Τρίτη, 12 Ιουνίου 2018

ΚΩΝΣΤΑΝΤΙΝΟΣ ΧΡΥΣΑΝΘΑΚΗΣ '' Στ' ουρανού το σωρό ''


Αγριεύει ο καιρός

Κι απ’ ανέφελο πρίσμα
Μας κοιτάζουν ατάραχοι
Της αγρύπνιας οι μύστες
.
Δωματίου πανικός
Στου καπνού σου το χρίσμα
Ξεφυτρώνουν αχάραγοι
Της αγάπης σου οι χρήστες
.
Πόσο καιρό περίμενες
Λιμανιού η σκουριά
Αγωνία και θλίψη

Σα σκαρί που σαπίζει
Στ’ ουρανού το σωρό
Έχει ο ήλιος εκλείψει
Η ανάσα βαριά

Κι απουσία μυρίζει
.
Αίσθησης εξορία
Τα κενά μου γεμίζω
Μα οι μάσκες μου τρύπιες
Τη μορφή μου χαρίζουν

Αποστάσεων ληστεία
Σε ρεφραίν μηδενίζω
Με ρολόγια και δείκτες
Που όπως θέλουν γυρίζουν
.
Πόσες χρονιές ξεχάστηκες
Με μισή σιγουριά
Και τις λέξεις να σπάνε

Σε σκαρί που σαπίζει
Στ’ ουρανού το σωρό
Σωριασμένοι χωράνε
Όσοι είχαν φτερά

Και κανείς δε γνωρίζει

Κ.Χ.






Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου