ΕΎΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΟΎ - ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Μηχανή 

Έχω μια μηχανή..

Με αυτή κλαίω και γελάω..

Έχω μια μηχανή και διαβάζω, παίζω η μιλάω. 

Βγαίνω βόλτα με μια μηχανή, αντικατέστησε την καρδιά μου, τη σκέψη μου, το ένστικτό μου..

Εχω μια μηχανή..

Με αυτή μεγαλώνω σιγά σιγά

Με αυτή Νιώθω

Κλαίω

Μιλάω

Εχω μια μηχανή..

Κι έγιναν κάποιοι Θεοί

Κι έγιναν κάποιοι Βασιλιάδες

Και ο πόλεμος παίζει σαν παιχνίδι

Ανάμεσα σε χέρια παιδικά που μεγάλωσαν με

Μηχανές

Κουμπιά

Καλώδιο για μάνα

Και βύζαξαν ατελείωτες ώρες

Μπαταρίες

Ρομπότ

Και πίστες..

Εχω μια μηχανή

δεν πάω έξω για καφέ

Αλλά κι εάν πάω

Αυτή με ορίζει

Δεμένο με έχει

Με ένα αόρατο λουρί

Κλαίω

Γελάω

Αγαπώ

Ερωτεύομαι

Τρώω

Ταξιδεύω

Κι οτι ανθρώπινο. 

Δε το αναγνωρίζω

Εχθρεύομαι

Σιωπή

©®ΕΎΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΟΎ

Δανεικές καρδιές

Αν μια μέρα αποφασίσεις να με αγαπήσεις είπε το σπουργίτι,

Εύχομαι να έχεις μαζί σου δύο καρδιές για να μου δώσεις τη μία... Ο τελευταίος που μου είπε ότι πολύ με αγάπησε, μπήκε στην παλιά μου καρδιά πολύ βαθιά, την έκανε θρύψαλα και την έλιωσε..

Από τότε, πετάω ψηλά χωρίς καρδιά με τα συννεφα για συντροφιά..

Αν με αγαπήσεις, λοιπόν, να το έχεις υπόψη σου, θα χρειαστώ μια καρδιά.. Μια καρδιά δανεική...

©Εύα Πετροπουλου Λιανου

ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ

Αυτοί, που νομίζουν ότι είναι αρχηγοί.

Αυτοί, που νομίζουν ότι είναι βασιλείς.

Στα σθεναρά τα σώματα,

Στα στενά τα μονοπάτια,

Έκλεισαν οι πληγές των αθανάτων

Κίνησαν αντρειωμένοι να πάνε στον πόλεμο

Με ένα χαμόγελο στις ασπίδες τους

Με ένα χάδι σε πριγκίπισσες

Και μια λαχτάρα για την νίκη

©Εύα Πετροπουλου Λιανού

Με μια προσευχή

Με μια πένα

Κάνε το καλό

Οι μέρες που έρχονται δεν σου ανήκουν

Πολεμά με το Σταυρό 

Γράψε με το μολυβι

Πες το δικό σου σκοπό

Να σε αναγνωρίσουν οι Άγγελοι

Είναι δύσκολη μάχη

Αυτοί που ετοιμαζουν

Μη γίνεις μηχανη

Λιγοψυχεις ως άνθρωπος

Ζήσε ως παιδί

Αντάρα ο κεραυνός

Χασου Χασου

Να γίνει η πλαση ο παράδεισος

Να γεννηθεί καινούργιο Εγώ. 

©Eva Petropoulou Lianoy