Άννα Πούδη - Ποιήματα

 Ενθυμήσεις

Στίγματα σκόνης στο επιπλάκι του δωματίου.

Ξεφτισμένες φωτογραφίες στο άλμπουμ άλλης εποχής.

Κουβαλούν αγγίγματα, που δεν διασταυρώθηκαν ποτέ…

Αλίμονο!

......

Οι φυλακισμένοι

Βρέχει.

Ποιος μιλάει;

Ακούω φωνές.

Φαντάζομαι οράματα.

Σσσσ!

Βάζεις το δάχτυλο στα χείλη.

Κλείνεις το στόμα.

Ερημιά..

Από κάπου έρχονται βήματα προς το μέρος μου.

Άγνωστα…

Ποιος στάζει δάκρυά στο πάτωμα;

Να ‘ναι φαντάσματα του παρελθόντος;

Να ‘ναι οι φυλακισμένοι;

Μην είμαι εγώ;

Το τέλος γράφτηκε στην πόρτα.

Αποτύπωμα ραγίσματος στον παλιό καθρέφτη.

Μια χούφτα όνειρα

Ανασαίνουν κοινούς στεναγμούς…

.......

Αποχαιρετισμός

Μπλαβί σκιές θεόρατου πέπλου.

Γουλιές πικρού καφέ.

Στραγγίζει το δηλητήριο εντός του.

Γυρνάω το φλυτζάνι ανάποδα.

Ξεράθηκε το κατακάθι.

Λίγο φαγητό στο μάτι της κουζίνας.

Ως αντί-δωρον.

Δεν πεινώ.

Δεν διψώ.

Ταΐζω τις σάρκες μου με δάκρυα.

Αμετανόητη επαναστάτρια…

Έκλεισα λογαριασμούς με όλους.

Ό,τι πήρατε, πήρατε.

Δώσαμε, δώσαμε, σου λέω.

Τραβάτε αλλού!

Μετοίκησα.

Τελεία..

Στοπ.

Χειροκρότημα!

......

Επί ματαιοτήτων

Ένα συρτάρι με αγκυλωμένα όνειρα.

Βαλτώνουν στη λήθη του πανδαμάτορος χρόνου.

Ηττηθήκαμεν…

.......

Έρως

Γλυκόπιοτο κρασί

Ηδονικόν.

Χάδι μετάξι.

Του πόθου φιλί.

Σμιλεμένο κορμί

Λευκόσαρκον.

Δροσοσταλίδες αυγής

Σε λευκό σεντόνι.

Πλέκουν μουσικές.

Βλέμμα αδάμαστο,

Αγριμιού,

Σπινθηροβόλον.

Ένα μαντήλι θαλασσί

Σφικτοδεμένο στον λαιμό.

Ανεμίζει σκόρπιες υποσχέσεις..

.........

Ατάκτως ερριμμένα

Θρυψαλλάκια μου μπλε…

Ραγισμένο εμαγιέ νυκτόβιας μανίας.

Τα ’σπασα.

Τι γιατί;

Τ’ αυτονόητα.

Χύθηκε μπλε αρτηρία…

Συμπαγής.

Λίγο λικέρ πολυκαιρισμένο.

Στυφό…

Γλυκόξινη αμαρτία…

Κολλάει η παλάμη…

Γλείφω τη μικρή ρυτίδα στο άνω χείλος…

Όλα καλώς καμωμένα…

Ατάκτως ερριμμένα.

Παλινδρόμησις…

............

Νίψον ανομήματα

Συγχωροχάρτι…

Γράψε, σβήσε.

Σβήσε, γράψε.

Γράμματα καρφωμένα

σε δοκάρι,

να μην τα παίρνει ο άνεμος.

Υπογραφή.

Δήλωση ταυτότητας εναργής.

Ελεύθερη ανομημάτων.

Θάφτηκαν οι λέξεις

στο νωπό χώμα…

Επισφράγισμα.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ

Η Άννα Πούδη γεννήθηκε το 1996 στη Θεσσαλονίκη και έχει καταγωγή από την Αλμωπία (Αριδαία).

Από πολύ μικρή ηλικία ασχολείται με τη γραφή, με κύριο εκφραστικό της πεδίο την ποίηση.

Από το 2015, και έπειτα, άρχισε να γράφει πιο συστηματικά, κάνοντας τα πρώτα της βήματα και δημοσιεύοντας κείμενά της στα μέσα κοινωνικής δικτύωσης.

Είναι φιλόλογος στο επάγγελμα. Απόφοιτη Κλασικής Φιλολογίας του ΔΠΘ, Κομοτηνής, και διαθέτει μεταπτυχιακό τίτλο στο αντικείμενο της Εκπαιδευτικής Ψυχολογίας, από το πανεπιστήμιο Νεάπολις, της Πάφου.

Έργα της έχουν δημοσιευτεί σε λογοτεχνικά περιοδικά και ψηφιακές πλατφόρμες, όπως τα Fractal, Booksitting, Fruitful Writing, Logoclub, Storywits και Έννεπε Μούσα, αλλά και σε τοπικά ενημερωτικά μέσα και ιστολόγια πολιτιστικού ενδιαφέροντος.

Επίσης, έχει συμμετάσχει και σε συλλογικές εκδόσεις, όπως το «Project 240’’» (Εκδόσεις Σαΐτα), το συλλογικό project μικροδιηγημάτων «Thalassa» του Booksitting (επιμέλεια Αργύρης Φυτάκης), καθώς και στον συλλογικό τόμο παραμυθιών «Παραμυθένιες Πένες» των Εκδόσεων Κέφαλος.

Παράλληλα, έχει δημοσιεύσει άρθρα κοινωνικού προβληματισμού στην ηλεκτρονική εφημερίδα της Αριδαίας ialmopia.gr, στη στήλη «Αναγνώστες».

Αντλεί έμπνευση από τον άνθρωπο, το βίωμα, την ψυχολογία, τη μνήμη και τον τόπο της, τον οποίο αγαπά βαθιά.