ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ"

 

   ΤΗΣ ΜΟΝΑΞΙΑΣ ΔΡΑΠΕΤΗΣ

Ηρέμησε στον ερχομό της αργοπορημένης νύχτας
και έγειρε στη βαθιά και ζεστή αγκαλιά της μοναξιάς
ατενίζοντας τους μακρινούς ορίζοντες των ονείρων
κι ακούγοντας αγγέλματα προσδοκιών και ελπίδας,
να είναι το καρτέρεμα βεβαιότητα και πίστη
και η ζωή θείο λειτούργημα ομορφιάς και δόξας.

Ανέτρεξε σε βιώματα, εμπειρίες και αναμνήσεις,
περισυνέλεξε θεωρίες, δόγματα και απόψεις,
περιτείχισε τις δικές του περιλάλητες και εξέχουσες
και ευτύχησε ακόμη μια φορά στην ένταση της δίνης
να δρέψει την τελείωση του σωστού και αναμφισβήτητου,
ύστερη ομολογία και αποδοχή στης γνώσης την καθεδρία.

Είχε ανοίγματα η ζωή, περιορισμούς και κατευθύνσεις,
στιγμές προσωπικής ανάκρισης κι ενδόμυχης σιγουριάς
πως τα όριά της είναι ευσύνοπτα, ορατά και κατεργασμένα
υποθήκες στα ένστικτα, την ενόραση και τις γνώσεις
του ορθολογισμού ανάγνωσμα και σοφίας μαρτυρίες,
περαίωση στις αντιλήψεις του και τις επιθυμίες.

Περίκλειστο κι αχαρτογράφητο της μοναξιάς το βασίλειο,
οχυρό καταφυγής της πλάνης και της αλήθειας,
των δοκιμασιών της ψυχής και των εμμονών του νου,
παραίτηση από την επίγνωση και τις κρυφές πεποιθήσεις
και είναι η ζωή κρυστάλλωμα απόγνωσης και βδελυγμίας,
αποστροφή στα κοινά, τα ομόγνωμα και τα επιθυμητά.

Με περισυλλογή, περίσκεψη και έντονη διάθεση
εκεί στης μοναχικότητας τον εγκλεισμό και τη σιωπή,
διείδε το στένεμα των ορίων του πνεύματος και της ψυχής,
τη στέρηση της χαράς στην απογοήτευση και τη θλίψη
και τόλμησε απ’ τη βάσανο του άγχους να απαλλαγεί,
της μοναξιάς δραπέτης απ’ την κλειστή γωνιά του να λευτερωθεί.


Γιώργος Αλεξανδρής

ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ "ΑΝΘΡΩΠΟΙ"

Άνθρωποι

που συναντούν

 της ματαιότητας

το κουρασμένο πρόσωπο

Άνθρωποι που το χαμόγελό

τους είναι ένα ξεχασμένο

δάκρυ στο συννεφιασμένο

βλέμμα του ουρανού…

‘Ανθρωποι που έζησαν χαρές

αναμετρηθηκαν με της λύπης

το κοφτερό μαχαίρι…

Άνθρωποι που στην αιωνιότητα

θα αφήσουν ως αποτύπωμα τους

έναν ήλιο χαμογελαστό

στον ουρανό της γαλήνης!

ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ

Bahtiyar Hidayet (Azerbaijan) "A Wedding on the Devil's Cart"

 

A Wedding  on the Devil's Cart

When the first automobiles appeared,

our mullahs called them

“the Devil’s cart.”

Now, in the hottest time of summer,

I am on a minibus.

The minibus is packed tight,

the smell of hell inside.

We open the windows—

the dust puts us in a bad situation.

We close the windows—

the heat puts us in a bad situation.

Like Munkar and Nakir,

who have difficulty deciding

whether a dead person,

whose sins and good deeds are fifty-fifty,

should go to hell or heaven,

we also have difficulty deciding.

But the driver

is more merciful than God.

By an improvised method,

he has installed a fan.

...

A new passenger.

The driver shouts:

— “Be a little kinder!”

A passionate voice:

— “Don’t worry, brother,

we’re practically related already.”

...

Wedding music

is playing on the stereo.

How wonderful our people are,

how wonderful our people are—

we can have fun

even in Hell.

A mullah’s car passes by us.

Its air conditioning is excellent,

its conditions are excellent.

As if he has fallen into Heaven.

Religious songs

are playing on his stereo.

The name of the car:

The Heaven Cart.

Bahtiyar Hidayet Azerbaijan 

EVA Petropoulou Lianou "Summer Love"

Summer Love

Every Sunday morning

I was waiting patiently

Near the harbour

To see the boats coming from their long journey

I was so happy to find

dear friends

Marin

That they knew so much about the secrets of the sea

One day an old phiserman tell me a story about the friendship of a dog and a dolphin

The dolphin was founded half dead in the beach untill a straight dog that passing 

Find him and Start to barg and push the dolphin back to the sea

Hours passed

And the dog pushing and pushing the

dolphin to the sea

Suddenly the dolphin start to move his tail and started to swim with the dog

The two friends started to play and stay in the water until late...

In the early morning the dolphin give a Push to the dog with his tail and he left for the grand ocean.

Every year in August the Dolphin come back to visit his friend.

Every year there is that beautiful summer love that never ends...

©EVA Petropoulou Lianou

 .........

Sun

Summer Love

Sea blue

I see your face in the surface

Moon

Romantic nights

I leave 

With my tender heart

Like a teenager

I feel

My stomach

Full of butterflies

Always remember my French kiss

In a sandy beach in corsica

Summer Love

Forever 

In my heart

Will stay

As my secret treasure

©EVA Petropoulou Lianou

.....

A bird build his nest

A tertle move with her house

everywhere

An ant

is passing through the anemones

And i sing a lullaby

My summer love

My summer love

We were childrens

We were walking

Under the stars

My summer love

My summer love

There was the years of hapiness

Of freedom

Of innocence

What happened our tender heart?

What happened to our smile?

What happened to our generosity?

This world has no place for love

I am looking in the old album of family photo

to catch the happy memories

to smell the old parfum of kindness

To see my eyes when i was a newborn

To discover my inner self

Summer Love

Summer Love

My only beautiful moments

When the sun touch the sea

in the most beautiful Aegean island

I will keep this memory as the image of a

Couple that fell in love for the first time.

We were leave with hope

that sun will always shines for us

© EVA Petropoulou Lianou

Carpe "Λεηλάτες."

 

Αναβλύζουν οι μνήμες
μπερδεύονται στα όνειρα .
Στα υπόγεια ρεύματα της ψυχής
οι μέρες τρέχουν ,φυλλορροούν ,
γλιστρούν μέσα απ' τα χέρια μας .
Μείναμε απλοί θεατές
στους τόσους σπαραγμούς.
Η αλήθεια παράπεσε,
ένα βήμα όλο και πιο μακρυά της .
Στην πορεία των χρόνων
οι άνθρωποι παρανόησαν,
φόρεσαν κατάσαρκα την χαμέρπεια,
το δώρο από τους λεηλάτες
αυτού του κόσμου .
Κάποιοι αρνήθηκαν την ενσάρκωση
αυτού του ρόλου,
την κάθε χειρονομία καταπίεσης .
Στο χείλος του γκρεμού
αναζητούν την αφή του ήλιου .
Αποφάσισαν να πέσουν όρθιοι
κρατώντας ότι αξίζει .

Carpe .

ΛΙΝΑ ΒΑΤΑΝΤΖΗ "Φλόγα του Αυγούστου"

 "Φλόγα του Αυγούστου"

Μέρες που επιθυμώ,

μέρες που αναζητώ.

Θάλασσα άπλετη 

αδιαχώριστη του ουρανού 

Θερμή αύρα 

Φλοίσβος πάνω σε κοχύλια 

Μονοπάτι στις θίνες 

ανάμεσα σε κρινάκια 

Μέσα στο αλμυρό νερό 

γλυκά κύματα του Αυγούστου 

Αισθήσεις που ζωντανεύουν 

Επιγνώσεις που μας υπερβαίνουν 

Μέρες που η μνήμη  

σε αγκαλιά ασφαλή

μεταβάλλεται.

Φωτογραφία : Λίνα Βαταντζή - Κασσάνδρα Χαλκιδικής

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ " ΟΡΓΙΣΜΕΝΑ ΝΙΑΤΑ"

  

ΟΡΓΙΣΜΕΝΑ ΝΙΑΤΑ

Από γενεά σε γενεά, ήθη, έθιμα και παραδόσεις
τηρούνται ως αγίασμα κοινωνικής συνοχής και λειτουργίας,
προσκύνημα ευλαβικό σε αναγνώσματα και παρακαταθήκες,
αναγνώριση και δέσμευση με ομόφωνες υποσχέσεις,
να είναι η ζωή γαλούχημα με προγονικές μαρτυρίες,
αίτημα και πρόταξη αρχών και αξιών αδελφοσύνης.

Από γενεά σε γενεά, πρόσωπα και οργανώσεις
την πρόοδο ορίζουν στη συνέχεια και την αποδοχή
στους γνωστούς πεπατημένους δρόμους και συνάξεις
χωρίς αλλαγές στη δόμηση, ανατροπές και ρήξεις
να είναι οι μέρες μας κοινή συνήθεια και ευταξία
με στόχους και οράματα στη συνύπαρξη χωρίς αντιδικία.

Δικάσιμοι οι καιροί της υπόδειξης και της ορμήνειας
με το υπόβαθρο του χθες σαθρό και ρημαγμένο,
σκόπιμη καταφυγή σε ομοιώματα και απομιμήσεις
να είναι η συντήρηση επίστρωση και αλληλουχία
με νεότευκτους ισχυρισμούς και ευσύνοπτες προτάσεις
για τη σύγκλιση του αύριο σε χθεσινές παραινέσεις.

Και έρχεται τούτη η γενεά μπροστά από την εποχή της,
αυτόβουλη , ανεξάρτητη με πρωτότυπες διεκδικήσεις
και με βαθιά υπόκλιση στην πρόοδο με νέες αναζητήσεις,
στη μόρφωση, στις επιλογές και σε προσωπικές αξιώσεις,
αρνούμενη το συμβιβασμό στα διάφορα καθωσπρέπει
δικάζοντας την ισοπέδωση στα εύκολα και παρωχημένα.

Ευοίωνη η χαραυγή του μέλλοντος και οι προσδοκίες
για τα με επίγνωση ανένταχτα και οργισμένα νιάτα,
με την οργή της άρνησης επανάσταση και πρωτοπορία,
μακριά από τα περιθώρια και τους τυχοδιωκτισμούς,
τον κόσμο αυτόνομο σε μακαρισμούς να δημιουργήσουν,
στην ευθύνη, τη λευτεριά και την αυτογνωσία ολοκληρωμένο.

                                      Γιώργος  Αλεξανδρής