ΔΥΟ ΜΑΧΑΙΡΙΑ
Μια φρεγάτα πλουμισμένη
ταξιδεύει στ' ανοιχτά
φτάνει στ' άδυτα του κόσμου,
στα φεγγάρια ξεχυχτά.
Κι απιθώνει δυο μαχαίρια
μες στον δίσκο τ' ουρανού
και τα πιάνουν παλληκάρια
για να κόψουν τη νυχτιά.
Πάνω κάτω περπατούνε
άρχοντες των αστεριών
και γενναίοι καρτερούνε
τους ληστές των θαλασσών.
Στα λημέρια των κυμάτων
στήνουν άγριο χορό
και τα μπήγουν τα μαχαίρια
στην καρδιά των ωκεανών.
Κι αντρειώνονται τα νέφη
και ορμούν σαν τα θεριά
να λυγίσουν τους λεβέντες
με την τρομερή ματιά.
Φέρνουνε και τους ανέμους
με βοή τρομαχτική
για να πέσουν στους γενναίους
μες στην κόψη του ντουνιά.
Αλλά εκείνοι πολεμούνε
με του λιόντα την καρδιά
και το βλέμμα τους ατσάλι
μες στη φοβερή νυχτιά.
Μαρμαρώνει η μορφή τους
στα αθάνατα βουνά
κι η καρδιά τους αντικρίζει
της αστραπής την τρομερή θωριά.
Δυο μαχαίρια, δυο αστέρια,
δυο αγέρωχα κορμιά
σε απάτητα λημέρια
στέφουνε τη λεβεντιά.
Ιωάννα Αθανασιάδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου