Armela Hysi "Ndoshta " και η απόδοσή του στα ελληνικά από την Migel Flor

 NDOSHTA

ndoshta për vogëlushet që ishim dikur

ndoshta për rritjen që përgjon (ndoshta për ty e për një Teuta S.) nata është një zebër largpamëse. ti shtrin një tabak të ajkët letre pa ditur se është sëmbimi sferëmerkurtë në shtrojat e mallit tim. bën një balonë xhufka-shpupurisur ujdhesë për ditët kur ndiznim frikën pishtar në barkun e shpellës me kthesa që ndante botët. harku i territ qe ylberi ynë i kapërcyer në një metaforë përtypëse – rigon sot në sferën time që ndryshket pa le të thoshte mësuesja e kimisë se merkuri vetëm oksidohet unë e shoh që kullon kuqësirë dhe pritje. kur qaj shumë kur qaj shumë zvogëlohet pres të ketë humbur si atëherë kur ishim fëmijë por rishfaqet në qindra gogëlza që gjejnë njëra-tjetrën dhe derdhen përqafjes. ti duhet të jesh ende fëmijë. duhet padyshim të kesh mbetur ende e vogël si në selfie-in tënd që më përçon kujtesa ime proteinike ruajtur një llambushkëze në nyjën e dytë djathtas të harresës. kam frikë të të gjej të të pyes të të thërras në ndonjë ekran me emrin libër dhe fytyra se mos ndoshta – s'ma ha shumë mendja – po ndoshta dhe je rritur e je bërë një moshë me mua shndërruar në një tretësirë të panjohur. tek mbledh buzët e bëhesh serioze hënëza mbi mjekër luan kartën djallëzore të mallit ka shije të veçantë heshtjeje kohe të mbrëmshme ringrohur në furrë mikrovalësh. nënqesh me renë që e ka zënë krizë paniku para semaforit me shigjetën sy-blertë të largimit dhe ka ndaluar qarkullimin paradites së mardhur sikur asgjë s'ka të bëj me ty as qielli mbushur me balona sikur diçka ke harruar por s'di çfarë. Armela Hysi

ΙΣΩΣ

Ίσως για τα κοριτσάκια που ήμασταν κάποτε ίσως για την ενηλικίωση που παραμονεύει (ίσως για σένα και για μια Teuta S.)

η νύχτα είναι μια ζέβρα με μακρινή όραση. Απλώνεις ένα φύλλο χαρτί κρεμ, χωρίς να ξέρεις πως είναι ο σφαιρικός, υδραργυρικός σπασμός στα στρώματα της νοσταλγίας μου. Φτιάχνεις έναν χαρταετό με φουντωτές φούντες, ένα νησί για τις μέρες που ανάβαμε τον φόβο σαν πυρσό στην κοιλιά της σπηλιάς με τις στροφές που χώριζε τους κόσμους. Το τόξο του σκότους ήταν το ουράνιο τόξο που είχαμε διαβεί, μια μεταφορά που μασιόταν αργά — σήμερα ρίγανη στη σφαίρα μου που σκουριάζει. Ας έλεγε η καθηγήτρια της χημείας πως ο υδράργυρος μόνο οξειδώνεται· εγώ βλέπω να στάζει κοκκινίλα και αναμονή. Όταν κλαίω πολύ, όταν κλαίω πολύ, μικραίνει. Περιμένω να έχει χαθεί, όπως τότε που ήμασταν παιδιά, μα ξαναεμφανίζεται σε εκατοντάδες μικρές γυάλινες μπίλιες που βρίσκουν η μία την άλλη και χύνονται σε μια αγκαλιά. Εσύ πρέπει να είσαι ακόμη παιδί. Πρέπει, δίχως άλλο, να έχεις μείνει ακόμη μικρή, όπως στη σέλφι σου που μου μεταφέρει η πρωτεϊνική μου μνήμη, φυλαγμένη σ’ ένα μικρό λυχνάρι, στη δεύτερη άρθρωση, δεξιά, της λήθης. Φοβάμαι να σε βρω, να σε ρωτήσω, να σε φωνάξω σε κάποια οθόνη με το όνομα «βιβλίο» και «πρόσωπο»· μήπως — δεν το πολυπιστεύω — ναι, μήπως όμως έχεις κι εσύ μεγαλώσει κι έχεις φτάσει στην ηλικία μου, μεταμορφωμένη σε ένα άγνωστο διάλυμα. Καθώς σουφρώνεις τα χείλη και σοβαρεύεις, το μισοφέγγαρο στο πηγούνι σου παίζει το διαβολικό χαρτί της νοσταλγίας. Έχει μια παράξενη γεύση σιωπής, χρόνου περασμένου, ξαναζεσταμένου στον φούρνο μικροκυμάτων. Χαμογελώ ειρωνικά στο σύννεφο που το έχει πιάσει κρίση πανικού μπροστά στο φανάρι, με το βελονομάτινο, πράσινο βέλος της αναχώρησης, κι έχει σταματήσει την κυκλοφορία σ’ εκείνο το παγωμένο πρωινό, λες και δεν έχει τίποτα να κάνει μ’ εσένα. Ούτε κι ο ουρανός, γεμάτος χαρταετούς. Σαν να έχεις ξεχάσει κάτι, μα δεν ξέρεις τι. Armela Hysi

Μετάφραση στα ελληνικά: Migel Flor