία μουσικής έκστασης. Στη συναυλία τους δεν υπήρχαν ηλικιακά σύνορα ούτε κοινωνικές διακρίσεις. Νέοι, μεγαλύτεροι, άνθρωποι διαφορετικών εμπειριών και βιωμάτων ενώθηκαν κάτω από τον ίδιο ρυθμό και την ίδια κραυγή ενέργειας. Η ένταση των τραγουδιών, οι κιθαριστικές εκρήξεις, ο δυναμικός παλμός των ντραμς και η σχεδόν τελετουργική συμμετοχή του κοινού δημιούργησαν μια ατμόσφαιρα πάθους και απόλυτης ψυχικής αποφόρτισης. Οι θεατές δεν παρακολουθούσαν απλώς μια συναυλία. Συμμετείχαν σε μια συλλογική εμπειρία έκστασης και απελευθέρωσης. 

          Η heavy metal μουσική, δηλαδή, λειτούργησε ως τρόπος έκφρασης εσωτερικών εντάσεων, κοινωνικής διαμαρτυρίας αλλά και βαθιάς υπαρξιακής αναζήτησης. Εκείνη τη στιγμή, το πλήθος γινόταν ένα σώμα και μια φωνή που αναζητούσε διέξοδο μέσα από τον ήχο.

         Τanto (κορυφαίο στοιχείο) στη συναυλία των Metallica όσο και στη Eurovision αναδείχθηκε η συνάντηση λαών, πολιτισμών και διαφορετικών τρόπων έκφρασης. Άνθρωποι από διαφορετικές χώρες και κουλτούρες ενώθηκαν μέσα από τη μουσική εμπειρία και τη δύναμη του θεάματος.

        Ωστόσο, παρά τη γοητεία της παγκοσμιοποίησης* της μουσικής, γίνεται ολοένα πιο αισθητή η υποχώρηση της αυθεντικής εθνικής μουσικής ταυτότητας.

          «Αν δεν ήμουν φυσικομαθηματικός, κατά πάσα πιθανότητα θα ήμουν μουσικός. Συχνά σκέφτομαι με μουσική υπόκρουση. Ζω τους οραματισμούς μου μέσα στη μουσική. Βλέπω τη ζωή μου μέσα από ένα μουσικό πρίσμα. Αντλώ τις μεγαλύτερες χαρές της ζωής μέσα από τη μουσική» (Albert Einstein) .     

       Στη Eurovision κυριαρχεί πλέον η σκηνοθεσία, τα ειδικά εφέ, οι φωτισμοί και η τηλεοπτική εικόνα, ενώ τα παραδοσιακά μουσικά στοιχεία των κρατών συχνά απουσιάζουν ή περιορίζονται σε διακοσμητικό ρόλο. Το τραγούδι μετατρέπεται περισσότερο σε οπτικοακουστικό προϊόν παρά σε φορέα πολιτισμικής ιδιαιτερότητας. Η εποχή του θεάματος επιβάλλει την εικόνα πάνω στην ουσία, αφήνοντας συχνά τη μουσική να λειτουργεί ως συνοδευτικό στοιχείο της σκηνικής εντύπωσης.

        Η μουσική, ωστόσο, παραμένει μία από τις πιο αυθεντικές ανθρώπινες ανάγκες έκφρασης.

        Από τα αρχαία τελετουργικά τραγούδια μέχρι τις σύγχρονες συναυλίες και τα διεθνή μουσικά φεστιβάλ, ο άνθρωπος αναζητά πάντα έναν ήχο για να εκφράσει όσα δεν μπορούν εύκολα να ειπωθούν με λέξεις.

       Η μουσική γίνεται παγκόσμιος κώδικας επικοινωνίας που υπερβαίνει γλώσσες, σύνορα και ιδεολογίες. Άλλοτε εκφράζει οργή και διαμαρτυρία, άλλοτε ψυχική ευφορία, ελπίδα ή εσωτερική λύτρωση. Μέσα από αυτήν, ο άνθρωπος αποκαλύπτει τον βαθύτερο εαυτό του και συνδέεται με τους άλλους σε ένα επίπεδο πιο άμεσο και γνήσιο.

       “Χωρίς μουσική, η ζωή θα ήταν ένα λάθος!!!!!!!” (Νίτσε )

              Είτε μέσα από τη μεταλλική κραυγή των Metallica είτε μέσα από τη λαμπερή σκηνή της Eurovision, η μουσική συνεχίζει να αποτελεί μια παγκόσμια γλώσσα συναισθημάτων, ίσως την πιο ανθρώπινη μορφή επικοινωνίας που δημιούργησε ποτέ ο πολιτισμός.

        *Να σημειωθεί πως το τραγούδι της Βουλγαρίας που κέρδισε την πρώτη θέση ( “Bangaranga”)  είχε ως τραγουδίστρια μία Βουλγάρα (Dara), Νορβηγό στιχουργό, Σουηδούς  χορευτές και Έλληνες σκηνοθέτες. Η παγκοσμιοποίηση στα πάνω της.

https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Mohammad Rahal " Arab Critics Awards Celebrate Film Stars at Cannes"

 

Arab Critics Awards Celebrate Film Stars at Cannes

Hussein Fahmy Honored, Palestine Wins Top Awards

Mohammad Rahal

The Arab Cinema Center (ACC) celebrated the 10th edition of the Critics Awards for Arab Films at a ceremony held on the Plage des Palmes beach in Cannes, France, as part of the Cannes Film Festival's film market. The event was attended by a large number of Arab and international filmmakers and critics.

This year's edition honored a selection of the most prominent independent Arab film productions, as well as celebrating individuals who have played influential roles in supporting the film industry in the region.

The Arab Cinema Center presented the "Game Changer" award to Vincenzo Bugno in recognition of his efforts to promote Arab cinema globally, while actor Hussein Fahmy received the "Personality of the Year" award in recognition of his artistic career and ongoing contributions to supporting Arab cinema.

The Arab Cinema Center also awarded its 2026 Criticism Achievement Award to critic Tarek El Shenawy, along with Turkish critic Alin Taşçıyan, in recognition of their careers and contributions to supporting film criticism both regionally and internationally.

Alaa Karkouti and Maher Diab, co-founders of the Arab Cinema Center, stated that the award continues its mission of supporting the best Arab films and talents, providing them with a wider platform to reach global audiences. They emphasized that the tenth edition reflects the significant growth the awards have achieved in recent years.

They added that this year's jury comprised 307 film critics from 75 countries, representing one of the largest critical participations in the awards' history.

This year's winners included several prominent works, with the Palestinian film "Once Upon a Time in Gaza" by directors Tarzan Nasser and Arab Nasser winning the Best Feature Film award, while Annemarie Jacir received the Best Screenplay award for "Palestine 36." Shirin Daibis won the Best Director award for her film "What's Left of You," while Deborah Christelle Nanny won Best Actress for "A Sky Without Earth," and Adham Shukr won Best Actor for "The Colony."

Souad Bouchnak won Best Music for "Greece," while Amir Fakhreddine won Best Editing for the same film, and Helene Louvar won Best Cinematography for "Palestine 36."

In the documentary category, the Iraqi film "Lions on the Banks of the Tigris" by Zaradasht Ahmad won Best Documentary, while the Best Short Film award went to "I'm Glad You're Dead Now" by Tawfiq Barhoum.

Μπριτζίλντα Ντέντε " ΤΟ ΑΓΙΟ ΝΗΜΑ "

 ΤΟ ΑΓΙΟ ΝΗΜΑ

Η ψυχή μου έχει ένα αόρατο κορδόνι, σαν ένα ιερό νήμα που συνδέεται με το δικό σου. Εσύ, που άνοιξες τα μάτια μου για να γνωρίσω τον κόσμο, είσαι το μέρος όπου η αναπνοή αποκτά νόημα, η τρίτη καρδιά όταν είμαστε σιωπηλοί. Όταν είσαι μακριά, νιώθω σαν ένα μέρος του σώματός μου να περιπλανιέται ψάχνοντάς. Η σύνδεση όπου δεν μπορώ να βρω τον λόγο, το κορδόνι που θρέφει το νόημα της ζωής. Φοβάμαι τη στιγμή,... που η καρδιά μου δεν θα νιώθει πια, την παρουσία σου, μέσα της. Μπριτζίλντα Ντέντε

LEFTER SHOMO "DUART E MIA"

 

LEFTER SHOMO
DUART E MIA

Prehër këto duar pa dorashka
Det prej bereqeti të meermë
Valle meraklinjsh,këngë balladash
Vlagë pune dhe e jetës çesmë.

Mbi gishtërinjtë e mi me mollza ledhash
Fllad i dashurisë gjen mirësi
Në padrejtësi breshëri predhash
Krëhër joshjeje në dashuri.

Bërë prej dejesh e muskujsh llërë
Forcë e mirëqenies dhe gëzim
Mund të përmbysin një botë të terë
Një shtrëngim bese në miqësi.

Duart e mia të çlodhjes gëzhoja

 Veglat e një djerse të dëlirë
Artet i fiksojnë përmbi rrënoja
Mjaltin nga kosherja e lulërisë.

Duart o njerëz t'i bëjmë litarë
Thurrur në të botës përqafim
Djepa të përbashkët e lesharës
Të përkundim vetëm t' artin ëndërrim.

Lefter ShomoK/ 110p.i.sh.

''Land ahoy'' - Takis Chronopoulos

 ''Land ahoy'' - Takis Chronopoulos ©

A hush of wind,
a trembling mast,
the world tilts
as silence choosing a voice.

Salt on my lips,
dreams on the prow,
the sea keeps secrets
I pretend to know.

Stars lean closer,
whispering riddles.
I answer
with my untamed pulse.

A lantern swings
a small sun
caught in a loop
of its own longing.

Shoreline or mirage,
I cannot tell.
Every horizon
is a question in disguise.
Through fog, doubt,
within the soft ache
of becoming

I rise,
breathe,
call it hope.

Land ahoy.