ΚΑΛΗΜΕΡΑ - ΚΑΛΗΣΠΕΡΑ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΕΧΝΗ

 

πηγή

 Γεώργιος Βιζυηνός -   Καλή νύχτα

Πίσω απ’ άσπρα βουνά,
σκεπασμένα με χιόνι,
δύνει ο ήλιος ξανά
κι αρχινά και νυχτώνει.

Στην ζεστή τους φωλιά
ένα ένα κουρνιάζουν
και σιγούν τα πουλιά
γιατί, βλέπεις, νυστάζουν.

Το φεγγάρι χλωμό
προχωρεί στον αιθέρα.
– Καλή νύκτα, μαμά,
καλή νύκτα, πατέρα!

Kαι η πούλια κρυφή
προσπαθεί ν’ ανατείλει.
– Καλή νύχτα, αδελφοί,
αδελφές μου και φίλοι!

Καλή νύχτα και συ,
παραμάνα Ταρσίτσα,
και μουρμούρα Πισσή
και βουβή μου κουκλίτσα.


(από το βιβλίο: Γεώργιος Bιζυηνός, Tα Άπαντα, Eκδοτικός οίκος «Bίβλος», 1955)

http://www.snhell.gr/

Good Morning Cafe by Cathy Horvath-buchanan

πηγή

Κική Δημουλά - Οι αποδημητικές “Καλημέρες”


Άρχισε ψύχρα.
Το γύρισε ο καιρός σε αναχώρηση.
Η πρώτη μέρα του Σεπτέμβρη
ξοδεύτηκε σε κάποια υδρορροή.
Ως χθες ακόμα όλα έρχονταν.
Ζέστες, η διάθεση για φως,
λόγια, πουλιά,
πλαστογραφία ζωής.
Γονιμοποιούνταν κάθε βράδυ τα φεγγάρια,
πολλοί διάττοντες έρωτες
ήρθαν στον κόσμο τον περασμένο μην.
Τώρα η γνωστή ψύχρα
κι όλα να φεύγουν.
Ζέστες, πουλιά, η διάθεση για φως.
Φεύγουν τα πουλιά, ακολουθούν τα λόγια,
η μια ερήμωση τραβάει πίσω της την άλλη
με λύπη αυτοδίδακτη.
Ήδη αποσυνδέθηκε το φως από την επανάπαυση
κι από τις καλημέρες σου.
Τα παράθυρα ενδίδουν.
Το χέρι του μεταβλητού κλείνει τα τζάμια,
άλλοι λεν ως την άνοιξη,
άλλοι φοβούνται διά βίου.
Και εσύ τι κάθεσαι;
Καιρός να μπεις κι εσύ στα αλλαγμένα.
Να γίνεις ό,τι αναρωτιόμουν πέρυσι:
«ποιος ξέρει τ’ άλλο μου φθινόπωρο;»
Καιρός να γίνεις «τ’ άλλο μου φθινόπωρο».
Άρχισε ψύχρα.

Ρίξε στην πλάτη σου ένα ρούχο αποδημίας.

https://www.o-klooun.com/

πηγή

Οδυσσέας Ελύτης  Καλημέρα Θλίψη [Μαρία Νεφέλη]

Η Μαρία Νεφέλη λέει:

ΚΑΛΗΜΕΡΑ ΘΛΙΨΗ

Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έντομο που φωλιάζεις μέσα μου
κι ολονυχτίς καραδοκείς πότε θ’ ανοίξω μάτι...

Στην αρχή σ’ έχω λησμονήσει·
κοιτάζω τις γραμμές του ταβανιού -
άξαφνα πατείς και μπαίνεις
στη συνείδηση.

Έρχεσαι να πικράνεις τον πρωινό καφέ
ν’ αποσπάσεις κάτι απ’ την ελάχιστη χαρά
του χεριού μου στο πόμολο του παραθύρου
φέρνεις ανωμαλίες στο νερό του μπάνιου
προκαλείς το πρώτο δυσάρεστο τηλεφώνημα
είσαι τέρας
μικροσκοπικός Μινώταυρος που ζητάει τροφή
και συντηρείται με το ελάχιστο...

Τρως τρως Μινώταυρε·
είναι σάρκες αυτές δεν είναι αέρας
έτσι που πας δε θ’ απομείνει τίποτε.

Γεια σου θλίψη
Καλημέρα θλίψη
έχεις εγκατασταθεί μονίμως μέσα μας
είσαι χειρότερη από τους ιούς και τους βακίλους
οι φιλόσοφοι σ’ εξετάζουν στο φασματοσκόπιο
έχεις δώσει λαβή σε μιαν εξαίρετη λογοτεχνία

http://www.aganargyroi.gr/

Μια καλημέρα

Στίχοι: Δημήτρης Χριστοδούλου Μουσική: Μάνος Λοΐζος Πρώτη εκτέλεση: Χαρούλα Αλεξίου Στο μονοπάτι σαν θα βγεις, Μιας ανοιξιάτικης αυγής, Να μη ξεχάσεις να της πεις Μια καλημέρα της ζωής Μια καλημέρα είν' αυτή Πες τη κι ας πέσει χάμω Πες τη κι ας πέσει χάμω Παλάτια χτίζουν οι θεοί κι εμείς πάνω στην άμμο κι εμείς πάνω στην άμμο Με τα χαράματα σαν βγεις Από την πόρτα της ζωής Μια καλημέρα να της πεις Κι ας είσαι μόνος μες στη γη

πηγή

Τάσος Λειβαδίτης -   Αγαπημένη μου

Δος μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Σ’ έβρισκα, αγαπημένη,
στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.
Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου αγαπημένη μου.

Ύστερα έρχόταν η βροχή.
Mα έγραφα σ’ όλα μας τα χνωτισμένα τζάμια τ’ όνομα σου
κι έτσι είχε ξαστεριά στη κάμαρά μας.
Kράταγα τα χέρια σου
κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη.
Tα μαλλιά σου είναι μαύρα όπως μια νύχτα,
στο στόμα σου ανασαίνει ολάκερη η άνοιξη…

Oλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο αγάπη μου,
τότε που μου χαμογελούσες.

Στην πιό μικρή στιγμή μαζί σου,
έζησα όλη τη ζωή.

Hξερες να δίνεσαι, αγάπη μου.
Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Kαι τότε όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια
θάναι δικά μας.

Θά ’θελα να φωνάξω τ’ όνομά σου,
αγάπη μου, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Nα το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

Ναι, αγαπημένη μου, πολύ πριν να σε συναντήσω
εγώ σε περίμενα. Πάντοτε σε περίμενα…

Κι όταν βρεθήκαμε για πρώτη φορά-θυμάσαι;-
μου άπλωσες τα χέρια σου τόσο τρυφερά
σα να με γνώριζες από χρόνια. Μα και βέβαια
με γνώριζες. Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου,
αγαπημένη μου…

Αγαπημένη, σου χρωστάω κάτι πιο πολύ απ’ τον έρωτα
εγώ σου χρωστάω το τραγούδι και την ελπίδα, τα δάκρυα
και πάλι την ελπίδα.

Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.
Θα’ θελα να φωνάξω το όνομά σου, αγάπη, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Να τ’ ακούσουν οι χτίστες απ’ τις σκαλωσιές
και να φιλιούνται με τον ήλιο
να το μάθουν στα καράβια οι θερμαστές
και ν’ ανασάνουν όλα τα τριαντάφυλλα
να τ’ ακούσει η άνοιξη και να ‘ρχεται πιο γρήγορα
να το μάθουν τα παιδιά για να μη φοβούνται το σκοτάδι,
να το λένε τα καλάμια στις ακροποταμιές,
τα τρυγόνια στους φράχτες…

Να το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.

Να τα’ ακούσει ο χρόνος και να μη σ’ αγγίξει, αγάπη μου, ποτέ.
… Μες στην αγάπη μας είναι ένα δροσερό κλωνάρι
ένα σπουργίτι
μια φυσαρμόνικα…

Καλημέρα γειτόνισσες
να και κει, αγάπη μου, εκεί στη γωνιά,
κοίταξε την άνοιξη που έρχεται
κοίταξε αυτά τα παλικάρια που γνέφουνε με τα δρεπάνια
και τα κορίτσια πίσω τους που δένουν σε δεμάτια τις ακτίνες του ήλιου
κοίταξε μας γνέφουν. Όλα μας γνέφουν. Καλημέρα.

Καλημέρα όλα εσείς κοντινά και μακρινά μου αδέρφια.
Ελάτε να σας γνωρίσω την αγαπημένη μου.
Πέστε μου, δεν είναι όμορφη;
Σαν τη ζωή και το τραγούδι, αδέρφια μου, την αγαπάω.

Και πιο πολύ.
Καλημέρα ουρανέ, καλημέρα ήλιε, καλημέρα άνοιξη.
Ελάτε λοιπόν να σας γνωρίσω την αγαπημένη μου.
Καλημέρα ευτυχία.

Δώσ’ μου τα χέρια σου να κρατήσω τη ζωή μου.
Σ’ όλους τους τοίχους απόψε ντουφεκίζεται η ζωή.
Aνάμεσά μας ρίχναν οι άνθρωποι το μεγάλον ίσκιο τους.
Tι θα απογίνουμε, αγαπημένη;
…μια φέτα ψωμί που δε θα τη μοιραζόμαστε πως να την αγγίξω;

Πως θ’ άνοιγα μια πόρτα όταν δε θα ‘τανε για να σε συναντήσω
πως να διαβώ ένα κατώφλι αφού δε θα ‘ναι για να σε βρω.
Ήταν σα να ‘χε πεθάνει κι η τελευταία ανάμνηση πάνω στη γη.
Που είναι λοιπόν ένα χαμόγελο να μας βεβαιώσει πως υπάρχουμε…
…ένιωσες ξαφνικά ένα χέρι να ψαχουλεύει στο σκοτάδι
και να σφίγγει το δικό σου χέρι.

Kι ήταν σα να ‘χε γεννηθεί η πρώτη ελπίδα πάνω στη γη.
…έτσι λέει ο Hλίας: «εγώ θα βρω τον τρόπο να παίζω φυσαρμόνικα»
κι ας τού χουν κόψει και τα δυο του χέρια.

Kι έτσι κάθε βράδυ η λάμπα έσβηνε τη μέρα μας.
Kι όταν ήτανε να πεθάνουμε αυτοί μας μίλησαν για τη ζωή.
Tότε κι εμείς μπορέσαμε να πεθάνουμε.
Σ’ εύρισκα, αγαπημένη, στο χαμόγελο όλων των αυριανών ανθρώπων.

Γιατί πριν μπεις ακόμα στη ζωή μου
είχες πολύ ζήσει μέσα στα όνειρά μου
αγαπημένη μου.

Mα και τι να πει κανείς
όταν ο κόσμος είναι τόσο φωτεινός και τα μάτια σου
τόσο μεγάλα.

Ύστερα ερχόταν η βροχή.
Mα έγραφα σ’ όλα μας τα χνωτισμένα τζάμια τ’ όνομα σου
κι έτσι είχε ξαστεριά στη κάμαρά μας. Kράταγα τα χέρια σου
κι έτσι είχε πάντοτε η ζωή ουρανό κι εμπιστοσύνη. Tα μαλλιά σου είναι μαύρα όπως μια νύχτα,
στο στόμα σου ανασαίνει ολάκερη η άνοιξη…

Όλα μπορούσανε να γίνουνε στον κόσμο, αγάπη μου
τότε που μου χαμογελούσες.
Στην πιο μικρή στιγμή μαζί σου, έζησα όλη τη ζωή.
Ήξερες να δίνεσαι, αγάπη μου. Δινόσουνα ολάκερη
και δεν κράταγες για τον εαυτό σου
παρά μόνο την έγνοια αν έχεις ολάκερη δοθεί.

Tο παιδί μας, Mαρία, θα πρέπει να μοιάζει με όλους τους
ανθρώπους
που δικαιώνουν τη ζωή.

Φοβούνται τον ουρανό που κοιτάζουμε
φοβούνται το πεζούλι που ακουμπάμε
φοβούνται το αδράχτι της μητέρας μας και το αλφαβητάρι του
παιδιού μας
φοβούνται τα χέρια σου, που ξέρουν ν’ αγκαλιάζουν τόσο τρυφερά…

Θα ξαναβρεθούμε μια μέρα.
Kαι τότε
όλα τα βράδια κι όλα τα τραγούδια
θα ‘ναι δικά μας.
Θα ‘θελα να φωνάξω τ’ όνομά σου, αγάπη, μ’ όλη μου τη δύναμη.
Nα το φωνάξω τόσο δυνατά
που να μην ξανακοιμηθεί κανένα όνειρο στον κόσμο
καμιά ελπίδα πια να μην πεθάνει.
Aφού κάθε στιγμή οι άνθρωποι θα μας βρίσκουν
στο ήρεμο ψωμί,
στα δίκαια χέρια,
στην αιώνια ελπίδα,
πώς θα μπορούσαμε, αγαπημένη μου,
να ‘χουμε πεθάνει..

https://www.neolaia.gr/



Δε ζούμε αληθινά παρά μόνο τη νύχτα μέσα στ'όνειρο. Και το πρωί "καλημέρα" λες, "καλημέρα" σου λένε. Κι η σφαγή συνεχίζεται.”

― Τάσος Λειβαδίτης, Τα χειρόγραφα του φθινοπώρου

https://www.goodreads.com/

Νίκος Παπάζογλου Καλημέρα

Στίχοι: Τάκης Σιμώτας Μουσική: Νίκος Παπάζογλου Πρώτη εκτέλεση: Νίκος Παπάζογλου Μόλις ξυπνήσω το πρωί τα βλέπω όλα μαύρα, θέλω μια κούπα με καφέ και τέσσερα τσιγάρα Τι νόημα έχουν όλα αυτά; Τι τρέχω να προλάβω; Πέρασε η μισή ζωή δίχως να καταλάβω. Τασάκι κι αποτσίγαρα, φλιτζάνι κατακάθι, όλα μαζί στον τενεκέ κι απάνω το καπάκι. Μα φτάνω στην εξώπορτα, κοιτάζω τον καθρέφτη κι αντί να ρίξω μια μπουνιά, χαμογελώ στον ψεύτη.

Μενέλαος Λουντέμης - Καλημέρα τριανταφυλλάκι

Καλημέρα!

Καλημέρα τριανταφυλλάκι

που κάπου θα μοσχοβολάς...

Καλημέρα νερό

που κάπου θα τρέχεις

Καλημέρα δάσος

που κάπου θα τραγουδάς

Καλημέρα...

Καλημέρα τζιτζίκια, πεταλούδες, πουλιά,

καλημέρα.

Ένας πρωινός παρακαλεστής

σας στέλνει τα μάτια του

σ' ένα κατάμονο νησί,

μια θαλασσινή κούνια.

Κι είναι, ένα στοματάκι που σας αποζητά.

Είναι δυο μικρά χεράκια, κρεμασμένα

μια αγκαλίτσα δίχως κούκλα

Ω τριανταφυλλάκι

και δάσος

και νερό.

Ο πατέρας δεν έχει πάρα σίδερα.

Δεν έχει παρά βότσαλα... κι αγκάθια.

Ω τριανταφυλλάκι

και δάσος

και νερό...

κυλήστε το παραμύθι σας...

Κυλήστε το..

Κατά το Τρίκερι...

κυλήστε το.

Και φλυαρήστε γύρω στο κλουβί της

που μένει σιωπηλό.

Κι εκείνη, θα γελάσει.

Θα χτυπήσει τα χεράκια της

και θα γελάσει...

Γιατί δεν είναι ούτε πέντε χρονών...

https://alldayschool.blogspot.com/

Καλημέρα Ήλιε - Μάνος Λοΐζος

Ζωγραφική - Αγιογραφία - Δημιουργία Βίντεο Σοφία Αμπερίδου "Ένα τραγούδι γίνεται ξανά δικό μας.. να λάμπει σαν τον ήλιο ..στις καρδιές των ανθρώπων." ~Αφιερωμένο στη Μυρσίνη Λοΐζου~ Μουσική - Μάνος Λοΐζος, Στίχοι - Δημήτρης Χριστοδούλου Τραγουδούν ο Κώστας Σμοκοβίτης, η Αλέκα Αλιμπέρτη & Χορωδία

Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο, σίγουρα, ναι Θα τον τρελάνουμε τον φίλο, σίγουρα, ναι με το νταούλι και με το ζουρνά, καλημέρα ήλιε, καλημέρα με το νταούλι και με το ζουρνά, καλημέρα ήλιε, καλημέρα Γελά ο ήλιος κι αμολιέται στα στενά Χορεύει πάνω στο νταούλι κι αρχινά Το κόκκινο για τη ροδιά, το πράσινο για τα παιδιά για της Μυρσίνης την ποδιά μια Παναγιά Θα τον μεθύσουμε τον ήλιο, σίγουρα, ναι Θα τον κρατήσουμε τον ήλιο, σίγουρα, ναι πάνω στις στέγες, μέσα στις καρδιές, καλημέρα ήλιε, καλημέρα πάνω στις στέγες, μέσα στις καρδιές, καλημέρα ήλιε, καλημέρα Γελά ο ήλιος κι αμολιέται...

Αλέξανδρος Πάλλης - Καλημερούδια

Με τι καμάρι περπατεί

την κούκλα της κρατώντας

και με ένα σπάγκο το γατί

ξοπίσω της τραβώντας!

Κοντά στην πόρτα σταματά

πριν πάει πιο παραπέρα,

και τα πουλιά της χαιρετά

με μια της καλημέρα.

Καλημερούδια σας, πουλιά,

καλημερούδια, χήνα…

Την κούκλα λεν Τριανταφυλλιά

και το γατί Ψιψίνα.

Κι αν με ρωτάτε και για πού,

νωρίς τι τάχα βγήκα,

πάω να προφτάσω τον παππού

που με φιλεύει σύκα.

(από το βιβλίο: <Aλέξανδρος Πάλλης>, Κούφια καρύδια, The Liverpool Booksellers Co., Λίβερπουλ 1915)

http://www.snhell.gr/

πηγή

Ζαχαρίας Παπαντωνίου -  Ο παπαγάλος

Σαν έμαθε τη λέξη καλησπέρα

ο παπαγάλος, είπε ξαφνικά:

«Είμαι σοφός, γνωρίζω ελληνικά.

Τί κάθομαι δω πέρα;»

Την πράσινη ζακέτα του φορεί

και στο συνέδριο των πουλιών πηγαίνει,

για να τους πει μια γνώμη φωτισμένη.

Παίρνει μια στάση λίγο σοβαρή,

ξεροβήχει, κοιτάζει λίγο πέρα,

και τους λέει: «καλησπέρα».

Ο λόγος του θαυμάστηκε πολύ.

Τί διαβασμένος, λένε, ο παπαγάλος!

Θα 'ναι σοφός αυτός πολύ μεγάλος,

αφού μπορεί και ανθρώπινα μιλεί.

Απ' τις Ινδίες φερμένος, ποιος το ξέρει

πόσα βιβλία μαζί του να 'χη φέρει,

με τί σοφούς εμίλησε, και πόσα

να ξέρη στων γραμματικών τη γλώσσα!

«Κυρ παπαγάλε, θα 'χωμε την τύχη

ν' ακούσωμε τί λες και πάρα πέρα;»

Ο παπαγάλος βήχει, ξεροβήχει…

μα τί να πη; Ξανάπε: «καλησπέρα».

[πηγή: Zαχαρίας Λ. Παπαντωνίου, Τα χελιδόνια. Ποιήματα για παιδιά, Bιβλιοθήκη Eκπαιδευτικού Oμίλου, Αθήνα 1920, σ. 44]

http://ebooks.edu.gr/

Κώστας Χατζής - Μου Λέει Ο Ήλιος Καλημέρα..!!!

Στίχοι: Σωτια Τσωτου Μουσική: Κώστας Χατζής Πρώτη εκτέλεση: Κώστας Χατζής

Μου λέει ο ήλιος καλημέρα, Τρίτη να είναι η Δευτέρα Κι αν είναι Τρίτη τι πειράζει, το σήμερα με τ' αύριο μοιάζει Θα κάνω όνειρα ξανά, όπως εχθές όπως και πέρσι τι κι αν δεν βγουν αληθινά, να ονειροπολώ μ' αρέσει R Τι σήμερα τι αύριο τι χθες, γέλασε αν θες, κλάψε αν θες αδέλφια είν' ο πόνος κι η χαρά, τι σήμερα τι αύριο τι χθες ζήσε αν θες, πέθανε αν θες, δεν έχει και μεγάλη διαφορά άνοιξη μπαίνει αχ Θεέ μου, χτυπά αλλιώτικα η καρδιά μου ίσως αυτό το καλοκαίρι, κάτι ωραίο να μου φέρει κι αν δε μου φέρει τι μ' αυτό, καινούργια όνειρα θα κάνω ελπίδες έχω ένα σωρό, μου φτάνουν μέχρι να πεθάνω Όποια απόφαση κι αν πάρω, θα την πετάξω σαν τσιγάρο θάρθει η μέρα θα ξανάρθει, κι εγώ θα κάνω τα ίδια λάθη περνά η ζωή περνά ο καιρός, κι όλο με σκάβουν οι ρυτίδες μα δόξα νάχει ο Θεός, μπόλικες έχω τις ελπίδες

ΝΤΙΝΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ

Τι ωραίο να λες

γελαστά «καλημέρα!».

Καλημέρα μανούλα,

καλημέρα πατέρα…

Καλημέρα σκυλάκι

γάτα, κότα και χήνα.

Καλημέρα σας δέντρα,

τριαντάφυλλα, κρίνα.

Καλημέρα στον ήλιο,

στα βουνά πέρα ως πέρα.

Τι ωραίο να ξυπνάς

και να λες «καλημέρα!».

ΝΤΙΝΑ ΧΑΤΖΗΝΙΚΟΛΑΟΥ, Ποιήματα για παιδιά προσχολικής και πρωτοσχολικής ηλικίας, εκδόσεις Δια βίου.

https://www.musicheaven.gr/

πηγή

Φρανσουάζ Σαγκάν - Καλημέρα Θλίψη (Αποσπάσματα)

Καθίσαμε ως αργά τη νύχτα, μιλώντας για τον έρωτα και τα τερτίπια του.

Για τον πατέρα μου, όλα αυτά ήταν αποκυήματα της φαντασίας. Απέρριπτε

συστηματικά τις έννοιες της πίστης, της σοβαρότητας, της δέσμευσης. Μου

εξηγούσε πως ήταν αυθαίρετες, στείρες.

[…] Αυτή η ιδέα με σαγήνευε: φευγαλέοι έρωτες, βίαιοι και περαστικοί. Δεν

ήμουν σε ηλικία που με μάγευε η πίστη… Την έκτη μέρα, είδα για πρώτη

φορά τον Σιρίλ.

[…] Ήταν ψηλός και στιγμές στιγμές ωραίος, με μια ομορφιά που σε γέμιζε

εμπιστοσύνη. Χωρίς να συμμερίζομαι την απέχθεια του πατέρα μου για την

ασχήμια, πράγμα που μας ανάγκαζε συχνά να συναναστρεφόμαστε

ανόητους ανθρώπους, ένιωθα απέναντι σ’ εκείνους που δεν ήταν

προικισμένοι με φυσική γοητεία ένα είδος συστολής, ένα είδος κενού• η

παραίτησή τους από κάθε προσπάθεια ν’ αρέσουν μου φαινόταν μια

ανάρμοστη αδυναμία… Στις έντεκα και μισή, ο Σιρίλ έφυγε, και τότε

ξεπρόβαλαν στο κακοτράχαλο μονοπάτι ο πατέρας μου και οι γυναίκες του.

[…] Έτρεξα προς τη θάλασσα, βούτηξα, αφήνοντας ένα βαθύ αναστεναγμό

για τις διακοπές, που θα μπορούσαμε να κάνουμε, αλλά δε θα κάναμε πια.

Υπήρχαν όλα τα στοιχεία του δράματος: ένας γόης, μια φτηνοκοκότα και

μια γυναίκα συγκροτημένη.

[…]Όταν ξαναβρισκόμαστε, ο πατέρας μου κι εγώ γελούμε, μιλούμε για τις

κατακτήσεις μας… Είμαστε ευτυχισμένοι.

[…]. Μόνο που όταν πέφτω στο κρεβάτι μου, τα χαράματα, με μόνο το

θόρυβο των αυτοκινήτων στο Παρίσι, η μνήμη μου, καμιά φορά με

προδίνει: το καλοκαίρι ξαναγυρίζει μαζί μ’ όλες του τις αναμνήσεις. Άννα,

Άννα! Ξαναλέω αυτό τ’ όνομα πολύ σιγά και για πολύ ώρα στο σκοτάδι.

Κάτι ανεβαίνει τότε από μέσα μου, που το υποδέχομαι με τ’ όνομά του και

με τα μάτια κλειστά: Καλημέρα Θλίψη.

https://www.catisart.gr/

ΘΕΑΤΡΟ - Καληνύχτα Μαργαρίτα

Κατοχή. Η Μαργαρίτα, κόρη καλής οικογένειας που έχει ξεπέσει οικονομικά, τελειώνει τις σπουδές της και γυρίζει στην πόλη της. Η οικογένειά της τη βοηθάει να βρει δουλειά και να εκμεταλλευτεί την καλοσύνη και τις ικανότητές της για να ανέβει και πάλι κοινωνικά. Στο πρόσωπό της ο καθένας θέλει να δει να πραγματώνεται ό,τι δεν μπόρεσε να κάνει πράξη αυτός. Τα πράγματα θα γίνουν πολύ δύσκολα, όταν γίνει μέλος της Εθνικής Αντίστασης, ενώ η οικογένειά της τάχει καλά με το γερμανόφιλο καθεστώς. Οι συνθήκες θα την αναδείξουν σε πραγματική ηρωίδα... Το θεατρικό έργο είναι βασισμένο στο διήγημα του Δημήτρη Χατζή «Μαργαρίτα Περδικάρη»

https://www.rizospastis.gr/

Καληνύχτα, Μαργαρίτα

Μουσική: Κώστας Χατζής
Στίχοι: Σώτια Τσώτου

Μέσα σ’ ένα βράδυ, Μαργαρίτα
μη ζητάς να μάθεις τη ζωή
άιντε καληνύχτα, Μαργαρίτα
θα τα ξαναπούμε το πρωί

Πάρε μιαν ανάσα τελευταία
για να την κρατήσεις στο φιλί
άντε καληνύχτα, Μαργαρίτα
σήμερα κουράστηκες πολύ

Άιντε καληνύχτα, Μαργαρίτα
στο ποτάμι τρέχει το νερό
πάρ’ τα βασανάκια σου και ρίχ' τα
άιντε καληνύχτα, Μαργαρώ

Κοιτά το φεγγάρι, Μαργαρίτα
λάμπει σαν τον ήλιο το μισό
άμα το γυρίσεις απ’ την άλλη
είναι θεοσκότεινο κι αυτό

Πίσω από το γέλιο, Μαργαρίτα
κρύβεται ένα δάκρυ καθαρό
κι ό,τι βλέπεις να λαμποκοπάει
μάλαμα δεν είναι, Μαργαρώ

https://www.translatum.gr/

ΤΑΙΝΙΑ -Καλημέρα Βιετνάμ

1965. Ο υποσμηνίας Έντριαν Κρονάουερ μετατίθεται από την Κρήτη στη Σαϊγκόν, καταμεσής του πολέμου του Βιετνάμ. Αναλαμβάνοντας θέση εκφωνητή στο ραδιόφωνο των ενόπλων δυνάμεων, καταφέρνει να φέρει το χιούμορ μέσα στη μαυρίλα του πολέμου, και γίνεται δημοφιλής ανάμεσα στους φαντάρους. Από την άλλη, υπάρχει στον αέρα η αίσθηση ότι δεν είναι ισάξιος με έναν πεζοναύτη. Εκτός αέρα, προσπαθεί να γνωρίσει Βιετναμέζες, αλλά αυτό που αληθινά θα γνωρίσει είναι το ίδιο το πρόσωπο του πολέμου, το οποίο δεν φαίνεται στο ράδιο.

Σκηνοθεσία:

Barry Levinson

Κύριοι Ρόλοι:

Robin Williams … Adrian Cronauer

Forest Whitaker … Edward Garlick

Tom. T. Tran … Tuan/Phan Duc To

Chintara Sukapatana … Trinh

Bruno Kirby … υπολοχαγός Steven Hauk

Robert Wuhl … Marty Lee Dreiwitz

J.T. Walsh … επιλοχίας Phillip Dickerson

Noble Willingham … στρατηγός Taylor

Richard Edson … Abersold

Richard Portnow … Dan ‘The Man’ Levitan

Κεντρικό Επιτελείο:

Σενάριο: Mitch Markowitz

Παραγωγή: Larry Brezner, Mark Johnson

Μουσική: Alex North

Φωτογραφία: Peter Sova

Μοντάζ: Stu Linder

Σκηνικά: Roy Walker

Κοστούμια: Keith Denny

https://www.filmy.gr/

Η ΥΠΟΜΟΝΗ ΣΤΗ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΑ ΚΑΙ ΤΗΝ ΤΕΧΝΗ

Μεγάλο πράμα η υπομονή! . . . . . . .

Αχ! μας την έπεμψε ο Θεός· κλει θησαυρούς κι εκείνη.

Διονύσιος Σολωμός 

Patience Is A Virtue - by Charlsie Kelly 

https://fineartamerica.com/

Γεώργιος  Βιζυηνός  - Ο Φιλομαθής πτωχός

Ὁ φιλομαθὴς πτωχὸς
1872 Αὐγούστου 30.

Ἀλλοίμονο! εἶμαι φτωχὸ
σ' αὐτοῦ τοῦ κόσμου τὸν τροχό!
εἶμ' ὀρφανὸ καὶ ξένο!…
κι' ἀγράμματο θὰ μένω!

Τοῦ κάκου λὲν - Ὑπομονή·
πολλοὶ σὰν σένα ὀρφανοὶ
καὶ δύστυχοι καὶ ξένοι,
δὲν ἔμειναν θαμμένοι. -

Τοῦ κάκου, Γιατί 'κείνοι 'κεῖ
ἦσαν τῆς Τύχης ἐδικοί,
μὰ 'μένα τὸ καϋμένο…
μ' ἔχει λησμονημένο!

Καὶ νά. Ὠρφάνεψα μικρό,
καὶ τῆς ξενούρας τὸ πικρὸ
μὲ τράνεψεν ἀγιέρι
καὶ τοῦ Θεοῦ τὸ χέρι.

Ἀγάπησαν ἄλλοι φλουριά,
ἄλλοι νὰ τρέχουν μὲ βεριὰ
καὶ μ' ἀψηλὰ καπέλα
χωρὶς δουλειά. Τί τρέλλα!

Τῆς Ἀφροδίτης τὸ παιδὶ
οἱ ἄλλοι, κι' ἄλλοι ὀπαδοὶ
τοῦ Βάκχου νὰ 'πεθάνουν
κι' ἄλλοι ἄλλα νὰ κάνουν.

Ἀγάπησε καὶ τ' ὀρφανό,
Θεέ μου, τί πολὺ πονῶ!
τὰ γράμματα νὰ μάθῃ,
χίλια κακὰ κι' ἂν πάθῃ.

Μ' ἄπληστο στόμα ἀρχηνᾷ
τὰ νάματα τὰ φωτεινὰ
τοῦ Παρνασσοῦ νὰ πίνῃ
μὲ τόση εὐφροσύνη!…

Ἄν φταίγω τ' ἄκακο ἐγὼ
φωτιὰ νὰ πέσῃ νὰ καγῶ·
θαρροῦσα πῶς χορταίνει
ἐκεῖνος ποῦ μαθαίνει.

Δὲν ἤξερα πῶς τ' ἀργυρὸ
τῆς Κασταλίας μας νερό,
σὰ μιὰ φορὰ τὸ πιοῦμε
αἰώνια τὸ διψοῦμε!

Τόρα ἡ ψυχή μου λαχταρᾷ,
μὰ δὲ βαστῶ οὔτε παρᾶ
νὰ 'πάγω 'κεῖ 'ποῦ τρέχει
τὴν γλῶσσά μου νὰ βρέχῃ!…

Μὲ εἶπαν πῶς ἐδὼ πολλοὶ
σὰ ἰδοῦν ἕν' ἄτυχο πουλὶ
ποῦ ἀγαπᾷ τὰ φῶτα
δὲν «τῷ γυρνοῦν τὰ νῶτα.»

Ἔ, νὰ λοιπόν! Στὸ ἀψηλὸ
κατώφλοιό σας κι' ἐγώ, δειλὸ
ἐκάθησα πουλάκι
μ' αὐτὸ τὸ τραγουδάκι.

Ὦ σεῖς, τοῦ γένους οἱ τρανοί,
ἡ Τύχη ὅλα τὰ φθονεῖ,
καὶ τίποτε δὲν μένει
πιστὸ στὴν οἰκουμένη.

Δὲν σᾶς ζητῶ οὔτε ψωμί,
οὔτ' ἕνα ῥοῦχο στὸ κορμί·
Διψῶ! διψῶ τὴ θεία
ἀληθινὴ Παιδεία!

Σεῖς ψάλλετε σ' ὅλη τὴ γῆ.
- Ἀνάφτουμε οἱ ἀρχηγοί,
εἰς τὴ γρῃὰ Ἑλλάδα,
τῆς προκοπῆς τὴ δᾷδα.

Καὶ σεῖς, ὦ Ἀχαιῶν παιδιά,
τοῦ Ἑλικῶνος τὴν ποδιὰ
εἰς τὸ ἑξῆς ἀφῆτε
καὶ στὴν κορφὴ ἀναβῆτε. -

Καὶ 'γω νὰ μείνω τ' ὀρφανό;
μαρτύρομαι τὸν οὐρανό!
εἶμαι παιδὶ Ἑλλήνων!
εἶμαι βλαστάρι 'κείνων!

Σ' αὐτοῦ τοῦ κόσμου τὸν τροχὸ
ναί, ἐγεννήθηκα φτωχό.
Μὰ Ἕλλην ὑπομένει
ἀπαίδευτος νὰ μένῃ;…

Ὦ σεῖς, τοῦ γένους οἱ τρανοί,
ἡ Τύχη ὅλα τὰ φθονεῖ
καὶ τίποτε δὲν μένει
ἐδὼ στὴν οἰκουμένη.

Ἀφήσετε τὴν ἀπονιά.
Βαστοῦν τὸν δίσκο μου 'πο μιὰ
αἱ Μοῦσαι, κι' ἀπ' τὴν ἄλλη
ὁ Λυτρωτής, καὶ ψάλλει.

- Εἶναι 'δικό μου τ' ὀρφανό·
καὶ 'πάνου 'κεῖ στὸν οὐρανό,
δὲν θὰ μετανοήσῃ
ὅποιος τὸ βοηθήσῃ.

Ποιητικά πρωτόλεια Γεωργίου Μ. Βιζυηνού ιεροσπουδαστού της εν Χάλκη Θεολογικής Σχολής. Εξεδόθησαν δαπάνη φιλοκάλου τινός Ομογενούς, εν Κωνσταντινουπόλει, τύποις Βυζαντίδος, 1873, σσ. 18-21

https://www.greek-language.gr/

Απόψε φθινοπώριασε ~ Μητσιάς Μανώλης

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Μάνος Χατζιδάκις Απόψε πέφτει παγωνιά στο δρόμο και στη γειτονιά και μες στο βράδυ το θολό θυμάμαι και μελαγχολώ. Απόψε φθινοπώριασε και τ’ όνειρο ξεθώριασε καρδιά μου κάνε υπομονή κι ο ήλιος θα ξαναφανεί. Απόψε μύρισε βροχή χειμώνας μπαίνει στην ψυχή και στο δρομάκι το στενό με πιάνει το παράπονο.

The Patience Of Love -  Ivan Guaderrama

https://fineartamerica.com/

Αργύρης Εφταλιώτης - Αγάπης λόγια

Μέρες που θα ’τανε μ’ εσέ μαργαριτάρια,
χωρίς εσέ μες στου καιρού τα βάθη πάνε,
ψυχρές και ανωφέλητες, σαν τα λιθάρια
που μες στη θάλασσα μικρά παιδιά πετάνε!

Σαν προσπαθώ με υπομονή να τες μετρήσω,
απ’ τη στιγμή που μ’ έσφαξε το έχε γεια σου,
με πιάνει τρέλα και θαρρώ πως πλιο να ζήσω
του κάκου ελπίζω σαν προτού στην αγκαλιά σου.

Και γονατίζω και ρωτώ στην προσευχή μου
αν είναι δίκιο στες ρημιές να τυραννιούμαι,
αν μια ζωή, που δεν μπορώ να πω δική μου,
πρέπει μέσα στην άβυσσο να τη σκορπούμε.

Αλίμονο και να ’χ’ αυτή την πίκρα μόνος,
να ξέρω πως το ταίρι μου δεν καίγει ο πόνος.

Λ. Πολίτη, Ποιητική Ανθολογία,
τόμ. 6, Δωδώνη

http://ebooks.edu.gr/

Practice Patience- Art by Linda Woods

https://fineartamerica.com/

Ζωή Καρέλλη - Σιωπηλοί περίμεναν


«Σιωπηλοί περίμεναν τις ειδήσεις.»

Η θλίψη είναι πιο δυνατή απ’ τις φωνές.
Δίχως φωνή επίκλησης,
δίχως βοήθειας επίκληση,
η απόφαση της υπομονής κυριεύει,
κύρια η θλίψη καίρια
βαστά, γίνεται θέληση
και βαστά την υπομονή,
γίνεται η θλίψη υπομονή
σταθερή κι ακέρια.

Ζωή Καρέλλη
(Περί τα τέλη Αυγούστου 1939)
Από τη συλλογή Η εποχή του θανάτου (1948)

https://poiimata.com/

Υπομονή - Γρηγόρης Μπιθικώτσης

Στίχοι: Αλέκος Σακελλάριος Μουσική: Σταύρος Ξαρχάκος Πρώτη εκτέλεση: Γρηγόρης Μπιθικώτσης Άλλες ερμηνείες: Αλίκη Βουγιουκλάκη & Δημήτρης Παπαμιχαήλ ( Ντουέτο ) Γειτονιά, ο δρόμος σου στενός παγωνιά και γκρίζος ουρανός μαύρη ζωή, βράδυ πρωί για συντροφιά μια συννεφιά υπομονή, υπομονή, υπομονή Κάντε υπομονή κι ο ουρανός θα γίνει πιο γαλανός Κάντε υπομονή μια λεμονιά ανθίζει στη γειτονιά Υπομονή, υπομονή, υπομονή Κάντε υπομονή...

Fruits of the Spirit is a painting by Jen Norton

https://fineartamerica.com/

Τζόζεφ Ράντγιαρντ Κίπλινγκ - Αν…

Αν να κρατάς καλά μπορείς το λογικό σου, όταν τριγύρω σου όλοι
τάχουν χαμένα και σ’ εσέ της ταραχής τους ρίχνουν την αιτία.
Αν να εμπιστεύεσαι μπορείς τον ίδιο τον εαυτό σου όταν ο κόσμος
δε σε πιστεύει, κι’ αν μπορείς να του σχωρνάς αυτή τη δυσπιστία.
Να περιμένεις αν μπορείς, δίχως να χάνεις την υπομονή σου,
κι’ αν άλλοι σε συκοφαντούν να μην καταδεχτείς ποτέ το ψέμμα,
κι’ αν σε μισούν, εσύ ποτέ σε μίσος ταπεινό να μην ξεπέσεις,
μα να μην κάνεις τον καλό ή τον πολύ σοφό στα λόγια.

Αν να ονειρεύεσαι μπορείς και να μην είσαι δούλος των ονείρων,
αν να στοχάζεσαι μπορείς, δίχως να γίνει ο στοχασμός σκοπός σου,
αν ν’ αντικρύζεις σου βαστά, το θρίαμβο και τη συμφορά παρόμια
κι’ όμοια να φέρνεσαι σ’ αυτούς τους δυό τυραννικούς απατεώνες,
αν σου βαστά η ψυχή ν’ ακούς όποιαν αλήθεια εσύ είχες ειπωμένη,
παραλλαγμένη απ’ τους κακούς, για να ναι για τους άμυαλους παγίδα
ή συντριμένα να θωρείς όσα σούχουν ρουφήξει τη ζωή σου
και πάλι να ξαναρχινάς να χτίζεις μ’ εργαλεία πούναι φθαρμένα.

Αν όσα αποχτήσες μπορείς σ’ ένα σωρό μαζί να τα μαζέψεις
και δίχως φόβο, μονομιάς, κορώνα ή γράμματα όλα να τα παίξεις
και να τα χάσεις και απ’ αρχής, ατράνταχτος να ξεκεινήσεις πάλι
και να μη βγάλεις και μιλιά γι’ αυτό τον ξαφνικό χαμό σου.
Αν νεύρα και καρδιά μπορείς, και σπλάχνα και μυαλό όλα να τα σφίξεις
να σε δουλέψουν ξαναρχής, κι’ ας είναι από πολύν καιρό σωσμένα
και να κρατιέσαι πάντα ορθός, όταν δεν σούχει τίποτε απομείνει
παρά μονάχα η θέληση, κράζοντας σε όλα αυτά «βαστάτε».

Αν με τα πλήθη να μιλάς μπορείς και να κρατάς την αρετή σου,
με βασιλιάδες να γυρνάς, δίχως απ’ τους μικρούς να ξεμακρύνεις.
Αν μήτε φίλοι, μήτ’ εχθροί μπορούνε πιά ποτέ να σε πειράξουν,
όλο τον κόσμο αν αγαπάς, μα και ποτέ παρά πολύ κανένα.
Αν του θυμού σου τις στιγμές, που φαίνεται αδυσώπητη η ψυχή σου,
μπορείς ν’ αφήσεις να διαβούν την πρώτη ξαναβρίσκοντας γαλήνη,
δική σου θάναι τότε η Γη, μ’ όλα και μ’ ό,τι πάνω της κι’ αν έχει
και κάτι ακόμα πιο πολύ: Άντρας αληθινός θάσαι, παιδί μου.

https://itravelpoetry.com/

PATIENCE OF THE FISHERMAN By Leonid Afremov

https://afremov.com/

Τάσος Λειβαδίτης - Το παράπονο του ποιητή

Ένα παλιό αισθηματικό κερί έκαιγε πάνω στο τραπέζι
τα φθαρμένα έπιπλα μου είχαν διδάξει την υπομονή
μόνο ένα, Θεέ μου ‒ δεν έζησα: έχοντας να μεριμνήσω
για τόσα φύλλα την άνοιξη.

ΤΑΣΟΣ ΛΕΙΒΑΔΊΤΗΣ - Ο ΑΝΘΡΩΠΟΣ ΜΕ ΤΟ ΚΑΣΚΕΤΟ

16. Και την πρώτη νύχτα μπήκε μες στο κελί ένας άνθρωπος που ‘χε χάσει το πρόσωπο του, κι ακούμπησε το φανάρι που κρατούσε κάτω στο πάτωμα.
17. Κι ο ίσκιος του μεγάλωσε πάνω στον τοίχο.
18. Και τον ερώτησε: πού έχεις κρυμμένα τα όπλα;
19. Κι εκείνος, κανείς δεν ξέρει αν από σύμπτωση, ή ίσως για ν’ απαντήσει,
20. έβαλε το χέρι πάνω στην καρδιά του.
21. Και τότε τον χτύπησε. Ύστερα μπήκε άλλος άνθρωπος που ‘χε χάσει το πρόσωπό του και τον χτύπησε κι αυτός.
22. Κι οι άνθρωποι που ‘χαν χάσει το πρόσωπό τους, ήσαν πολλοί.
23. Και ξημέρωσε. Και βράδιασε.
24. Ημέρες σαράντα.
25. Κι ήρθαν στιγμές που φοβήθηκε πως θα χάσει το λογικό του.
26. Και τον έσωσε μια μικρή αράχνη στη γωνιά, που την έβλεπε
ακούραστη κι υπομονετική να υφαίνει τον ιστό της.
27. Και κάθε μέρα τής τον χάλαγαν με τις μπότες τους μπαίνοντας.
28. Κι εκείνη τον ξανάρχιζε κάθε μέρα. Και της τον χάλαγαν πάλι. Και τ’ άρχιζε ξανά.
29. Εις τους αιώνας των αιώνων.

https://latistor.blogspot.com/

Μενέλαος Λουντέμης 

Υπομονή.
Δεν τελείωσαν όλα.
Σ' αυτή τη ζωή δεν τελειώνουν όλα
Ούτε σε μια μέρα
Ούτε σε μια ζωή.
Στην άκρη της νύχτας
- για σε το λέω, απελπισμένε -
στην άκρη της νύχτας
πάνω σε κάποιο κλαρί
κρέμεται μια ελπίδα...
Το ίδιο και για σένα
- Στραγγαλιστή-
στην άκρη κάποιου κλαδιού
Κρέμεται μια αγχόνη.

Υπομονή μόνο.
Άς πηγαίνουν όλα αργά,
Άς δείχνουν όλα λυπημένα
(μετά τη δύση της μέρας ή μετά τη δύση της ζωής).
Άς λενε..
Πως ο θεός έπλασε τον κόσμο
σ' επτά μόνο μέρες.
Σ' επτά μόνο μέρες δε μπορείς
να χτίσεις ούτ' έναν πύργο στην Ισπανία !
Αλλά - πολλές φορές - καλά είναι και τα ψέματα.
Σβήνουν κι' αυτά κάποιες δίψες.
Νάναι μόνο καθαρά. Καθαρά ψέματα
Όχι βρωμισμένα μ' Αλήθειες !
Επι τέλους θέλουμε ένα βρώμικο ψέμα
Για να γλυτώσουμε απ' τις φκιασιδωμένες αλήθειες.

από τη συλλογή «Κάτω από τα Κάστρα της Ελπίδας

https://hallofpeople.com/

True Beauty by Graham Braddock

https://fineartamerica.com/

Martha Medeiros - Αργοπεθαίνει


To εκπληκτικό ποίημα της Βραζιλιάνας συγγραφέως και δημοσιογράφου που αποδόθηκε ότι το έγραψε ο Pablo Neruda

Αργοπεθαίνει
όποιος γίνεται σκλάβος της συνήθειας,
επαναλαμβάνοντας κάθε μέρα τις ίδιες διαδρομές,
όποιος δεν αλλάζει το βήμα του,
όποιος δεν ρισκάρει να αλλάξει χρώμα στα ρούχα του,
όποιος δεν μιλάει σε όποιον δεν γνωρίζει.
Αργοπεθαίνει
όποιος έχει την τηλεόραση για μέντορα του
Αργοπεθαίνει
όποιος αποφεύγει ένα πάθος,
όποιος προτιμά το μαύρο αντί του άσπρου
και τα διαλυτικά σημεία στο “ι”
αντί τη δίνη της συγκίνησης αυτήν ακριβώς
που δίνει την λάμψη στα μάτια,
που μετατρέπει ένα χασμουρητό σε χαμόγελο,
που κάνει την καρδιά να κτυπά στα λάθη και στα συναισθήματα.
Αργοπεθαίνει
όποιος δεν “αναποδογυρίζει το τραπέζι”
όταν δεν είναι ευτυχισμένος στη δουλειά του,
όποιος δεν ρισκάρει τη σιγουριά του,
για την αβεβαιότητα του να τρέξεις πίσω απο ένα όνειρο,
όποιος δεν επιτρέπει στον εαυτό του,
έστω για μια φορά στη ζωή του,
να ξεγλιστρήσει απ’ τις πάνσοφες συμβουλές.
Αργοπεθαίνει
όποιος δεν ταξιδεύει,
όποιος δεν διαβάζει,
όποιος δεν ακούει μουσική,
όποιος δεν βρίσκει το μεγαλείο μέσα του
Αργοπεθαίνει
όποιος καταστρέφει τον έρωτά του,
όποιος δεν αφήνει να τον βοηθήσουν,
όποιος περνάει τις μέρες του
παραπονούμενος για τη κακή του τύχη
ή για τη βροχή την ασταμάτητη
Αργοπεθαίνει
όποιος εγκαταλείπει την ιδέα του πριν καν την αρχίσει,
όποιος δεν ρωτά για πράγματα που δεν γνωρίζει
ή δεν απαντά όταν τον ρωτάν για όσα ξέρει
Αποφεύγουμε τον θάνατο σε μικρές δόσεις,
όταν θυμόμαστε πάντα πως για να ‘σαι ζωντανός
χρειάζεται μια προσπάθεια πολύ μεγαλύτερη
από το απλό αυτό δεδομένο της αναπνοής.
Μονάχα με μια φλογερή υπομονή
θα κατακτήσουμε την θαυμάσια ευτυχία.

https://filoitexnisfilosofias.com/

Κόκκινο κρασί - Π. Θαλασσινός & Π. Δουρδουμπάκης

Στίχοι: Γιώργος Δουρδουμπάκης Μουσική: Πέτρος Δουρδουμπάκης Πρώτη εκτέλεση: Παντελής Θαλασσινός & Πέτρος Δουρδουμπάκης (Ντουέτο) Τις μέρες κρύβονται οι καρδιές τις νύχτες τραγουδάνε όσα δεν μπόρεσαν να πουν σ' αυτούς που αγαπάνε. Κάνε καρδιά μου υπομονή ώσπου να 'ρθει η δύση και μες το κόκκινο κρασί η λύπη σου να σβήσει. Θέλω να αφήσω τους καημούς τους πόνους να ξεχάσω που μου σαλεύουνε το νου και την καρδιά μου σφάζουν. Κάνε καρδιά μου υπομονή ώσπου να 'ρθει η δύση και μες το κόκκινο κρασί η λύπη σου να σβήσει.

Red Traditional Fruit of the Spirit  by Debbie DeWitt

https://fineartamerica.com/

Μπέρτολντ Μπρεχτ - Η απόφαση

Χρειάζονται πολλά, τον κόσμο για ν' αλλάξεις:
οργή κι επιμονή. Γνώση κ' αγανάκτηση.
Γρήγορη απόφαση, στόχαση βαθιά
ψυχρή υπομονή, κι ατέλειωτη καρτερία.
Κατανόηση της λεπτομέρειας και κατανόηση του συνόλου.
Μονάχα η πραγματικότητα μπορεί να μας μάθει πώς
την πραγματικότητα ν' αλλάξουμε.

Aπό το θεατρικό έργο Η απόφαση (1930)
[πηγή: Μπ. Μπρεχτ, Ποιήματα, μτφρ. Μάριος Πλωρίτης, Θεμέλιο, Αθήνα 1978, σ. 36]

https://photodentro.edu.gr/


Αγιος Γρηγόριος Παλαμάς

Στην υπομονή

Ευτυχισμένο αν βρεις μες στους κακούς, του τέλους ξέρε η ελπίδα τον κρατεί.
Κι αν κάποιο βρεις καλό μες στα δεινά, άγνισμα η λύπη ξέρε•
κι αν μικρό ίχνος πηλού έχει, πρέπει με τους πόνους να σβήσει, να μη μείνει τίποτα για τη φωτιά.
Η του εχθρού είναι πειρασμός, και πάλι απ' τον Θεό ευκαιρία να δειχτείς μεγάλος.
Ο Ιώβ ο νικηφόρος ας σε πείσει.

https://www.faneromenihol.gr/i

Delft Delight II Patient is a painting by Kristy Rice

https://fineartamerica.com/

Κωστής Παλαμάς - Στον Δάσκαλο

Σμίλεψε πάλι, δάσκαλε, ψυχές!
Κι ό,τι σ’ απόμεινε ακόμη στη ζωή σου,
Μην τ’ αρνηθείς! Θυσίασέ το ως τη στερνή πνοή σου!
Χτίσ’ το παλάτι, δάσκαλε σοφέ!

Κι αν λίγη δύναμη μές στο κορμί σου μένει,
Μην κουρασθείς. Είν’ η ψυχή σου ατσαλωμένη.
Θέμελα βάλε τώρα πιο βαθιά,
Ο πόλεμος να μην μπορεί να τα γκρεμίσει.

Σκάψε βαθιά. Τι κι αν πολλοί σ’ έχουνε λησμονήσει;
Θα θυμηθούνε κάποτε κι αυτοί
Τα βάρη που κρατάς σαν Άτλαντας στην πλάτη,
Υπομονή! Χτίζε, σοφέ, της κοινωνίας το παλάτι!

https://www.arsakeio.gr/

Σ. Μπέλλου Β. Τσιτσάνης - Κάνε λιγάκι υπομονή

Μην απελπίζεσαι και δε θ' αργήσει! Κοντά σου θα 'ρθει μια Χαραυγή, καινούρια αγάπη να σου ζητήσει. Κάνε λιγάκι υπομονή! Διώξε τα σύννεφα απ' την καρδιά σου και μες στο κλάμα μην ξαγρυπνάς! Τι κι αν δε βρίσκεται στην αγκαλιά σου; Θα 'ρθει μια μέρα, μην το ξεχνάς! Γλυκοχαράματα θα σε ξυπνήσει κι ο έρωτάς σας θ' αναστηθεί. Καινούρια αγάπη θα ξαναρχίσει. Κάνε λιγάκι υπομονή! Τραγούδι: Σωτ. Mπέλλου, Βασ. Τσιτσάνης Ζεϊμπέκικο. Ηχογραφήθηκε 1948.

Lord--- Grant Me The Patience - Angel  by Debbie Mcmaster 

https://fineartamerica.com/

Ζαχαρίας Παπαντωνίου - Ἀπολογία στὰ Ζῷα

Σὰν ἀλαργεύουν ἀπὸ μὲ γεμάτοι τρόμο οἱ γάτοι
θαρρώντας ποὺ ἀπαντήθηκαν μὲ φοβερὸ διαβάτη
ἂς ἦταν, Θέ μου, δυνατὸ νὰ βγοῦνε ἀπ᾿ τὴν ἀπάτη.

Ὁ ἴσκιος ποὺ τρέχει νὰ χαθεῖ παράμερα τοῦ δρόμου
μέσ᾿ στὰ βαθειὰ μεσάνυχτα ποὺ πάω στὸ φτωχικό μου
νὰ τὄξερε τί ἀνάξιος ὁποὖμαι τέτοιου τρόμου!

Μὲ τῶν προγόνων τους θὰ ζοῦν τὰ θολωμένα φρένα
καὶ τρέμουνε τὸν ἄνθρωπο τὰ ζῷα τ᾿ ἀγαπημένα
ἴσως κι ἐγώ, σκληρὸ παιδί, νὰ τἆχα ἀδικημένα.

Μὰ τώρα ποὔχω μέσα μου ἐλέους κι ἀγάπης βρύση
πολλῶν ψυχῶν τὰ κρίματα μποροῦσε νὰ τὰ σβήσει
στῆς γάτας τὸ γουναρικὸ τὸ χάδι μου ἂν γλυστρήσει.

Στὴ μοναξιά μας τὴν ἱερὴ καὶ τὴ βαθειὰ ἡσυχία
ὅταν ἐκείνη ἀργοπατεῖ στὰ μάταια τὰ βιβλία
δὲν εἶναι ἡ σιωπή μας νοῦς, ὁ λόγος ἀνοησία;

Βουβὴ ἡ ἁφή, μὰ νόημα κι ὑπομονὴ γεμάτη
χαϊδεύοντας τὴ ράχη τοῦ γυρτῆ, ἁπαλή, χνουδάτη,
μιλεῖ τοῦ ζῴου γιὰ τὴ φριχτὴν ἀνθρώπινην ἀπάτη.

Ἂς ἦταν ἡ ἀσημότερη κι ἡ πιὸ κυνηγημένη
στὸ κρύο! τὴ νύχτα! ἀπὸ στενὸ σοκάκι μαζεμένη
ἀπὸ τὶς δοῦλες καὶ τὶς γριὲς ἀναθεματισμένη

ἀπὸ τὸ πετροβόλημα παιδιῶν φοβερισμένη
γιὰ ζεστασιά! γιὰ μίλημα! γιὰ χάδι πεινασμένη
αὐτὴ ποὺ θάτανε γραφτὸ νὰ κάμω εὐτυχισμένη!

(ἀπὸ τὸ Νεοέλληνες Λυρικοί, Βασικὴ Βιβλιοθήκη 29,
«Ἀετός» A.E., 1954)

http://users.uoa.gr/

Patience No.2 by Mark M Mellon

https://fineartamerica.com/

Rainer Maria Rilke - Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή

«Τα έργα τέχνης ζουν μέσα σ' απέραντη μοναξιά, κι η κριτική είναι το χειρότερο μέσο για να τα ζυγώσεις. Μονάχα η αγάπη μπορεί να τα "συλλάβει", να τ' αγκαλιάσει, να σταθεί δίκαιη απέναντί τους.

Να πιστεύετε, πάνω απ' όλα, ό,τι σας λέει το δικό σας το αίσθημα, στο πείσμα όλων αυτών των αναλύσεων, των συζητήσεων, των εισαγωγών. Κι άδικο ακόμα αν είχατε, η φυσική ανάπτυξη του εσωτερικού σας κόσμου θα σας οδηγήσει, σιγά-σιγά, με τον καιρό, προς άλλες γνωστικές καταχτήσεις.

Αφήστε τις κρίσεις σας ν' ακολουθήσουν τη δική τους σιωπηλή, αδιατάραχτη εξέλιξη, που [όπως κάθε πρόοδος] πρέπει να 'ρχεται απ' τα βάθη του είναι σας, και δε μπορεί ν' ανεχτεί ούτε πίεση, ούτε βιάση. Εγκυμοσύνη ως την κρίσιμην ώρα, και, τότε, γεννοβόλημα. Αυτό ειν' όλο. Αφήστε κάθε εντύπωση, κάθε σπόρο συναισθήματος να ωριμάσει μέσα σας, στο σκοτάδι, στο χώρο του ανείπωτου, του υποσυνείδητου, όπου δε φτάνει η νόησή σας- και με βαθιά ταπεινοσύνη κι υπομονή, προσμείνετε την ώρα που θα γεννηθεί ένα καινούργιο φεγγοβόλημα. Αυτό και μόνο, θα πει ''ζω την τέχνη'', είτε απλός πιστός της είσαι, είτε δημιουργός.

Ο καιρός, εδώ, δε μετράει, ένας χρόνος δε λογαριάζεται, δέκα χρόνια είναι ένα τίποτα. Καλλιτέχνης θα πει - να μη μετράς, να μη λογαριάζεις, να ψηλώνεις όπως το δέντρο, που δε βιάζει το χυμό του, που αδείλιαστο αψηφάει τις ανοιξιάτικες μπόρες, χωρίς να φοβάται μη δεν έρθει το καλοκαίρι. Το καλοκαίρι έρχεται. Έρχεται, όμως, μονάχα για κείνους που ξέρουν να προσμένουν, ξένοιαστοι και γαλήνιοι σα νά 'χανε μπροστά τους την αιωνιότητα. Κάθε μέρα πού 'ρχεται και φεύγει μου φέρνει τούτη τη διδαχή- διδαχή πληρωμένη με πόνους, που τους χρωστώ, ωστόσο, χάρη. ΥΠΟΜΟΝΗ, αυτό είναι το μεγάλο μυστικό».

Rainer Maria Rilke «Γράμματα σ' ένα νέο ποιητή»

https://www.kommon.gr/

Fruit of the Spirit  by Amber Hadden

https://fineartamerica.com/

Γιάννης Ρίτσος  - Ο τόπος μας

Ανεβήκαμε πάνω στο λόφο να δούμε τον τόπο μας –
φτωχικά, μετρημένα χωράφια, πέτρες, λιόδεντρα.
Αμπέλια τραβάν κατά τη θάλασσα. Δίπλα στ’ αλέτρι
καπνίζει μια μικρή φωτιά. Του παππουλή τα ρούχα
τα σιάξαμε σκιάχτρο για τις κάργιες. Οι μέρες μας
παίρνουν το δρόμο τους για λίγο ψωμί και μεγάλες λιακάδες.
Κάτω απ’ τις λεύκες φέγγει ένα ψάθινο καπέλο.
Ο πετεινός στο φράχτη. Η αγελάδα στο κίτρινο.
Πώς έγινε και μ’ ένα πέτρινο χέρι συγυρίσαμε
το σπίτι μας και τη ζωή μας; Πάνω στ’ ανώφλια
είναι η καπνιά, χρόνο το χρόνο, απ’ τα κεριά του Πάσχα –
μικροί μικροί μαύροι σταυροί που χάραξαν οι πεθαμένοι
γυρίζοντας απ’ την Ανάσταση. Πολύ αγαπιέται αυτός ο τόπος
με υπομονή και περηφάνεια. Κάθε νύχτα απ’ το ξερό πηγάδι
βγαίνουν τ’ αγάλματα προσεχτικά κι ανεβαίνουν στα δέντρα.

https://latistor.blogspot.com/

Patience by Giorgio Vasari

https://fineartamerica.com/

Charles Simic - ΠΑΠΟYΤΣΙΑ ΜΟΥ

Παπούτσια, μυστικό πρόσωπο της μύχιας ζωής μου:

δυο φαφούτικα στόματα που χάσκουν,

δυο δέρματα ζώου σχεδόν διαλυμένα

που μυρίζουν ποντικοφωλιά.

Ο αδερφός και η αδερφή μου που πέθαναν στη γέννα

συνεχίζουν να υπάρχουν μέσα σας

οδηγώντας τη ζωή μου

στην ακατανόητη αθωότητά τους.

Σε τι μου χρησιμεύουν τα βιβλία

όταν μέσα σας μπορώ να διαβάσω

το ευαγγέλιο της ζωής μου στη γη,

και ακόμα παραπέρα, τα πράγματα που θα ’ρθουν;

Θέλω να διαλαλήσω τη θρησκεία

που έχω επινοήσει για την τέλεια ταπεινότητά σας

και την καινούρια εκκλησία που χτίζω

με εσάς Αγία Τράπεζα.

Ασκητικά και μητρικά υπομένετε εσείς:

όμοια με τα βόδια, τους αγίους, τους καταδικασμένους,

με τη σιωπηλή υπομονή σας σχηματίζετε

τη μόνη αληθινή όψη του εαυτού μου.

μετάφραση: Μάνια Μεζίτη

https://booksjournal.gr/

Η ενδεκάτη εντολή - Νανά Μούσχουρη (Video 1985)

Στίχοι: Νίκος Γκάτσος Μουσική: Γιώργος Χατζηνάσιος I endekati entoli - Nana Moushouri Ρίξ’ ένα βλέμμα σιωπηλό στον κόσμο τον αμαρτωλό και δες η γη πως καίει. Και με το χέρι στην καρδιά αν δε σ’ αγγίξει η πυρκαγιά, ψάξε να βρεις ποιος φταίει. Σα χαμοπούλι ταπεινό που δεν εγνώρισ’ ουρανό και περπατάει στο χώμα, την ενδεκάτη εντολή δεν την σεβάστηκες πολύ γι’ αυτό πονάς ακόμα. Την ενδεκάτη εντολή δεν την σεβάστηκες πολύ γι’ αυτό πονάς ακόμα. Είναι καινούργια και παλιά σαν της ψυχής την αντηλιά, σαν της καρδιάς τα βάθη. Μα μες του κόσμου τη φωτιά που μπερδευτήκαν τα χαρτιά κανείς δε θα τη μάθει. Τράβα να βρεις τον Μωυσή και ξαναρώτατον κι εσύ μήπως αυτός την ξέρει την ενδεκάτη εντολή που `ν’ ολοκάθαρο γυαλί και κοφτερό μαχαίρι. Την ενδεκάτη εντολή που `ν’ ολοκάθαρο γυαλί και κοφτερό μαχαίρι. Στην παγωμένη σου ερημιά το γέλιο γίνεται ζημιά κι η ομορφιά σκοτάδι. Έτσι είναι φίλε μου η ζωή φέρνει τον ήλιο το πρωί την καταχνιά το βράδυ. Κάνε λοιπόν υπομονή τώρα που φως δε θα φανεί κι ούτε θα `ρθει καράβι. Την ενδεκάτη εντολή την ξέρουν μόνο οι τρελοί κι όλοι της γης οι σκλάβοι. Την ενδεκάτη εντολή την ξέρουν μόνο οι τρελοί κι όλοι της γης οι σκλάβοι.

Companion Of Wisdom Quote  by Tara Moss

https://fineartamerica.com/

Διονύσιος Σολωμός - Ελεύθεροι Πολιορκημένοι

[7]

Κρυφή χαρά ’στραψε σ’ εσέ· κάτι καλό ’χει ο νους σου·πες, να το ξεμυστηρευτείς θες τ’ αδελφοποιτού σου;Ψυχή μεγάλη και γλυκιά, μετά χαράς σ’ το λέω:Θαυμάζω τες γυναίκες μας και στ’ όνομά τους μνέω.

Εφοβήθηκα κάποτε μη δειλιάσουν και τες επαρατήρησα αδιάκοπα,

για η δύναμη δεν είν’ σ’ αυτές ίσια με τ’ άλλα δώρα.

Απόψε, ενώ είχαν τα παράθυρα ανοιχτά για τη δροσιά, μία απ’ αυτές η νεότερη, επήγε να τα κλείσει, αλλά μία άλλη τής είπε: «Όχι, παιδί μου· άφησε νά μπει η μυρωδιά από τα φαγητά· είναι χρεία να συνηθίσουμε.

Μεγάλο πράμα η υπομονή! . . . . . . .Αχ! μας την έπεμψε ο Θεός· κλει θησαυρούς κι εκείνη.

Εμείς πρέπει να έχουμε υπομονή, αν και έρχονταν οι μυρωδιές

απ’ όσα δίνει η θάλασσα, απ’ όσ’ η γη, ο αέρας.»

Κι έτσι λέγοντας εματάνοιξε το παράθυρο, και η πολλή μυρωδιά των αρωμάτων εχυνότουν μέσα κι εγιόμισε το δωμάτιο. Και η πρώτη είπε: «Και το αεράκι μάς πολεμάει.» — Μία άλλη έστεκε σιμά εις το ετοιμοθάνατο παιδί της,

κι άφ’σε το χέρι του παιδιού κι εσώπασε λιγάκι,10και ξάφνου τής εφάνηκε στο στόμα το βαμπάκι.

Και άλλη είπε χαμογελώντας, να διηγηθεί καθεμία τ’ όνειρό της,

κι όλες εφώναξαν μαζί κι είπαν πως είδαν ένα.Κι ότι αποφάσισαν μαζί να πουν τα ονείρατά τους,είπα να ιδώ τη γνώμη τους στην υπνοφαντασιά τους.

Και μία είπε: «Μου εφαινότουν ότι όλοι εμείς, άντρες και γυναίκες, παιδιά και γέροι, ήμαστε ποτάμια, ποια μικρά, ποια μεγάλα, κι ετρέχαμε ανάμεσα εις τόπους φωτεινούς, εις τόπους σκοτεινούς, σε λαγκάδια, σε γκρεμούς, απάνου κάτου, κι έπειτα εφθάναμε μαζί στη θάλασσα με πολλή ορμή,

και μες στη θάλασσα γλυκά βαστούσαν τα νερά μας.»

Και μία δεύτερη είπε:

«Εγώ ’δα δάφνες. —Κι εγώ φως· . . . . .—Κι εγώ σ’ φωτιά μιαν όμορφη π’ αστράφταν τα μαλλιά της.»

Και αφού όλες εδιηγήθηκαν τα ονείρατά τους, εκείνη που ’χε το παιδί ετοιμοθάνατο είπε: «Ιδές, και εις τα ονείρατα ομογνωμούμε, καθώς εις τη θέληση και εις όλα τ’ άλλα έργα». Και όλες οι άλλες εσυμφώνησαν κι ετριγύρισαν με αγάπη το παιδί της που ’χε ξεψυχήσει.

Ιδού, αυτές οι γυναίκες φέρνονται θαυμαστά· αυτές είναι μεγαλόψυχες, και λένε ότι μαθαίνουν από μας· δε δειλιάζουν, μολονότι τούς επάρθηκε η ελπίδα που είχαν να γεννήσουν τέκνα για τη δόξα και για την ευτυχία. Εμείς λοιπόν μπορούμε να μάθουμε απ’ αυτές και να τες λατρεύουμε έως την ύστερην ώρα.

https://www.greek-language.gr/

Η Αγία Υπομονή († 13 Μαρτίου 1450)

Η Αγία Υπομονή, κατά κόσμον Ελένη Δραγάση, και αργότερα, ως σύζυγος του Μανουήλ Β’ Παλαιολόγου,

«Ελένη η εν Χριστώ τω Θεώ αυγούστα και αυτοκρατόρισσα των Ρωμαίων η Παλαιολογίνα», ήταν θυγατέρα του Κωνσταντίνου Δραγάση, ενός από τους πολλούς ηγεμόνες-κληρονόμους του μεγάλου Σέρβου κράλη (βασιλιά) Στεφάνου Δουσάν. Καταγόταν από βασιλική και ευλογημένη γενιά. Στους προγόνους της συγκαταλέγονται άνθρωποι που αγίασαν (π.χ. ο Στέφανος Νεμάνια, Σέρβος βασιλέας και κτίτορας της Ιεράς Μονής Χιλανδαρίου του Αγίου Όρους=όσιος Συμεών ο Μυροβλύτης). Ο Κωνσταντίνος Δραγάσης ανέλαβε την ηγεμονία του σημερινού βουλγαρικού τμήματος της βόρειο – ανατολικής Μακεδονίας, στην περιοχή μεταξύ των ποταμών Αξιού και Στρυμώνος. Η γέννησή της τοποθετείται στα αμέσως μετά το θάνατο του Δουσάν χρόνια. Η ανατροφή, η μόρφωση, η αγωγή της, ήταν διαποτισμένα με ό,τι ανώτερο υπαγόρευε το βυζαντινό ιδεώδες, διότι οι Σέρβοι είχαν επηρεαστεί πολύ από το βυζαντινό πολιτισμό.

Ένιωθε τον εαυτό της περισσότερο ταυτισμένο με τον πολιτισμό και κυρίως με την εθνική συνείδηση της Βυζαντινής Αυτοκρατορίας. Συναισθηματικά και ουσιαστικά έρρεπε μάλλον προς το Βυζάντιο, του οποίου επέτρεπε να γίνει Αυγούστα και Αυτοκρατόρισσα, πέρα προς τη γενέθλια σερβική πατρίδα.

Κοντά σ’ αυτά και πάνω απ’ αυτά, γαλουχήθηκε με την πατροπαράδοτη στην οικογένειά της, ακράδαντη ορθόδοξη πίστη στο Θεό. Αυτή η πίστη είναι που θα την οδηγεί, θα τη φωτίζει, και θα την εμπνέει στην πολυτάραχη και γεμάτη θλίψεις και δοκιμασίες ζωή της.

Υπολογίζεται να’ταν 19 περίπου χρονών, όταν παντρεύτηκε το Μανουήλ Β’ Παλαιολόγο (τέλη του 1390), λίγους μήνες πριν γίνει Αυτοκράτορας.

Η καινούργια ζωή της Ελένης – αγίας Υπομονής, από την αρχή της έδειξε ότι θα ήταν Γολγοθάς. Πολλές ήταν οι φορές που χρειάστηκε να πιει το ποτήρι της προσβολής και του εξευτελισμού στο πλευρό του συζύγου της, όχι μόνο από τους αλλόθρησκους, αλλά και από τα κατ’ όνομα χριστιανικά κράτη της Δύσεως, στην απεγνωσμένη προσπάθειά του να βρει τρόπους σωτηρίας της ετοιμοθάνατης Αυτοκρατορίας.

Η Ελένη – αγία Υπομονή, απεδείχθη εξαιρετικός άνθρωπος, που συγκέντρωνε πολλές και μεγάλες αρετές, και ψυχική δύναμη. Έδειξε ότι είχε απόλυτη συναίσθηση τόσο της θέσης της και των περιστάσεων, όσο και του ρόλου που αυτές της υπαγόρευαν, σε όλα τα επίπεδα. Αγαπούσε το λαό. Ήταν η μεγάλη μάνα, όπου ο καθένας μπορούσε να προστρέξει.

Συμμεριζόταν τις αγωνίες του και ανησυχίες του ενώπιον των φοβερών εθνικών κινδύνων και προσπαθούσε πάντοτε με την προσευχή, με την πραότητά της και με γλυκά και παρηγορητικά της λόγια να τον ενισχύσει. Είναι πολύ χαρακτηριστικά και εύγλωττα, μέσα στη λακωνικότητά, τους τα όσα γράφει για την Αυτοκρατόρισσα, ο σύγχρονος της φημισμένος φιλόσοφος Γεώργιος Γεμιστός-Πλήθων: «Η Βασιλίς αύτη, με πολλήν ταπείνωσιν και καρτερικότητα, εφαίνετο να αντιμετωπίζει και τας δύο μορφάς της ζωής. Ούτε κατά τους καιρούς των δοκιμασιών απεγοητεύετο, ούτε όταν ευτυχούσε επανεπαύετο, αλλά, εις κάθε περίπτωσιν, έκανε το πρέπον. Συνεδύαζε την σύνεσιν με την γενναιότητα, περισσότερον από κάθε άλλην γυναίκα. Διεκρίνετο δια την σωφροσύνην της. Την δε δικαιοσύνην την είχε εις τελειότατον βαθμόν. Δεν εμάθαμε να κάμνει κακόν εις ουδένα, ούτε μεταξύ των ανδρών, ούτε μεταξύ των γυναικών. Αντιθέτως εγνωρίσαμε να κάμνει πολλά καλά και εις πολλούς. Με ποίον άλλον τρόπον δύναται να φανεί εμπράκτως η δικαιοσύνη, εκτός από το γεγονός του να μη κάμνει κανείς ποτέ θεληματικά και σε κανέναν κακό, αλλά μόνον το αγαθόν σε πολλούς;»

Στάθηκε αντάξια του φιλόσοφου και φιλόχριστου συζύγου της Μανουήλ. Στάθηκε άξια δίπλα του για 35 χρόνια, «συνευδοκόντας», σύμφωνα με σύγχρονη τους μαρτυρία, δηλ. όλα γινόντουσαν με συμφωνία, ομόνοια, συναπόφαση, εν πνεύματι Χριστού και αγωνιστική αγιότητα. Κατόρθωναν να τιμούν την αρετή με λόγια και έργα. «Λόγω μεν διδάσκοντας το πρακτέον, έργω δε γενόμενοι πρότυπα και εικόνες εφηρμοσμένης αγάπης».

Στο ευλογημένο ζευγάρι ο Θεός χάρισε οκτώ παιδιά. Έξι αγόρια, από τα οποία τα δύο ανέβηκαν στον αυτοκρατορικό θρόνο, ο Ιωάννης Η’ και ο Κωνσταντίνος ΙΑ’, ο τελευταίος θρυλικός αυτοκράτορας.

Ο Θεόδωρος, ο Δημήτριος και ο Θωμάς διετέλεσαν δεσπότες του Μυστρά, και ο Ανδρόνικος της Θεσσαλονίκης. Και δύο κορίτσια, τα οποία όμως πέθαναν σε μικρή ηλικία. Η πολύτεκνη και φιλότεκνη μητέρα γαλούχησε τα παιδιά της με τα νάματα της πίστεως και τη γλυκύτατη διδασκαλία της Ορθόδοξης Εκκλησίας μας, τα οδηγούσε σε ιερά προσκυνήματα και σεβάσμια Μοναστήρια της Βασιλεύουσας, και επιζητούσε, υπέρ αυτών, τις ευχές των αγίων ασκητών και Γερόντων. Τα ανέθρεψε «εν παιδεία και νουθεσία Κυρίου», και ποτέ δεν «έπαυσε μετά δακρύων προσευχής και αγάπης να νουθετή ένα έκαστον». Με υπομονή και επιμονή, με προσοχή και προσευχή σμίλεψε τους χαρακτήρες τους, τους έδωσε μαζί με το «ζην»και το «ευ ζην». Έτσι, κατάφερε, μεταξύ άλλων, να θέσει τέρμα στις, επί 90 περίπου χρόνια, συγκρούσεις, μεταξύ των μελών της αυτοκρατορικής οικογένειας, για την εξουσία, που είχαν εξαντλήσει την αυτοκρατορία. Οι όποιες διαφορές απόψεων ή διενέξεις παρουσιάζονταν (μετά το θάνατο του Μανουήλ), ξεπερνιόνταν ήσυχα με το κύρος της μητρικής της παρέμβασης και της προσευχής της. Ιδιαίτερη ήταν η αγάπη της για τα Μοναστήρια. Εκεί αναπαυόταν, ξεκουραζόταν η ψυχή της, αντλούσε δύναμη και κουράγιο για τη συνέχεια. Αυτό, το ενέπνευσε σε όλη την οικογένεια της. Ο σύζυγος της, αφού παρέδωσε το θρόνο στον πρωτότοκο Ιωάννη, δύο μήνες πριν το θάνατό του (29 Μαρτίου 1425), απεσύρθη στη Μονή του Παντοκράτορος στην Κωνσταντινούπολη, όπου εκάρη μοναχός με το όνομα Ματθαίος. Η ίδια, μετά το θάνατο του συζύγου της, έγινε μοναχή (1425) στη Μονή της κυράς Μάρθας, με το όνομα Υπομονή.

Και τρία από τα παιδιά τους επίσης έγιναν μοναχοί, ο Θεόδωρος και Ανδρόνικος (μ. Ακάκιος) στη Μονή του Παντοκράτορος, και ο Δημήτριος (μ. Δαυίδ) στο Διδυμότειχο. Ακόμα, ενόσω βρισκόταν στην πατρίδα της, μαζί με τον πατέρα της έκτισαν την Ι.Μ. Παναγίας Παμμακάριστου στο Πογάνοβο, της πόλης Δημήτροβγκραντ της Ν.Α. Σερβίας. Στην Κωνσταντινούπολη είχε συνδεθεί με την I. Μ. του Τιμίου Προδρόμου της Πέτρας, όπου φυλαγόταν το ιερό λείψανο του οσίου Παταπίου του θαυματουργού, στον οποίο η αγία Υπομονή έτρεφε ιδιαίτερη ευλάβεια. Η Μονή είχε ιδρυθεί από τον συνασκητή του οσίου Παταπίου στην Αίγυπτο, όσιο Βάρα, έξω από την πύλη του Ρωμανού, πριν από το 450μ.Χ.

Με τη συμβολή της αγίας, ιδρύθηκε στη Μονή γυναικείο γηροκομείο, με την επωνυμία «Η ελπίς των απηλπισμένων». Η ευλάβειά της προς τον όσιο Πατάπιο φαίνεται από το γεγονός ότι ο αγιογράφος του σπηλαίου του οσίου Παταπίου, στα Γεράνεια όρη της Κορινθίας, θεώρησε απαραίτητο να ιστορήσει την αγία Υπομονή δίπλα από το σκήνωμα του οσίου.

Άνθρωπος φωτεινός και φωτισμένος, η αγία Υπομονή, προικισμένη με πολλά τάλαντα, που τα «εμπορεύθηκε» με σύνεση και σωφροσύνη και τα πολλαπλασίασε, κατάφερε, με την αρετή, την άσκηση και την καρτερία της, να φθάσει σε δυσανάβατα μέτρα αρετής.

Μια σημαντική φυσιογνωμία εκείνης της εποχής, ο Γεννάδιος Σχολάριος, ο πρώτος Οικουμενικός Πατριάρχης μετά την άλωση, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς το Βασιλέα Κωνσταντίνο ΙΑ’, «Επί τη κοιμήσει της μητρός Αυτού αγίας Υπομονής», αναφέρει χαρακτηριστικά τα εξής: «Την μακαρίαν εκείνην Βασίλισσαν, όταν την επεσκέπτετο κάποιος σοφός, έφευγεν κατάπληκτος από την ιδικήν της σοφίαν.

Όταν τη συναντούσε κάποιος ασκητής, αποχωρούσε, μετά τη συνάντηση, ντροπιασμένος δια την πτωχείαν της ιδικής του αρετής, συγκρινόμενης προς την αρετήν εκείνης. Όταν τη συναντούσε κάποιος συνετός, προσέθετεν εις την ιδικήν του περισσοτέραν σύνεσιν. Όταν τη συναντούσε κάποιος νομοθέτης, εγινόταν προσεκτικότερος. Όταν συνομιλούσε μαζί της κάποιος δικαστής, διεπίστωνε ότι έχει ενώπιον του έμπρακτον Κανόνα Δικαίου.

Όταν κάποιος θαρραλέος (τη συναντούσε), ένιωθε νικημένος, αισθανόμενος έκπληξη από την υπομονή, τη σύνεση και την ισχυρότητα του χαρακτήρα της. Όταν την επλησίαζε κάποιος φιλάνθρωπος, αποκτούσε εντονότερο το αίσθημα της φιλανθρωπίας.

Όταν τη συναντούσε κάποιος φίλος των διασκεδάσεων, αποκτούσε σύνεση, και, γνωρίζοντας την ταπείνωση εις το πρόσωπο της, μετανοούσε.

Όταν την εγνώριζε κάποιος ζηλωτής της ευσέβειας, αποκτούσε μεγαλύτερο ζήλο. Κάθε πονεμένος, με τη συνάντηση μαζί της, καταλάγιαζε τον πόνο του. Κάθε αλαζόνας αυτοτιμωρούσε την υπερβολική του φιλαυτία. Και, γενικά, κανένας δεν υπήρξε, που να ήλθεν σε επικοινωνία μαζί της και να μην έγινε καλύτερος».

Ο Θεός ευδόκησε να μη ζήσει τις τελευταίες τραγικές στιγμές της Αυτοκρατορίας. Την κάλεσε κοντά Του στις 13 Μαρτίου 1450, έχοντας διανύσει 35 χρόνια ως Αυτοκρατόρισσα και 25 ως ταπεινή μοναχή.

Ο σύγχρονος της διάκονος Ιωάννης Ευγενικός, αδελφός· του Μάρκου του Ευγενικού, Αρχιεπισκόπου Εφέσου, στον Παραμυθητικό του Λόγο προς τον Κωνσταντίνο Παλαιολόγο επί τη κοιμήσει της Μητρός του αγίας Υπομονής, συνοψίζει: «Ως προς δε την αοίδιμον εκείνην Δέσποινα Μητέρα σου, τα πάντα, εν όσω ζούσε, ήσαν εξαίρετα, η πίστις, τα έργα, το γένος, ο τρόπος, ο βίος, ο λόγος, και όλα μαζί, ήσαν σεμνά και επάξια της θείας τιμής και, όπως έζησε μέτοχος της θείας Προνοίας, έτσι και ετελεύτησεν».

Η «Αγία Δέσποινα»,όπως την ονομάζει ο Γεώργιος Φραντζής, συνέδεσε την έννοια του μοναχικού της ονόματος (Υπομονή) με τον τρόπον αντιμετωπίσεως και των ευτυχών στιγμών και των απείρων δυσκολιών της όλης ζωής της. Υπομονή κατά βίον, πράξιν και μοναχικό όνομα. «Τη υπομονή αυτής εκτήσατο την ψυχήν αυτής».

Απο το Ημερολόγιο 2006, Έκδοσις Ιεράς Μητροπόλεως Μονεμβασίας και Σπάρτης.

https://www.pemptousia.gr/

Ιλιά Γεφίμοβιτς Ρέπιν- Ιώβ και οι φίλοι του (1869)

https://habilis-habili.blogspot.com/

ΙΩΒ 

Ο Ιώβ ήταν βιβλικό πρόσωπο της Παλαιάς Διαθήκης που φέρεται να έζησε περίπου στους χρόνους των Πατριαρχών, στην Αυσίτιδα χώρα, μεταξύ Ιδουμαίας και Αραβίας {α΄1}. Είχε αραμαϊκή καταγωγή όπως όλοι οι κάτοικοι της Αυσίτιδας. Το όνομα Ιώβ (Μασωριτικό κείμενο: Ιγγώβ= πού είναι ο πατέρας (μου);) είναι συντετμημένη μορφή της φράσης «Αγγαβιίλου» (= πού είναι ο πατέρας μου, Θεέ;).

Περί του Ιώβ, της καταγωγής του, του βίου του, της δοκιμασίας και τελικά της επιβράβευσης αυτού αναφέρονται στο ομώνυμο βιβλίο της Παλαιάς Διαθήκης, που αποτελεί και τη μοναδική πηγή

Ιστορία

Σύμφωνα με το ομώνυμο βιβλίο, ο Ιώβ ήταν πολύ πλούσιος αλλά και ευσεβής, ενάρετος και δίκαιος. Η οικία του ήταν ανοικτή σε κάθε ξένο. Επιδείκνυε στοργή προς κάθε στερούμενο, πάσχοντα και αδικούμενο, παρέχοντας στοργή και συμπαράσταση. Ήταν «οφθαλμός τυφλών, πους δε χωλών», στήριγμα πτωχών και υπερασπιστής αδυνάτων, δίκαιος και γενναιόδωρος απέναντι στους πολυπληθείς υπηρέτες του και των δούλων του (Ιωβ 29:12-17). Στοργικός οικογενειάρχης, είχε αναθρέψει δέκα παιδιά, επτά γιους και τρεις κόρες, που όταν επέστρεφαν από διασκέδαση, ανταλλάσσοντας μεταξύ τους επισκέψεις, ο Ιώβ προσέφερε θυσίες στον Θεό για να τα προφυλάξει από τυχόν αμαρτίες που μπορεί στο μεταξύ να είχαν διαπράξει.

Απολάμβανε ιδιαίτερο σεβασμό από τους συμπολίτες του που όταν τον άκουγαν τον μακάριζαν για τη σοφία του γενόμενοι "περιχαρείς". Είχε μέγα πλήθος από ζώα, 7.000 πρόβατα, 3.000 καμήλες, 500 ζεύγη βοδιών, μια αγέλη θηλυκών όνων και ένα πλήθος βοσκών και επιστατών. "Βούτυρο έτρεχε όπου αυτός περνούσε και στο γάλα λούζονταν τα βοσκοτόπια του". Φέρεται να ήταν γενικά από τους πλουσιότερους και τους πλέον διακεκριμένους ανθρώπους των ανατολικών χωρών ζώντας ως άρχοντας μεταξύ των ανθρώπων της εποχής και ως βασιλεύς "εν μέσω στρατεύματος" των υπηρετών και δούλων του (Ιωβ 29:6-25)

Συνδιαλλαγή Θεού - Σατανά

Και ενώ συμβαίνουν όλα αυτά για τον Ιώβ, που εκ της περιγραφής διαφαίνεται λογικά ότι πρέπει να ήταν στη πραγματικότητα βασιλιάς που συγκέντρωνε όλες τις παραπάνω ιδιότητες στο βασίλειό του, στο ομώνυμο βιβλίο που χαρακτηρίζεται και αυτό θεόπνευστο όπως και τα άλλα της Παλαιάς Διαθήκης, γίνεται μνεία της ακόλουθης συνδιαλλαγής του Θεού με τον Σατανά.

Κάποια μέρα παρουσιάστηκαν οι Άγγελοι του Θεού ενώπιον του Θεού μεταξύ των οποίων ήταν και ο διάβολος όπου βλέποντάς τον ο Θεός τον ρώτησε:

- Από πού έρχεσαι;

- Αφού περπάτησα όλη τη Γη επέστρεψα εδώ στον Ουρανό, απάντησε εκείνος.

- Έστρεψες τουλάχιστον την προσοχή σου στο δούλο μου Ιώβ για να δείς ότι δεν υπάρχει άλλος άνθρωπος στη Γη τόσο άμεμπτος, ακέραιος και ευσεβής; τον ρώτησε στη συνέχεια ο Θεός. Κι εκείνος ανταπάντησε:

- Μήπως δωρεάν και χωρίς αμοιβές είναι ευσεβής, με τόσες ευλογίες (πλούτη) που του έχεις δώσει; Όχι βέβαια! Αφαίρεσέ του όλα αυτά και τότε θα δεις πως θα σε βλαστημήσει κατά πρόσωπο!

Τότε ο Θεός απαντάει στο Σατανά:

- Ιδού όλα όσα έχει τα παραδίδω στην εξουσία σου. Αυτόν όμως τον ίδιο δεν θα τον αγγίξεις ούτε κατ΄ ελάχιστο.(Ιωβ 1:6-12)

 Ζωρζ ντε Λα Τουρ

https://el.wikipedia.org/

Πόλεμος δοκιμασιών

Σε δεύτερο χρόνο, όταν έγινε πάλι σύναξη των Ουρανίων Δυνάμεων μπροστά στο Θεό, εμφανίστηκε πάλι ο Σατανάς μπροστά στο Θεό και ζήτησε να του επιτραπεί να πειράξει και το σώμα του Ιώβ. Ο Θεός του το επέτρεψε με την προϋπόθεση να μην πειράξει τη ζωή του.

Έτσι κάτω από αυτές τις συνθήκες της απερίγραπτης συκοφαντίας του Σατανά αλλά και της ανοχής και «φαινομενικής» απουσίας του Θεού περιγράφεται μια ασύλληπτη οδύνη πόνου και ψυχικού σπαραγμού σ΄ ένα σπονδυλωτό πόλεμο «δοκιμασιών» του Ιώβ όπου η τραγωδία και η συμφορά επεκτεινόμενες εμφανίζονται στην εντονότερη μορφή τους με αποκορύφωση την απώλεια της υγείας του.

Κάποια μέρα λοιπόν που τα παιδιά διασκέδαζαν στο σπίτι του μεγαλύτερου αδελφού τους φθάνει ένας αγγελιαφόρος στον Ιώβ και του αναφέρει ότι κάποιοι ληστές αφού έσφαξαν τους δούλους βοσκούς του άρπαξαν τα ζεύγη των βοδιών και τους θηλυκούς όνους και μόνο αυτός σώθηκε της καταστροφής. Πριν τελειώσει όμως το λόγο του φθάνει άλλος αγγελιαφόρος που ανήγγειλε στον Ιώβ ότι φωτιά έπεσε από τον ουρανό και κατέκαψε όλα τα πρόβατα και τους βοσκούς αυτών και μόνο αυτός σώθηκε. Πριν και αυτός ολοκληρώσει, φθάνει έτερος που ανήγγειλε ότι έφιπποι ληστές κατά ομάδες περικύκλωσαν τα κοπάδια των καμήλων τις οποίες και άρπαξαν φονεύοντας όλους τους δούλους και βοσκούς που τις φύλαγαν. Στο σημείο αυτό φθάνει τέταρτος που ανήγγειλε το τραγικότερο. Σφοδρός άνεμος άρπαξε τη στέγη της οικίας στην οποία διασκέδαζαν τα παιδιά του Ιώβ με συνέπεια να ταφούν όλα κάτω από τα ερείπια. (Ιωβ 1:13-19)

Τότε ο Ιώβ σηκώθηκε και σκίζοντας τα ιμάτιά του και κουρεύοντας τα μαλλιά του (ένδειξη οδύνης στην Παλαιά Διαθήκη) έπεσε στο έδαφος κραυγάζοντας «γυμνός εξήλθα από την κοιλιά της μάνας μου και γυμνός θα απέλθω από τον κόσμο αυτό. Ο Γιαχβέ έδωσε τα δώρα του και ο ίδιος τα αφαίρεσε. Ας είναι δοξασμένο το όνομά του στους αιώνες» (είη το όνομα του Κυρίου ευλογημένο εις τους αιώνας) (Ιωβ 1:21). Και όμως ο Ιώβ δεν εξανέστη κατά του Κυρίου (Ιωβ 1:20), μα όλες αυτές οι συμφορές ήταν, όπως αναφέρει αργότερα το βιβλίο, μόνο η πρώτη δοκιμασία.

Ο Ιώβ προσβλήθηκε στη συνέχεια από φοβερή μολυσματική ασθένεια, (κάτι σαν λέπρα) και γέμισε από πληγές, ζώντας πλέον έξω από τα τείχη της πόλης του. Παρόλα αυτά δεν παραπονέθηκε στον Θεό και υπέμεινε, παρότι εμφανίζεται να λέει σε τρεις φίλους, που είχαν έρθει κοντά του για να τον παρηγορήσουν, ότι αδίκως πάσχει και είναι αθώος.

Ο γιος ενός εκ των τριών φίλων του πήρε τότε το λόγο, αφού είδε πως οι γεροντότεροι και σοφότεροι δε μπορούσαν να σταματήσουν την πικρία του Ιώβ. Είπε στον Ιώβ πως με τα παράπονά του, ακόμη κι αν είναι αθώος, δείχνει αλαζονεία στο Θεό και κανεί κακό στον ίδιο μόνο.

Τελικά, ο Κύριος μίλησε ο ίδιος στον Ιώβ και του έδειξε το άδικο των λόγων και των παραπόνων του. Ο Ιώβ πείστηκε και απέκτησε και πάλι την ελπίδα του στο Θεό.

Ως ανταμοιβή για την υπομονή του, που έμεινε παροιμιώδης, αφού στην ελληνική γλώσσα υπάρχει η έκφραση «ιώβειος υπομονή», ο Ιώβ αποκαταστάθηκε από τον Θεό στην αρχική του κατάσταση υγείας και ευδαιμονίας, και μάλιστα με μεγαλύτερα πλούτη: Απέκτησε πάλι επτά γιους και τρεις θυγατέρες, καθώς και τα διπλάσια ζώα, και έζησε μετά τη δοκιμασία αυτή 140 χρόνια. Πέθανε σε ηλικία 248 ετών, αφού πρώτα είδε τα τρισέγγονά του.

Αναφορές

Εκτός από το ομώνυμο βιβλίο, ο Ιώβ αναφέρεται στη Βίβλο ως υπόδειγμα δικαιοσύνης, στα βιβλία Ιεζεκιήλ (ιδ΄14,20) όπου κατατάσσεται μεταξύ των μεγάλων ανδρών της Παλαιάς Διαθήκης, του Νώε και του Δανιήλ, στο Σοφία Σειράχ (2:12,15 και 49:9), ενώ στην Καινή Διαθήκη αναφέρεται ως υπόδειγμα υπομονής στην Επιστολή του Ιακώβου (5:11). Με ιδιαίτερη επίσης ευλάβεια αναφέρεται στην εβραϊκή παράδοση και στη μετέπειτα εκκλησιαστική φιλολογία. Στην Ορθοδοξία, κάποιοι Πατέρες της Εκκλησίας θεώρησαν τον Ιώβ ως «προεικόνιση» του «πάσχοντος Χριστού», και για τον λόγο αυτό το βιβλίο του διαβάζεται στους ναούς τη Μεγάλη Εβδομάδα, π.χ. το τελευταίο τμήμα του επιλόγου στον «Εσπερινό της Αποκαθήλωσης» το μεσημέρι της Μεγάλης Παρασκευής. Ο Ιώβ είναι άγιος της Ορθόδοξης Εκκλησίας, η μνήμη του οποίου τιμάται στις 6 Μαΐου («Ιώβ του πολυάθλου»), και την Κυριακή προ των Χριστουγέννων ή Κυριακή των Προπατόρων , καθώς και του Προτεσταντισμού Τέλος σημειώνεται ότι ο Ιώβ θεωρείται προφήτης του Ισλάμ, αναφερόμενος στο Κοράνι.

https://el.wikipedia.org/

Charles Spencelayh - Patience

https://ar.pinterest.com/

Αποφθέγματα 

Για τις μεγάλες λύπες της ζωής μας χρειάζεται θάρρος, για τις μικρές υπομονή Ουγκώ Βίκτωρ

Δεν υπάρχουν τιμές απρόσιτες για τον άνθρωπο, ο οποίος οπλίζεται με υπομονή Ηρόδοτος

Εάν γνώριζες τα δεινά, τα οποία υποφέρουν οι άλλοι, θα υπέμενες πρόθυμα εκείνα τα οποία υφίστασαι εσύ Φιλήμων

Εάν η γνώση είναι δύναμη, η υπομονή είναι δυνατή Χολλ Ρ.

Εκείνος που έχει την υπομονή είναι ικανός να δημιουργεί μετάξι από φύλλα και μέλι από τα πέταλα των ρόδων Ναβοή Α.

Εκείνος που μπορεί να υπομείνει τα πάντα, μπορεί να κατορθώσει και τα πάντα Ρίχτερ

Εν τη υπομονή υμών κτήσασθε τας ψυχάς υμών [Λουκ. κα’19] Λουκ.κα’19

Ένα λεπτό υπομονής μπορεί να σημαίνει δέκα χρόνια ειρήνης Ελληνική παροιμία

Η ανεκτικότητα είναι ευγενέστερη από τη δύναμη, και η υπομονή απ’ την ομορφιά Πούσκιν Α.

Η μεγαλοφυϊα δεν είναι παρά μια μεγάλη υπομονή Νεύτων

Η μεγαλοφυϊα είναι μια ατέλειωτη ανυπομονησία Κλωντέλ

Η νίκη ανήκει σ’ αυτόν που έχει την μεγαλύτερη καρτερία Ναπολέων

Η πιο μεγαλοπρεπής και αληθινή εξουσία βρίσκεται μέσα στην απλή υπομονή Μπουσνέλ Χ.

Η υπομονή είναι σύντροφος της σοφίας Άγιος Αυγουστίνος

Η υπομονή είναι το κλειδί για όλες τις κλειδαριές Γκαίτε

Η υπομονή θα πάει το σαλιγκάρι στην Ιερουσαλήμ Ιρλανδικό γνωμικό

Η υπομονή και η επιμονή έχουν μια μαγική επίδραση με την οποία οι δυσκολίες εξαφανίζονται και τα εμπόδια γίνονται αθέατα Άνταμς Τζων Κουίνσι

Η υπομονή και ο χρόνος κάνουν περισσότερα παρά η δύναμη και το πάθος Λαφονταίν

Η υπομονή των λαών είναι ατελείωτη Σνίτσλερ

Κάθε δυστυχία υποτάσσεται στην υπομονή Βιργίλιος

Και στα πλέον δυσάρεστα πράγματα, ο υπομονετικός βρίσκει μέσο ν’ ανακουφισθεί Σενέκας

Μεγαλοφυϊα είναι μόνο η μεγάλη υπομονή Μπούφον

Μια από της ιδιότητες του έξυπνου ανθρώπου: υπομονετικά να υποφέρει τις αδυναμίες των ανθρώπων που τον περιβάλλουν. – Λέων Τολστόι

Ο πλούσιος μπορεί να δικαιωθεί με την ελεημοσύνη, αλλά και ο φτωχός με τη υπομονή Ιωάννης ο Χρυσόστομος

Ο υπομονετικός άνθρωπος αξίζει περισσότερο από τον γενναίο Δουμάς (πατέρας)

Οι ανυπόμονοι συνήθως πληρώνουν πολύ ακριβά για εκείνα τα οποία ο υπομονετικός έχει δωρεάν Γαλλική παροιμία

Οι καλοί άνθρωποι ερεθίζουν την υπομονή,οι κακοί τη φαντασία Ουάιλντ Όσκαρ

Όλα έρχονται στον άνθρωπο που μπορεί να περιμένει Ντισραέλι

Όλα φτάνουν στον καιρό τους, για εκείνους που ξέρουν να περιμένουν Ντε Μπαλζάκ Ο.

Όποιος έχει υπομονή έχει ό,τι επιθυμεί Φραγκλίνος Β.

Όποιος έχει υπομονή, έχει ό,τι επιθυμεί Φραγκλίνος

Όπως οι καταθέσεις στην τράπεζα, η υπομονή αποφέρει τόκους Ριντλς Γ.

Ποτέ δε θα μαθαίναμε το θάρρος και την υπομονή, αν μόνο η χαρά υπήρχε μες στον κόσμο Κέλερ Έλεν

Πρέπει να έχεις πολύ υπομονή για να μάθεις την υπομονή Λετς Σ.

Σου στοιχίζει περισσότερο να εκδικηθείς για ένα κακό που σου έκαναν, παρά να το υπομείνεις Τουϊσλερ

Το θεμέλιο της σοφίας είναι η υπομονή Πλάτωνας

Τους τεκόντας υπομονή νίκα (Τους γονείς σου να τους νικάς με την υπομονή) Κλεόβουλος

Υιοθέτησε την πορεία της φύσης, το μυστικό της είναι η υπομονή Έμερσον Ρ.

Υπάρχει πάντα ένα όριο, που πέρα απ’ αυτό η υπομονή παύει να είναι αρετή Μπαρκέ

https://www.vimaorthodoxias.gr/