Σταύρη Ντουμάζιου "Αποφασίζω Έκλειψη"

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Σταύρη Ντουμάζιου

Αποφασίζω Έκλειψη

εκδόσεις ενύπνιο

isbn 978-618-250-042-2

κατηγορία: Ελληνική Ποίηση

σελίδες 100

διαστάσεις 20,5 Χ 14 εκατοστά

Η Σταύρη Ντουμάζιου κάνει αισθητή την παρουσία της στα σύγχρονα ελληνικά γράμματα με την πρώτη της ποιητική συλλογή, Αποφασίζω Έκλειψη, που μόλις κυκλοφόρησε από τις εκδόσεις ενύπνιο. Μετά το θεατρικό έργο Κόκκινες τουλίπες και τη νουβέλα Όταν ο Λεν συνάντησε τον κύριο Σοφό (υπό έκδοση), η δημιουργός παρουσιάζει μια ώριμη και βαθιά προσωπική ποιητική κατάθεση.

Η συλλογή περιλαμβάνει εξήντα έξι ποιήματα, όπου η ποιήτρια ισορροπεί ανάμεσα στη ρεαλιστική γραφή και στη μεταφορική αλληγορία. Με λόγο ευθύ, χωρίς υπερβολές, η Ντουμάζιου φωτίζει τον εσωτερικό κόσμο των συναισθημάτων, τις ανθρώπινες πράξεις και αδυναμίες, τις διαπροσωπικές σχέσεις και τις υπαρξιακές αναζητήσεις.

Η ποίησή της λειτουργεί ως διαλεκτική συνάντηση πραγματικότητας και ονείρου: ήπια σουρεαλιστική, αλλά συναισθηματικά γειωμένη, αποτυπώνει βιώματα με άμεση, καθαρή γλώσσα και μεστό συμβολισμό. Ο τίτλος Αποφασίζω Έκλειψη δεν περιγράφει μια πτώση. Την αποφασίζει. Δεν ακολουθεί το σκοτάδι - το καλεί. Και μέσα σε αυτό, αναζητά ό,τι δεν φαίνεται όταν όλα είναι φωτεινά. Εδώ, η έκλειψη δεν είναι φαινόμενο. Είναι στάση. Τα ποιήματα κινούνται σαν σκιές που δεν φοβούνται το φως, αλλά το διακόπτουν για να αποκτήσουν βάθος. Ίσως δεν είναι πάντα το φως που μας αποκαλύπτει, αλλά η απόφασή μας να το περιορίσουμε.

Ο Έρωτας, όπως στη ζωή έτσι και στην ποίηση είναι το μεγάλο κεφάλαιο. Η ποιήτρια το προσεγγίζει συναισθηματικά από την υπαρξιακή εμπειρία με τη χρήση αλληγορικών επινοήσεων, όχι ως μια εξιδανικευμένη κατάσταση, αλλά ως μια δύναμη που κηλιδώνει, που φθείρει, που αφήνει ανεξίτηλα σημάδια.

Εύστοχα η ποιήτρια με οξυδερκές βλέμμα καταφέρνει να ρίχνει φως σε μνήμες μετασχηματισμένες σε εικόνες σε ένα πεδίο περιπλάνησης για τη σχέση, τη βούληση, το σώμα, το συναίσθημα, συχνά μεταφορικά φορτισμένα όλα από έναν κυρίαρχο ρεαλισμό που ξεσπά σαν αστραπή, με έντονη χρήση συμβόλων και ποιητικών περιγραφών όπως την έχει αναφέρει στο έργο του «επιθυμία της περιγραφής» ο Μπωντλέρ.

Ακριβώς αυτό κάνει η Ντουμάζιου στη γραφή της, αποτυπώνει το καθημερινό, το εφήμερο με τρόπο που να το ανυψώνει σε κάτι διαχρονικό. Οι εικόνες που δημιουργούνται τις προσφέρει στον κόσμο σε μια προσπάθεια εγρήγορσης για να τον κρατήσει ζωντανό.

Έτσι γράφει, κυρίως λόγω της συναισθηματικής φόρτισης και της φυσικής, σαφώς επινοητικής ροής της θεματικής των ποιημάτων της, ολοκληρώνει μια συλλογή χωρίς να φοβάται να κοιτάξει κατάματα τις αλήθειες που ενυπάρχουν γύρω της ή εκείνες τις αλήθειες-βιώματα που εγγίζουν την ανθρώπινη λεπτότητα δημιουργώντας μια συλλογή που στο σύνολο της να μετατρέπει τα καθημερινά ζητήματα στο υπερβατικό σημείο τους ανάμεσα στο φυσικό και το αφύσικο, ανάμεσα στην πληγή και την τρυφερότητα. Ανάμεσα στην αποδοχή και την απόρριψη.

Αποφασίζω έκλειψη, πρόκειται για μια πολυεπίπεδη συλλογή που μιλά στον αναγνώστη για όσα όλοι βιώνουμε στην καθημερινότητα, προσφέροντας χώρο σε επιθυμίες, όνειρα και εσωτερική αρμονία.

ΤΟ ΝΥΧΤΙΚΟ

Το νυχτικό βγήκε στον δρόμο μοναχό–

το σώμα παραλήφθηκε–

μεταξωτό σχήμα της απουσίας,

κατάλευκο, ιδανικό κοντράστ για τα σκοτάδια.

Απόψε δε φυσάει έξω,

ακινησία δεν προέβλεψε το αθώο ύφασμα.

Νόμιζε έξω απ’ το δωμάτιο

θα το περίμενε ένας παράδεισος,

έτσι ελαφρύ.

Εν δυο, εν δυο

ζήλεψαν πόδια τα μανίκια

και βηματίζουν πρώτη φορά.

Παράξενη η ανθρώπινη ζωή–

δεν είναι μοναχά σιδερωμένη, ασιδέρωτη

στ’ άπλυτα ή στα πλυμένα.

Το νυχτολούλουδο στο απέναντι μπαλκόνι

ξεραμένο,

δυο μπουκάλια πλαστικά στο δρόμο,

στο πράσινο φανάρι η γυναίκα βάφει τα χείλια

ροζ.

Η πόρτα ασφαλείας δε σφάλισε καλά [ 10 ]

****

ΕΙΔΗ ΧΡΗΣΤΙΚΑ

Είδη χρηστικά

πολλών χρήσεων

ή και μιας

το κουτάλι

το μαχαίρι

το κλειδί

και τόσα άλλα αντικείμενα από σίδερο

που εξυπηρέτησαν

την επιβίωση

ή τον χαμό.

Ανέχτηκαν δίχως αντίρρηση

τα χέρια που τα ακούμπησαν

και τον ιδρώτα τους,

μερικές φορές μπορεί και να τα αγαπήσανε.

Αν είχανε φωνή

αυτοί οι αθέλητοι ωτακουστές

πόσες ιστορίες θα είχανε να πουν

όχι από σίδερο δικές τους

αλλά για όλους τους ανθρώπους

των πολλών χρήσεων

ή και μιας.