Δευτέρα, 30 Νοεμβρίου 2020

ΓΙΑΝΝΗΣ ΚΟΚΚΑΛΑΣ "ΓΙΑ ΚΟΧΛΙΟΥΣ ΜΠΗΚΑ, ΜΕ ΡΑΚΗ ΒΓΗΚΑ"


Περπατώντας αντίκρισα
απ'έξω από ’να μαγαζί.
τσουβαλιασμένους σε δίχτυ, κοχλιούς.
Πάνω στη βιτρίνα,
η ματιά μου,
στη μαντινάδα έπεσε.
Υπάκουσα, δεν προσπέρασα.
ας μπω να αγοράσω.
"Καλημέρα γροικώ",
ανταπαντώ κι ’γώ.
Βέβαια το ’νιωσα,
σε σύντεκνου μαγαζί μπήκα.
-"Επαέ που ’ρθες, μια ρακή θα πιεις!
Ίντα ποθείς ωρέ σύντεκνε";
Δεν αρνήθηκα, ήπια,
στην υγεία μας, είπα!
Βρέθηκα στον πυρήνα,
της Μεσογειακής διατροφής.
Σαλιγκάρια ήθελα μόνο,
αντίκρισα λογής λογής καλούδια,
προϊόντα χαρουπιού, παστέλια μελιού,
βιολογικές σταφίδες, λάδι,
παξιμάδια, τυριά, κρασί, στάκα
και τυρί μαλάκα!(*)
Δεν θυμάμαι πόσες ρακές κατέβασα,
ούτε πόση ώρα κάθισα.
Το μόνο που δεν ξέχασα,
με ένα μπουκάλι ρακή
στη μασχάλη κρατώντας,
από το κρητικομάγαζο,
φεύγοντας
στο σπίτι φτάνοντας!

Γιάννης Κοκκάλας

Νέα Σμύρνη 30 του Νοέμβρη 2020

(*)Σημείωση όντως τέτοιο τυρί υπάρχει.


Φωτογραφία : Γιάννης Κοκκάλας 









Restelio - ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΡΑΠ (Νέος δίσκος)


Restelio - ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΡΑΠ (Νέος δίσκος) 


Ο Restelio επιστρέφει με νέο ολοκαίνουργιο δίσκο με 14 νέα τραγούδια και σύνολο δίσκου 17 track.Ο δίσκος έχει γενικό τίτλο "ΑΥΤΟ ΕΙΝΑΙ ΡΑΠ" απο το ομώνυμο τραγούδι το οποίο κυκλοφόρησε σαν πρόμο του δίσκου μαζί με το "Η αγάπη νικά" το οποίο περιέχεται και αυτό. 

Ένας αληθινός ραπ δίσκος σε μια εποχή που το είδος στην χώρα μας φθίνει έρχεται ο Restelio να μας παρουσιάσει μια σημαντική ολοκληρωμένη δουλειά.Τα τραγούδια είναι σε παραγωγές του ίδιου του Restelio σε 2 τραγούδια ενώ 7 τραγούδια είναι σε παραγωγή του Gus 3 παραγωγές υπογράφει ο DjLsoner 2 ο DjJimmyMix και απο 1 παραγωγή ο Μπούκλας και η Μαριέττα Καρέλλα και φυσικά υπάρχει και μια έκπληξη σε μια διασκευή του Γιώργου Ζαμπέτα. 

Στιχουργικά ο δίσκος κατακλύζεται από αληθινά βιώματα του καλλιτέχνη ο οποίος για πρώτη φορά μας παρουσιάζει κάτι τόσο προσωπικό όσο η ίδια του η ζωή.Φυσικά υπάρχουν και ερωτικά τραγούδια όπως άλλωστε μας συνηθίζει ο Restelio με την γνωστή συνταγή των τελευταίων ετών και ένα από αυτά είναι το τραγούδι"Ένας χρόνος" που το ερμηνεύει με την Στεφανία Ζηλακάκη και πραγματικά μας ταξιδεύει. 

Η έκπληξη λοιπόν που αξίζει να προσέξετε είναι το γνωστό σε όλους τραγούδι των θρυλικών Γιώργου Ζαμπέτα και Χαράλαμπου Βασιλειάδη "ΤΑ ΔΕΙΛΙΝΑ" που πρωτοτραγούδησε η αξέχαστη Βίκυ Μοσχολιού και το οποίο διασκεύασε υπέροχα ο Norme με τον οποίο το ερμηνεύει ο Restelio.Στο τραγούδι ακούγεται και η φωνή της Βίκυς Μοσχολιού και αυτό και μόνο το γεγονός το κάνει ακόμα καλύτερο αν και Restelio και Norme έγραψαν στίχους οι οποίοι θα μπορούσαν να είχαν γραφτεί το 1965 όταν και κυκλοφόρησε για πρώτη φορά το συγκεκριμένο τραγούδι.Τέλος άλλη μια έκπληξη στον δίσκο είναι το τραγούδι "Έρχονται οι μέρες" το οποίο είναι σε στίχους του Δημήτρη Μεντζέλου απο τα Θρυλικά Ημισκούμπρια σε ένα τραγούδι που προσφέρει ένα απίστευτα θετικό μήνυμα για την εποχή που ζούμε. 

Το ερμηνεύει με την μικρή και ταλαντούχα Μαρίνα και την μουσική την υπογράφει ο ίδιος.Ο δίσκος κυκλοφορεί παντού σε διανομή απο την Lsone Productions 

Restelio Feat Norme - Τα δειλινά (Official Audio)











ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Τα είδωλα δεν πεθαίνουν (Με αφορμή το θάνατο του Μαραντόνα)"

 «Όλα όσα γνωρίζω περί ηθικής και πειθαρχίας τα έχω μάθει από το ποδόσφαιρο», (Αλμπέρ Καμύ).

Ο θάνατος του Μαραντόνα – του απόλυτου ποδοσφαιρικού ειδώλου – ανέδειξε το ρόλο των ειδώλων και ιδιαίτερα των αθλητικών στην ανάταση ενός λαού και στην απόκτηση αυτοπεποίθησης. Οι εκδηλώσεις πένθους αλλά και λατρείας στο θεό του ποδοσφαίρου αποτυπώνει με τον πιο εναργή τρόπο την ανάγκη λαών και ανθρώπων για δύναμη και όραμα. Ένα όραμα για ατομική επιτυχία και συλλογική ευτυχία. Από την άλλη πλευρά αυτό το είδωλο πολλές φορές συνιστά παράγοντα ανακούφισης από τα προβλήματα της ζωής και τις αδικίες ενός συστήματος που εξοστρακίζει πολλά κοινωνικά στρώματα στις υπώρειες του «κοινωνικού και πολιτικού γίγνεσθαι».


Οι ψυχολόγοι και οι κοινωνιολόγοι αδυνατούν να ερμηνεύσουν αυτή τη δύναμη της λατρείας στο αθλητικό είδωλο. Γιατί αυτό τις περισσότερες φορές υπερβαίνει τη δύναμη της θρησκείας και της πολιτικής και λειτουργεί ως συνεκτικός ιστός ανάμεσα σε ετερόκλητες ομάδες ανθρώπων. Προσφέρει μία ουτοπία και δίνει μία διέξοδο στα καταπιεσμένα αισθήματα και ανεκπλήρωτα όνειρα (ατομικά και εθνικά). Ειδικότερα ο καθηγητής Κοινωνικής Ψυχολογίας Δημήτριος Τσαρδάκης επισημαίνει για τη δύναμη και την επιρροή των αθλητικών ειδώλων στις μάζες των ανθρώπων:

«Είναι σαφές ότι το ποδόσφαιρο παράγει και τους δικούς του συμβολισμούς. Η συλλογική προσπάθεια, το πάθος, η αγωνιστικότητα, η εμμονή στο στόχο, η υπεροχή και η επιτυχία είναι κίνητρα, τα οποία μπορούν να κινητοποιήσουν ολόκληρους λαούς. Και αυτά τα κίνητρα τα προσφέρει μόνον ο αθλητισμός και το ποδόσφαιρο, που διαθέτει τους εσωτερικούς κώδικες, για να μετατρέψει ολόκληρες συλλογικές αναπαραστάσεις σε προφανείς επιδιώξεις για διάκριση και επιτυχία. Αν αυτό οδηγεί συγχρόνως και σε μία χειραγώγηση των μαζών, προκειμένου να αποπροσανατολίζεται ο λαός από τα καθημερινά κοινωνικά προβλήματα (ένα επιχείρημα που έρχεται από τα αριστερά), τότε το ποδόσφαιρο λειτουργεί και σε μία κατεύθυνση ανακούφισης των ανθρώπων από την οικονομική εκμετάλλευση ενός, ούτως ή άλλως, ανταγωνιστικού οικονομικού συστήματος. Ωστόσο, επειδή οι άνθρωποι απανταχού της γης – και αυτό φαίνεται ότι είναι ένα ανθρωπολογικό πρόβλημα – ζουν όχι μόνο με ψωμί αλλά και με όνειρα και συμβολισμούς, ας προσπαθήσουμε να κατανοήσουμε το όλο εγχείρημα με όρους κοινωνικο – ψυχολογικής και ανθρωπολογικής ερμηνείας», (8/7/2004).

 

Η ειδωλοποίηση των αθλητών

Τα πρωτοσέλιδα των αθλητικών εφημερίδων, και όχι σπάνια των πολιτικών, δίνουν αφορμές για προβληματισμό πάνω στη σκοπιμότητα της δημιουργίας ειδώλων από τον αθλητικό χώρο. Τι σκοπούς εξυπηρετεί αυτή η ειδωλοποίηση των αθλητών και η υπερβολική προβολή τους; Γνωρίζουμε ότι, όταν κατορθώνεις και κάνεις κάποιον ή κάτι είδωλο, τότε μπορείς ευκολότερα να πετύχεις πολλά σε λιγότερο χρόνο και με μικρότερο κόστος. Είναι τέτοια η ψυχολογία της κοινωνίας που αμέσως θα προσπαθήσει – ιδιαίτερα άτομα νεαρής ηλικίας – να μιμηθεί το είδωλο, γιατί κάτι δικό της βρίσκει σ’ αυτό, ή υποσυνείδητα θα ‘θελε να ‘ναι σαν αυτό.

«Θα μπορούσαμε επομένως να πιστέψουμε ότι οι πρωταθλητές υπάρχουν σαν επαγγελματική κάστα ακριβώς γιατί υπάρχει ζήτηση από μέρους των ανθρώπων χωρίς μέλλον, που θέλουνε να ικανοποιηθούν βλέποντας αυτόν, τον πρωταθλητή, ο οποίος πραγματοποιεί ό,τι γι’ αυτούς είναι αδύνατο», (Eco«Η σημειολογία στην καθημερινή ζωή»).



Κατά χιλιάδες συρρέουν κάθε Κυριακή στα γήπεδα – ιδιαίτερα στα ποδοσφαιρικά – για να δουν από κοντά το είδωλό τους. Για λίγη ώρα ο ορμητικός νέος θα ταυτιστεί με το είδωλό του κι αυτή η ταύτιση θα γίνει ο αγωγός απ’ όπου θα ξεχειλίσει όλη η συσσωρευμένη βιαιότητα και επιθετικότητά του. Στο είδωλο αντανακλώνται οι κρυφές του επιθυμίες και τα παράλογα πάθη του. Σχετικά ο Φρομ γράφει: «Το κοινό σ’ όλα αυτά τα φαινόμενα – τη λατρεία των ειδώλων, την ειδωλολατρική λατρεία του θεού, την ειδωλολατρική αγάπη για ένα πρόσωπο, τη λατρεία του πολιτικού ηγέτη ή του κράτους, και την ειδωλολατρική λατρεία των εξωτερικεύσεων των παράλογων παθών – είναι το προτσές της αλλοτρίωσης…», (Έριχ Φρομ, «Η υγιής κοινωνία).

Ειδικότερα: τι προβάλλεται και τι διαφημίζεται, άμεσα ή έμμεσα, μέσα από ένα αθλητικό είδωλο, και πόσο αυτό εμπεριέχει και κοινωνική λειτουργία; Η σωματική δύναμη, η αντοχή, η ταχύτητα, οι σωστές αναλογίες του σώματος, η αξία της προσπάθειας, η σημασία της νίκης, το θάρρος και η υπομονή να δέχεσαι την ήττα, η σπουδαιότητα της ατομικής προσπάθειας ή της συνεργασίας (ομαδικότητας), το ήθος του αθλητή, αυτή καθ’ εαυτή η επίδοση, ή γενικά το «ευ αγωνίζεσθαι»; Θα ήταν θεμιτό και αποδεκτό αν συνέβαιναν όλα τα παραπάνω ή μέρος απ’ αυτά. Να όμως που όλα αυτά δεν επιτυγχάνονται και πολλές φορές είναι και αλληλοσυγκρουόμενα. Δεν είναι λίγες οι φορές που αθλητές διαπληκτίζονται μεταξύ τους ή ασχημονούν κατά φιλάθλων και διαιτητών.

Τα είδωλα, μέσα στο φυσικό τους χώρο, στο γήπεδο, λάμπουν περισσότερο, γιατί ο χώρος αυτός έχει τις ιδιομορφίες του. Είναι ο πιο οικείος για το φίλαθλο, ακόμη κι από το σπίτι του. Γι’ αυτό και οι τηλεθεατές, μη μπορώντας να ζήσουν την ατμόσφαιρα του γηπέδου, προσπαθούν με υποκατάστατα να τη βιώσουν (φωνές, κασκόλ, καπελάκια…). Έτσι, από την ειδωλοποίηση των αθλητών οδηγούμαστε στη γενικευμένη πια ειδωλοποίηση όλου του χώρου του αθλήματος, που οι κύριες συνιστώσες του είναι το γήπεδο, οι αθλητές και κύρια η όλη ατμόσφαιρα που δημιουργείται, πριν και κατά τη διάρκεια κάποιου αγώνα, ή κατά τη διεξαγωγή κάποιου αγωνίσματος. «Το γήπεδο αναπαράγει την καθημερινότητα με τα δράματά της: άγχος, σοκ, εχθρότητα, διαμάχη μεταξύ εθνών, κρατών, νομών, σχολείων και κοινωνικών ομάδων. Μετατρέπει την αληθινή ιστορία και τα δράματα της ζωής με συμβολικό τρόπο σε αθλητικά δράματα, προσφέροντας έτσι μια εικόνα όπου οι μάζες μπορούν να αναγνωρίσουν τη δράση μεγάλων ανθρώπινων τύπων: καλός, κακός, σκληρός», (Περιοδικό «Νέα Κοινωνιολογία», Γιάννη Χλιαουντάκη).

Το είδωλο και η κοινωνική προσαρμογή

Το είδωλο δημιουργείται και εκτίθεται στην «αγορά» κατά κύριο λόγο για άτομα που διανύουν την περίοδο της εφηβείας, κατά την οποία χάνεται η παιδική σιγουριά και διαμορφώνεται η ατομική ταυτότητα. Κατά τον Μπρούνο Μπεττελχάιμ – παιδαγωγό και συγγραφέα – «οι έφηβοι έχουν ανάγκη από ένα σημείο αναφοράς. Αυτό μπορεί να είναι μια διασημότητα ή μια εμπειρία έκστασης ή κάθαρσης, όπως συμβαίνει στις θρησκείες. Ο έφηβος αισθάνεται την ανάγκη της έξαρσης συντροφιά με τους συνομηλίκους του. Κάθε κουλτούρα έχει τις δικές της στιγμές έκστασης. Σε άλλες είναι η θρησκευτική αυτοτιμωρία, σε άλλες η ταυρομαχία. Η ανάγκη της έξαρσης ως οδού προς μια ταυτότητα είναι κάτι παγκόσμιο. Μόνο οι τρόποι είναι διαφορετικοί, ανάλογα με την κουλτούρα».

Οι ήρωες και τα πρότυπα των νέων κρατούν έως ότου γίνουν πιο σίγουροι για τον εαυτό τους, έως ότου μπορέσουν να ενσωματωθούν στην καθημερινή ζωή των ενηλίκων. Στο μεταξύ νιώθουν προστατευμένοι από μια λατρεία «εκ του μακρόθεν», από μια φανταστική σχέση με κάποιο είδωλο που δεν μπορεί να τους αγγίξει, να τους μιλήσει. Οι έφηβοι μυθοποιούν ευκολότερα μια διασημότητα, γιατί μπορούν να ενισχύουν το αίσθημα της ταυτότητάς τους και να μειώνουν αντίστοιχα το αίσθημα της μοναξιάς και της ανασφάλειας μετά την εγκατάλειψη των γονεϊκών προτύπων. «Πρέπει τότε να εγκαταλείψουν τα γονεϊκά πρότυπα και να τα αντικαταστήσουν με είδωλα που θ’ αποτελέσουν το αντικείμενο ενός εξιδανικευμένου πόθου», λέει ο Ερνέστο Φέρραν, του πανεπιστημίου της Νέας Υόρκης.

 


Φτιάχνουμε είδωλα για να εκφραστούμε μέσα από αυτά, να δραπετεύσουμε για λίγο από τη μίζερη και άνοστη ζωή μας, να παίξουμε για λίγο αλλάζοντας τις ταυτότητές μας, χωρίς τον κίνδυνο να κατηγορηθούμε για πλαστογραφία ή πλαστοπροσωπία. Εδώ όλα είναι νόμιμα. Κι όταν είδωλο μας απογοητεύσει ή έρθει ο κορεσμός και η ασφυξία από το σφιχτό εναγκαλισμό μαζί του, τότε πρέπει να το γκρεμίσουμε, για να διοχετεύσουμε έτσι – ακινδύνως για το σύστημα – όλη μας την επιθετικότητα και ενεργητικότητα. Στο τέλος επέρχεται η πολυπόθητη ισορροπία στο άτομο.

Οι πολλές νευρώσεις, οι οποίες, έκαναν δυστυχισμένο και επικίνδυνο τον περίφημο «μέσο άνθρωπο», τώρα φαίνονται για λίγο να θεραπεύτηκαν ή, τουλάχιστον, είναι ακίνδυνες. Το νευρωτικό άτομο, σύμπτωμα και σημείο των καιρών μας, μέσα από το είδωλο μπόρεσε και να εκφραστεί και να δραστηριοποιηθεί σε συνθήκες που του εξασφάλισαν νομιμότητα και ασυλία. Παύει για λίγο να νιώθει ένοχο και κυνηγημένο, απολαμβάνει τη σιγουριά της νομιμότητας και αρχίζει να συνηθίζει στην ιδέα της προσαρμογής προς την καθημερινότητα. Προσαρμόζεται και εφησυχάζει.

Το άτομο μπόρεσε, μαζί με χιλιάδες άλλους ανώνυμους, να ζητωκραυγάσει υπέρ του ειδώλου του και να καταγγείλει όλους εκείνους που τόλμησαν να «ψαλιδίσουν» το πρότυπό του. Ικανοποίησε κάποιες απωθημένες επιθυμίες, λυτρώθηκε απ’ αυτές βρίσκοντας διέξοδο στη λατρεία ενός ειδώλου. Μαζί με άλλους έγινε μια μάζα ανθρώπων με κοινό σημείο αναφοράς, και το σπουδαιότερο, με κοινή ψυχολογία, την «ψυχολογία της μάζας». Σχετικά ο Λε Μπον στο βιβλίο του «Η ψυχολογία των όχλων» γράφει: «Τα βασικά χαρακτηριστικά του μέλους της μάζας είναι τα ακόλουθα: εξαφάνιση της συνειδητής και κυριαρχία της ασυνείδητης προσωπικότητας, προσανατολισμός σκέψεων και συναισθημάτων προς την ίδια κατεύθυνση, μέσω της υποβολής και της μετάδοσης, και τάση για άμεση υλοποίηση των ιδεών που του έχουν υποβληθεί. Το άτομο δεν είναι πια ο εαυτός του, αλλά ένα άβουλο αυτόματο».

Τέτοια άτομα θέλει η κοινωνία για να ‘ναι «υγιής». Αποδυναμωμένος και εξαντλημένος ο άνθρωπος από τον αγώνα που έκανε να μιμηθεί και να αποκαθηλώσει σε κάποιο στάδιο το είδωλό του, γίνεται εύκολο θύμα των θεσμών και των μηχανισμών της σύγχρονης κοινωνίας και του απρόσωπου κράτους. Αδιαφορεί, αποστρατεύεται και ιδιωτεύει. Γίνεται θηρευτής της ιδιωτικής ευτυχίας και είναι καχύποπτος σε ό,τι έχει σχέση με την πολιτική και το κοινωνικό συμφέρον. Εξάλλου τώρα έγινε και ιδανικός καταναλωτής (Homo Consumens). Καταναλώνει ό,τι του προσφέρουν. Πρώτα καταναλώνει είδωλα, μετά τα υποπροϊόντα των ειδώλων του, και, στο τέλος, αν χρειαστεί, πάλι είναι έτοιμος – έχει κι εμπειρία τώρα πια – να μπει στη γραμμή ή στην κερκίδα για να χειροκροτήσει ένα νέο είδωλο, ίσως τώρα από άλλο χώρο. Ποιος θα μπορέσει να πείσει αυτό το «Ανθρωπάκι» του Ράιχ, ότι πάλι κάποιοι το χρησιμοποιούν;



Οι μηχανισμοί της αμφισβήτησης αυτού του ατόμου θα κινητοποιηθούν μόνο στην περίπτωση που οι ειδωλοποιοί καθυστερήσουν την παραγωγή καινούργιων ειδώλων ή όταν τα νέα είδωλα δεν είναι ικανά να του εμπνεύσουν δύναμη και να του εξασφαλίσουν τη σιγουριά της ασφάλειας. Ο Φρόυντ στο έργο του «Ψυχολογία των μαζών και ανάλυση του Εγώ» επισημαίνει σχετικά: «…Απαιτεί (η μάζα) από τους ήρωές της δύναμη και βία, ακόμη θέλει να εξουσιάζεται, να καταπιέζεται και να φοβάται τον αρχηγό της. Απόλυτα συντηρητική στη φύση της, αποστρέφεται βαθιά κάθε νεωτερισμό και πρόοδο και σέβεται απεριόριστα την παράδοση». Ποιος μπορεί να μας βεβαιώσει ότι θα γίνει διαφορετικός όταν ξεφύγει από τη μάζα, ή ποιος θα διακινδυνεύσει να προεξοφλήσει τη μελλοντική αποστροφή αυτού του ανθρώπου από ενέργειες που θυμίζουν «μάζα»;

Η ιδεολογικοποίηση του αθλητισμού

Η άκριτη ειδωλοποίηση αθλητών, η συνεχής και με όλα τα μέσα προβολή και διαφήμιση αυτών και η χωρίς προβληματισμό αποδοχή τους από το κοινωνικό σύνολο – ιδιαίτερα από τη νεολαία – είναι οι τρεις παράμετροι του προβλήματος Αθλητισμός – Ειδωλοποίηση – Εμπορευματοποίηση. Μεγαλύτερη ευθύνη φέρουν εκείνοι που επιλέγουν το χώρο, τον τρόπο και το σκοπό της παραγωγής και προβολής του αθλητικού ειδώλου. Δεν πρέπει η προβολή κάποιου αθλητικού γεγονότος ή προσώπου να δημιουργεί ή και να υποθάλπτει συνθήκες ειδωλοποίησης.

Θα ήταν επικίνδυνο και αναιρετικό της αθλητικής ιδέας να χρησιμοποιούμε είδωλα από το χώρο του αθλητισμού, για να χειραγωγούμε την νεολαία και να την οδηγούμε στα γήπεδα για να εκτονωθεί. Η μετατροπή του αθλητισμού σε μηχανισμό συντήρησης και αναπαραγωγής του συστήματος θα βλάψει και τον ίδιο τον αθλητισμό, και μακροπρόθεσμα την ίδια την κοινωνία.


Η ιδεολογικοποίηση του αθλητισμού και η μετατροπή του σε ιδεολογικό μηχανισμό του κράτους – κατά την προσφιλή έκφραση του Αλτουσέρ – θα σημάνει μύρια όσα κακά για όλους μας και περισσότερο για την νεολαία, η οποία δίκαια θα επαναστατεί και θα είναι καχύποπτη σε όλα και προς όλους. Το σύστημα μπορεί να συντηρηθεί και μέσω άλλων μηχανισμών. Ας αφήσει τον αθλητισμό μακριά από τη λογική του «ό,τι συμφέρει και αποδίδει οικονομικά είναι και εκμεταλλεύσιμο».


ΑΝΑΔΗΜΟΣΙΕΥΣΗ ΑΠΟ https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/







ΚΑΤΕΡΙΝΑ ΚΑΛΑΪΤΖΑΚΗ " Αρχές του Μάρτη"



Μέσα μου πάντα θα κυλάς αρχές του Μάρτη με την ορμή μιας ανελέητης βροχής θα 'μαι στης μνήμης σου δεμένη το κατάρτι και στης ψυχής μου τους βυθούς θα αντηχείς. Ένα φεγγάρι στο κορμί σου θ' ανατέλλει θα 'σαι στο στήθος μου μια ανοιχτή πληγή χωρίς φτερά πώς να πετάξουν οι αγγέλοι που δεν γεννήθηκαν να ζήσουνε στη γη; Με την ανάσα μου αχνές γραμμές χαράζω πάνω στο τζάμι του καιρού, σύννεφο γκρίζο γίνομαι άνεμος κι έτσι λίγο σου μοιάζω για σένα πάντα κάθε άνοιξη δακρύζω…

Φωτογραφία: Κατερίνα Καλαϊτζάκη - Παραλία Γιαλισκάρι στην νότια Κρήτη












Κυριακή, 29 Νοεμβρίου 2020

ΜΙΧΑΛΗΣ ΓΕΩΡΓΟΥΛΗΣ "Μια αμφίεση για να εμφανιστείς…."



Ένα σχήμα να βρεις και να πιστέψεις
έναν έρωτα, μιαν ιδέα να λατρέψεις
με αμφίεση ταιριαστή να παρουσιαστείς
σε τούτον δω το κόσμο να εμφανιστείς.

Το ύφος να παραπέμπει σε μοιραίο
να ακουστεί μεγάλο και σπουδαίο.
Η εντύπωση να ναι πάρα πολύ μεγάλη.
Τις αδυναμίες από τον ήλιο να κρύψει
να φαίνεται ότι δεν έχεις υποκύψει.

Μια γραμμή χαράζεις τη διαχωριστική,
το καλό είναι εδώ ,το κακό πέρα εκεί.
Αφέντης κάτοχος της μόνης αλήθειας
που έτυχε να γίνεις από μία συνήθεια.

Σύμβολα υψώνεις, ιδέες σταυρώνεις,
το νόημα ενός ιδανικού καμία σημασία
αυτό που λατρεύεις είναι η ενδυμασία
φτάνει να μοιάζουν όλα σαν μία οπτασία.

Τίποτα δεν σου χρειάζεται να γνωρίσεις
ούτε να μάθεις και να αναθεωρήσεις,
μονάχα ότι σου είναι γραφτό πιστεύεις
τούτο έμαθες και ότι άλλο δεν το θέλεις .

Ταγμένος πως είσαι , πόσο πειστικός είσαι
αρκεί να μην έχεις τίποτα να χάσεις
και αν κερδίσεις τούτο είναι θεμιτό
τα μέσα όλοι λένε αγιάζουν το σκοπό.

Λάτρης μυθικών εραστών και ηρώων
απαράμιλλου κάλλους σπουδαίων τόπων
θεόσταλτων μυστικών παντογνώστης
των έξοχων ιδεών ο εκλεκτός γνώστης.

Φετίχ σύμβολα ενδύματα η απόδειξη
όλα υπολογισμένα με μια πρόθεση.
Μα αν το κακό φανεί μιαν κούφια ώρα
και σου κτυπήσει αναπάντεχα τη πόρτα
ένοχοι όσοι διάλεξαν τη δική σου ρότα…

Μ.Γ. …
Μιχάλης Γεωργούλης

photo Peter Kemp
 Από http://www.peterkemp.nl/










Σάββατο, 28 Νοεμβρίου 2020

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΑΓΑΠΗΣ ΑΝΤΗΛΙΕΣ"



Τα μάτια σου,
γαλήνια θάλασσα στην ανατολή,
πορφύρωμα ουρανού στη δύση,
ανοιχτή αγκαλιά,
γλυκιά απαντοχή
και μια ατέλειωτη προσμονή,
να χαρώ στ’ ανθοβόλημα της ψυχής σου.

Και το βλέμμα σου,
άναρχο και φευγάτο πρωινό,
σπάταλο της ίριδας σημάδι,
έκστασης αντηλιά,
ανταύγεια πάθους
κι ένα βαθύ απόκοσμο κάλεσμα,
ν’ αφεθώ στο ρίγος και τη δίνη.

Τα χείλη σου,
χρώματα πεθυμιάς και λαχτάρας,
ζωγραφιά της ζωής και του κόσμου,
παραθύρι ομορφιάς,
κατώφλι ανασαιμιάς
κι ένα σμίλεμα μαγείας και πόθου,
να σταθώ ικέτης στο σκαλί της γητείας.

Και το φιλί σου,
σπονδή στου έρωτα το κροντήρι,
τελετή στο ναό της αγάπης,
άχρονες στιγμές,
ξέφραγες αναπνοές
κι ένας φλοίσβος της καρδιάς σου οι χτύποι,
να χαθώ στην άβυσσο του ονείρου.
27-11-2020
















Πάβελ Φιλόνοφ (8 Ιανουαρίου 1883 – 3 Δεκεμβρίου 1941)

Ζώα - 1930

Ο Πάβελ Νικολάγεβιτς Φιλόνοφ (8 Ιανουαρίου 1883 – 3 Δεκεμβρίου 1941) ήταν Ρώσος ζωγράφος της πρωτοπορίας (avant-garde) και θεωρητικός της τέχνης.

Ο Πάβελ Φιλόνοφ γεννήθηκε στη Μόσχα στις 8 Ιανουαρίου 1883, έμεινε ορφανός το 1896 και το 1897 πήγε να ζήσει στην Αγία Πετρούπολη, όπου παρακολούθησε κάποια μαθήματα τέχνης. Το 1908 μπήκε στην Ακαδημία Τεχνών της Αγίας Πετρούπολης, από την οποία όμως αποβλήθηκε μετά δύο χρόνια, το 1910, για να ξαναγίνει αργότερα και πάλι δεκτός. Το 1912, ο Φιλόνοφ έγραψε το άρθρο «Ο Κανόνας και ο Νόμος», στο οποίο διαμόρφωσε τις αρχές του «αναλυτικού ρεαλισμού» και στις οποίες παρέμεινε πιστός ως το τέλος της ζωής του.

Στη διάρκεια των ετών 1913 – 1915, ο Φιλόνοφ συνδέθηκε με το φουτουριστικό κίνημα και ανέπτυξε στενές σχέσεις με τους φουτουριστές ποιητές Βλαντίμιρ Μαγιακόβσκι, Βίκτορ Χλέμπνικοφ, Αλεξέι Κρούτσενιχ και Έλενα Γκούρο.Το φθινόπωρο του 1916, στρατολογήθηκε για υπηρεσία στον πρώτο παγκόσμιο πόλεμο και υπηρέτησε στο Ρουμανικό Μέτωπο, χωρίς ωστόσο να πάψει ποτέ να ζωγραφίζει. Ο Φιλόνοφ συμμετείχε ενεργά στην Ρωσική Επανάσταση του 1917, την οποία χαιρέτησε με ενθουσιασμό.

Selfportrait. 1921

Το 1919, παρουσίασε έργα του στην «Πρώτη Ελεύθερη Έκθεση Καλλιτεχνών Όλων των Τάσεων» στο Μουσείο Ερμιτάζ. Το 1923, έγινε καθηγητής στην Ακαδημία Τεχνών και μέλος του Ινστιτούτου Καλλιτεχνικής Κουλτούρας. Το 1925 ίδρυσε μια σχολή «αναλυτικής ρεαλιστικής ζωγραφικής» στο Λένινγκραντ, η οποία, όπως όλες οι ιδιωτικές καλλιτεχνικές ομάδες και οργανώσεις, διαλύθηκε το 1928. Το εξαιρετικά πρωτότυπο και προσωπικό ύφος του Φιλόνοφ, που μπορεί να συγκριθεί με το έργο του Πάουλ Κλέε (Paul Klee, 1879 – 1940), επηρέασε ένα σημαντικό αριθμό καλλιτεχνών και την εξέλιξη του σουπρεματισμού και του εξπρεσιονισμού.

Το 1929, οργανώθηκε μια μεγάλη αναδρομική έκθεση της καλλιτεχνικής πορείας του Φιλόνοφ στο Ρωσικό Μουσείο. Εντούτοις, η σοβιετική κυβέρνηση απαγόρευσε την έκθεση. Από το 1923 και εφεξής, ο Φιλόνοφ, παρά τις οικονομικές δυσκολίες που αντιμετώπιζε, αρνιόταν να πουλήσει τα έργα του σε ιδιώτες συλλέκτες. Σκόπευε να δωρίσει όλα τα έργα του στο Ρωσικό Μουσείο, προκειμένου να ιδρυθεί Μουσείο Αναλυτικού Ρεαλισμού. Ο Φιλόνοφ πέθανε από πείνα στις 3 Δεκεμβρίου 1941, κατά τη διάρκεια της ναζιστικής πολιορκίας του Λένινγκραντ στον Β΄ Παγκόσμιο Πόλεμο.

From left to right: M. Matyushin, A. Kruchenykh, P. Filonov, I. Shkolnik, K. Malevich


Καλλιτεχνική δημιουργία

Σύμφωνα με την επιθυμία του Πάβελ Φιλόνοφ, περίπου 200 πίνακες και πάνω από 200 ακουαρέλες και σχέδια δωρίθηκαν, μετά το θάνατό του, στο Ρωσικό Μουσείο της Αγίας Πετρούπολης από την αδελφή του Ευδοκία Γκλέμποβα (Yevdokia Glebova). Ανάμεσα σε αυτά περιλαμβάνονται:
«Άντρας και γυναίκα (Αδάμ και Εύα)» (1912)
«Δύση και Ανατολή» (1912 -1913)
«Ανατολή και Δύση» (1912 – 1913)
«Γύρω στο τραπέζι» (1912 – 1913)
«Το γουρούνι» (1912 – 1913)
«Η δεξίωση των βασιλέων» (1913)
«Οι γαλατούδες» (1914)
«Οικογένεια χωρικού (Αγία Οικογένεια» (1914)
«Ο πόλεμος με τη Γερμανία» (1915)
«Πορτρέτο της Ευδοκίας Γκλέμποβα, αδελφής του καλλιτέχνη» (1915)
«Οι εργάτες» (1915 – 1916)
«Λουλούδια της παγκόσμιας άνθισης» (1916)
«Η φυγή στην Αίγυπτο» (1918)
«Αυτοπροσωπογραφία» (1925)
«Δυο κεφάλια» (1925)
«Ζώα» (1925 – 1926)
«Ζώα» (1930)
«Udarnitzi (εργάτες που σπάνε τη «νόρμα») στο εργοστάσιο “Krasnaya Zaria”» (1931)
«Πορτρέτο του Ιωσήφ Στάλιν» (1936)
«Έντεκα κεφάλια» (1938).

Άντρας και γυναίκα (Αδάμ και Εύα)

Οικογένεια χωρικού (Αγία Οικογένεια) 1914,


Portrait of E. N. Glebova (the artist's sister), 1915


Heads (1910).

The Banquet of Kings (1913).


universal flowering (1915).


Horses (1924–1925).



Two Heads. Rabbles (1925).


Countenances (Faces on an Icon) (1940)



Les Oudarniks (huile sur papier, 1935)


Германская война ( Γερμανικός πόλεμος )1915


Формула весны ( Φόρμουλα ,άνοιξη) 

Νίνο Ρότα (3 Δεκεμβρίου 1912 - 10 Απριλίου 1979) - 10 μελωδίες που δεν θα σβήσουν ποτέ!




Ο Νίνο Ρότα (Giovanni "Nino" Rota Rinaldi, 3 Δεκεμβρίου 1912 - 10 Απριλίου 1979) ήταν Ιταλός συνθέτης. Έχει γίνει γνωστός για την μουσική που έγραψε για την ταινία Ο Νονός, αλλά και για την μακροχρόνια συνεργασία του με τον Φεντερίκο Φελίνι.

Γεννημένος στο Μιλάνο από γονείς μουσικούς, άρχισε από μικρή ηλικία τις σπουδές του στο ωδείο της πόλης. Μετά από λίγα χρόνια ο δάσκαλος του τον έπεισε να πάει για σπουδές στην Φιλαδέλφεια των Ηνωμένων Πολιτειών, κάτι που ο ίδιος έπραξε. Εκεί έμεινε για τρία χρόνια όπότε επέστρεψε στην Ιταλία.

Την πρώτη μουσική για ταινία έγραψε το 1933 για το Treno Popolare του Ραφαέλο Ματεράτσο. Μετά από περίπου 20 χρόνια γνώρισε τον Φεντερίκο Φελίνι και από εκεί ξεκινάει μια συνεργασία που κράτησε για περίπου 30 χρόνια. Έγραψε μουσική για ταινίες όπως το "Λα Στράντα", το Γλυκιά ζωή" , το "8 1/2", το "Βατερλώ" , το "Ρωμαίος και Ιουλιέτα" και για τον "Νονό".

Τιμήθηκε με Όσκαρ για τη μουσική του στον Νονό ΙΙ το 1975.

Έχει γράψει μουσική για πάνω από εκατό ταινίες αλλά και για δέκα όπερες, πέντε μπαλέτα και αρκετές συμφωνικές συνθέσεις.  https://el.wikipedia.org/

Νίνο Ρότα - 10 μελωδίες που δεν θα σβήσουν ποτέ!


Οι δέκα «περιπτώσεις» που ακολουθούν έχουν απλώς ενδεικτικό χαρακτήρα

La Strada / The Road (1954) σε σκηνοθεσία Federico Fellini. Είναι η Τρίτη ταινία που συναντιούνται οι δύο μαέστροι. Είχαν προηγηθεί: Lo sceicco bianco / The White Sheik (1952) και οι περίφημοι Vitelloni (1953).


La Bella Di Roma
 (1955) σε σκηνοθεσία Luigi Comencini. Με την πανέμορφη Silvana Pampanini και τον απαράμιλλο Alberto Sordi. Εντυπωσιακό το «άνοιγμα» με τις μοναδικές εικόνες της αιώνιας πόλης «ντυμένες» από την εμπνευσμένη φλέβα του Ρότα.



La Dolce Vita (1960) σε σκηνοθεσία Federico Fellini.



Ο γατόπαρδος / Il Gattopardo (1963) σε σκηνοθεσία Luchino Visconti.


8½ (1963) σε σκηνοθεσία Federico Fellini. 



Romeo and Juliet (1968) σε σκηνοθεσία Franco Zeffirelli. Ένα αξεπέραστο love theme.



The Godfather (1972) σε σκηνοθεσία Francis Ford Coppola



Amarcord (1973) σε σκηνοθεσία Federico Fellini.


Το ξακουστό θυμωμένο τραγούδι, δημιουργημένο αρχικά για την ταινία Fantasmi a Roma του Antonio Pietrangeli απογειώθηκε το 1973 όταν χρησιμοποιήθηκε στην ταινία Μια Ιστορία Έρωτα και Αναρχίας (Film D' Amore E d' Anarchia) του 1973 σε σκηνοθεσία της Lina Wertmüller.‎



Το Όσκαρ Μουσικής για τον 
Νίνο Ρότα έρχεται με το δεύτερο μέρος του «Νονού», The Godfather Part II (1974) σε σκηνοθεσία Francis Ford Coppola



Orchestra Rehearsal / Prova d'orchestra (1978) σε σκηνοθεσία Federico Fellini. Λίγο πριν το τέλος, μαζί με τον αχώριστο συνοδοιπόρο.















"Αντέχω" Τραγούδι της Ελενας Βασιλειάδη σε μουσική των Κωσταντίνου Χρυσανθάκη και Χρήστου Φυλλαρίδη και στίχους του Κωνσταντίνου Χρυσανθάκη


Νέο τραγούδι σε μουσική των Κωσταντίνου Χρυσανθάκη και Χρήστου Φυλλαρίδη και στίχους του Κωνσταντίνου Χρυσανθάκη από τον πρώτο προσωπικό δίσκο της 'Ελενας Βασιλειάδη με τίτλο «Δύσκολοι καιροί» που ετοιμάζεται και θα κυκλοφορήσει από τον Μετρονόμο.
Στο μπουζούκι ο μοναδικός δεξιοτέχνης Νίκος Τατασόπουλος. Εξαιρετικές ερμηνείες χάρισαν επίσης στο μπουζούκι ο Θοδωρής Στούγιος, στην κιθάρα ο Νώε Ζαφειρίδης ενώ στο ακορντεόν ο Αλέξανδρος Καμπουράκης και στο κοντραμπάσο ο Θεόδωρος Κουέλης.
Το εικαστικό που κοσμεί το εξώφυλλο είναι του ζωγράφου Τάκη Τζίφα, φωτογραφημένο από τη Στάβυ Ντόκου. Ένα έργο που ο ζωγράφος χάρισε στην Έλενα Βασιλειάδη για όλες τις μουσικές βραδιές που μοιράστηκαν. Ο Τάκης Τζίφας υπήρξε φίλος με τον Βασίλη Τσιτσάνη και θαμώνας στο ιστορικό «Χάραμα» στην Καισαριανή. Το τραγούδι του Τσιτσάνη «Ο Τακατζίφας» που ερμήνευσε η Βίκυ Μοσχολιού ήταν αφιερωμένο σ’ αυτόν.
Οι ηχογραφήσεις του «Αντέχω» πραγματοποιήθηκαν στο Studio Sierra, η επεξεργασία του ήχου έγινε από τον Αλέξανδρο Ελευθεριάδη και το mastering από τον Χρήστο Ζορμπά / Studio Sierra. «Μπορεί να ήρθαν δύσκολοι καιροί μα η μουσική θα είναι πάντα φως, δύναμη και αγάπη για να αντέχουμε ανακαλύπτοντας την ουσία της ζωής.» - Ε. Βασιλειάδη Πώς με τσακίσαν της ζωής οι άδειοι δρόμοι
Ότι χρωστάμε στις αγάπες τις παλιές
Και πώς με λύγισαν φουρτούνες και φωτιές Μα δεν σε ήξερα ακόμη Τώρα στερεύουνε οι πόνοι Και όλες κλείσαν της καρδιάς μου οι πληγές Πιο πολύ με σένα αντέχω Πιο πολύ και δεν φοβάμαι στα ψηλά Εσένα άγγελο και φύλακα αν έχω Αντέχω, όλα τ’ αντέχω Σκαλί - σκαλί κι ας μην ανέβηκα ακόμη Οι πιο μεγάλες ανηφόρες μου στο χθες Κι η τελευταία μου συγνώμη
Αυτή που ξέρουνε οι μόνοι







Τέσσερα Ποιήματα της Ιταλίδας ποιήτριας Elisabetta Bagli

 


Σεβασμός 

Κατεβαίνει ένας κόμπος στο λαιμό,
Φτάνει μέχρι το στήθος,
σφίγγει τον κλοιό του:
γίνεται εκείνη η σκληρή λάσπη
που λερώνει το πεπρωμένο.

Γιατί να ζεις,
όταν όλα γύρω είναι θάνατος;
Γιατί να σκοτώνεις
με ένα φύσημα το φως,
όταν στα χείλη μου
ανθίζουν κρινάκια ζωής;

Θεός ήσουν για μένα και τον αδελφό μου,
όταν κάποτε στη Ρώμη
σε ψάχναμε στον ουρανό
ανάμεσα στα σύννεφα

Θεός είσαι για τα ατυχή και αποξενωμένα παιδιά
που δεν έχουν την ελευθερία
να αναπτυχθούν και να αγαπήσουν

Θεός είσαι όταν σε καλούν
οι περιφρονημένες και γεμάτες μώλωπες γυναίκες
που δεν έχουν μέλλον.

Θεός είσαι όταν η νύχτα,
βαθιά και τραγική,
αγκαλιάζει όλον τον πλανήτη
με τα κρύα άκρα της,
όταν ο πόλεμος εξακολουθεί να
μην παραδίδεται στην ήττα
και στην ταπείνωση,
όταν ο άνθρωπος καταλάβει
ότι για να αποκατασταθεί η αξιοπρέπειά του
θα πρέπει να θριαμβεύσει ο σεβασμός

Elisabetta Bagli  
Translated into Greek by Sofia Skleida

🌼     🌼

Μωβ  δάκρυα

Φυσάνε οι θεοί.
Αφαιρούν το χιόνι
στη δύση του χειμώνα,
εκπέμπουν θύελλες
στα ύδατα μιας νέας ζωής,
ανέμους στα νέφη,
προκαλώντας το ζεστό ήλιο.

Φυσούν πάνω στα δέντρα
που ανασταίνονται από τα κλαδιά.
Ασθμαίνουν στις πλούσιες ακτές
τα χρώματα των κυμάτων.
Κλαίνε οι θεοί
μωβ δάκρυα,
το μυστήριο των βιολετών .

Μωβ είναι το αίμα
που κλέβει το γαλάζιο του ουρανού.
Πέφτουν σταγόνες στη γη.
Μανδύες βελούδου
την ξυπνούν από τον ύπνο,
πρόωρα λουλούδια κείτονται
στο κρύο που πεθαίνει,
και ανοίγουν διάπλατα στο νέο ξεχείλισμα
της φύσης
που ανατρέπει και μετατρέπει τα πάντα.

Elisabetta Bagli  
Translated into Greek by Sofia Skleida

🌼     🌼

Πρώτο συναίσθημα 

Μια ξαφνική ανακάλυψη.
Στη ζεστασιά της χειμωνιάτικης εστίας, 
η πρώτη Μοίρα είχε αρχίσει 
να υφαίνει το νήμα της ύπαρξης: 
Μεγάλωνε η μήτρα 
με τη δύναμη ενός τυφώνα. 

Καυτό ήταν το μεσογειακό καλοκαίρι 
όταν ένα μπουμπούκι άνοιξε 
απελευθερώνοντας ένα δυνατό και ισχυρό κλάμα 
στον αρωματισμένο 
αέρα από τα σεπτεμβριανά Άστρα*. 

Ένα γλυκό βλέμμα εξερευνούσε 
το πεπερασμένο άπειρο του δέρματος 
της γυναικείας της φύσης 
με το θέλημα των Τριών Νεραϊδών** , 
χαμογελώντας στη μοίρα της, 
διασκεδάζοντας τον ενθουσιασμό 
της ύπαρξης της στον κόσμο. 

*Οι Μαργαρίτες του φθινοπώρου (Asternaovae-angliae ή Asterfrikartii) είναι τυπικά λουλούδια των μηνών ανάμεσα στο τέλος του καλοκαιριού και των αρχών του χειμώνα. 

** Οι τρεις Πάρκες (στη ΛατινικήParcae), στη ρωμαϊκή μυθολογία, είναι το ισοδύναμο των τριών ελληνικών Mοιρών, παρόμοιες με τις τρεις Νορν (Nornenorrene) στην σκανδιναβική μυθολογία. Aυτές καθόριζαν το πεπρωμένο των ανθρώπων. Στην τέχνη και στην ποίηση απεικονίζονταν σαν γριές σκορβουτικές ή ως υποχθόνιες κορασίδες. 

Elisabetta Bagli  
Translated into Greek by Sofia Skleida

🌼     🌼


Ιταλία* 

Το όνομά σου εμπεριέχει το μύθο 
που ύμνησε ο Στράβων, 
Ω γη των Vituli, 
μεσογειακή, 
ηφαιστειακή και συννεφιασμένη 
από τις αναθυμιάσεις και τις σκόνες 
όσων ήθελαν να σε κατακτήσουν, 
αλλά τα αστραφτερά σπαθιά, 
το αίμα, οι φωνές και οι νεκροί 
κατεύνασαν τελικά το θράσος 
των πράξεών τους. 

Οι πρόγονοί σου 
πάλεψαν για τα τα αιώνια και 
ευλογημένα εδάφη, 
τα γεμάτα ιστορία και μύθους, 
για παραδόσεις και νόμους 
που οι απόγονοι μελέτησαν 
και εξακολουθούν να τιμούνται ακόμα και σήμερα, 
από ολόκληρο τον κόσμο 
όμως οι καιροί έχουν αλλάξει 
και τα παθήματα ανακινούνται 
από χλωμές αναμνήσεις 
ψηλαφιστές όπως χθες. 

Ιταλία είναι το όνομά σου 
ως γυναίκα, ως μητέρα και ως ερωμένη, 
ευλογημένη αγάπη δωρίζεις 
σε αυτά τα βουνά με φιλί 
με το χάδι του ουρανού, 
στους σμαραγδένιους χλοοτάπητες 
που καλύπτονται με χρώματα 
και ο γηραιός ήλιος 
συντρέχει παρηγορώντας 
τα βράχια και τις αιώνιες θάλασσες, 
που είναι εχθρικά και ποτέ υπόδουλα. 
Οι ελπίδες εξορίστηκαν. 

Ιταλία είναι το όνομά σου, 
Έμβλημα, πατρίδα και φως 
παιδιών που δεν σιωπούν ποτέ, 
ανήμερων ανδρών , 
γνήσιων και με ψυχή, 
που ζουν και φεγγοβολούν, 
οπουδήποτε και παντού, 
τη ζωή που τους χάρισες 

*Το όνομα προέρχεται από τη λέξη Italoi, όνομα που έδωσαν οι Έλληνες στο los Vituli (ή Viteli), ένα χωριό που βρισκόταν στo νότιο άκρο της Ιταλικής χερσονήσου, στην Καλαβρία. 

Elisabetta Bagli  
Translated into Greek by Sofia Skleida

🌼     🌼

ElisabettaBagli 

Elisabetta Bagli was born in Rome (Italy) and she has lived in Madrid (Spain) since 2002. She has a degree in Economics and Business from La Sapienza in Rome. She is a writer of poetry, short stories and essays and she is also a translator and interpreter of Spanish. Some of her poems and writings have been translated into thirteen languages. She is the author of several poetry books, a compilation of stories, a children’s book, and articles and essays for newspapers and digital magazines around the world. Operating in more than a hundred national and international anthologies, she is the President and a Former member of the Jury in many national and international literary prizes. She is the National Secretary for Spain of the AIM (Association for Italy in the World) based in Rome (Italy), an association that has a wide distribution in more than fifty countries. She is a correspondent in Spain for Radio ICN NY, the radio station for Italians in New York (USA). She is the correspondent of the World Festival of Poetry in Spain. She colaborates for Spain with the Unión Mundial de Poetas por la Paz y la Libertad. She is the correspondent in Spain for the Poetry Sound Library and the Voices of the Trees, projects conceived in London (UK) by the artist Giovanna Iorio and disseminated all over the world. She has been an Honorary Member of NGO THRibune, Tribune for Human Rights since December 2019, based in Madrid (Spain), organization which she collaborates with. She is an Honorary Member of the International University of Peace, based in Lugano (Switzerland). She is an Honorary Member of the Cultural Association L’Oceano nell’Anima, based in Bari (Italy). Since October 31st, 2016, she has been an Academic at the Accademia Internazionale Il Convivio in Castiglione di Sicilia (Italy). She has collaborated with the Com.It.Es in the Italian Consular Network of Madrid (Spain) and with the Italian Chamber of Commerce of Madrid (Spain) for the organization of cultural events. She has collaborated with the Esther Koplowitz Foundation, based in Madrid (Spain). She has received many prestigious awards, including the Mayte Spínola Diploma of Honor for artistic merit from the Pro Arte y Cultura group in 2017 (Spain), the Distinction for Outstanding Woman in culture, 2019 awarded by the Latin American Women’s Forum, Mar del Plata (Argentina), the Italian Award for Culture 2019 awarded by the Italian Ambassador Stefano Sannino in Madrid (Spain), Najiman Prize in Lebanon on July 2020 and many others prizes in Italy, in Spain and all over the world for cultural merits. 

Her website is: https://www.elisabettabagli.com/ 






























Παρασκευή, 27 Νοεμβρίου 2020

ΒΑΣΙΛΙΚΗ ΤΣΑΜΑΚΗ "Περί καθόδου"


Ακολουθώντας το Άλφα και το Ωμέγα
στην επί του όρους ομιλία
σκίρτησε η ελπίδα μας.
Οραματιστήκαμε τον πηλό μας
ως μακάριο
μέτοχο του Δείπνου του μυστικού.
Μα οι σκηνές των δικαίων
χάνονται στην έρημο της καρδιάς μας
με κάθε βήμα που κάνουμε
οι μωροί!
Κι αν περίλυπη υπήρξε
η ψυχή του Κυρίου έως θανάτου
τι άραγε απομένει
για εμάς;
Παρά ο ίδιος ο θάνατος
να τον οσμιζόμαστε
σε κάθε μας αναπνοή.
Ευλογημένοι
στο θαύμα της ζωής
χρισμένοι στον αγώνα
της κατά Χριστόν θέωσης
θωρακισμένοι με τα Τίμια Δώρα
ωστόσο λιπόψυχοι
μπρος στο αναπόφευκτο πέρασμα...
Και πως όχι;
Πεπτωκότεςεσμέν
στη ματαιότητα των επιγείων.
Αποκοιμίζουμε τη θεϊκή μας πνοή
με την παρακοή της εγρήγορσης.
Περιπατόντες εν τη σκοτία
παραμένουμε θεατές
του δικού μας πάθους
με προδότη το είδωλο της φιλαυτίας
και προσωρινό νικητή
τον Άδη.
Ολιγόπιστοι θνητοί είμαστε
και μόνον αυτό.
Κύριε ελέησον…

Τσαμάκη Βασιλική
Β΄ Βραβείο  Θ΄ Παγκόσμιος Διαγωνισμός Ποίησης
Αμφικτυονία Ελληνισμού

https://tsamakivasiliki.blogspot.com/

Η εικόνα είναι από pixabay.com



















Πρελούδια (ποιητική συλλογή του Γιώργου Λουτσέτη-Αγγλική απόδοση: Ιφιγένεια Φόστερ-Στεφάνου)


Πρελούδια (η νέα ποιητική συλλογή του Γιώργου Λουτσέτη)
Αγγλική απόδοση: Ιφιγένεια Φόστερ-Στεφάνου


Τα «Πρελούδια» είναι μια συλλογή από σαράντα μικρά ποιήματα σε δύο γλώσσες. Τα ποιήματα της συλλογής συνέθεσε ο συνθέτης και πιανίστας Γιώργος Λουτσέτης, ενώ η Ιφιγένεια Φόστερ-Στεφάνου τα απέδωσε στα Αγγλικά. Την ατμόσφαιρα του βιβλίου χρωματίζει η Μαρία Σπανουδάκη, με δύο φωτογραφίες της στα εξώφυλλά του.

Το βιβλίο θα κυκλοφορήσει τον ερχόμενο Δεκέμβριο του 2020.

Web teaser τουβιβλίου:



Συνέντευξη στην τηλεόραση:



Η διαδικασία παραγγελιών της έκδοσης, κόστους 10€, γίνεται με τους παρακάτω δύο τρόπους:
- Με προσωπικό μήνυμα στην επίσημη σελίδα του βιβλίου στο facebook

αναφέροντας το ονοματεπώνυμο, το e-mail και το αίτημά σας για προ-αγορά,
ή
- Με e-mail στο preludes.thebook@gmail.com αναφέροντας τα ίδια στοιχεία.



Γιώργος Λουτσέτης (φωτ. Ρούλα Σπάρταλη)


Λίγα λόγια για το βιβλίο από τον δημιουργό του:

«Η Ποίηση είναι ένας από τους άξονες που καθορίζει τη ζωή και την έμπνευσή μου.
Μια προσωπική γλώσσα επικοινωνίας, η οποία πηγαίνει παράλληλα με την μουσική τα τελευταία δεκαπέντε χρόνια, άλλοτε πιο έντονη, άλλοτε στο παρασκήνιο, μα πάντα εκεί. 
Τα «Πρελούδια»είναι μια συλλογή από σαράντα μικρά ποιήματα σε δύο γλώσσες. Συνέθεσα τα ποιήματα στα ελληνικά, ενώ η Ιφιγένεια τα μετάφρασε στα αγγλικά.
Σε ετούτη τη διαδικασία, εκείνη μου μετέφερε την μητρική της γλώσσα στην πιο ποιητική της εκδοχή, με ποικιλία διαφορετικών λέξεων για κάθε περίπτωση. Ως μουσικοί και οι δυο, εργαζόμασταν πάνω στη χροιά τους, τον ρυθμό τους μέσα στο σύνολο, την ατμόσφαιρά τους στον κάθε στίχο.
Της είμαι ευγνώμων για το αποτέλεσμα.
Την ατμόσφαιρα που εμπεριέχεται στο βιβλίο χρωματίζει η Μαρία Σπανουδάκη με δύο φωτογραφίες της στα εξώφυλλα , με την ξεχωριστή ματιά που έχει στο να δίνει μια πιο βαθιά υπόσταση σε καθημερινές σκηνές και εικόνες μέσα από τα κάδρα που φωτογραφίζει.

Την ευχαριστώ για την παραχώρηση του υλικού της!»


Ιφιγένεια Φόστερ-Στεφάνου (φωτ.  Κατερίνα Χόνδρου)

Δυο λόγια από την μεταφράστρια, Ιφιγένεια Φόστερ-Στεφάνου:

«Η εμπειρία της μετάφρασης της ποιητικής συλλογής "Πρελούδια" είναι ένα εγχείρημα που προσέφερε το δικό του ιδιαίτερο χρώμα στην εξερεύνηση του βασιλείου των λέξεων και ξεδίπλωσε εμπρός μου έναν ακόμη συναρπαστικό κόσμο, αυτόν της απόδοσης της Ποίησης.»

Υποστηρίζοντας την ισότιμη πρόσβαση όλων στη γνώση και τη μάθηση, οι συντελεστές του βιβλίου θα παραχωρήσουν 1€ ανά βιβλίο από τα πρώτα 400 βιβλία που θα πωληθούν στην διαδικασία προ-αγοράς, αλλά και μετά την επίσημη κυκλοφορία του, στον Οργανισμό«Διαβάζω για τους άλλους» για τις ανάγκες της παραγωγής και διάθεσης ακουστικών βιβλίων για άτομα τυφλά και έντυπο-ανάπηρα.
Έχοντας βιώσει στην πράξη τη δύναμη και αθροιστική αποτελεσματικότητα που έχει το κάθε μικρό ποσό που προσφέρεται από πολλούς, σας καλούμε να υποστηρίξετε με τη συμβολή σας το δικαίωμα των συνανθρώπων μας με έντυπο-αναπηρία στα βιβλία.

Οι συντελεστές του βιβλίου

Γιώργος Λουτσέτης
Ιφιγένεια Φόστερ-Στεφάνου




Λίγα λόγια για το «Διαβάζω για τους άλλους»:

Το «Διαβάζω για τους Άλλους» είναι Αστική Μη Κερδοσκοπική Εταιρεία (ΑΜΚΕ) η οποία ιδρύθηκε το 2015 με Όραμα καθένας, βλέποντας ή μη, να μπορεί να διαβάσει το βιβλίο που θέλει και επιθυμεί. Πρωταρχικοί σκοποί του Οργανισμού είναι η ηχογράφηση ακουστικών βιβλίων για άτομα με απώλεια όρασης, η ψυχοσυναισθηματική υποστήριξη ατόμων ηλικιωμένων μέσω της ανάγνωσης λογοτεχνικών αποσπασμάτων ή την αφήγηση παραμυθιών και η ευαισθητοποίηση του ελληνικού κοινού για το πρόβλημα της μη ισότιμης πρόσβασης των μη βλεπόντων στη γνώση και στη μάθηση.
Το «Διαβάζω για τους Άλλους» είναι πιστοποιημένος φορέας από τον Οργανισμό Πνευματικής Ιδιοκτησίας (ΟΠΙ) για την παραγωγή και διάθεση ακουστικών βιβλίων για άτομα τυφλά και έντυπο-ανάπηρα.
Ιδιαίτερα σημαντικό είναι το γεγονός πως οι ηχογραφήσεις όλων των βιβλίων που παράγονται να γίνεται κατ’ επιλογήν από εθελοντές αναγνώστες έτσι ο κάθε πολίτης που ηχογραφεί ένα βιβλίο γίνεται κομμάτι της λύσης ενός πολύ μεγαλύτερου κοινωνικού προβλήματος, αυτού της μη ισότιμης πρόσβασης όλων στη γνώση και στη μάθηση.
Οι ηχογραφήσεις ακολουθούν Ευρωπαϊκά πρότυπα διαδικασίας και ποιότητας καθώς όλοι οι εθελοντές/αναγνώστες περνούν από αξιολόγηση φωνής, από τριμελή επιτροπή που απαρτίζεται από τυφλούς αναγνώστες, και έπειτα λαμβάνουν εκπαίδευση στην αγωγή του λόγου και την ορθοφωνία από καθηγητή ορθοφωνίας και επαγγελματία ηθοποιό. Όταν το ακουστικό βιβλίο ολοκληρωθεί κατατίθεται στην βιβλιοθήκη Όμηρος- Ηλεκτρονική βιβλιοθήκη του Πανελλήνιου Συνδέσμου Τυφλών (Λογοτεχνικά) καθώς και στην Amelib-Ηλεκτρονική βιβλιοθήκη που δημιουργήθηκε με πρωτοβουλία του Παντείου Πανεπιστημίου και της Εθνικής Βιβλιοθήκης της Ελλάδας (Πανεπιστημιακά κείμενα).

--


Συνθέτης-Πιανίστας-Ποιητής / Composer-Pianist-Poet
Production manager ( Nest Studio & Productions)
Youtube channel: Giorgio Lucetti


Μεταφράστρια-Τραγουδίστρια-Συγγραφέας


(Ποιητική έκδοση-Poetry collection)

«Μια μέρα θα βουτήξουμε μαζί,
στην ίδια θάλασσα,
στον ίδιο αλμυρό χρόνο και χορό

Nτύσου κοχύλια, βότσαλα βρεγμένα,
μείνε γυμνή στην άμμο·
έρχεται παλίρροια…»

"One day we shall dive together,
into the same sea, 
into the same savory time and dance.

Array yourself in shells, in soaked pebbles
stay naked on the sand;
the tide is coming…"