ΑΚΙΝΗΤΟΙ ΑΝΕΜΟΙ
Ήχοι ανεπαίσθητοι στις μικρές χαραμάδες του χρόνου.
Ηλιαχτίδες αλάβωτες κι ακίνητοι άνεμοι.
Τα μονοπάτια προς την αθανασία γεμάτα πόνο.
Σημαδεμένη η θάλασσα απ’ των πειρατών τον έξαλλο χορό.
Με ξέπλεκα μαλλιά οι τσιγγάνες ξεδιψούν
πίνοντας τον ωκεανό σε ποτήρια μιας μοίρας άδηλης.
Δαχτυλίδια πολλά στα δάχτυλα των γυναικών
με τ’ αγάλματα τα κοιμισμένα στην αγκαλιά τους,
μνήμη πονεμένη το χάδι στο μαρμαρωμένο πρόσωπό τους.
Κατάβαθος αναστεναγμός του βυθού το δάκρυ.
Πόσο ακόμα δρόμο έχουν να διαβούν τα σκοτεινά νερά του;
Η Περσεφόνη σπαράζει για τις ανεξήγητες διαισθήσεις της.
Τι το εδώ, τι το εκεί ενός χρόνου σπασμένου;
Στα μισά του δρόμου σταμάτησε το τρένο με τις ραγισμένες ζωές.
Απελπισμένοι οι αποχαιρετισμοί
και στα στήθη ένα άπιαστο σύννεφο.
Τα σώματα ασφυκτιούν στα όρια τους.
Αόρατα τείχη υψώνονται.
Η κλεψύδρα της ματαιότητας χρονομετρά την κραυγή της.
Ο Οδυσσέας ακόμη κρεμασμένος στο κατάρτι
περιμένει τις Σειρήνες που εδώ και χρόνια έχουν σωπάσει.
Απορεί για τον μαρμαρωμένο χρόνο εντός του.
Ιωάννα Αθανασιάδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου