Βάσω Χαμαλέλη Μπούκλα " Οκτώβρης"

 Οκτώβρης

Είσαι εδώ. 

Σε βλέπω με βιάση να σωρεύεις 

φθινόπωρα μέσα στο σπίτι. 

Προπάντων, 

τις αδέσποτες στιγμές τους. 

"Αυτές έχουν όλη την ουσία", 

μου λες με έξαψη. 

Ύστερα,

τα χρώματά τους  διυλίζεις 

με των ματιών σου

τον αποστακτήρα. 

Το πορτοκαλί που περισσεύει 

το κάνεις λικέρ, 

με λίγη ζάχαρη, 

μιας και έχει 

από μόνο του πολλή. 

Αμέσως μετά, 

μαστορεύεις γλυκό του κουταλιού, 

προσέχοντας τις αναλογίες, 

να δέσει το σιρόπι. 

Αγκομαχάς να τα προλάβεις. 

Πλησιάζει ο Άη Δημήτρης 

κι ακολουθεί ο Ταξιάρχης. 

Μεγάλες γιορτές στην οικογένεια.

Θ' ανοίξεις πόρτα- αγκαλιά 

για τα κεράσματα.

Οι ευχές θα αιωρούνται, 

σύννεφα μπαμπακένια, 

λίγο πιο κάτω απ' το ταβάνι. 

Κι ύστερα θα κουρνιάσουν 

στο κουρασμένο στήθος σου, 

να σβήσουν 

κάποιων πληγωμένων δειλινών 

τα κόκκινα, 

που ξεχάστηκαν απ' τον καιρό 

της έγχρωμης ζωής σου!

υπεκβχ11021

Η Βάσω Χαμαλέλη Μπούκλα είναι εκπαιδευτικός, συγγραφέας, ποιήτρια. Δίδαξε στη δημόσια Α/βάθμια εκπαίδευση σε σχολεία της Νίκαιας, του Κορυδαλλού, της Αίγινας. Έχει εκδώσει παραμύθια, ποιήματα, μυθιστόρημα. Υπό έκδοση βρίσκεται η δεύτερη ποιητική συλλογή της "Ελεύθερη Κατάδυση

Πίνακας : Franz Dvorak, "Φθινόπωρο",  από τον τοίχο της  Agathi Varmazi. 

LEFTER SHOMO "PERLA E GËZIMIT"

 

LEFTER SHOMO

PERLA E GËZIMIT

Ah ,sa pamje merr fytyra

Kur i shpreh të shpirtit ndjenja

Si në ndrrim çehresh natyra

Nga mëngjesi gjer te mbrëmja.

Gërmadhë të behet fytyra

Lot dënese hedh si shiu

Që nga gjerdhet në qepallë

Ulet poshtë një lot i hidhur.

Loti ka gërryer mollzën

E djeg brengë e hidhërimit

E padrejtësisë prroskë

Që mbush lotin e ankimit.

Ra në faqe lot i shijes

Loti yt sumbull e blertë

Një notë shtese bukurie

Zbriti të gëzimit perlë.

Sa ndjenjës i humbi reja

Çehrja zymtësinë përzuri

Lot hareje shpërthen zemra

Kur një çast i humbet zëri.

Lefter ShomoK/54/p.i.sh.

ΕΥΑ ΛΙΑΝΟΥ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ " ΑΤΙΤΛΟ"

Δε χρειάζονται οι αυλικοί..
Χρειαζόμαστε άνθρωπους
που να αγαπούν την πατρίδα, το κοινό καλό
τη δικαιοσύνη...

Χρειαζόμαστε άνθρωπους που σε ώρα ανάγκης, τη δύσκολη στιγμή..

Δε θα σκεφτούν τον ευατουλη τους..
Αλλά τον άνθρωπο
Τον απέναντι
Και θα μείνουν εκεί...
Θα στηρίξουν
Θα βοηθήσουν
Θα εμψυχώσουν
Θα πουν...
Μη φοβάσαι
Όλα καλά θα πάνε
Είμαι εδώ

Έτσι γεννιούνται οι ήρωες

©®Εύα Πετρόπουλου Λιανου

​Ευφροσύνη Στρατιώτη - Δύο Ποιήματα ( ΞΑΓΡΥΠΝΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ & ΦΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΕΡΙ)

 ΞΑΓΡΥΠΝΟ ΜΑΞΙΛΑΡΙ

​Ένα όμορφο σπίτι

ένα ακριβό αμάξι

ρούχα αφόρετα

στις ντουλάπες.

Παπούτσια που δεν

χωράνε στο δωμάτιο

των ξένων.

​Την ευημερία την παζαρεύεις

μ' ενάμιση μέτρο

ύφασμα μεταξωτό.

​Ξεχνάς την απελπιστική ησυχία

στο ξάγρυπνο μαξιλάρι.

​Προσποιητοί οργασμοί

ευτυχίας

στον αιώνα που υπόσχεται

αθανασία...

​Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

28-9-2026

****

ΦΤΕΡΑ ΑΠΟ ΚΕΡΙ

Ζήλεψα λίγο·

δεν μπορώ να μου κρυφτώ.

Η μετριότητα με βαραίνει από παιδί.

Κι όσο γνωρίζω ότι τα φτερά μου είναι

από κερί...

​Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

29-9-2026

Η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη είναι απόφοιτος της σχολής Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ Ξυνή. Παρακολουθεί μαθήματα Σχέσεων και Επικοινωνίας στο Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας διαρκώς τις γνώσεις και την προσωπική της εξέλιξη.

Ποιήματά της έχουν αναρτηθεί στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη. Δημοσιεύσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Homo Universalis – Γεωργία Κοτσόβολου, καθώς και στα Fractalart.gr, Storywits, polismagazino.gr (Polispress), Υδράνη, Texnes Online,logodiadromes.gr.

Έχει συμμετάσχει σε εκδήλωση ποίησης του Δήμου Νίκαιας με θέμα «Φύση–Άνθρωπος». Παράλληλα, έχει λάβει μέρος σε αξιόλογες συλλογικές εκδόσεις, όπως στο «5ο Ανθολόγιο Ομάδας Ποιητική Έλξη – Απόπειρα Φωτός» και στο «Ανθολόγιο των μελών» από το Ποιητικό Εργαστήρι Θρυαλλίδας.

Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Θαύμα των ανθρώπων» από τις Εκδόσεις Δρόμων.

Carpe " Σε κοινή θέα..."

Βαδίζω μέσα στις στιγμές,
ακροβατώ πάνω σε μια πραγματικότητα
που σαστίζει .
Στέκομαι στο χάος
όμηρος τώρα του ονείρου,
να πνίγομαι στο αίμα .
Καλύπτω τις πληγές
απλώνοντας λουλούδια,
οι αναπνοές τους ταΐζουν τους πόθους .
Απόψε ψηλαφίζω τα κομμάτια μου,
αναπολώ όσα μου χάρισες .
Σε κοινή θέα δυο σώματα κατάκοπα ,
μας συντηρεί ο έρωτας,
μόνο η γεύση σου στα χείλη μένει .

Carpe .

ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ "ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ"

ΤΑ ΜΑΤΙΑ ΤΗΣ ΨΥΧΗΣ

Έξω στην αυλόπορτα

η μεθυσμένη

νύχτα ξελογιάζει

με κάλπικα λόγια

τα αστέρια…

Έξω στο πυκνό

σκοτάδι

το φεγγάρι

υφαίνει υπομονετικά

στον αργαλειό της λήθης

υφαντά από χρυσόσκονη…

Μην αφήσετε την νύχτα

μόνη

ολομόναχη

να παραμιλάει

μες την ειρκτή της σιωπής της

Μην αγγίζετε

με ακάθαρτα χέρια τον ήλιο

αυτός με τις κίτρινες ακτίνες

του θα κάψει κάποια

μέρα τα όνειρά σας…

Μην νομίζετε

πως οι άνθρωποι δεν λησμονούν,

δεν ρίχνουν πέτρες απόγνωσης

στο δήθεν άδικο,

ζουν σε γκρίζες ψυχρές

πολυκατοικίες

και συναναστρέφονται

με την μοναξιά τους!...

΄Ωσπου να ανοιγοκλείσουν

τα βλέφαρα τους

τα μάτια της ψυχής τους

και αντικρύσουν

το αληθινό Φώς

μια ζωή γεννιέται

στο άγγιγμα της ελπίδας!..

.-

ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ

Bahtiyar Hidayet( Azerbaijan) "Religion Lesson"

 Religion Lesson

A cigarette butt in the ashtray

is still smoking.

It wants to burn to the very end.

It wants to live to the very end.

And I crush it and put it out

because its smoke spreads through the house.

But for 35 years

that smoke has been filling my lungs.

Actually, I have loved

my home more than my life,

because I am very poor.

This life is given to us by nature for free,

but a home is built at the price of a lifetime.

In general,

poor people are also like cigarettes.

As long as a cigarette is in the pack,

it means it is in prison.

To live, it must come out of the pack and burn.

A poor person is like this too.

As long as he is imprisoned in this box called the world,

he does not live.

To live, he must burn.

To burn, he must escape from the world and die.

But there is one difference.

All cigarettes say goodbye to the world like Hindus — by being burned.

But poor people are different.

There are Muslims, Christians, Jews, and so on.

I propose that

all poor people become Hindus.

This way, their children will not have to pay

funeral expenses and cemetery expenses.

Migel Flor "JAVË LYPSARE" και η απόδοσή του στα ελληνικά

 

JAVË LYPSARE

Gojeshqyer, e hëna vrapon ngushticave të Athinës. Metroja vjell turma nga barku i saj. Këpucët si mornica klikojnë nxitueshëm mbi trotuarë. Në zyrat e vizave numrat ndizen në ekran. Emigrantët presin në radhë me dosje blu në prehër, shpresa gri në zemër dhe pasaportat si kukulla shtrënguara në duar. Në kafenetë e Kolonakit filxhanët trokasin mbi pjata morsin e kotësisë. Laptopë të hapur, telefona mbi tavolina, grafikë që ngjiten e zbresin. Në një teatër të vogël, një aktore përsërit të njëjtën fjali për të dhjetën herë. Në vitrinat e rrugës manekinët qëndrojnë të veshur me çmime që një rrogë nuk i shqipton dot. Diku tjetër, një burrë kontrollon xhepat para se të hyjë në supermarket. Akropoli rri lart. Pozon. Turistët fotografojnë gurët, bluzat u ngjiten pas shpinës, shishet bosh të ujit rrotullohen pranë këmbëve. Poshtë, në hije, një grua shtrin kartonin. Mbi të vendos një batanije dhe një qese plastike. Kur fillon shiu, mbledh qesen mbi kokë dhe largohet nga Akropoli pa e kthyer kokën, pa e çarë kokën për heroj e perëndi. Autobusët vazhdojnë. Në semaforë fëmijë me peceta në duar kalojnë nga një xham te tjetri. Një shofer ngre xhamin. Një tjetër jep një monedhë. Në mbrëmje, njerëzit kthehen në shtëpi me qeset e ushqimeve në duar. Në frigoriferë ndizen dritat e bardha. Në tryeza numërohen faturat. Qiraja. Energjia. Telefoni. Muaji që ka mbetur me tetë ditë përpara. Lart, në zyrat e ministrive, një hartë e Greqisë mbulohet me shenja. Emrat e qyteteve. Përqindjet. Zgjedhjet. Fitimet. Në fund të një liste një laps ndalet. Jashtë ndërtesës, një burrë fle mbi karton. Pas tij, afishe të mëdha premtojnë një të ardhme me fytyra të buzëqeshura. Natën, Akropoli ndriçohet. Drita bie mbi gurë dhe gurët nuk lëvizin. Në trotuarin poshtë, një dorë del nga batanija. Mbi pëllëmbë qëndrojnë tri monedha. Lindje. Rezistencë. Vdekje. Shiu fillon përsëri akordet e trishtuar të vjeshtës. Dritat e fundit të dyqaneve fiken njëra pas tjetrës. Metroja vazhdon të kalojë nën tokë. Dhe mbi tokë, Athina fle në mijëra dritare të ndezura por në një qoshe të qytetit dikush e shtyn kartonin më pranë murit dhe mbulon fytyrën me gazetën e ditës. Në faqen e parë shkruhet e nesërmja. Është ende e hënë. Migel Flor

***** ΕΒΔΟΜΑΔΑ ΕΠΑΙΤΗ Ανοιχτόστομη, η Δευτέρα τρέχει στα στενά της Αθήνας. Το μετρό ξερνά πλήθη από την κοιλιά του. Τα παπούτσια, σαν ρίγη, κλικάρουν βιαστικά πάνω στα πεζοδρόμια. Στα γραφεία των θεωρήσεων οι αριθμοί ανάβουν στις οθόνες. Οι μετανάστες περιμένουν στην ουρά, με μπλε φακέλους στα γόνατα, γκρίζες ελπίδες στην καρδιά και τα διαβατήρια σαν κούκλες σφιγμένα στα χέρια τους. Στα καφέ του Κολωνακίου τα φλιτζάνια χτυπούν στα πιατάκια, μασώντας τη ματαιότητα. Ανοιχτοί φορητοί υπολογιστές, κινητά πάνω στα τραπέζια, διαγράμματα που ανεβαίνουν και κατεβαίνουν. Σε ένα μικρό θέατρο, μια ηθοποιός επαναλαμβάνει την ίδια φράση για δέκατη φορά. Στις βιτρίνες του δρόμου οι κούκλες στέκουν ντυμένες με τιμές που ένας μισθός δεν μπορεί ούτε να προφέρει. Κάπου αλλού, ένας άντρας ψάχνει τις τσέπες του πριν μπει στο σούπερ μάρκετ. Η Ακρόπολις στέκει ψηλά. Ποζάρει. Οι τουρίστες φωτογραφίζουν τις πέτρες, τα μπλουζάκια κολλούν στις πλάτες τους, άδεια μπουκάλια νερού κυλούν δίπλα στα πόδια. Κάτω, στη σκιά, μια γυναίκα απλώνει ένα χαρτόνι. Πάνω του βάζει μια κουβέρτα και μια πλαστική σακούλα. Όταν αρχίζει η βροχή, σηκώνει τη σακούλα πάνω απ’ το κεφάλι της και φεύγει από τον Ακρόπολη χωρίς να γυρίσει το κεφάλι, χωρίς να δίνει δεκάρα για ήρωες και θεούς. Τα λεωφορεία συνεχίζουν. Στα φανάρια παιδιά με χαρτομάντιλα στα χέρια περνούν από το ένα τζάμι στο άλλο. Ένας οδηγός ανεβάζει το τζάμι. Ένας άλλος δίνει ένα κέρμα. Το βράδυ, οι άνθρωποι επιστρέφουν στα σπίτια με σακούλες από τρόφιμα στα χέρια. Στα ψυγεία ανάβουν τα λευκά φώτα. Στα τραπέζια μετρούνται οι λογαριασμοί. Το νοίκι. Το ρεύμα. Το τηλέφωνο. Ο μήνας που απομένει με οκτώ μέρες ακόμη. Ψηλά, στα γραφεία των υπουργείων, ένας χάρτης της Ελλάδας γεμίζει σημάδια. Ονόματα πόλεων. Ποσοστά. Εκλογές. Κέρδη. Στο τέλος μιας λίστας ένα μολύβι σταματά. Έξω από το κτίριο, ένας άντρας κοιμάται πάνω σε χαρτόνι. Πίσω του, τεράστιες αφίσες υπόσχονται ένα μέλλον με χαμογελαστά πρόσωπα. Τη νύχτα, η Ακρόπολις φωτίζεται. Το φως πέφτει πάνω στις πέτρες κι οι πέτρες δεν μετακινούνται. Στο πεζοδρόμιο από κάτω, ένα χέρι βγαίνει από την κουβέρτα. Στην παλάμη τρεις κέρματα. Γέννηση. Αντίσταση. Θάνατος. Η βροχή αρχίζει ξανά τις λυπημένες συγχορδίες του φθινοπώρου. Τα τελευταία φώτα των καταστημάτων σβήνουν ένα ένα. Το μετρό συνεχίζει να περνά κάτω από τη γη. Και πάνω στη γη, η Αθήνα κοιμάται σε χιλιάδες φωτισμένα παράθυρα. Μα σε μια γωνιά της πόλης κάποιος σπρώχνει το χαρτόνι πιο κοντά στον τοίχο και σκεπάζει το πρόσωπό του με την εφημερίδα της ημέρας. Στην πρώτη σελίδα γράφει το αύριο. Είναι ακόμη Δευτέρα. Migel Flor

LEFTER SHOMO " NË SHKALLARËT E VETMISË"

 

LEFTER SHOMO

NË SHKALLARËT

E VETMISË

Bija të një nëne fjalëpakë

Ju grahma zhytur në vetmi

Tinguj nga një kambanë e çarë

Heshtje në ar e maturi.

Prehje të pakta,heshtje të dlira

Me besë s'tradhtoni kurrë miq

Plot bujari tek mirësia

Gjakftohtë zgjidhni çdo habi

Memecëri,peshë rëndësie

Si të pagojë t' magjisë fëmijë,

T' ashpër në lodra tradhtie

Këngë memece pa ligjërim.

Nëpër shkallarët e vetmisë

Kredhur në mes të qetësisë

Heshtja më pa në mes të syve

Më rroku e fali përqafim.

Fjalët e thëna shumë të pakta

Si n'poezi një drejtpeshim

Si ligjërojnë heshtjet e arta

Shkruajnë sa malet një vëllim.

Heshtjet e urta kope me qengja

Flenë në të mirëkuptimit pllajë

Në të padrejtë kthehen në bisha

Të zemëratës bëhen fjalë.

Shkrij çdo pasion,huqet gabimet

Shkritores heshtje në furrnaltë

Po për të dashurisë parimet

Rebele klithma të miat fjalë.

Lefter ShomoK /61 p.i.α.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ"

 

ΑΝΤΙΛΟΓΟΣ

Αδήριτη κοινωνική ανάγκη η πλατιά πληροφόρηση
και η ανοιχτή ενημέρωση για γεγονότα και καταστάσεις
να έχουν οι πολίτες γνώση και άποψη προσωπική
για τα συμβάντα της ημέρας και της νύχτας τα εντελλόμενα,
να είναι αυτογνωσίας πόνημα και δόκιμη συμμετοχή
σε μια αποδεκτή συνύπαρξη με αναγνώριση και αποδοχή.

Από του άμβωνος της δοκησισοφίας και τον προσηλυτισμό,
από του βήματος της επιστημοσύνης και των ιδεολογημάτων
και την εξέδρα των επετειακών πανηγυρικών και λογιδρίων,
εκπέμπουν ευφυολογήματα και δόκιμες προσαγορεύσεις,
δαψιλεύουν με προσχήματα πρόσωπα και καταστάσεις
και ωραιοποιούν στο κάλεσμα ομόφρονες συσπειρώσεις.

Μέσα από γραπτά κείμενα, πολύστηλα και μακροσκελή
σε ημερήσια και μηνιαία φύλλα, πολύτιτλα και πολύχρωμα,
σε πολυσέλιδα βιβλία ποικίλου και επίκαιρου περιεχομένου,
διαφεντεύουν ιδεολογίες, τάσεις και συμπεριφορές
να είναι η καθημερινότητα προσαρμογή και ευγνωμοσύνη ,
πειθάρχημα αδέκαστο σε νόμους και παραδόσεις.

Οι σκοπιμότητες στην υπηρεσία κρυφών συμφερόντων
με υποδειγματικές εξηγήσεις και δελεαστικές προτάσεις,
με διορατικότητα προτροπής και διαίσθηση επιβλητική,
υφέρπουν ανεμπόδιστα με επηρεασμό σε άτομα και ομάδες,
πιστώνουν καινοφανείς και επωφελείς δημιουργίες
και κατοχυρώνουν χωρίς αντίλογο προσωπικές αξιώσεις.

Ύψιστο λειτούργημα ο αυτοσεβασμός και η ευθύνη
στη διάκριση της αλήθειας από την ωμότητα του ψεύδους
με τη γνώση των εμπειριών και κίνητρο τη συνείδηση
να διασφαλιστούν η αξιοπρέπεια και το τίμημα του ήθους,
μ’ αντίλογο στην ατομική την πλάνη και την ομαδική παράσυρση,
με ιερό καθήκον και υποχρέωση στη γνωμάτευση της αλήθειας.
                           
                                            Γιώργος  Αλεξανδρής.

ΕΥΦΡΟΣΥΝΗ ΣΤΡΑΤΙΩΤΗ - ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ( ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ & ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ)

 ΑΠΟΧΩΡΗΣΗ ΣΕΠΤΕΜΒΡΗ

​Φεύγουν και οι μέρες

του Σεπτέμβρη.

Θυμίζει φθινόπωρο

με καιρό βροχερό

και φύλλα χλωμά

που πέφτουν

από τα κουρασμένα δέντρα.

​Μοιάζουν οι άνθρωποι

στο φθινόπωρο

και υπομονετικά περιμένουν

να πέσουν τα φύλλα

της ζωής τους.

​Έχει μια γλυκιά απουσία

εκεί έξω...

​Ερωτοτροπούν τα σύννεφα

με τις ψυχές...

​Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

23-9-2026

****

ΜΕΤΑΜΕΣΟΝΥΧΤΙΑ ΔΡΟΜΟΛΟΓΙΑ

​Περασμένα μεσάνυχτα·

το σκουπιδιάρικο ξεκινά

το καθορισμένο δρομολόγιο.

​Εμείς πάλι κοιμόμαστε

στο ακριβό μας στρώμα,

αφού όλα τα έχουμε

τακτοποιήσει...

​Επίσης και οι τύψεις μας

κοιμούνται

τον ύπνο του δικαίου.

​Ευφροσύνη Στρατιώτη ©

23-9-2026

Η Ευφροσύνη–Χρυσάνθη Στρατιώτη είναι απόφοιτος της σχολής Βρεφονηπιοκόμων του ΙΕΚ Ξυνή. Παρακολουθεί μαθήματα Σχέσεων και Επικοινωνίας στο Ανοικτό Λαϊκό Πανεπιστήμιο, εμπλουτίζοντας διαρκώς τις γνώσεις και την προσωπική της εξέλιξη.

Ποιήματά της έχουν αναρτηθεί στην Ανοιχτή Βιβλιοθήκη. Δημοσιεύσεις της έχουν παρουσιαστεί στο Homo Universalis – Γεωργία Κωτσόβολου, καθώς και στα Fractalart.gr, Storywits, polismagazino.gr (Polispress), Υδράνη, Texnes Online.

Έχει συμμετάσχει σε εκδήλωση ποίησης του Δήμου Νίκαιας με θέμα «Φύση–Άνθρωπος». Παράλληλα, έχει λάβει μέρος σε αξιόλογες συλλογικές εκδόσεις, όπως στο «5ο Ανθολόγιο Ομάδας Ποιητική Έλξη – Απόπειρα Φωτός» και στο «Ανθολόγιο των μελών» από το Ποιητικό Εργαστήρι Θρυαλλίδας.

Το 2025 κυκλοφόρησε η πρώτη της ποιητική συλλογή με τίτλο «Το Θαύμα των ανθρώπων» από τις Εκδόσεις Δρόμων.

EVA Petropoulou Lianou - Two Poems about Peace

 

Peace

We found inside us

We are grateful for every hard moment 

Because once the tough will pass

We will be in a complete harmony with our self 

We need peace of mind 

We are in a transmission 

And everything is going too fast

Information about things we do not need 

Advice about how to react

To live 

To eat

To breathe 

To exist 

We are in need of peace 

But first we need to understand 

What is Peace 

©®EVA Petropoulou Lianou 

Greece

****

About peace

Speaking for food

Bombs are coming in my left

Bombs are coming in my right

The smell of a coffee becomes a dream

People are targeted

Suffering

Starvation

Hypocrisy the cry for freedom

Governments they are counting their money

Over the bodies of dead children

Do you want this life

How much Human you feel today

We are all victims in the mind of narcissist

men with power

Peace

Unknown word

EVA Petropoulou Lianou 

Greece

Βάσω Χαμαλέλη Μπούκλα - Δύο Ποιήματα ( "Φθινόπωρα στο σπίτι" & "Ψευδαισθήσεις")

 

Φρίντα Κάλο, 1925

(Από τον τοίχο της Agathi Varmazi)

"Φθινόπωρα στο σπίτι"

Είσαι εδώ. 

Σε βλέπω με βιάση να σωρεύεις 

φθινόπωρα μέσα στο σπίτι. 

Προπάντων, 

τις αδέσποτες στιγμές τους. 

"Αυτές έχουν όλη την ουσία", 

μου λες με έξαψη. 

Ύστερα,

τα χρώματά τους διυλίζεις 

με των ματιών σου

τον αποστακτήρα. 

Το πορτοκαλί που περισσεύει 

το κάνεις λικέρ, 

με λίγη ζάχαρη, 

μιας και έχει 

από μόνο του πολλή. 

Αμέσως μετά, 

μαστορεύεις γλυκό του κουταλιού, 

προσέχοντας τις αναλογίες, 

να δέσει το σιρόπι. 

Αγκομαχάς να τα προλάβεις. 

Πλησιάζει ο Άη Δημήτρης 

κι ακολουθεί ο Ταξιάρχης. 

Μεγάλες γιορτές στην οικογένεια.

Θ' ανοίξεις πόρτα- αγκαλιά 

για τα κεράσματα.

Οι ευχές θα αιωρούνται, 

σύννεφα μπαμπακένια, 

λίγο πιο κάτω απ' το ταβάνι. 

Κι ύστερα θα κουρνιάσουν 

στο κουρασμένο στήθος σου, 

να σβήσουν 

κάποιων πληγωμένων δειλινών 

τα κόκκινα, 

που ξεχάστηκαν απ' τον καιρό 

της έγχρωμης ζωής σου! 

(Βάσω Χαμαλέλη Μπούκλα)

*****

"Ψευδαισθήσεις"

Οι επιθυμίες σου, 

πορσελάνινες μινιατούρες 

στολισμένες στην παλιά σερβάντα, 

κειμήλια από όνειρα αταξίδευτα.

Σκονίζονται κάθε που ανοίγεις το παράθυρο. 

Ο ήλιος εφορμά ευθυγράμμως, 

ανακλώμενος στις ακανόνιστες επιφάνειές τους, 

κι αμέσως διαχέεται κουβαλώντας 

απειροελάχιστους κόκκους 

σωμάτων σε αποσύνθεση:

μια φυλλοβόλα αγάπη που λησμονήθηκε,  

μεγαλόπνοα σχέδια που ξεστράτησαν, 

ξέφτια πολυχρονίτικου βελούδου αφελών προσδοκιών πτίλα νεοσσών ιδεών. 

Που επικαλύπτουν με ιδιαίτερη φροντίδα 

άχρωμα πρόσωπα, ρούχα αυτοκρατορικά, 

λευκό σκυλί καθισμένο στα πίσω του πόδια, 

που σε κοιτά στα μάτια, προσμένοντας διαταγές.  

Μα εσύ τους μιλάς γλυκά, χωρίς φωνή, 

μονάχα με το βλέμμα. 

Περνάς μ' ένα απαλό πανάκι κάθε εκατοστό τους, 

με προσεκτικές κινήσεις κυκλικές, 

μην τις πληγώσεις, 

μην τις πονέσεις, μην τις ραΐσεις και, 

πώς θα είναι ύστερα η ζωή σου, 

άδεια από ψευδαισθήσεις;

(Βάσω Χαμαλέλη Μπούκλα)

Carpe "Παραλήπτες..."

 

Η μέρα δείχνει τα δόντια της .
Γλείφω τα κομμάτια της ύπαρξης .
Μια πόρτα μισάνοιχτη,
μια ζωή μισή
που δεν ευδοκίμησε .
Παρωχημένη μόδα τα συναισθήματα
αιμορροούν,
πάνω σ' ένα σώμα φθαρτό .
Αναμετρήθηκα με την απόγνωση,
μέσα σ' αυτόν τον αλλόκοτο κόσμο
ξετρύπωσα ένα χάδι,
ένα χαμόγελο, μια λέξη...
η αγάπη αναζητά παραλήπτες .

Carpe .

...

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gema το νέο εικονογραφημένο βιβλίο, για μικρούς και μεγάλους, της Κέλλυς Μαλαμάτου "Το αγόρι που όλο ρωτούσε τι είναι αγάπη"

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Κέλλυ Μαλαμάτου

Το αγόρι που όλο ρωτούσε τι είναι αγάπη

Εικονογράφηση: Δήμητρα Ντρούλια

Σελίδες: 66, ISBN: ISBN 978-960-6893-71-1, Τιμή: 10 ευρώ

Εκδόσεις Gema

 

Κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις Gema το νέο εικονογραφημένο βιβλίο της Κέλλυς Μαλαμάτου Το αγόρι που όλο ρωτούσε τι είναι αγάπη.

Ένα αγόρι που έχει γνωρίσει την ορφάνια, σε μια χώρα που περνά δύσκολα, ξεκινά ένα πνευματικό ταξίδι, στρέφεται γύρω του και κυρίως στα στοιχεία της φύσης με στόχο να ανακαλύψει τι είναι αγάπη.

Τι έχει να του πει άραγε η θάλασσα για την αγάπη; Τι θα έλεγε το φεγγάρι, ένα αστέρι, ένα δέντρο, ο άνεμος ή η βροχή; Αλλά και ένα κοχύλι, μία πέτρα, ένας χαμαιλέοντας; Είναι τελικά αγάπη όλα αυτά που νομίζουμε ότι είναι; Και μπορεί κάποιος που έχει βιώσει τη στέρηση ή την απώλειά της να την προσεγγίσει στη ζωή του; Θα καταλήξει άραγε κάπου το ταξίδι του αγοριού;

Ένα ποιητικό παραμύθι για την αναζήτηση της έννοιας και της εμπειρίας της αγάπης. Για να ευαισθητοποιήσει τα παιδιά στις βαθύτερες πτυχές της και στην καλλιέργεια μιας στάσης που να την εμπεριέχει σε ατομικό και κοινωνικό επίπεδο. Για να κινητοποιήσει κι εμάς τους ενήλικες να ξανασκεφτούμε πάνω στην αγάπη και να την πλησιάσουμε περισσότερο μέσα μας και γύρω μας.

Ένα βιβλίο για μικρούς και μεγάλους αναγνώστες.

 

Βιογραφικά

Η συγγραφέας:

Η Κέλλυ Μαλαμάτου γεννήθηκε στην Αθήνα το 1973. Έχει σπουδάσει γλωσσολογία στη Φιλοσοφική Σχολή του Αριστοτελείου Πανεπιστημίου Θεσσαλονίκης και ψυχολογία στο Πανεπιστήμιο Κρήτης. Τα τελευταία χρόνια εργάζεται ως ψυχολόγος στην Αθήνα. Έχει εκδώσει δύο ποιητικά βιβλία, τη συλλογή Αθέατες μεταβάσεις (εκδ. Γαβριηλίδης, 2011), για την οποία τιμήθηκε με το βραβείο πρωτοεμφανιζόμενου ποιητή Μαρία Πολυδούρη του Δήμου Καλαμάτας και τα Σημεία ρήξης (εκδ. Μελάνι, 2015), καθώς και το παιδικό βιβλίο Όταν ένα δεινοσαυράκι συνάντησε ένα κρεμμυδάκι (εκδ. Gema, 2016). Επίσης, στίχοι της συνοδεύουν το λεύκωμα της Δάφνης Κοτσιάνη "Beyond the Arctic Circle" (Blurb, 2016) και το προσωπικό φωτογραφικό της λεύκωμα "Under the trees" (iFocus Editions, 2023).

 

Η εικονογράφος:

Η ∆ήµητρα Ντρούλια γεννήθηκε το 1974. Σπούδασε ∆ιοίκηση Επιχειρήσεων στο Οικονοµικό Πανεπιστήµιο Αθηνών και σκίτσο και εικονογράφηση στη Σχολή Ορνεράκη. Ασχολείται µε τη ζωγραφική και την εικονογράφηση, δίνοντας ιδιαίτερη έµφαση στη δηµιουργία εικόνων που αφηγούνται ιστορίες και εµπνέουν τη φαντασία των παιδιών. Έχει εικονογραφήσει το βιβλίο Η Περσεφόνη – Η Μεγάλη Συνάντηση, της συγγραφέως Μυρσίνης Σαµαρά, ενώ το παρόν βιβλίο αποτελεί τη νέα της συνεργασία στον χώρο του παιδικού βιβλίου.

 

Εκδόσεις Gema

Αλωπεκής 25, Αθήνα 106 76, τηλ.: 210 7258350

gemapublications.gr, info@gemapublications.gr