Σταυρίνα Λαμπαδάρη - Ποιήματα

 

Από το δίγλωσσο βιβλίο La lumière tamisée de l’être



Νοτισμένες μνήμες


Ένοιωθε το χρόνο
να κυλά στις φλέβες του
κι άκουγε τα χτυπήματά του
στο δεξί μηλίγγι.

Δε βιαζόταν.
Ησύχαζε.

Ο ήλιος έλιωνε τις στιγμές
και κείνος τις φυλάκιζε
στο νοτισμένο απ' την ψυχή του
πιθάρι με τις μοσχομολόχες.

Σταυρίνα Λαμπαδάρη

****

Οδύνη


Θρήνησα, ικέτεψα
μάτωσα
δεν μπόρεσα να καταλάβω.
Βούτηξα τα χέρια μου στο αίμα σου
κι έβαψα το πρόσωπό μου·
για να σε κρατήσω, για να σ' έχω

έκαψα τη μνήμη
σε μια γωνιά της ψυχής μου
φύλαξα ένα μονάχα «σ' αγαπώ»
στο κουτάκι της συγχώρεσης
λούστηκα με τις στάχτες της αγάπης μας
ό,τι θέλησα έφυγε
ό,τι πίστεψα με πρόδωσε

κυλιέμαι τώρα μέσα στο αίμα
της αγωνίας μου
άψυχος

σχεδόν νεκρός!

Σταυρίνα Λαμπαδάρη