ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άγιος Λέων πάπας Ρώμης."

 

Άγιος Λέων πάπας Ρώμης.

Η Αγία Εκκλησία μας ιδρύθηκε από τον Κύριο Ιησού Χριστό, από τον σαρκωθέντα Λόγο, ο οποίος έζησε ως τέλειος Θεός και τέλειος Άνθρωπος στη γη για τριαντατρία χρόνια. Τα τρία τελευταία χρόνια δίδαξε, θαυματούργησε και τέλος σταυρώθηκε και αναστήθηκε εκ νεκρών , κατά τας γραφάς, την τρίτη ημέρα. Το έργο Του συνέχισαν οι Άγιοι Απόστολοι, χαριτωθέντες υπό του Αγίου Πνεύματος. Το Σωτηριώδες έργο συνεχίζεται και θα συνεχίζεται μέχρι την Δευτέρα Παρουσία Του επί γης.

  Η Εκκλησία θεμελιώθηκε από τον Υιό του Θεού και Σωτήρα μας, ο Οποίος αποτελεί τον ακρογωνιαίο λίθο της. Έκτισαν στηριζόμενοι στο αγκωνάρι αμέτρητοι Χριστιανοί, Άγιοι, Μάρτυρες, Όσιοι Ιερομάρτυρες γνωστοί και άγνωστοι σε εμάς. Ο Θεός, όμως, τους γνωρίζει, καθώς και τον λόγο για τον οποίο δεν είναι όλοι γνωστοί Άγιοι.

Από τους αγιοκαταταχθέντες υπάρχουν Άγιοι τους οποίους οι περισσότεροι δεν ξέρουμε την ύπαρξή τους και πολύ περισσότερο την καθοριστική προσφορά τους στην Εκκλησία. Ένας τέτοιος Άγιος είναι ο Λέων Πάπας Ρώμης. Τη μνήμη του εορτάζει η Εκκλησία στις 18 Φεβρουαρίου. Στο παρόν κείμενο θα ασχοληθούμε με την προσωπικότητα και τη ζωή του.

Ο Άγιος έζησε όταν αυτοκράτορας ήταν ο Μαρκιανός και η Πουλχερία, περίπου το 450 μ.Χ. Υπήρξε πρόμαχος και μαχητής της Ορθόδοξης πίστηs. Η Δύση δεν είχε ακόμα αποσχισθεί από την Εκκλησία και ο πάπας Ρώμης ως επίσκοπος της πρωτεύουσας απολάμβανε σε ολόκληρη την αυτοκρατορία το πρωτείο τιμής (όχι αξίας!) και θεωρείτο ως θεματοφύλακας της αποστολικής παράδοσης.

Κατέχοντας τον θρόνο της Ρώμης σε περίοδο δύσκολη, καθώς εξωτερικοί εχθροί απειλούσαν την αυτοκρατορία, και την Εκκλησία ταλάνιζαν οι αιρέσεις, ο Λέων κατόρθωσε να διακηρύξει το Ιερό Δόγμα της Αλήθειας και να διατηρήσει την ενότητα της Εκκλησίας. Για τον λόγο αυτό τιμάται σε Ανατολή και Δύση ως Άγιος και ονομάστηκε Μέγας.

Γεννήθηκε στην Ρώμη από γονείς ευγενείς  τοσκανικής καταγωγήs. Εισήλθε  νέος στον κλήρο και δεν άργησε να λάβει τον τίτλο του αρχιδιακόνου της Εκκλησίας της Ρώμης. Με την ιδιότητα αυτή είχε τη δυνατότητα να λαμβάνει ενεργό μέρος στις εκκλησιαστικές υποθέσεις και δογματικές  έριδες της εποχής του.

 Ενώ βρισκόταν σε αποστολή στην Γαλατία πληροφορείται την κοίμηση του πάπα    Κελεστίνου και την εκλογή του ομόφωνα από κλήρο και Λαό ως διάδοχός του. Κατά την ενθρόνισή του αλλά και κάθε χρόνο στην επέτειο ενθρόνισής του επαναλάμβανε τους φόβους του μπροστά στο αξίωμα και την εμπιστοσύνη του αποκλειστικά στην Χάρη του Θεού εις τον χειρισμό του πηδαλίου της Εκκλησίας.

Άρχισε το έργο της αναγέννησης του κλήρου και της αποκατάστασης της ευταξίας των εκκλησιών της Σικελίας και της Αφρικής που είχαν πέσει θύματα βαρβαρικών επιδρομών. Στο Ιλλυρικό εδραιώνει την αυθεντία του μητροπολίτη Θεσσαλονίκης,. Στην Γαλατία αποκαθιστά τον σεβασμό της εκκλησιαστικής Ιεραρχίας. Αποκαλύπτει τις μηχανοραφίες των αιρετικών μανιχαίων. Δίνει στους Επισκόπους και στους ιερείς το καλό παράδειγμα της ενάρετης ζωής του.

Εκτός από το τεράστιο αυτό  έργο ο Άγιος διακρίθηκε, κυρίως, στον δογματικό τομέα και για τούτο κρίθηκε άξιος εκκλησιαστικών τιμών. Συγκεκριμένα, οι ραδιουργίες του αιρετικού Ευτυχούς με την βοήθεια του υπουργού  Χρυσάφιου επιτυγχάνουν στην «ψευτοσύνοδο» της Εφέσου την καταδίκη του αγίου Φλαβιανού (16 Φεβρουαρίου). Μόλις το πληροφορείται το γεγονός ο Λέων  αμέσως συγκαλεί σύνοδο των Επισκόπων της Δύσης για να ακυρώσει την απόφαση της «ψευτοσυνόδου» και να αποκαταστήσει την αλήθεια, όσο αφορά το  Πρόσωπο του Χριστού. Πριν από την »ψευτοσύνοδο» ο Άγιος είχε στείλει επιστολή στον Φλαβιανό στην οποία εξέθετε με πλήρη ενάργεια την Θεότητα του Χριστού.

Λέγεται ότι ο Άγιος έγραψε την επιστολή αυτή με την έμπνευση και καθοδήγηση του Αγίου Πνεύματος, κατόπιν πολυημέρου νηστείας , αγρυπνίας και προσευχής. Μόλις τελείωσε το γράψιμο την έβαλε επάνω στον τάφο του Αποστόλου Πέτρου και τον παρακάλεσε να διορθώσει όλα τα λάθη που υπάρχουν σε αυτή από την ανθρώπινη αδυναμία του συγγραφέα αυτής. Μετά από σαράντα ημέρες παρουσιάστηκε ο Απόστολος στην προσευχή του Αγίου και του είπε «Είδα και διόρθωσα». Πράγματι, ο Άγιος όταν άνοιξε την επιστολή τη βρήκε διορθωμένη από το χέρι του Αποστόλου Πέτρου. Οι αιρετικοί δεν επέτρεψαν να διαβαστεί αυτή η επιστολή στην Έφεσο.

Το 451 μ.Χ. ο αυτοκράτορας Άγιος Μαρκιανός  και η Αγία Πουλχερία συγκαλούν την Οικουμενική Σύνοδο της Χαλκηδόνος και η επιστολή διαβάζεται επίσημα ενώπιον όλων των Πατέρων οι οποίοι αναφωνούν «Είναι η πίστις των Αποστόλων, είναι η πίστις των Πατέρων. Ο Πέτρος μίλησε δια στόματος Λέοντος!».

Ενώ συμβαίνουν αυτά στην Ανατολή, η Δύση υποφέρει από τις ορδές του Αττίλα. Σπέρνουν τον θάνατο και την καταστροφή σε Γερμανία και Γαλατία, διαβαίνουν τον Αίμο και οι Ούνοι  λεηλατούν την περιοχή του Μιλάνου και απειλούν την Ρώμη. Αυτοκράτορας, Σύγκλητος και Λαός αναθέτουν στον Άγιο να αναλάβει ειρηνικό διάβημα προς τον Αττίλα που όλοι τρέμουν. Πράγματι, ο ο Ιεράρχης επικεφαλής ιερέων και διακόνων που ψάλλουν ύμνους παρουσιάζεται ενώπιον της «μάστιγας του Θεού», όπως αποκαλείται ο Αττίλας . Με φόβο και τρόμο τον βλέπουν έκπληκτοι να δέχεται να αποχωρήσει με μόνο αντάλλαγμα έναν ετήσιο φόρο. Στους στρατιώτες του έλεγε ότι είδε δίπλα στον πάπα τον Άγιο Πέτρο με ξίφος να τον απειλεί.

Ο Λαός λησμονεί και επιστρέφει στην ακολασία. Ο Θεός επιτρέπει στους Βάνδαλους να κυριεύσουν την πόλη και με παρέμβαση του Αγίου δέχονται να μη σφάξουν τους κατοίκους και να μη κάψουν την πόλη.

Έπειτα, συνέχισε το ποιμαντικό του έργο και πολέμησε τις αιρέσεις των μονοφυσιτών και κοιμήθηκε το 461 μετά από εικοσιένα χρόνια αρχιεροσύνης.

Απολυτίκιο

Θείας πίστεως, ορθοδοξία, υπεστήριξας, την Εκκλησίαν, ως πολύφωνον του πνεύματος όργανον εκ γαρ Δυσμών αναλάμψας ως ήλιος, αιρετικών την απάτην εμείωσας, Λέων Όσιε, Χριστόν τον Θεόν ικέτευε, δωρήσασθαι ημίν το μέγα έλεος.

 

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Fernando Martinez Alderete ( Mexico ) Poetry

 

The Echo of Your Light


I don’t seek you in the stars, nor in the breeze,

For the map of my world is you alone,

A sanctuary of moments and of peace,

Where my soul finds rest and light is shown.

Your laughter is the rhyme that fits just right,

The language that I feel, yet cannot speak,

A mystic compass, steady and so bright,

Guiding me to the love that I once seeked.

If time were only sand held in my palm,

I’d stop the clock right there within your gaze,

To turn the distant days into a calm,

Eternal present that will never fade.

Because loving you is not just how I feel,

It is the way I choose to walk my part:

With your name as a breath that makes it real,

And a home that always beats within your heart.


Fernando Josè Martìnez Alderete

Mexico


*****

The Center of Everything

​
Beyond the noise and the rising tide,

where time no longer holds its sway,

there is a corner where souls reside:

in the heart of life, far away.

​There, peace is not a hollow dream,

but the pulse that guides the way;

in that calm center, a steady beam,

where all my shadows fade to gray.


Fernando Josè Martìnez Alderete

Mexico


****

Reflection in Your Eyes

​
I seek no stars in the cold night sky,

nor treasures that time will eventually take,

the flow of your river is enough for me

and the peace that your hand will make.

​You are the silence that calls my name,

the light that makes my journey clear;

if the world is a dance of shadows and flame,

you are my light and my fate, my dear.


Fernando Josè Martìnez Alderete

Mexico




Dr. Fernando Martinez Alderete

Writer, poet, theater actor, radio producer. Born in Leon Guanajato Mexico on April 21, 1977, President of Mil mentes por México in Guanajuato. Dr. HC, global leadership and literature.
His poems was published in more than 200 anthologies in fifteen contries arround the world and he is author of ten books, of poetry, short stories and novels.

" Glass Jar" By James Tian - Philippines

 Glass Jar

By   James Tian

You see it so clearly,

You speak so decisively.

“There’s nothing inside”—

That’s your answer.

I know you wouldn’t accept this:

You don’t see clearly enough.

Inside, a heart is stored,

A process is stored—

A process from “clarity” to “turbidity”…

I won’t tell you.

I only need to smile and nod.

Because my shadow has been compressed,

And your eyes have already seen—

The expression of the wind.

" Living with the Departed" By Hanaan Abdelkader Ashour – Egypt

 Living with the Departed

By: Hanaan Abdelkader Ashour – Egypt

 

They are absent now,

but their phantom is in every corner, in every place.

We see them in the eye of a child who carries their name,

We find them in the fragrance of an old perfume,

or in a line of poetry,

in the scent of bread.

In every good custom they bequeathed to us,

we live with the departed,

because they planted their love within us.

They are here in the heart.

We call out to them, and they shine like stars.

We pray for them secretly and openly.

We pray...

Hoping they are enjoying bliss in Paradise.

 

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ " ΣΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ"

 

Εκείνοι,
με υψωμένα χέρια,
σημάδευαν την απεραντοσύνη της μικρότητας,
με ξέφρενους αλαλαγμούς
διαπόμπευαν την ορχηστρωμένη ανυπακοή τους
και με αλλόκοτα βλέμματα
ανίχνευαν την αντίσταση της υποχώρησης
των μπροστάρηδων στον αντίκλητο συμβιβασμό
με το δικαίωμα της άγνοιας και της πλάνης
και τη συμφιλίωση στην αποποίηση της ευθύνης,
στο αχανές περιθώριο της φυγής και της ανωνυμίας.

Ετούτοι,
με επιλεγμένη γραφίδα,
στηλίτευαν αντιλήψεις,αρχές και μακροημερεύσεις,
με συστημένο λόγο
εκποιούσαν τη μεγαλοσύνη της προσωπικότητας
και με ανοιχτές αλληλοκαλύψεις
μετουσίωναν σε καιροσκοπισμό τον ορθολογισμό τους,
αναδρομάρηδες της προβολής και υπεροψίας
με το σύνδρομο της απαξίας του συναισθηματισμού
και την ορθοδοξία του προβληματισμού και της κριτικής,
στο λευκό περιθώριο της επιταγής και μεθόδευσης.

Κι εμείς,
αυτόκλητοι ειδήμονες,
να επισημαίνουμε αλλότριες συνειδήσεις και συμπεριφορές,
αμφίθυμοι παρατηρητές
να παλινδρομούμε σε προσχήματα και ανάγκες
και μακρόθυμοι οραματιστές
να υπερασπιζόμαστε ιδανικά και αναφορές,
απόμακροι της βούλησης κι απόμαχοι της συμμετοχής,
της θεωρίας εύγονοι και εύδοξοι ζηλωτές,
ανέφελοι κι ελεύθεροι στην ενδοσκόπησή μας
κι αυτόχειρες στο στενό περιθώριο της της σιωπής.

                          Γιώργος  Αλεξανδρής

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Έρωτας ο “λυσιμελής” "

 

 *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"

                                             &. Αφιέρωμα στον Έρωτα

       1."Έρως δύσερως" (ο Έρωτας που φέρνει δυστυχία, λόγια έκφραση).

     2.«νοσεί γαρ έρως» (Ευριπίδης, ο έρωτας είναι νόσος).

             Εορτή του Αγίου Βαλεντίνου η 14η Φεβρουαρίου ή άλλως πως εορτή των Ερωτευμένων. Το Facebook και τα μέσα κοινωνικής δικτύωσης πλημμυρίζουν  από ευχές αλλά κι από ύμνους δοξαστικούς προς τον Θεό Έρωτα. Αναλύσεις επί αναλύσεων για τη δύναμη του αρχέγονου αυτού συναισθήματος του ανθρώπου και για τη ζωοποιό του δύναμη.
         Πολλοί είναι αυτοί που ομνύουν στο όνομά του αφού η παρουσία του δημιουργεί το απόλυτο κλίμα για τη βίωση των πιο έντονων και θετικών συναισθημάτων από τους ανθρώπους. Κάποιοι μελετητές της ανθρώπινης ευτυχίας θεωρούν πως ο φτερωτός θεός είναι ο προπομπός της. Κι αυτό γιατί ο ερωτευμένος βιώνει μία άφατη ψυχική ευφορία και μία μοναδική και ανεπανάληπτη σε ένταση εσωτερική-ψυχική πληρότητα.

            Δεν λείπουν,  βέβαια, και οι αξιολογήσεις του τύπου πως ο Έρωτας έχει μία θεϊκή υπόσταση και λειτουργεί ως το εσωτερικό μας δαιμόνιο που ασυνείδητα κανοναρχεί κάθε σκέψη και συμπεριφορά μας.

             Χωρίς να θέλουμε να απομυθοποιήσουμε τον Έρωτα θα προσπαθήσουμε να δούμε και την αθέατη, την αρνητική του πλευρά.

            Σε αυτήν την αξιολόγηση της θετικής συνεισφοράς του Έρωτα αντιτίθενται κάποιοι που επισημαίνουν και την αρνητική του πλευρά.  Ίσως θεωρηθεί παράταιρο τη μέρα της γιορτής του Έρωτα να επισημαίνονται τα αρνητικά και οι κίνδυνοι που επωάζει το ερωτικό πάθος  που σύμφωνα και με τον Ησίοδο συνέβαλε τα "μάλα" στη δημιουργία του σύμπαντος,  ως κοσμοποιός δύναμη.
         Αν και οι ειδικοί αδυνατούν να κατατάξουν τον Έρωτα σε κάποιο ξεχωριστό πεδίο (ψυχολογικό, πνευματικό, βιολογικό-σωματικό-υλικό...), εντούτοις οι πληγές που επιφέρουν τα βέλη του είναι εμφανή και πανθομολογούμενα.
         Ο Ησίοδος, όπως επισημαίνει και στη "Θεογονία" του, εντοπίζει την παράλυση που επιφέρει στα ανθρώπινα μέλη του "παθόντα" ερωτευμένου. Γι αυτό  τον χαρακτηρίζει και ως "λυσιμελή"(παραλύει σωματικά τον ερωτευμένο).

       "'Ηδ' Έρος, ος κάλλιστος εν αθανάτοισιν θεοίσιν, λυσιμελής πάντων δε θεών, πάντων τε ανθρώπων δάμναται εν στήθεσσιν νόον και επίφρονα βουλήν"   

         Ωστόσο έντονα είναι τα βλαπτικά σημάδια του Έρωτα και στον πνευματικό τομέα, αφού και σύμφωνα πάντα με τον Ησίοδο, αδρανοποιεί τους μηχανισμούς λειτουργίας του νου και δαμάζει την "λογική βούληση = θέληση" του ερωτευμένου.

            Αυτή η αιχμαλωσία του νου και της θέλησης είναι κοινά αποδεκτή και αισθητή από όλους, ακόμη κι αν δεν θέλουν να το αποδεχτούν οι ερωτευμένοι κατά το χρόνο που είναι αιχμάλωτοι του Έρωτα.

       "...δάμναται επίφρονα βουλήν" (επίφρων < επί + φρην = ο σκεπτόμενος, ο συνετός, ο προσεκτικός, ο σοφός...).

            Δεν είναι τυχαία, επίσης, και η λόγια έκφραση "Έρως δύσερως" που επισημαίνει τη δυστυχία ως επακολούθημα του Έρωτα. Η αναφορά σε ιστορικά πρόσωπα και γεγονότα θα ήταν μία ενδιαφέρουσα περίπτωση, αλλά θα απαιτούσε χρόνο και χώρο που δεν υπάρχουν στην πρόθεση του παρόντος άρθρου.
         Ωστόσο η αναφορά στον Έρωτα του Μενέλαου με την ωραία Ελένη και ό,τι αυτός προκάλεσε (Τρωικός Πόλεμος) είναι αρκετή για να επικυρώσει τη λόγια έκφραση.
          Θα συνιστούσε, όμως, ασυγχώρητη παράλειψη η μη αναφορά και στα δύο αποσπάσματα (Πρόδικος και Θουκυδίδης) για τις ολέθριες συνέπειες του Έρωτα, όταν αυτός (όχι μόνον ετυμολογικά) ταυτιστεί με την υπερβολή στην εκδήλωσή του και λάβει τη μορφή "μανίας", όπως επισημαίνει και ο Πρόδικος στο παρακάτω απόσπασμα:

                           "...Έρωτα δε διπλασιασθέντα μανίαν γίγνεσθαι".
           Μια πρώτη αμηχανία ένιωσα με τη λέξη Έρωτας στα 18μου χρόνια (και δεν εννοώ τη συναισθηματική τρικυμία ενός 18χρονου ερωτευμένου...αυτό θα συμβεί αργότερα σε μία πιο ώριμη ηλικία...), αλλά ως υποψήφιος στις εξετάσεις για τα ΑΕΙ  (Αύγουστος 1971).
         Και για να γίνω πιο σαφής στις εισαγωγικές εξετάσεις και στο μάθημα των Αρχαίων Ελληνικών μάς δόθηκε κείμενο του Θουκυδίδη σχετικό με την   προετοιμασία των Αθηναίων για την Σικελική εκστρατεία (415-413 π. χ ).

           Στα επιχειρήματα του Νικία στην εκκλησία του Δήμου για την αποφυγή-αποτροπή αυτής της εκστρατείας ο δήμος-λαός αντέδρασε περίεργα. Αντί να φοβηθεί για τους κινδύνους που ενείχε η Σικελική εκστρατεία έπραξε το αντίθετο. Κυριεύτηκε από  μεγαλύτερη-σφοδρότερη επιθυμία για την πραγματοποίηση της εκστρατείας.

          Ο Θουκυδίδης για να περιγράψει αυτήν τη συναισθηματική ευωχία των Αθηναίων για την πραγματοποίηση της εκστρατείας  χρησιμοποιεί τον όρο "έρως", όπως φαίνεται και στο παρακάτω απόσπασμα:

       "Και έρως ενέπεσεν τοις πάσιν ομοίως του εκπλεύσαι"(Θουκυδίδη, Ιστορίαι,6,24).

         Και πώς να μεταφράσεις τη λέξη "Έρως" σε μία πρόταση που το μαγνητικό-νοηματικό της πεδίο δεν παρέπεμπε στο γνωστό χαοτικό συναίσθημα; Αν τη μετέφραζα με λέξη που σχετίζεται με το γνωστό συναίσθημα (π χ.  Ο Έρωτας κατέκλυσε όμοια όλους του Αθηναίους...) όλα θα  ήταν εκτός νοηματικού και ιστορικού πλαισίου του κειμένου. Λανθασμένη μετάφραση θα σήμαινε μικρή βαθμολογία με ό,τι αυτό θα σήμαινε για την τελική βαθμολογία και την εισαγωγή μου στη Φιλοσοφική Σχολή Αθηνών.

         Η σωστή μετάφραση ήταν "σφοδρή επιθυμία-πάθος". Κι αυτός ο "Έρωτας του εκπλεύσαι" ήταν η πρωτογενής αιτία για την Σικελική Αθηναϊκή τραγωδία που επέφερε και την τελική ήττα των Αθηναίων στον Πελοποννησιακό πόλεμο.

        Ο Θουκυδίδης, δηλαδή, χρησιμοποιεί τη λέξη "Έρως" για να δείξει-προβάλει το παράλογο της απόφασης των Αθηναίων. Να  επισημάνει την παράνοια σε συλλογικό επίπεδο και το ακατάσχετο  πάθος των Αθηναίων για δόξα, πλούτο και εδαφική επέκταση, όπως τονίζει στη συνέχεια της ιστορικής του αφήγησης.

           Οι ήρεμες και λογικές φωνές δεν εκφράστηκαν στην εκκλησία του  Δήμου από το φόβο μήπως οι εκφραστές τους θεωρηθούν "εχθροί του λαού"(«δεδιώς μη αντιχειροτονών κακόνους δόξειεν είναι τη πόλει ησυχίαν ήγεν»).

            

           Δεν ήταν, τυχαία, λοιπόν, η λεξιλογική επιλογή του Θουκυδίδη να χρησιμοποιήσει τον όρο "Έρως" για να καταδείξει πού μπορεί να οδηγήσουν τα ακραία πάθη, τα έντονα συναισθήματα και η παραμέληση-ατροφία της λογικής σε τέτοιες αποφάσεις.

          Με άλλα λόγια και ο Θουκυδίδης όπως και ο Ησίοδος χρεώνει στον Έρωτα την απενεργοποίηση της λογικής.

           Γι’ αυτό και ο  Πρόδικος με τη δική του άποψη ερμηνεύει καλύτερα τη χρήση του όρου "Έρως" στον Θουκυδίδη με τις διαβαθμίσεις του (υπερβολές...).

       "Επιθυμίαν μεν διπλασιασθείσαν έρωτα είναι, έρωτα δε διπλασιασθέντα μανίαν γίγνεσθαι".

         Βέβαια κάποιοι θα αντιτείνουν πως ο Έρωτας είτε εκδηλώνεται με τη γνωστή του ένταση ή  παύει να είναι έρωτας. Ίσως είναι από τις λίγες φορές που η θέση-θεωρία του Αριστοτέλη περί "Μεσότητας" δεν βρίσκει δικαίωση στην έκφραση-εκδήλωση του Έρωτα.
          Ωστόσο κανείς δεν διανοείται να  εφεύρει ένα Ερωτόμετρο για να ελέγχουμε την ένταση και τις υπερβολές του Έρωτα. Εξάλλου ο Έρωτας είναι από τη φύση του ένα δυνατό συναίσθημα, ένα Πάθος με τις υπερβολές του και τα άλογα όριά του. Ο Έρωτας στην εκδήλωσή του βρίσκεται «εκτός ορίων και όρων».

         Η γνωστή φράση των ώριμων-ηλικιωμένων που εκφράζεται ως παρατήρηση για κάποιες υπερβολές των ερωτευμένων νέων, μάλλον υποκρισία υποκρύπτει παρά μία θέση-κανόνα για τον τρόπο που πρέπει να ερωτευόμαστε.
                    "Κι εμείς ερωτευτήκαμε, αλλά δεν κάναμε έτσι...".  

           Ίσως-ίσως στους σκεπτικιστές σχετικά με τη θετική συνεισφορά του Έρωτα ανήκει και ο Επίκουρος κι ας εκπλήττει κάπως αυτό στο βαθμό που η Επικούρεια Φιλοσοφία έχει ταυτιστεί με την Ηδονή.

            Για τον Επίκουρο ο Έρωτας ως στοιχείο των “αναγκαίων  επιθυμιών” μπορεί να ικανοποιεί τη σάρκα, αλλά επιφέρει εσωτερική ταραχή και ως εκ τούτου απορρίπτεται, αφού η ταραχή αυτή διαβρώνει τις προϋποθέσεις της Ευδαιμονίας (αλυπία, αταραξία ψυχής...).

           “Δεν ξέρω τι πρέπει να σκεφθώ ως αγαθό, όταν παραμερίσω τις απολαύσεις της γεύσης, του Έ ρ ω τ a,  της ακοής ακόμη και τις ευχάριστες κινήσεις που προκαλούνται από τη θέα μιας μορφής, και όποια ακόμη αισθήματα Ηδονής γεννιώνται σε ολόκληρο τον άνθρωπο με οποιοδήποτε αισθητήριο όργανο…

         Ρώτησα συχνά αυτούς που συνήθως ονομάζουν σοφούς τι θα απέμεινε από το αγαθό, αν αφαιρούσαν ό, τι ανέφερα, αλλά δεν μπόρεσα να μάθω τίποτα από αυτούς”

         Για τον Επίκουρο η Φιλία είναι ανώτερη από τον Έρωτα. Το "Ηδέως Ζην" προϋποθέτει την Φρόνηση, "το φρονίμως ζην" που εξασφαλίζει την αταραξία της Ψυχής.

                  «Ουκ έστιν ηδέως ζην άνευ του φρονίμως ζην» (Επίκουρος).

            Ο Έρωτας όταν αποσυνδέεται από το Λόγο-Λογική συνήθως μετατρέπεται σε άλογο πάθος και μπορεί να εκτραπεί σε Ύβρη με ό,τι αυτό συνεπάγεται (εγκλήματα ερωτικού πάθους…).

        «νοσεί γαρ έρως» / «νοσώ δ΄ έρωτι δεινώ» (Ευριπίδης, Ιππόλυτος, 38-40 και 241-243)

              Ο Έρωτας, επομένως, από την αρχαιότητα μέχρι και σήμερα, ως κοσμογονική δύναμη, είναι μία δύναμη άναρχη και άτακτη και βρίσκεται ή προηγείται κάθε νόμου, δεν χαλιναγωγείται από την ανθρώπινη βούληση και δρα αυτόνομα χωρίς τη συγκατάθεση του υποκειμένου.

            Νομίζω πως δεν θα μπορούσα να βρω άλλο τέλος για το παρόν άρθρο μου για την “επικινδυνότητα” του Έρωτα παρά το ποίημα του Ντίνου Χριστιανόπουλου:

                                                     «Η Θάλασσα»

                              Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
                               μπαίνεις και δεν ξέρεις αν θα βγεις.
                              Πόσοι δεν έφαγαν τα νιάτα τους –
                              μοιραίες βουτιές, θανατερές καταδύσεις,
                              γράμπες, πηγάδια, βράχια αθέατα,
                              ρουφήχτρες, καρχαρίες, μέδουσες.
                             Αλίμονο αν κόψουμε τα μπάνια
                             Μόνο και μόνο γιατί πνίγηκαν πεντέξι.
                             Αλίμονο αν προδώσουμε τη θάλασσα
                             Γιατί έχει τρόπους να μας καταπίνει.
                             Η θάλασσα είναι σαν τον έρωτα:
                             χίλιοι τη χαίρονται – ένας την πληρώνει.

 Από https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Anwar Rahim ( Pakistan) "Forever Yours"

 

Title: Forever Yours

Poet: Anwar Rahim 

Country: Pakistan 

Forever Yours

You are my shelter, my guiding light

I protect you from the darkest night

With every breath, I'll stand by your side

And keep you safe, my love, my pride

Your smile brightens up my day

You are my queen, in every way

I'll fight for you, through every test

And be your shield, forever best

In your eyes, my heart finds home

You are my love, my heart's sweet tone

I'll cherish you, through joy and pain

And love you more, with love that sustains 

You are sacred, a precious find

My love for you, forever aligned

I'll be your rock, your safe haven too

Forever yours, my love, forever true

CR@ Anwar Rahim 

" Boundless Love " By Cai Zhenyuan

Boundless Love

By Cai Zhenyuan

International Artist | Founder of Neo-Aesthetics | High-Dimensional Consciousness Poet



Light entangles with darkness, good confronts evil
Love coexists with hate, gain entwines with loss
Obsession and letting go, cycle through the mortal world
Conflicting consciousness, the eternal entanglement of the universe
Yet hands held fast, hearts embraced in union
Weave the tenderest harmony on earth

The scale of good and evil tilts, conscience gasps in shadow
Hypocrisy devours kindness, ugliness dons a gentle guise
Angels and devils, reshaped by worldly ways
Only the power of love can pierce the mist, and kindle light within

We live for others, toil for others’ values
Lost in others’ dreams, we forsake our own souls
Tears and laughter, love and hate, gain and loss
None are the true longing of our deepest spirits
But bewilderment and regret for having strayed from ourselves

We perform bravery, act out wisdom
Pander to others’ expectations, abandon our inner yearnings
Love the world with love defined by others
Yet forget the self we ought to cherish most

Life begins in tears, ends in regret
Sorrowful souls linger in the cosmos
Fallen consciousness pervades the mortal realm
Only boundless love can redeem the twisted heart

Love knows no bounds, great love stretches infinite
Consciousness endures, love never fades away
Lost steps tread through false peace
Rushing toward the unknown, we lose the true essence of love

Boundless love is a re-examination of love’s meaning
A call to awaken truth and purity
Consciousness endures, the power of love stands eternal
Enough to repel all darkness in the world


About Cai Zhenyuan

Cai Zhenyuan is an international artist, founder of Neo-Aesthetics, high-dimensional consciousness poet, and creator of Post-Shock Art Theory. His creative practice centers on the fusion of Chinese and Western visual expressions and high-dimensional consciousness philosophy, spanning the disciplines of painting and poetry. Rooted in spiritual awakening and boundless love, he has forged a distinctive spiritual voice in the international art and humanities community, dedicated to building bridges of cross-cultural spiritual resonance through art and poetry.

Jamal Garougar (Morocco) " Love"

 

Love

I do not look for you

in the noise of hearts,

nor in seasons crowded with promises.

I love you

as a passerby loves

his only window,

as the earth loves

an honest step.

If you come,

the world becomes less lonely,

and if you leave,

you teach me

that love

is salvation.

Jamal Garougar 

Morocco

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άγιοι Ακύλας και Πρίσκιλλα‧ πρότυπα συζύγων."

 

Άγιοι  Ακύλας  και Πρίσκιλλα‧  πρότυπα συζύγων.

Αποτελεί κοινή διαπίστωση ότι η κοινωνία διέρχεται ηθική κρίση. Θεσμοί και αξίες που στήριξαν και στερέωσαν την κοινωνία, σήμερα φθίνουν. Η πίστη στον ένα αληθινό Θεό περιφρονείται, ο πατροπαράδοτος θεσμός και ισχυρός κρίκος ενότητας της κοινωνίας δέχεται ολομέτωπη επίθεση από τον μισόκαλο και επινοούνται άλλες μορφές συμβίωσης ξένες προς την ανθρώπινη παράδοση και Ορθόδοξη Διδασκαλία. Τα διαζύγια πληθαίνουν και η εκτός γάμου συμβίωση πληθύνεται. Τα αποτελέσματα τα ζούμε. Τραγικά θύματα τα παιδιά, χωρίς πυξίδα και σωστή οικογένεια να τα αναθρέψει και διαπαιδαγωγήσει Ορθόδοξα.

Σε τέτοιες εποχές χαλεπές και δύσκολους καιρούς παρηγοριά και αποκούμπι προσφέρει η Αγία μας Εκκλησία μέσα από την βιοτή των Αγίων Της. Μας προβάλλει Αγίους έγγαμους ως παραδείγματα εναρέτου ζωής και πίστης στον Τριαδικό Θεό. Υπάρχουν αρκετά ζεύγη παντρεμένων Αγίων, τα οποία προστατεύουν την οικογένεια. Ένα τέτοιο Άγιο ανδρόγυνο αποτελούν ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα, η μνήμη των οποίων εορτάζεται την 13η Φεβρουαρίου, την παραμονή της εορτής του Βαλεντίνου, ενός «αγίου» τον οποίο δεν αναγνωρίζει η Ορθοδοξία. Μεγάλη αγάπη και έρωτας ένωνε τους δυο αυτούς συζύγους και είχαν και ένα κοινό έρωτα, όχι βέβαια προς άλλο άνθρωπο ή κάτι γήινο, αλλά προς τον Χριστό. Ο κοινός αυτός έρωτας ενδυνάμωνε την μεταξύ τους αγάπη και στην αγαπητική θυσία.

Οι Άγιοι αυτοί ήταν Ιουδαίοι Ποντιακής καταγωγής και κατοικούσαν στην Ρώμη και αναγκάστηκαν να φύγουν το 49 μ.Χ. γιατί ο αυτοκράτορας   Κλαύδιος  με διάταγμα έδιωξε όλους τους Ιουδαίους για τις φιλονικίες που γινόντουσαν στις συναγωγές. Έτσι βρέθηκαν στην Κόρινθο και ασκούσαν το επάγγελμα του σκηνοποιού. Ήταν άνθρωποι ευσεβείς και ενάρετοι.

Ο Απόστολος Παύλος μετά την πρώτη περιοδεία παίρνει ως βοηθό του τον Σίλα. Ευρισκόμενος στα Λύστρα κατηχεί τον Τιμόθεο και τον παίρνει βοηθό του. Στην Τρωάδα  βλέπει το γνωστό όραμα να τον καλεί στη Μακεδονία. Εκεί συναντά τον Λουκά, τον μετέπειτα συγγραφέα των πράξεων των Αποστόλων και Ευαγγελιστή. Ξεκινά  ταξίδι και αφού περάσει διδάσκοντας από πολλές πόλεις: Σαμοθράκη, Νεάπολη, Θεσσαλονίκη, Βέροια, Κίτρος, Αθήνα καταλήγει στην Κόρινθο.

Στο 18^ο κεφάλαιο των Πράξεων διαβάζουμε: «…Μετά από αυτά αναχώρησε από την Αθήνα και ήρθε στην Κόρινθο. Και βρήκε κάποιον Ιουδαίο με το όνομα Ακύλας, Πόντιος στο γένος, που είχε έρθει πρόσφατα από την Ιταλία, και την Πρίσκιλλα τη γυναίκα του, γιατί είχε διατάξει ο Κλαύδιος να αναχωρήσουν όλοι οι Ιουδαίοι από τη Ρώμη, και προσήλθε σ αυτούς. Και επειδή ήταν ομότεχνος, έμενε κοντά τους και εργαζόταν, γιατί ήταν σκηνοποιοί στην τέχνη…».

Ο Απόστολος Παύλος έμεινε μαζί τους δεκαοκτώ μήνες. Τον άκουγαν να κηρύττει, τον ρωτούσαν και μάθαιναν. Ήταν ο απλανής οδηγός των. Κατηχήθηκαν από τον Παύλο και βαπτίστηκαν από αυτόν. Έγιναν οι πολύτιμοι βοηθοί και συνεργάτες του και αποφάσισαν να τον ακολουθήσουν στις περιοδείες του.

Με αρχηγό τον Παύλο διασχίζουν το Αιγαίο και φθάνουν στην Έφεσο της Μικράς Ασίας, κέντρο γραμμάτων και τεχνών και έδρα του ειδωλολατρικού ναού της Αρτέμιδας, ένα από τα επτά θαύματα της αρχαιότητας. Τον πρώτο χρόνο της παραμονής των εκεί δεν κάνουν φανερή ιεραποστολή. Η ζωή τους λάμπει και ακτινοβολεί Χριστό, φανερώνει πως γίνεται η ζωή όταν στις καρδιές μας κατοικεί η Χάρις του Αγίου Πνεύματος.

Ένα Σάββατο εμφανίζεται στη συναγωγή ένας άνδρας από την Αλεξάνδρεια για να μιλήσει. Ο  λόγος, ωραίος, ζεστός αλλά κάτι λείπει. Αυτό είναι η αναφορά στον Σταυρωθέντα και Αναστάντα Κύριο, στο βάπτισμα, στο Άγιο Πνεύμα. Η διαπίστωση αυτή οδήγησε το Άγιο ζεύγος να συναντήσει κατ’ ιδίαν τον ομιλητή και να τον κατηχήσει. Ο ομιλητής ήταν ο Απολλώ, ο οποίος εξελίχτηκε σε ένα φλογερό κήρυκα του Ευαγγελίου και πολύτιμο βοηθό του Παύλου.

Το 54 μ.Χ. αυτοκράτορας αναλαμβάνει ο Νέρων και καταργεί το διάταγμα του Κλαύδιου και επιστρέφουν στη Ρώμη ο Ακύλας και η Πρίσκιλλα και αρχίζουν το κήρυγμα.

Τα ονόματα Ακύλας και Πρίσκιλλα στις Πράξεις των Αποστόλων  αναφέρονται δέκα φορές, χωρίς να γίνεται πουθενά αναφορά για παιδιά. «Ασπάσασθε Πρίσκιλλαν καὶ ᾿Ακύλαν τοὺς συνεργούς μου ἐν Χριστῷ ᾿Ιησοῦ, οἵτινες ὑπὲρ τῆς ψυχῆς μου τὸν ἑαυτῶν τράχηλον ὑπέθηκαν, οἷς οὐκ ἐγὼ μόνος εὐχαριστῶ, ἀλλὰ καὶ πᾶσαι αἱ ἐκκλησίαι τῶν ἐθνῶν, καὶ τὴν κατ᾿ οἶκον αὐτῶν ἐκκλησίαν» (Ρωμ.16,3-4).

Για το τέλος των αποστόλων, δεν ξέρουμε και πολλά πράγματα. Από το βιβλίο, με τίτλο «Διαταγαί Αποστόλων», λέγεται ότι «υπό Παύλου εχειροτονήθη επίσκοπος Ακύλας και Νικητής των κατά Ασίαν παροικιών». Πότε, όμως, και σε ποιες «παροικίες» της Ασίας δεν διευκρινίζεται. Άλλη μία πληροφορία που βρίσκουμε προέρχεται από την Ορθόδοξη Εκκλησία και την συναντάμε σε σχετικό υπόμνημα το οποίο διαβάζεται στην Ακολουθία του Όρθρου:  «Μπορώ να μην φανώ άνδρας εγώ ανάλογα προς την γυναίκα μου ανδρείος και πρόθυμος για αποκεφαλισμό υπέρ της Πίστεως του Χριστού;». Από αυτό αντλούμε δύο πληροφορίες: Ότι έφυγαν από τον κόσμο αυτό με μαρτυρικό τρόπο και ότι στην σειρά πρώτη μαρτύρησε η Πρίσκιλλα και ακολούθησε ο Ακύλας.

Το ιερό ζευγάρι Ακύλας και Πρίσκιλλα αποτελούν πρότυπο ιδανικής και ευλογημένης γαμικής ένωσης, προς τους οποίους μπορούν να προσβλέπουν οι σύγχρονοι σύζυγοι.

Έχουμε πρότυπα αγνά για να παραδειγματιστούμε. Απόφαση χρειάζεται. Ο Χριστός περιμένει. Να μη τον απογοητεύσομε. Μη γένοιτο

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον  Ἦχος δ’. Ταχὺ προκατάλαβε.

Χριστὸν ἀγαπήσαντες καὶ φωτισθέντες τὸν νοῦν, τὴ πίστει ἐνούμενοι καὶ συζυγία σεμνή, Ἀκύλας καὶ Πρισκίλλα ἤσαν μὲν προεστῶτες ἐκκλησίας κατ’ οἶκον, Παύλου δὲ τοῦ φωστῆρος συνεργοὶ καὶ προστᾶται. Διὸ αὐτοὺς τιμήσωμεν καὶ μιμησώμεθα.

 

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Lan Xin’s poems

 

Internationally acclaimed bilingual writer, poet and translator, member of the Chinese Writers Association. The only female inheritor of UNESCO-listed Dongba Culture, International Disseminator of Dongba Culture and practitioner of Chinese culture's global outreach. Winner of the Italian Francesco Giampietri International Literary Award, President of Lanxin Samei Academy and Dean of Yulong Wenbi Dongba Culture Academy.

Predestined for Three Lifetimes

Poem by Lan Xin (Lanxin Samei)

What is fate?

It is the inevitability meant to be, beneath the guise of chance.

A promise made in a past life, that brings us together in this one.

Fate is an unplanned meeting of hearts;

the moment our eyes meet,

the shadow of a former life reflects in each other’s gaze.

That unfulfilled love,

that lifelong longing—

We stand across a glimmering stream,

silent, with unspoken words in our hearts.

Through joy and sorrow in this life, I pledge to you;

I hold your hand, and grow old with you together.

Even a single encounter,

becomes an unforgettable love deep in the soul.

Do you believe?

In this world,

there is always a pair of discerning eyes

that sees through the countless crowds,

and leads the lifelong longing of the heart.

Our fate is predestined, for three lifetimes.

Interpretation:

This poem centers on the karmic bond of "three lifetimes", unfurling the emotional arc of a fateful encounter in a past life, lifelong companionship in the present, and a heartfelt promise for the next. It weaves profound, enduring love into the predestined connection, with every line embodying the longing for an unbroken togetherness through all life's joys and sorrows. "Three lifetimes" is both a classic philosophical concept denoting the past, present and future existences in traditional culture, and a vivid embodiment of this love that transcends reincarnation and remains unyielding for all eternity.

****

Love Fated at the Potala Palace

Poem by Lan Xin (Lanxin Samei)

At last, I stand before thee

Like a young butterfly fresh from its cocoon

Rejoicing, my eyes glinting with starlight

Dost thou know? Long e'er this moment

I have turned to gaze at thee a thousand times

Thou hast, in truth, stood lofty in my heart all along

Yet thou art so grand, so towering

I feared my slender fingers could not twirl the prayer wheel

I feared the highland could not bear my lonely cold

I feared I might fall short of thy ageless vow

So to thee

I could but gaze in awe, never dare draw nigh

And thus I waited

For a mighty eagle

To bestow me strength

To lead me to thy side

At last, I stand before thee

The moment I step upon thy halls

A flame of hope surges in my breast

My heart

Is like the blazing starry firmament

Abloom with hues of radiant light

Blossoms of grace and rapture

Burst forth in my heart’s sky, like glowing neon flames

In this hour

I no longer keep my reverent distance

I have at last drawn close to thee

In this hour

All fear is gone from me

For

A mighty eagle

Doth lend me its strength

Interpretation:

This poem traces the emotional journey of approaching the Potala Palace, depicting the transformation from yearning with awe and hesitation to finally drawing near fearlessly. With metaphors of a young butterfly and a mighty eagle, and Tibetan symbols like the prayer wheel and the highland, it weaves the poet's reverence, hope and eagerness for the Potala Palace into every line. It lays bare the anxiety of venturing alone to the highland, and more vividly expresses the relief and resolve of embracing the sacred land and hearting the light, empowered by love and strength.

****

Fated

Poem by Lan Xin (Lanxin Samei)

We chanced upon one another

On that afternoon when the storm had passed

A casual brush of hearts, unplanned

Like the long-awaited rainbow

That blazed across my firmament

With a burst of iridescent glow, in an instant

If

'Twixt thee and me

It is fated to be but a fleeting encounter

I would blaze like a firework bright

At the moment thou gazest up at the starry vault

Unfolding a lifetime of grace in one brilliant bloom

If

'Twixt thee and me

It is fated to be a soulful kinship

I would be a pure lotus in the lake

We gaze into each other’s eyes in quiet repose

Never clasping each other’s hands

Yet my fragrance permeates thy heart

Soft and lingering, far and profound

If

'Twixt thee and me

It is fated to be a lifelong bond

I would be a mild, delicate orchid

In thy life

Now nigh, now far

Now intense, now faint

Now blushed, now plain

Through spring’s bloom and winter’s frost

Breathtaking forth fragrance for all eternity

If

'Twixt thee and me

It is fated to be naught at all

I only wish

A seed of sweet goodness

Might take root and sprout in thy heart, from this day forth

Growing into a tree of wishes

And in the next life

All our fated desires may find their full fulfillment

Interpretation:

This poem eulogizes the destined love between two hearts with four layered suppositions. It weaves the beauty of fleeting encounter, the tenderness of soulful understanding, the warmth of lifelong companionship and the mild hope of unfulfilled fate into vivid metaphors of rainbow, firework, lotus, orchid and wishing tree, expressing the sincere and selfless love that follows the will of fate and cherishes every possible bond with the beloved.

****

To the Angel

Poem by Lan Xin (Lanxin Samei)

Angel, what is it, what bids you fall to the mortal world?

What is it, what makes you cling to this earthly dust?

Angel, what is it, what breaks your wings in twain?

What is it, what fills your eyes with tears?

Angel, you once soared on wings,

striking the blissful chord;

you once blinked eyes like autumn rills,

holding bright wishes in their glow;

you once outstretched your arms,

scattering sunlight all the way.

Yet on that pitch-black cold night,

a deafening crack rent the sky—

I saw your blood-stained wings,

your broken heart entwined.

Angel, do you blame your hasty leap to the world?

Do you regret the reckless moth's flight to the flame?

This mortal world of strife was never yours,

the past like wispy smoke, gone in a blink.

Only the trace of your flight remains—

a crystal heart-lantern,

spilling radiance o'er the ground,

like your glistening tears.

Interpretation:

This poem addresses an angel with tender inquiries, lamenting its fall to the mortal world: broken wings, tearful sorrow, and the shattering of its once blissful existence in a bleak cold night. It wonders if the angel regrets its hasty descent, yet reminds that mortal strife was never its load. The past fades like smoke, but the trace of its flight lingers as a crystal heart-lantern, spilling radiance like its glistening tears—its pure light enduring through fragility and loss.