Σάββατο, 30 Νοεμβρίου 2019

Παρουσίαση του βιβλίου της Αναστασίας Δ. Παπαθωμά - Πήλιουρη "Ναματιανές ντοπιολαλιές και δοξασίες στα Νάματα Βοΐου - Ασκίου Κοζάνης "


Παρουσίαση του βιβλίου της Αναστασίας Δ. Παπαθωμά - Πήλιουρη 

"Ναματιανές ντοπιολαλιές και δοξασίες στα Νάματα Βοΐου - Ασκίου Κοζάνης "

Τετάρτη 4 Δεκεμβρίου 2019
και ώρα 18:00
Βιβλιοπαρουσίαση της Βοϊακής Εστίας Θεσσαλονίκης στην αίθουσα Ομοσπονδίας Δυτικομακεδονικών Σωματείων Θεσσαλονίκης .

Το βιβλίο παρουσιάζουν: ο κ. Δημήτρης Πορφύρης, ο κ. Δημήτρης Μπάγκαβος και ο κ. Ιωάννης Τσιαμήτρος. 

Συντονίζει η κ. Σιδηρούλα Ζιώγου - Καραστεργίου. 

Οι σελίδες του βιβλίου φιλοξενούν πλούσιο φωτογραφικό υλικό του Δημήτρη Βασβατέκη










ΣΤΑΥΡΟΥΛΑ ΔΕΚΟΥΛΟΥ "Χρονικός επαναπροσδιορισμός"

Φωτογραφία -Lena Siopi

Μια έκρηξη η φωνή σου
συνθλίβει το κρύσταλλο της γυάλας
που με περιβάλλει
κι η ανάσα ελεύθερη πια
κραυγή γίνεται που σου χαρίζεται
στου κορμιού την πλημμυρίδα.

Στον ναό της ψυχής, ιεροφάντης εσύ
να ερμηνεύεις στιγμές, να θωπεύεις πληγές
κι ο πόνος πόθος πια αναδύεται
στης αφής σου τη μαρτυρία.

Απέμεινα στατική να θωρώ το είδωλό μου
που χρόνια με κατατρέχει θυμίζοντάς μου
πως ο Μινώταυρος υπήρξε αλήθεια
να ξεθωριάζει μπρος μου, να σιγεί επιτέλους.

Νοτίζω τα μαλλιά μου με την ανάσα σου
και στη χούφτα μου κρύβω το πρώτο σου φιλί.
Κοιτάζω τον δρόμο μπροστά μου, ελεύθερος από χνάρια.
Με περιμένει να τον διαβώ... έφυγα!

Σταυρούλα Δεκούλου
30/11/19







ΝΙΝΑ ΑΛΕΞΗ "ΚΑΤΑΚΟΠΟΙ ΑΝΕΜΟΣΤΡΟΒΙΛΟΙ"

 Dance of the Wind and Storm by Thomas Blackshear


Στον Νάνο Βαλαωρίτη

Πένθιμες βροχές στο σεντόνι τ’ ουρανού σου
στους βόθρους της μικρής ύπαρξής σου
ελπίδες ιχνηλατείς σαν ιδαλγός νυμφίος.
Λέξεις μουδιασμένες απ’ το στόμα σαϊτεύουν
γεύση γλυκόπικρη, στιφνή, αφήνουν.
Κοπιώδη φωνήματα σ’ απέλπιδες ελιγμούς
εκσφενδονίσθηκαν,
στης μνήμης τις χορδές, δονήθηκαν.
Κατάκοποι ανεμοστρόβιλοι λιποθυμούν.
Ο κραταιός αέρας το δέρμα έλιωσε
στις παλάμες απλώθηκε
μου φίλησε τα δάχτυλα
άνοιξε το στόμα, πιες το φιλί μου.
Αθήνα 2010

(Νίνα Αλέξη, «Άνω θρώσκω», Εκδ. Αλεξάνδρεια, 2019)







Carpe "Αναπνέω..."


Αναπνέω φως,

τις στάλες του ήλιου

καθώς φωτίζει την άβυσσο .

Ένας ορίζοντας στενός

μουδιάζει τις φωνές των σπαραγμών.

Τη νύχτα οι πληγές ανασταίνονται

λειώνουν οι ανέμελες μέρες .

Στη μέση του χειμώνα τα άκρα μας

αγγίζουν τον πάγο

κρύβονται οι ευωδιές

στης απόγνωσης τα υγρά κελιά.

Αναπνέω φως,

όταν τα βλέφαρα ανοιγοκλείνουν τις νύχτες

διαβαίνοντας τους δρόμους

τους ζωσμένους απ'την πάχνη των δακρύων μας.

Carpe.








ΒΕΡΑ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ "Ο περιφρονημένος εκδικητής"




«Το χειρότερο πράγμα όταν είσαι ψυχοπαθής είναι ότι οι άνθρωποι περιμένουν να φέρεσαι σαν να μην είσαι»
Mια από τις τραγικές αλήθειας της ταινίας ''JOKER'' που απογειώνεται από την οσκαρική ερμηνεία του Χοακίν Φίνιξ και την εξαιρετική σκηνοθεσία του Τοντ Φίλιπς...
Εργαλεία που εντυπωσιάζουν το θεατή αλλά δυστυχώς αγκομαχούν να γίνουν ο μανδύας συγκάλυψης ενός επικίνδυνα μηδενιστικού μηνύματος που δίνει στην ιστορία του ψυχικά ασθενούς πρωταγωνιστή αλλόκοτες κοινωνικές προεκτάσεις...

Το σενάριο διαδραματίζεται στους δρόμους της Γκόθαμ Σίτι όπου ο μοναχικός και ψυχικά διαταραγμένος Άρθουρ εργάζεται περιστασιακά ως κλόουν και πασχίζει να κάνει καριέρα ως stand up κωμικός. Η επιθυμία του αυτή δείχνει να είναι η μάταιη προσπάθεια να γίνει μέρος ενός σκληρού κόσμου που τον απορρίπτει και μέσα από τον εξευτελισμό και τις προσβολές τον οδηγεί στην παραβατικότητα και στο έγκλημα...

Η φιγούρα του προκαλεί ανάμεικτα συναισθήματα ... αποστροφή για τις πολλαπλές εν ψυχρώ δολοφονίες του μαζί με ύπουλες ενέσεις συμπάθειας-συμπόνοιας μέσα από διάσπαρτες πληροφορίες για την τραγική παιδική του ηλικία και την προδομένη σχέση με τη μητέρα του... αντιφατικά συναισθήματα που δημιουργούν ένα συγκινησιακό φορτίο αλλά δυστυχώς γρήγορα μεταλλάσσονται σε φόβο, όταν ο θεατής συνειδητοποιεί ότι γίνεται κοινωνός της δικαίωσης-εκδίκησης του περιφρονημένου Άρθουρ με ακόμη πιο φρικτό και αποτρόπαιο τρόπο...δηλαδή με την μετατροπή του σε ίνδαλμα καταπιεσμένων περιθωριακών κοινωνικών ομάδων που με το πρόσχημα της αποκατάστασης της κοινωνικής και ταξικής αδικίας, επαναστατούν και σκορπούν τη φρίκη, τη βία και το θάνατο στους δρόμους, όπου εκτυλίσσονται σκηνές παράνοιας και απόλυτης αναρχίας...

Το μήνυμα της ταινίας με απογοήτευσε... γιατί θεωρώ ότι ως καλλιτεχνικό δημιούργημα διέπραξε υπέρβαση των κανόνων με την ηρωοποίηση της βίας και του εγκλήματος, ως όπλο κάθε φτωχής και αδύναμης μειονότητας του περιθωρίου, ενάντια στους δυνατούς του αδηφάγου συστήματος...
Αλλά με απογοήτευσε ακόμη πιο πολύ γιατί δεν έφερε την κάθαρση...που μετά από αυτό το δίωρο ερεβώδες ταξίδι στο χάος ο νους προσμονούσε, ως την μόνη σωτηρία,
Ακόμη και αυτή η ελπίδα που αχνοφάνηκε στον τελευταίο διάλογο του αντι-ήρωα με κάποιον ειδικό σε αίθουσα του ψυχιατρείου και στιγμιαία έφερε τη λύτρωση στο θεατή, ακυρώθηκε αμέσως μετά από τα ματωμένα χνάρια του πάνω στο κατάλευκο φόντο του διαδρόμου...

Υ.Γ. Η ταινία ορθώς κρίθηκε ακατάλληλη για ανήλικους και όχι μόνο...θεωρώ ότι δε συνίσταται για άτομα με οποιαδήποτε ψυχική πάθηση, ασταθές αξιακό σύστημα και τάσεις ταύτισης με μοντέλα...






Παρουσίαση του βιβλίου "Σημάδι αδυναμίας "της Σωτηρίας Τσέλιου-Παππά




Η Ομοσπονδία Θεσσαλικών Σωματείων Αττικής «H Πανθεσσαλική Στέγη», οι εκδόσεις Άπαρσις και η συγγραφέας Σωτηρία Τσέλιου-Παππά σας προσκαλούν στην παρουσίαση του βιβλίου "Σημάδι αδυναμίας".
Κυριακή 8/12/2019, ώρα 12.00 το μεσημέρι, στον πολυχώρο Αίτιον, 
Τζιραίων 8-10, Αθήνα 

Για το βιβλίο θα μιλήσουν: 
Στέφανος Κούτρας, πρόεδρος της Πανθεσσαλικής Στέγης-Δρ Ειδικής Αγωγής Πανεπιστημίου Ιωαννίνων
Διονύσης Μαρίνος, συγγραφέας-κριτικός λογοτεχνίας
Λούλα Μάλλιου-Μητσιάκη, φιλόλογος
Κωστής Τσιάκαλος, δημοσιογράφος-ποιητής-πεζογράφος

Συντονίζει η Κατερίνα Θανοπούλου, εκπαιδευτικός-ποιήτρια

Θα διαβάσει αποσπάσματα και θα τραγουδήσει η Τζένη Σακοράφα, ηθοποιός-τραγουδίστρια και συγγραφέας
Κιθάρα: Νεφέλη Σακοράφα, φιλόλογος-μουσικός







Νίκος Βαρδάκας "Εκεί που ανθίζουν οι κραυγές" Νέα κυκλοφορία


Νίκος Βαρδάκας - Εκεί που ανθίζουν οι κραυγές
Εκδόσεις "Γκροτέσκο"-Όμιλος "Ελκυστής"
Σελίδες:68
Ημερομηνία Έκδοσης:17/9/2019
Θέμα:Ελληνική πεζογραφία
ISBN:978-618-5424-19-0

ΟΠΙΣΘΟΦΥΛΛΟ

Την ώρα που χιλιάδες μαχαιριές προσγειώνονται στην καρδιά της απάθειας.
Την ώρα που η αποχαύνωση κάνει περιπολία στα σπίτια των αστών και η συνήθεια χαράζει τις πρώτες ρυτίδες στη ζωή τους, βαθιά μέσα στη νύχτα ανατέλλει μια κραυγή.
Και η σιωπή βρυχάται σαν νεογέννητη κατάρα για όλες τις λέξεις που μπόλιασαν
στο υποδόριο στρώμα της δειλίας.

Απόσπασμα από το κείμενο "Αισιόδοξος" 

Είμαι αισιόδοξος. Μου αρέσει να βαδίζω κόντρα στον
άνεμο της εποχής και τα κελεύσματά της. Μου αρέσει να
παλεύω για την ελευθερία μου και ας ηττηθώ.
Η αισιοδοξία είναι μια σύγχρονη επανάσταση.
Πιστεύω στη θετική πλευρά της ζωής.Μια πλευρά που
πολλοί πλέον τη φοβούνται ή –για να είμαι πιο συγκεκριμένος– τη φθονούν.

 Βιογραφικό:


Γεννήθηκε το 1976 στην Θεσσαλονίκη όπου και μένει.Το 2013 εκδόθηκε το έργο "Πλατεία Συντάγματος" από τις εκδόσεις "Ρώμη".Το 2014 επίσης κυκλοφόρησε σε συλλογή για το έτος Ελ Γκρέκο το κείμενο του με τίτλο "Τολέδο εν καιρώ καταιγίδος"από τον ίδιο εκδοτικό οίκο όπως και το 2015 η ποιητική του συλλογή με τίτλο "2015".Το 2015 κυκλοφόρησε το κείμενο του με τίτλο "Αφιερωμένο" από την 2η ομαδική ποιητική συλλογή από τις εκδόσεις Διάνυσμα.Το 2016 πλέον από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε η 3η ομαδική ποιητική συλλογή,όπου συμμετείχε με 2 κείμενα.
Σε μορφή free ebook κυκλοφόρησε με αυτοέκδοση το έργο του
"Μέχρι την Λύτρωση" το 2015.Με τις εκδόσεις Διάνυσμα κυκλοφόρησαν το 2016 τα έργα του σε μορφή free ebook "Σαν νύχτες μοιάζουνε οι ελπίδες" και η "Νοσταλγία".Την ίδια χρονιά το κείμενο του "Διαδρομή" συμμετείχε στην συλλογή "Τρενογραφίες" του "tovivlio.net".Eπίσης κυκλοφόρησε πλέον από το "tovivlio.net" το ebook με τίτλο "Bonsai stories"όπου υπάρχει το κείμενο του "Σκοτάδι"Από το 2016 στο blog μου,φιλοξενούνται 4 συλλογές του.Τα "Αταίριαστα",τα "Πρώιμα(1992-2005)" ,τα "Κείμενα"και "2005-2015" .Από τo 2017 φιλοξενούνται οι νέες του δουλειές με τίτλο "Συναισθήματα" ,"Ιστορίες της πόλης"και "Παρελθόν".Επίσης από τις εκδόσεις Όστρια δημοσιεύτηκε το "Ανθολόγιο ποίησης 2017-2018" όπου συμμετείχε με κείμενο του.Αυτή την χρονιά από τις ίδιες εκδόσεις,δημοσιεύτηκε το συλλογικό έργο "Χριστός γεννάται" όπου υπάρχει κείμενο του.Tον Δεκέμβριο του ίδιου χρόνου,εμφανίστηκε με απαγγελία ποιημάτων του,στο Βαφοπούλειο πνευματικό κέντρο Θεσσαλονίκης στα πλαίσια της εκδήλωσης "Η μελωδία της αλληλεγγύης".Από το 2018 δημοσιεύεται στο blog του μια νέα συλλογή κειμένων με τίτλο "Σκέψεις"και η ποιητική του συλλογή "Δυστοπία".Στα πλαίσια της εκδήλωσης "Η ειρήνη των λαών" που διοργάνωσε ο σύλλογος "Το ράφι της αγάπης" στην αίθουσα "Μανώλης Αναγνωστάκης" του δημαρχιακού μεγάρου Θεσσαλονίκης,απήγγειλε το ποίημα του "Ειρήνη".Στις 20 Αυγούστου,κυκλοφόρησε απ΄τις εκδόσεις Ρώμη το νέο του βιβλίο με τίτλο "23".Από τις ίδιες εκδόσεις κυκλοφόρησε στα τέλη του χρόνου το έργο του "Φωτόστιχα".Επίσης το ποίημα του "Στιγμή" συμμετέχει στο συλλογικό έργο του Δημήτρη Γκόγκα,σε μορφή free ebook "Ο χρόνος και ο λόγος". Πλέον το κείμενο του "Ξημέρωμα",συμπεριλαμβάνεται στο "Καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2019" του τοβιβλίο,net.Στις 28 Δεκεμβρίου απήγγειλε ποίηση,στο "Κέντρο Μουσικής "στην Θεσσαλονίκη στα πλαίσια της εκδήλωσης "Η μελωδία της αλληλεγγύης".Από τον Σεπτέμβριο του 2019,κυκλοφορεί το νέο του βιβλίο από τις εκδόσεις "Γκροτέσκο"-Όμιλος "Ελκυστής¨.Τίτλος: "Εκεί όπου ανθίζουν οι κραυγές".Μόλις κυκλοφόρησε απ΄τις εκδόσεις "Ρώμη" με συμμετοχή ποιήματος του που επιλέχτηκε από ομάδα εργασίας,το συλλογικό έργο :"H Θεσσαλονίκη των ποιητών". Πλέον προσωπικό του ποίημα,συμμετέχει στο "Καλλιτεχνικό ημερολόγιο 2020 "του "τοβιβλίο.net".














Παρασκευή, 29 Νοεμβρίου 2019

ΣΤΕΛΛΑ ΒΡΑΚΑ "Καίω τις λέξεις..."


Ανασαίνω σαν το χθες μου.
Ξεπροβοδίζω τα γράμματα
στην πόρτα
μα αυτά επιστρέφουν
αυθαίρετα
και κάνουν τα δικά τους.
Κατασκευάζουν λέξεις
ασυγύριστες
μετέωρες
περιορισμένες
περίλυπες βροχές.

Ψαλμωδεί το σκοτάδι
στις τρεμάμενες
ανήμπορες λέξεις.

Δεν σε φοβάμαι
αλαζονικό σκοτάδι.
Παίρνω τις λέξεις
και τις καίω
στο φιλί και στο αίμα
της Ψυχής
της καρδιάς μου.

~Στέλλα Βρακά~


H φωτογραφία είναι από https://gr.pinterest.com/









Πέμπτη, 28 Νοεμβρίου 2019

ΠΟΛΥΞΕΝΗ ΒΑΚΙΡΛΗ-ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΥ "Ο ΤΕΛΕΥΤΑΙΟΣ ΧΟΡΟΣ ΤΗΣ ΓΙΑΓΙΑΣ"


Νικόλαος Γύζης - Γιαγιά χορεύει με τα εγγόνια της


Εκείνη η στρογγυλή αυλή στο σπιτάκι της γιαγιάς μου της Ξένης, τα είχε όλα: Και τα ράντζα και το διπλό αυτοσχέδιο κρεββάτι με το σουμιέ, και το ξύλινο τραπέζι. Α! Και τον τενεκέ με το νερό και το βρυσάκι του, κρεμασμένον στη ράχη της μουριάς για τις ανάγκες της οικογένειας. Εκεί πλενόμασταν όλοι με τη σειρά το πρωί, μικροί και μεγάλοι, εκεί πλέναμε και τα πιάτα και τ' απιθώναμε, καθώς έλεγε η γιαγιά, σ'ένα ετοιμόρροπο τραπεζάκι που όλο έλεγε να πέσει κι όλο΄όρθιο στεκόταν. Εκεί όλο το καλοκαιρινό σπιτικό μαζί με τις φωνές και τις ζαβολιές των παιδιών και τα ροχαλητά του παππού που μας έκαναν και γελούσαμε τα μεσημέρια.Και στην άκρη της αυλής στεκόταν καρτερικός ο φούρνος μια τρύπα με το φουρνόκλεισμα και τα άλλα σύνεργα για να υποδέχεται το καλοζυμωμένο από τα χέρια της ψωμί ή το μεγάλο αλουμινένιο ταψί με τα γεμιστά.
Τα θυμάμαι ακόμα με λαχτάρα εκείνα τα καρβέλια και τα χέρια της που τίναζαν από πάνω τους τη στάχτη και το αράδιασμα ύστερα στην πινακωτή. Και μας τα παιδιά που περιμέναμε να κρυώσουν για να κόψουμε και να φάμε, μοσχομυριστό ψωμί με τυρί που έφτιαχνε η ίδια από γίδινο γάλα.
Όλη η ζωή και η δράση σ'εκείνη την αυλή. Και το απόγευμα ο καφές με τις γειτόνισσες που τις φώναζε ονομαστικά να κοπιάσουν. Και τα λουκούμια, τριαντάφυλλο ροζ στα πιατάκια τα γυάλινα τα στρογγυλά, που τα είχε φυλαγμένα μέσα στο μπαούλο, στο μέσα σπίτι. Ένα δωμάτιο μεγάλο όλο κι όλο, με κρεββάτια αραγμένα στη σειρά και το καντήλι να καίει στη μνήμη όσων είχαν φύγει ψηλά στα εικονίσματα. Και δίπλα ένα μακρόστενο χωλ που τρώγαμε εκεί, σαν έπιανε βροχή και που με ένα παραπόρτι σ' έβγαζε έξω στον κήπο, στο περβόλι.

Από εκείνη την αυλή, έβλεπε κανείς όλη την κίνηση του χωριού. Ποιος κατέβαινε στην αγορά το απόγευμα, τι φορούσε η τάδε, πού το είχε ράψει το φόρεμα. Γιατί και οι μοδίστρες οι δυο ανέβαιναν κι αυτές για το παραθέρισμα κι έραβαν τις γυναίκες, έχοντας κουβαλήσει όλα τα σύνεργα της ραπτικής. Και σ' εκείνη την πλατεία της αγοράς τα πλατάνια κρατούσανε τόση δροσιά για όσους κατέφευγαν στην αγκαλιά τους. Και τα δυο καφενεδάκια με τα φώτα τους από τις λάμπες σαν φαναράκια φάνταζαν στον επισκέπτη που τα έβλεπε από ψηλά. Και γύρω γύρω τα τρεχαλητά των παιδιών που ξεσήκωναν με τις φωνές τους και προκαλούσαν τις μαγκούρες των ιδιότροπων.
Εκεί μαζεύονταν οι πανηγυριώτες του Αη Λια και της Παναγίας το Δεκαπενταύγουστο για να γιορτάσουν και να χορέψουν μέχρι το ξημέρωμα! Και τι μαγεία είχε ο ήχος του κλαρίνου που ξεσήκωνε μικρούς και μεγάλους στο χορό. Τραγούδια κατά παραγγελία και κατά οικογένεια που τα ανήγγελλε ο τραγουδιστής από μικροφώνου και αδρά τα πλήρωνε ο αρχηγός της οικογένειας με καμάρι για τα μέλη που έσερναν το χορό. Και είχε ο καθένας το τραγούδι του και ανάλογα με το ποσό που κατέβαλε χαιρόταν ο κλαριτζής και τα δάχτυλα έδειχναν όλη τη δεξιοτεχνία τους. Ταυτόχρονα τα μεζεδάκια πηγαινοέρχονταν και η οινοποσία καλά κρατούσε.

Μια τέτοια μέρα, γιορτινή, Δεκαπενταύγουστος ήτανε, περίμενε και η γιαγιά μου η Ξένη τον ξενιτεμένο γιο της, το θείο μου για να τον δει μετά από είκοσι και βάλε, χρόνια.Θα γνώριζε τη γυναίκα του και τα δυο του κορίτσια, τη νύφη και τα εγγόνια της που ζήτημα ήτανε αν τα είχε δει από φωτογραφίες.Περίμενε κι ετοίμαζε η κυρα Ξένη. Άσπριζε με ασβέστη τα γύρω γύρω, έπλενε τα πιατικά που είχε στο μπαούλο και λογάριαζε τι θα μαγειρέψει για τον ερχομό της οικογένειας. Μέρες πριν παρήγγειλε το αρνί, οι πατάτες περίμεναν στο σακί και τα ζαρζαβατικά στο περβόλι της γίνονταν κατ' εντολήν της πιο νόστιμα.Στις προετοιμασίες βοηθούσαν όλοι , μικροί και μεγάλοι. Ακόμα θυμάμαι τη χαμογελαστή θεία μου, την άλλη νύφη,που σιδέρωνε με το σίδερο με τα κάρβουνα, το άσπρο τραπεζομάντηλο. Αλλά και την ακούραστη της οικογένειας, την πρώτη κόρη της γιαγιάς, τη φημισμένη για τη δεξιοσύνη της στα γλυκίσματα, να καταφτάνει με ένα μεγάλο ταψί σιροπιαστό γλυκό, χαλβά στο σπίτι της γιαγιάς. Κι άλλες νοστιμιές ετοίμαζε εκείνη η θεία μου η άξια, κι όλο εκείνη φώναζε η γιαγιά για βοήθεια: Μαριγώ, ε Μαριγώ! Και τρέχαμε εμείς τα παιδιά να τη φωνάξουμε στην άλλη γειτονιά και να φέρουμε και νερό απ' τη βρύση που ήτανε κοντά. Αχ! αυτό το νερό της Βαλιμής, πιο δροσερό δεν έχω ξαναπιεί ούτε θα ξαναπιώ νομίζω.

Την ξέραμε την ώρα περίπου που θα ερχόταν το ταξί και θα τους έφερνε και περιμέναμε με αγωνία.
Η γιαγιά πηγαινοερχόταν με σχετική νευρικότητα και με ένα κόμπο στο λαιμό που όσο πλησίαζε η ώρα, τόσο μεγάλωνε. Καλά που είχε και το ψητό στο νου της και το πρόσεχε για να αντιμετωπίζει κάπως την αδημονία της. Κόντευε να μεσημεριάσει και ήμασταν όλοι παρατεταγμένοι στην αυλή για να τους υποδεχτούμε . Λίγη ώρα έμενε ακόμη και η καρδιά της γιαγιάς πήγαινε να σπάσει.Φαινόταν να χορεύει ρυθμικά κάτω απ΄ το λουλουδωτό φουστάνι της, το φρεσκοραμμένο κα τα μάτια της τα γαλάζια γίνονταν ουρανός ολοκάθαρος για να δουν τους αγαπημένους.
Έρχεται,έρχεται το ταξί, φωνάξαμε εμείς τα παιδιά μόλις το είδαμε να ξεπροβάλει απ' τη γωνία της αυλής και τρέξαμε όλα προς τα εκεί. Στεκόταν η γιαγιά βουρκωμένη με την αγκαλιά της ανοιχτή σαν χελιδόνα που περιμένει να κλείσει μέσα τα μωρά της.- Γιε μου, Ντίνο μου, άντρας έγινες και τον αγκάλιασε σφιχτά για να μην της ξαναφύγει! -Μάνα, μάνα μου, είπε εκείνος και της χάιδευε τα ρυτιδιασμένα χέρια με λατρεία. Ο παππούς στεκόταν δίπλα και περίμενε τη σειρά του για να τους αγκαλιάσει. -Η γυναίκα μου, η Έφη, η νύφη σας,. είπε με χαρά και οι εγγονές σας. -Να σας χαιρόμαστε όλους, απάντησαν οι γονείς, καλως όρισες κόρη μου, καλώς ορίσατε κορίτσια και οι αγκαλιές μεγάλωναν και τα δάκρυα λυτρωτικά πότιζαν τα αναψοκοκκινισμένα μάγουλα.

Κι ύστερα στήθηκε το τραπέζι. Άσπρο, λινό τραπεζομάντηλο και τα πιατικά ν' αστράφτουν φρεσκοπλυμένα. Τα ψητά και οι πίτες κατέφταναν αραδιασμένα στις πιατέλες και οι ντοματοσαλάτες μοσχοβολούσαν εκείνη τη γνώριμη μυρωδιά της ντοματιάς του χωριού.Το κρασί, ο ροδίτης έρρεε άφθονο και το βαρέλι πρόθυμο να τέρψει τους ουρανίσκους των μεγάλων.
Στην κεφαλή του τραπεζιού ο παππούς με τα γκρίζα σπαστά μαλλιά του είχε πιάσει πρώτος θέση και όλο κάτι ψαχούλευε στη δεξιά του τσέπη. Εκεί το είχε βάλει η γιαγιά το κουτάκι με τα χρυσαφικά που είχε αγοράσει για την περίσταση. Έτσι μετά τα καλωσορίσματα και την πρόποση, το έβγαλε δειλά δειλά από την τσέπη και το απίθωσε στο τραπέζι. Ύστερα με χέρια που έτρεμαν πήρε το δαχτυλίδι και το χρυσό σταυρό και τα φόρεσε στη νύφη του. -Τόσα χρόνια μετά, είπε και δάκρυσε. Να ζήσετε παιδί μου και την αγκάλιασε ξανά. - Σας ευχαριστούμε πατέρα, είπε εκείνη χαμογελώντας γλυκά και του φίλησε το χέρι . Τέτοιες ήταν οι συνήθειες, όμορφες που συντηρούσαν την αγάπη και το σεβασμό καθώς και την αλληλοαναγνώριση νύφης και πεθερικών.
Σαν τελειώσαμε το φαγητό, μας φώναξε όλους μέσα στο σαλονάκι ο θείος για να μας δώσει τα δώρα. Τα είχε κλεισμένα σε μια μεγάλη βαλίτσα, σε φακέλλους μέσα με τα ονόματά μας. Πρώτα πρώτα στη γιαγιά, τη μάνα του, ένα ωραίο κομμάτι ύφασμα ,μεταξωτό σε μπλε χρώμα σαν τα μάτια της, για να φτιάξει ένα φόρεμα. -Για σένα μάνα, είπε και το έβαλε επάνω της. -Τι ωραίο! Είπανε όλες οι θείες κι η μάνα μου κι η γιαγιά μου καμάρωνε πριν το ράψει ακόμα. Ύστερα ακολούθησαν κι άλλα υφάσματα, χρωματιστά που τα δώρισε στις θείες και τη μάνα μου. Και στον παππού ένα πουκάμισο άσπρο με ασημένια μανικετόκουμπα για να το φοράει στις γιορτές και να τον θυμάται.
Και σε μας τα παιδιά διάφορα παιχνίδια, μπρελόκ και καγκουράκια μικρά που είναι το σήμα κατατεθέν της μακρινής δεύτερης πατρίδας τους. Τα κοιτάζαμε όλα με απορία και μαλώναμε για τη μοιρασιά όλο το μεσημέρι στην αυλή κάτω απ' τη μουριά.

Το απόγευμα, σαν κοιμήθηκαν όλοι και ξεκουράστηκαν, κάθησαν πάλι γύρω απ' το τραπέζι για καφεδάκι. Οι πίτες και τα γλυκά έκαναν πάλι την εμφάνιση τους και οι κουβέντες ζωήρευαν ολοένα και περισσότερο.Έβλεπαν και οι γείτονες το πανηγύρι της αυλής και κατέφθαναν να καλωσορίσουν τους νιόφερτους. Έτσι γέμισαν οι καρέκλες και τα ντιβάνια της αυλής με αγκαλιές και γέλια χαράς και συγκίνησης. Συχνά ακουγόταν η φωνή της γιαγιάς:- Ξένη, Πόλα τρεξτε για νερό στη βρύση, κρύο να είναι , άντε γρήγορα, πάρτε τις στάμνες! Και μεις με χαρά και προθυμία τρέχοντας, φτάναμε στη στιγμή και στη στιγμή γυρίζαμε πάλι με γεμάτες τις στάμνες.

Μιλούσε ακατάπαυστα η γιαγιά κι έλεγε τα νέα και τα παλιότερα στο γιο της και τη νύφη της λες και δεν θα είχε άλλες ευκαιρίες.. Λες και ο χρόνος συμπυκνώθηκε σε κείνο το γιορτινό απόγευμα. Και όλοι την άκουγαν με προσοχή κι ευχαρίστηση. ¨Εμοιαζε με ηφαίστειο που ήθελε να εκτονωθεί από τη λάβα που έκρυβε στα σπλάχνα του κι όλο τα γαλανά της μάτια βούρκωναν κι όλο τα δουλεμένα χέρια της άπλωνε να τους αγκαλιάσει. Κάποια στιγμή έδωσε το λόγο στο θείο μου για να πει κι εκείνος τις ιστορίες της ξενιτιάς και να ημερέψει η ψυχή του. Κι άρχισε να λέει αργά αργά για το πώς κύλησε η ζωή είκοσι χρόνια: Δουλειά σπίτι, σπίτι δουλειά κι ύστερα ο γάμος και τα κορίτσια.Σκληρή η ζωή, εξαντλητικό το ωράριο, διάφορες οι εργασίες. Χιλιάδες πιάτα πέρασαν από τα χέρια του σε μαγαζιά Ελλήνων κυρίως, μέχρι να φτιάξει τη δική του δουλειά. Κι όταν έγινε αφεντικό ποτέ δεν ξεχνούσε από πού ξεκίνησε, πάντα με καλοσύνη και φιλότιμο φερόταν στους υπαλλήλους του και καλοπληρωτής ήτανε. Μιλούσε για τους ξενιτεμένους συγχωριανούς του και έδινε πληροφορίες στους συγγενείς τους που έφταναν στην αυλή για να ρωτήσουν. Και κάθε τόσο έμπαινε στο σαλονάκι, άνοιγε τη βαλίτσα κι έδινε το δώρο στη μάνα τους , στον πατέρα τους, στα αδέλφια. Με πόση συγκίνηση κρατούσαν εκείνοι αυτά τα δώρα κι ας ήταν μικρής αξίας; ένα μαντήλι, ένα κομμάτι ύφασμα, ένα πουκάμισο.Ήσαν κομμάτια των ξενιτεμένων τους που τα άγγιζαν με καημό και λαχτάρα λες κι άγγιζαν το κορμί τους. - Πες μας Ντίνο για τον Ηλία μας, τί λέει, πότε θα έρθει; ρωτούσε η κυρα Σταμάτω και τα μάτια της γέμιζαν δάκρυα. Ρίζωνε ο καημός στα στήθη της και ποτιζόταν με την γλυκειά προσμονή του ξενιτεμένου γιου της.

Έτσι κύλησε εκείνο το απόγευμα μέχρι που άρχισε να σουρουπώνει.Η πλατεία ντύθηκε με τα στρωμένα σε άσπρο τραπεζάκια και ο γερο πλάτανος καμάρωνε ορθός στο κέντρο αγκαλιάζοντας με τα μπράτσα του τους πανηγυργιώτες. Πήγε κι ο παππούς να πιάσει από νωρίς τραπέζι, μπροστά στα όργανα όπως του παρήγγειλε η γιαγιά μου. Ντυμένος με τα γιορτινά του έλαμπε από χαρά που θα είχε ένα μεγάλο μέρος της φαμίλιας δίπλα του. Κι όταν έπεσε το σκοτάδι , κατηφορίσαμε όλοι, μικροί και μεγάλοι προς την πλατεία και καθήσαμε γύρω γύρω απ' το τραπέζι που είχε πιάσει ο παππούς.Σε λίγο κατέφθασαν τα ψητά και η γίδα η βραστή που ήταν η σπεσιαλιτέ του καταστήματος. Το κρασί ντόπιο και τα αναψυκτικά για μας τα παιδιά συμπλήρωναν το τραπέζι.
Ευχές ακούγονταν πάλι και τσουγκρίσματα ποτηριών για το καλωσόρισμα των ξενιτεμένων.

Στο μεταξύ, οι οργανοπαίχτες ετοιμάζονταν και κάποιος έγραφε τη λίστα των οικογενειών που θα χόρευαν με τη σειρά, όπως είπαμε. Έφτασε και η σειρά της οικογένειας του παππού να σύρει το χορό ενώ το γλέντι καλά κρατούσε. Σηκώθηκε όλη η οικογένεια, πιάστηκαν στο χορό πρώτα οι μεγάλοι και στο τέλος εμείς τα παιδιά μπερδευόμασταν κυριολεκτικά μέσα στα πόδια τους καθώς προσπαθούσαμε να μάθουμε τα βήματα του χορού. Και ήταν δυο οι κυρίαρχοι χοροί: ο συρτός Καλαματιανός και ο τσάμικος. Ο πρώτος ή η πρώτη του χορού παρήγγελνε το τραγούδι που επιθυμούσε ενώ μέλη της οικογένειας “ κόλλαγαν” στα όργανα, συνήθως στην τραγουδίστρια, χαρτονομίσματα, ανάλογα με τον ενθουσιασμό και με τις αντοχές της τσέπης.

Παρήγγειλε και η γιαγιά μου την ΙΤΙΑ, τσάμικο και την κρατούσε στο χορό με το άσπρο του μαντήλι ο θείος μου, ο ξενιτεμένος γιος της αφού πρώτα έδωσε αδρή αμοιβή στα όργανα. Κελαηδούσε το κλαρίνο και η φωνή της τραγουδίστριας μελωδική ρύθμιζε τα βήματα με το τραγούδι;Ιτιά ιτιά λουλουδιασμένη, σ' όλο τον κόσμο ξακουσμένη! Η γιαγιά μου χόρευε με όση όρεξη και δεξιοτεχνία διέθετε και έκανε όμορφες φιγούρες που όλους μας ενθουσίασαν. - Γεια σου μάνα, λεβέντισσα, να ζήσεις! Ακούστηκε η φωνή του θείου που δεν μπορούσε να κρατήσει τα δάκρυά του και την έκλεισε μέσα στην αγκαλιά του.Σπίθιζαν από χαρά τα μάτια της γιαγιάς μου και ΄ενιωθε την καρδιά της πάλι να χτυπάει δυνατά και τα πόδια της να τρέμουν ενώ τη χειροκροτούσαμε όλοι με ενθουσιασμό.

Αυτή ήτανε και η τελευταία φορά που χόρεψε η γιαγιά. Ακολούθησαν συμφορές στο σπίτι, πέθανε η πρώτη νύφη της, μια γλυκύτατη θεία που ακόμα θυμάμαι τα μεγάλα καλοσυνάτα μαύρα μάτια της και το γέλιο της σα γάργαρο νερό έμοιαζε.Τότε τα ανέλαβε όλα εκείνη στις ήδη γερασμένες πλάτες της , προσπαθώντας να μη λείψει τίποτα στα παιδιά ούτε στο γιο της. Τη θυμάμαι να πηγαινοέρχεται ακούραστη και να μαγειρεύει μέχρι το θάνατό της σχεδόν τόσο νόστιμα!
Ένα μήνα κράτησε η παραμονή των ξενιτεμένων στο χωριό κι ύστερα ήρθε η ώρα του αποχωρισμού. Σκληρή ώρα, άκαρδη, αλύγιστη στο βλέμμα της μάνας που ικέτευε να μη φύγουν. Αλλά εκείνοι είχαν χαράξει τη δική τους ζωή, είχανε βρει και δεύτερη πατρίδα και ο νους τους και η μοίρα τους ήταν εκεί, στη μακρινή χώρα του νότιου ημισφαίριου. Αγκάλιασε η γιαγιά το γιο της με λυγμούς και νέο καρδιοχτύπι, τη νύφη και τα εγγόνια της. Συννέφιασαν τα μάτια της και πήραν το βαθύ μπλε του ουρανού, το σκοτεινό, καθώς όταν ακολουθεί νεροποντή.
-Να μη μας ξεχάσετε παιδιά μου, να μας γράφετε τακτικά, να μαθαίνουμε τα νέα σας και την προκοπή σας. Α! Και καμμιά φωτογραφία για να βλέπουμε τα κορίτσια να μεγαλώνουν!

Και δεν τους ξεχνούσαν. Κάθε τόσο ο ταχυδρόμος τους έφερνε το γράμμα με τη γραφή, τη φωτογραφία και τα δολλάρια για να πάρουν ό,τι θέλουν.Μέχρι που σκέπασε το χώμα και τους δυο, πρώτα τον παππού και ύστερα τη γιαγιά για να τους λυτρώσει από τα βάσανα της ζωής. Τους έκλαψαν στη μακρινή χώρα ο θείος μου και τ' αδέρφια του, τους έκαναν μνημόσυνα με όλα τα πρεπούμενα με τους συγγενείς και φίλους τους.Έμεινε όμως στην ψυχή τους ένα βαθύ παράπονο που έθρεψε η ξενιτιά εκείνα τα χρόνια: Δεν έδωσαν στους νεκρούς γονείς τους “ τον τελευταίον ασπασμόν” ούτε τους ξεπροβόδισαν στο τελευταίο τους ταξίδι. Κι έμεινε να πλανιέται στον αέρα η τελευταία υπόσχεση του θείου:- Θα ξανάρθω μάνα μου!

ΤΕΛΟΣ
Πόλα






ΑΓΓΕΛΙΝΑ ΣΠΟΝΤΗ "Φιλαυτία"


Κι εσύ που χτυπήθηκες
τι κατάλαβες,
τόσα χρόνια αναλύσεις
κι υπνωτικά,
τόσα λίτρα από σκέψη
ενοχές και βιβλία
για να βρεις το νόημα
της ζωής,
ολόκληρα δάση από λέξεις
και δάκρυα
και πάντα στο κρεββάτι
σε έστελνε ουίσκι φτηνό,
τι κατάλαβες,
τραυλίζοντας παραδεχόσουν
πως έκανες λάθος,
δεν φίλεψες ούτε νόημα
ούτε αλληλέγγυο ώμο,
γέρασες στης αυτολύπησης
τα σκαλιά.
Α,και δίπλα στο ισόγειο
ο βολεψάκιας καταναλώνει
μια άγνοια μακαρία,
ούτε που νοιάστηκε
για τ αγρίμια σου,
ούτε που ξεμύτισε ποτέ
στο κατώφλι του
να σταματήσει τους λύκους σου,
την ευτυχία του την εξαργύρωσε
με τις φρίκες σου
κι εξασφάλισε εισιτήριο διαρκείας
στην τυφλωμένη χαρά.
Ράκος κι απόψε,
ήρθε η ώρα να το αποδεχτείς,
ο κόσμος λέει είναι για τους
ήρωες και για τους λίγους,
όχι παλιάτσο,
η σκηνή στήθηκε από σκεπτόμενους
για να την κουρσέψει
ο κάθε ισόγειος παράπλευρος
και να καμωθεί το αναλφάβητο
ρετιρέ,
όλες οι επαύλεις είναι χτισμένες
από συμπαγή φιλαυτία,
στεγανές στο ευαίσθητο υλικό.
ΑΓΓΕΛΙΝΑ ΣΠΟΝΤΗ



Η φωτογραφία είναι από το https://gr.pinterest.com/






ΟΙ ΕΚΚΛΗΣΙΕΣ ΤΗΣ ΖΑΚΥΝΘΟΥ - ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΚΟ ΑΛΜΠΟΥΜ ΤΗΣ ΝΕΛΛΑΣ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ



Άγιος Διονύσιος 


Το κτιριακό Συγκρότημα του Αγίου Διονυσίου αποτελείται από τον Ναό του Πολιούχου της Ζακύνθου , από το Κωδωνοστάσιο - Καμπαναριό του Ναού, από το Μοναστήρι της Ιεράς Μονής Στροφάδων και του Αγίου Διονυσίου και από το νέο Εκκλησιαστικό Μουσείο – Σκευοφυλάκιο








Η εκκλησία του προστάτη του νησιού είναι η μεγαλύτερη που υπάρχει στη πόλη. Ο σημερινός μεγαλοπρεπής Ναός και η παρακείμενη Μονή του Άμμου γνώρισαν διάφορες φάσεις. Καταστράφηκαν κατά το μεγάλο σεισμό που ερείπωσε τη Ζάκυνθο το 1893. Ειδική Ερανική Επιτροπή του 1900 ανέλαβε την ανέγερση νέου Ναού, η θεμελίωση του τωρινού ναού άρχισε το 1925 και τα εγκαίνια του οποίου έγιναν στις 22 Αυγούστου 1948. Ο Ναός χτίστηκε με σχέδια του αρχιτέκτονα Α. Ορλάνδου σε ρυθμό τρίκλιτης βασιλικής. Χάρη στην αντισεισμική κατασκευή του, ήταν από τα λίγα κτίρια που δεν κατέρρευσαν από τον καταστρεπτικό σεισμό του 1953. 




Το σημαντικότερο και πολυτιμότερο έργο τέχνης του ναού, είναι η αργυρόγλυπτη Λάρνακα που φιλοξενεί το ιερό λείψανο, έργο Γεωργίου Διαμαντή Μπάφα, φιλοτεχνήθηκε το 1829. Ξεχωρίζουν οι Δεσποτικές εικόνες στο Τέμπλο με ασημένια επένδυση από τον ίδιο καλλιτέχνη (1829) και η αναπαράσταση της λιτανείας που βρίσκεται στον γυναικωνίτη δια χειρός ιερέως Νικολάου Κουτούζη.



Ως προς το πυργοειδές Κωδωνοστάσιο του Ναού, που συνθέτει αρμονικά το κτιριακό συγκρότημα της Μονής, πρέπει να σημειωθεί, ότι και αυτό γνώρισε διάφορες φάσεις λόγω της έντονης σεισμικότητας της περιοχής. Το σημερινό χτίστηκε μεγαλόπρεπο κι εκφραστικό της ζακυνθινής ιδιαιτερότητας μετά την σεισμοπυρκαϊά του Αυγούστου του 1953, ύψους 40 περίπου μέτρων και με πυραμοειδή κορυφή, το οποίο με τις γλυκόηχες καμπάνες του διαλαλεί προς κάθε κατεύθυνση την ακοίμητη παρουσία του Πολιούχου της Ζακύνθου στην ευλογημένη εκείνη ιερή στέγη, επίκεντρο και σημείο αναφοράς της πνευματικής ζωής του νησιού. Εάν παρατηρήσουμε το καμπαναριό του θα βρούμε πολλές ομοιότητες με το καμπαναριό του ναού του Αγίου Μάρκου της Βενετίας.


Ο ναός φιλοξενεί το λείψανο του Αγίου Διονυσίου, όπου εκτός από πηγή δύναμης για τους ντόπιους αποτελεί και σημαντικό πόλο έλξης για αρκετούς επισκέπτες. Το πανηγύρι του Αγίου Διονυσίου γίνεται δύο φορές το χρόνο και διαρκεί τρεις μέρες κάθε φορά. Στις 24 Αυγούστου τιμάται η μνήμη της Μετακομιδής του Ιερού Σκηνώματος από τα νησιά Στροφάδες στη Ζάκυνθο (1717) και στις 17 Δεκεμβρίου τιμάται η μνήμη της Κοιμήσεως του (1622) . Οι εορταστικές εκδηλώσεις κορυφώνονται με την περιφορά του ιερού λειψάνου σε όλη την πόλη της Ζακύνθου.


Οι λίγες βλάβες που υπέστη διορθώθηκαν και το 1948 ο ναός ανακαινίσθηκε, από τότε παρουσιάζει την σημερινή του μορφή.


Σπουδαίο έργο αποτελεί το ξυλόγλυπτο τέμπλο που διασώθηκε από τον σεισμό του 1953, το οποίο μαζί με τις θαυμάσιες τοιχογραφίες του Κουτούζη και του Δοξαρά, δίνουν στον ναό την επιβλητική μορφή που του αρμόζει. Οι περισσότερες τοιχογραφίες παρουσιάζουν εικόνες από την ζωή του Αγίου. Εντυπωσιακό είναι επίσης το ξυλόγλυπτο και χρυσωμένο "Δωμάτιο" του Αγίου.







“Άνοιξε, πόρτα μου, άνοιξε, πόρτα του Παραδείσου
ότι η ψυχή που κίνησε θέλει για νά΄μπει μέσα,
να προσκυνήσει το Χριστό και την Αγια -Τριάδα,
και την Κυρά την Δέσποινα και όλους τους αγίους.
(Συλλογή τραγουδιών και μανιάτικων μοιρολογιών Κ.Πασαγιάννη, 1928)









 Η είσοδος του Ναού του Αγίου Διονυσίου.



Μέσα στο παρεκκλήσι ,το λείψανο του Αγίου Διονυσίου.


Αγ. Νικόλαος του Μώλου 



8Η εκκλησία του Αγ. Νικολάου του Μώλου είναι το μοναδικό βενετσιάνικο (ενετικού ρυθμού κτίσμα που διασώθηκε από τον καταστρεπτικό σεισμό και την πυρκαγιά του 1953 και ανοικοδομήθηκε διατηρώντας τα αρχικά του χαρακτηριστικά.Χτίστηκε το 1561 από την συντεχνία των Ναυτικών, η οποία για να τιμήσει τον Άγιο Διονύσιο τον εξέλεξε εφημέριο της.



Αρχικά η εκκλησία είχε ανεγερθεί πάνω σ' ένα νησί που ένα γεφύρι ένωνε με τη στεριά, στη συνέχεια αυτό το νησί έγινε αναπόσπαστο τμήμα της πόλης, μετά από τις διάφορες επιχωματώσεις που έγιναν για την επέκταση της πόλεως, και έτσι ενώθηκε με το υπόλοιπο νησί.Η ανέγερσή του Ναού χρονολογείται τον 17ο αιώνα και είναι το πιο παλιό κτίριο στην Πλατεία Δ. Σολωμού, κατασκευάστηκε σε αναγεννησιακό ρυθμό εκτός από το καμπαναριό που θυμίζει περισσότερο βυζαντινό ρυθμό.



Εξωτερικά έχει επενδυθεί με πέτρα και το καμπαναριό της το οποίο παλαιότερα φιλοξενούσε φανό του Λιμανιού έχει αναστηλωθεί. Ο ρυθμός που ακολουθεί είναι αυτός της Μονοκλιτης Βασιλικής. Στο εσωτερικό της φυλάσσονται τα αρχιερατικά άμφια του Αγίου Διονυσίου, ως φόρος τιμής της σχέσης του Αγίου με την εκκλησία αυτή. Από εδώ ξεκινά η λιτανεία της Μεγάλης Παρασκευής.Ο Ναός του Αγίου Νικολάου του Μώλου έχει χαρακτηρισθεί ως ιστορικό διατηρητέο (Αρχαίο) μνημείο.













Μητρόπολη...Αγιος Νικόλαος...
Οι υπάρχουσες σήμερα στην Ζάκυνθο τρίκλιτες βασιλικές έχουν εισαχθεί, ως τύπος ναού, μετά τους σεισμούς του 1953. Η μονόκλιτη βασιλική αποτελείται από τον γυναικωνίτη, απομονωμένο συνήθως από τον υπόλοιπο ναό με ξύλινο χώρισμα. Στο εσωτερικό του ναού το ξυλόγλυπτο και επιχρυσωμένο τέμπλο, οι διακοσμημένες επιφάνειες των τοίχων και της οροφής και γενικά τα λατρευτικά εξαρτήματα του ναού δίνουν μια ξεχωριστή λαμπρότητα στον εκκλησιαστικό χώρο. Επηρεασμένες από την Δύση, το κύριο κτίσμα τους είναι μακρύ και χαμηλό, ενώ στους μεγαλύτερους ναούς ο αριθμός των κλιτών διαφέρει.





Η Κυρία των Αγγέλων.


Η Κυρία των Αγγέλων....Η αψιδωτή πόρτα στολιζόταν με θύρωμα, από δυο κορινθιακούς κίονες και σπασμένο θριγγό. Τα ανάγλυφα, σε πώρινο αγκωνάρι ξεπηδούσαν μέσα από το τύμπανο του αετώματος και εικόνιζαν την Θεοτόκο που κρατούσε στα χέρια της το Θείο Βρέφος. Στο επάνω μέρος δυο Άγγελοι της φορούσαν διάδημα και στο κάτω την υμνούσαν Εξαπτέρυγα.

Ο εκφραστικός πλούτος της γλυπτικής αυτής σύνθεσης ήταν χαρακτηριστικό δείγμα εργασίας των ντόπιων αρχιτεκτόνων και μαστόρων του 17ου αιώνα.

Αξίζει να ειπωθεί ότι για να μπεις στην εκκλησία κατεβαίνεις κάποια σκαλιά. Είναι το επίπεδο της προσεισμικής Ζακύνθου, πριν γίνουν οι προσχώσεις για να χτιστεί η νέα πόλη.



Ο Ναός είναι αφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου και χτίστηκε το 1687 από την συντεχνία των συμβολαιογράφων και αποτελεί μνημείο της μεταβυζαντινής εκκλησιαστικής τέχνης.
Με τους σεισμούς του 1953 κατέρρευσε αλλά δεν κάηκε διατηρώντας τους θησαυρούς του. Αναστηλώθηκε σύντομα κρατώντας την αρχική του μορφή. Εσωτερικά, εντύπωση κάνει το ξυλόγλυπτο Τέμπλο αλλά και οι παλιές εικόνες, οι περισσότερες από της οποίες αποτελούν έργα του Δοξαρά. Η εξωτερική πρόσοψη της εκκλησίας και του καμπαναριού Ισπανικού ρυθμού plateresco, ήταν διακοσμημένη με πέτρινα ανάγλυφα σκαλισμένα πάνω στα πώρινα αγκωνάρια. Παρατηρούμε ανάγλυφες παραστάσεις της Παναγίας και Αγγέλων.







Ο Ναός είναι αφιερωμένος στα Εισόδια της Θεοτόκου και χτίστηκε το 1687 από την συντεχνία των συμβολαιογράφων και αποτελεί μνημείο της μεταβυζαντινής εκκλησιαστικής τέχνης.

Παναγία Φανερωμένη 


Η εκκλησία αυτή βρίσκεται προς το νότιο μέρος της πόλης της Ζακύνθου στη συνοικία του Άμμου. Κτίστηκε μικρή επί δυναστείας των Δε-Τόκκων (1357-1485), με έξοδα των περιοίκων, όπως αναφέρει η παράδοση, με την ανεύρεση στην εκεί αμμώδη παραλία μιας μικρής εικόνας της Θεοτόκου. Τιμήθηκε με το όνομα της Φανερωμένης, από τη φανέρωση της εικόνας της Μάνας του Θεού (Θεομήτορος). 


Ανάμεσα στις πολλές ωραίες καλλιτεχνικές εκκλησίες της Ζακύνθου, ιδιαίτερη αξία είχε ο μεγαλοπρεπής ναός της Φανερωμένης, ο οποίος ήταν το λαμπρότερο δημιούργημα τέχνης, κοσμήματος, ξυλογλυπτικής και, ιδίως, αγιογραφίας, με τη θαυμάσια Ουρανία, στην οποία μεγαλούργησε το καλλιτεχνικό δαιμόνιο του ζωγράφου Δοξαρά και των μαθητών του


Ο αξιόλογος αυτός ναός του 15ου αιώνα βρίσκεται επί της Οδού Ν. Καντούνη, καταστράφηκε με τους σεισμούς του 1953 αλλά ανοικοδομήθηκε με τα ίδια υλικά , ακολουθώντας την παλαιά του μορφή και κρατώντας το παλιό καμπαναριό του που δεν κατέρρευσε. Οι ελάχιστες αγιογραφίες που σώθηκαν είναι τόσο μεγάλης σημασίας που φυλάσσονται στο Μουσείο Μεταβυζαντινής Τέχνης.Για την ιστορία του Ναού της Φανερωμένης έχουν γραφτεί διάφορες μελέτες από Έλληνες και Ξένους μελετητές των κλασσικών Τεχνών, καθώς υπήρξε ένας από τους ωραιότερους ναούς της Ελλάδας. 


Στα χρόνια της Ενετοκρατίας, η πλατεία της Φανερωμένης, αντιθέτως με την πλατεία του Αγίου Μάρκου ήταν η πλατεία συνάντησης των λαϊκών.
Ο Ναός έχει χαρακτηρισθεί ως ιστορικό διατηρητέο (Αρχαίο) μνημείο .




Η εκκλησία αυτή βρίσκεται προς το νότιο μέρος της πόλης της Ζακύνθου στη συνοικία του Άμμου. Κτίστηκε μικρή επί δυναστείας των Δε-Τόκκων (1357-1485), με έξοδα των περιοίκων, όπως αναφέρει η παράδοση, με την ανεύρεση στην εκεί αμμώδη παραλία μιας μικρής εικόνας της Θεοτόκου. Τιμήθηκε με το όνομα της Φανερωμένης, από τη φανέρωση της εικόνας της Μάνας του Θεού (Θεομήτορος).


Για την ιστορία του Ναού της Φανερωμένης έχουν γραφτεί διάφορες μελέτες από Έλληνες και Ξένους μελετητές των κλασσικών Τεχνών, καθώς υπήρξε ένας από τους ωραιότερους ναούς της Ελλάδας.

Ναός Ζωοδόχου Πηγής 




Στην αριστερή πλευρά της πλατείας βρίσκεται η εκκλησία της Ζωοδόχου Πηγής με το βυζαντινό εικόνισμα της Θεοτόκου. Αρκετά τμήματα του ναού εκλάπησαν από την παλιά εκκλησία της Χρυσοπηγής του 16ου αιώνα που αρχικά βρισκόταν μέσα στο Κάστρο.






 Ζωοδόχος Πηγή....Μέσα στο ναό μπορούμε να θαυμάσουμε το παλιό ξυλόγλυπτο τέμπλο και την εικόνα της Παναγίας που έχει επενδυθεί με ασήμι ενώ η μορφή της από το πέρασμα του χρόνου έχει αλλοιωθεί. Η εικόνα αυτή χρονολογείται από το 848.Το πανηγύρι της Παναγίας γίνεται την Παρασκευή του Πάσχα.



Αγία Μαύρα


Η εκκλησία της Αγίας Μαύρας βρίσκεται στο χωριό Μαχαιράδο 10 περίπου χμ από την πόλη της Ζακύνθου. Εξωτερικά δεν παρουσιάζει κάτι το εντυπωσιακό αλλά στο εσωτερικό την διακοσμούν αξιόλογες τοιχογραφίες και εικόνες. Ο ρυθμός που είναι χτισμένη είναι η απλή βασιλική. Η εκκλησία έπαθε αρκετές ζημιές με την θεομηνία του 1953, οι φιλόθρησκοι όμως κάτοικοι του χωριού την αναστήλωσαν.


Το πυργοειδές βενετσιάνικο καμπαναριό της αρκεί για να της δώσει την επιβλητικότητα που της αξίζει. Είναι μοναδικής ομορφιάς και αξεπέραστης αρχιτεκτονικής με τέσσερις καμπάνες. Λόγω του ύψους και της θέσης του, ο ήχος που παράγουν οι καμπάνες του μεταφέρεται σε μία πολύ μεγάλη απόσταση.


Στο εσωτερικό της Αγίας Μαύρας φυλάσσεται η θαυματουργή εικόνα της, στολισμένη από αμέτρητα αφιερώματα-στολίδια των πιστών.Σύμφωνα με την παράδοση η θαυματουργή εικόνα της Αγίας Μαύρας βρέθηκε από ένα βοσκό κρεμασμένη σε ένα δέντρο. Ο βοσκός την μετέφερε κάθε πρωί στο χωριό του αλλά κάθε βράδυ η εικόνα επέστρεφε στον αρχικό της τόπο. Σε εκείνη την τοποθεσία χτίστηκε αργότερα και η εκκλησία που την φιλοξενεί. Η εικόνα φημολογείται ότι βρέθηκε και μεταφέρθηκε στην Ζάκυνθο από την Αίγυπτο μέρος στο οποίο έζησε η Αγία Μαύρα.


Το χρυσόγλυπτο τέμπλο και οι τοιχογραφίες σπουδαίων ζωγράφων ( Πελεκάση, Λάτση κ.α.) που την στολίζουν εντυπωσιακά, αποτελούν ακόμα ένα πόλο έλξης για πολλούς ντόπιους αλλά και ξένους επισκέπτες που την επισκέπτονται καθημερινά για να την θαυμάσουν και να την τιμήσουν.Η εκκλησία γιορτάζει κάθε χρόνο στις 3 Μαΐου και το πανηγύρι της είναι τόσο πλούσιο, που μόνο το πανηγύρι του Αγ. Διονυσίου μπορεί να το συναγωνιστεί.


Τον Δεκέμβριο του 2005 την έκαψαν και την λήστεψαν.Πάλι όμως με προσπάθειες των κατοίκων του χωριού αλλά και με δωρεές όλου του νησιού την επανέφεραν στην αρχική της κατάσταση.



Αγία Μαύρα...Αυτά είναι τμήματα του ναού που διασώθηκαν από την μεγάλη φωτιά...


Υπάρχει ένα μικρό μουσείο μέσα στην Εκκλησία της Αγίας Μαύρας που φιλοξενεί ό.τι διασώθηκε από τον ιστορικό ναό!!







Αγια Μαύρα και Άγιος Τιμόθεος....

Η εκκλησία γιορτάζει κάθε χρόνο στις 3 Μαΐου και το πανηγύρι της είναι τόσο πλούσιο, που μόνο το πανηγύρι του Αγ. Διονυσίου μπορεί να το συναγωνιστεί. Την ημέρα της γιορτής της, γίνεται ολονυκτία και όλο το χωριό ξενυχτάει και βρίσκεται στο πόδι. Το πανηγύρι λαμβάνει χώρα το πρώτο 10ήμερο του Ιουλίου για να προσελκύει το ενδιαφέρον των γύρω χωριών. —




Τον Δεκέμβριο του 2005 την έκαψαν και την λήστεψαν.
Πάλι όμως με προσπάθειες των κατοίκων του χωριού αλλά και με δωρεές όλου του νησιού την επανέφεραν στην αρχική της κατάσταση.

Μονή Αναφωνήτριας.




Ιδρύθηκε πιθανότατα τον 15ο αιώνα από τον Λεονάρδο Γ’ δε Τόκκο, Κόμητα Κεφαλληνίας και Ζακύνθου.
Βυζαντινής προέλευσης είναι η θαυματουργή Εικόνα της Παναγίας της «Αναφωνήτριας», η οποία έφθασε εδώ από την αλωμένη Κωσταντινούπολη (1453). Το μοναστήρι βρίσκεται σε μεγάλη ακμή στα τέλη του 15ου αιώνα. Ήταν στην κυριότητα της Βενετίας που το παραχωρούσε σε εξέχοντα πρόσωπα ιερωμένους και μη. 



Τα ανεκτίμητα ιστορικά και καλλιτεχνικά κειμήλια της μονής υπεξαιρέθηκαν από ξένους και ντόπιους, σε διαφορετικές ιστορικές περιόδους.Στην ιστορική μονή της Αναφωνήτριας διετέλεσε ηγούμενος ο μετέπειτα Άγιος Διονύσιος. Το 1580 ο Άγιος Διονύσιος, ως ηγούμενος της Αναφωνήτριας, έκρυψε στο μοναστήρι και έσωσε από της διώκτες του τον φονιά του αδελφού του (λέγεται ότι είναι ο λόγος της αγιοσύνης του).
Το μοναστήρι ανακαινίστηκε το 1669, ύστερα από δύο διατάγματα του αρχιναύαρχου της Βενετίας Φραγγίσκου Μοροζίνι.
Σήμερα, έχουν πραγματοποιηθεί εργασίες αποκατάστασης της Μονής, παρ’ ότι δεν φιλοξενεί πλέον μοναχούς. 


Το περιτείχισμα το μικρού μοναστηρίου που μέσα βρίσκεται η Παναγία η Αναφωνήτρια...











Το μοναστήρι ανακαινίστηκε το 1669, ύστερα από δύο διατάγματα του αρχιναύαρχου της Βενετίας Φραγγίσκου Μοροζίνι.
Σήμερα, έχουν πραγματοποιηθεί εργασίες αποκατάστασης της Μονής, παρ’ ότι δεν φιλοξενεί πλέον μοναχούς. 

Αγιος Χαράλαμπος


 Ο άγιος Χαράλαμπος...Κρίμα που ήταν κλειστή η εκκλησία!!
....Η διάσωση της Ζακύνθου από την πανούκλα το 1728 ήταν η αιτία να χτιστεί ο Ναός όταν ο Γεώργιος ο Ξένος είδε σε όνειρο τον Άγιο να καρφώνει την Πανούκλα. Ο Ναός πρώτα χτίστηκε σανιδένιος. Το 1731, μόλις υποχώρησε ο λοιμός οι κάτοικοι με έρανο έχτισαν τον Ναό πέτρινο. Οι καλύτεροι αργυρογλύπτες, αγιογράφοι και ξυλογλύπτες της εποχής ανέλαβαν τον Ιστορικό Ναό και σύντομα δημιούργησαν έναν εκπληκτικό Ναό !



Σύμφωνα με το θρύλο, Αγιος Χαράλαμπος, με την επίσκεψή του στο νησί, το 1728, το έσωσε, με θαυματουργό τρόπο, από την επιδημία πανώλης που είχε ενσκήψει για τέταρτη φορά. Για τη χάρη του και για να εκφράσουν την ευγνωμοσύνη τους, οι κάτοικοι, ένα χρόνο αργότερα, οικοδόμησαν ναό στο όνομά του, ξύλινο αρχικά και λίθινο στη συνέχεια. Ο ναός δεν κατάφερε να γλιτώσει από τους καταστροφικούς σεισμούς του 1953, έτσι στη θέση του σήμερα βρίσκεται ο καινούριος, μετασεισμικός ναός στον οποίο τιμάται ο σωτήρας Αγιος.





Το καμπαναριό του ναού Πέτρου και Παύλου.........

Το στοιχείο που χαρακτηρίζει τις εκκλησίες της Ζακύνθου είναι τα καμπαναριά, τα οποία αποτελούν απαραίτητο και χαρακτηριστικό συμπλήρωμα για κάθε εκκλησία. Είναι συνήθως χτισμένα δίπλα στις εκκλησίες και σχηματίζουν μικρούς πύργους. Σε καμία εκκλησία δεν παρατηρείται ο βυζαντινός ρυθμός, καθώς ο ρυθμός που ακολουθούν είναι αυτός της μονόκλιτης βασιλικής. Παραδείγματα τρίκλιτων βασιλικών είναι η καθολική Μονή της Αναφωνήτριας και η Αγία Μαρία στις Μαριές. 



ΦΩΤΟΓΡΑΦΙΕΣ ΚΕΙΜΕΝΑ : ΝΕΛΛΑ ΘΕΟΤΟΚΑΤΟΥ 

πηγές  πληροφοριών