ΣΤΑΜΑΤΙΝΑ ΒΑΘΗ - ΠΕΝΤΕ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

Πύρινος πάγος

Αυτό το κάρβουνο το λικνιστό, 

καμπύλες και χάδι, χαστούκι ζωηρό,

όπως χαϊδεύει την στιγμή, 

βιβλία της κολάσεως για ένα σου φιλί. 

Και είναι αυτή η προσμονή...

Παιχνίδια της όρασης, ηδονή. 

Απόμακρη και ψυχρή, 

πύρινος πάγος, θεά αληθινή.

Ίσως η φαντασία που ταξιδεύει σε υδάτινους ωκεανούς ματιών, 

το βλέμμα που χάνεται σε λόφους ζεστούς κόκκινων χειλιών,

λοβοί λουλούδια από κάμπους των πιο ενδόμυχων ευχών, 

αναπνοή ρυθμική από τα κύματα των επτά θαλασσών.

Ανάγκη από χάδι στην πλάτη την περιπαιχτικά αισθησιακή, 

καλοκαιρινή νυχτιά με οργάντζα, 

αμαζόνα θηλυκά ιερή. 

Απόμακρη και ψυχρή, 

πύρινος πάγος, θεά αληθινή...

 7-10-2026

*****

Μικρό παιδί 

Γλυκομουρμουριστό το γιόμα, 

πάνω στο ανεμοστάσι της ζωής,

τρίαινα που αναμοχλεύει, 

πυξίδα που γυρίζει και πανί.

Δροσερό και λικνιστό το σώμα, 

υγρό ,

γεμάτο από της αρμύρας το κουπί,

αρμυρίκια για στρώμα, 

αστέρια για προσκέφαλο και νυχτιά.

Όπως χτυπάνε πάνω στα βότσαλα οι σκέψεις, 

ψωμί και αλάτι από τον αφρό της ζωής.

Πληγές και ανατριχίλα, 

χέρια μυώδη,σκληρή καρδιά,

ένας φάρος από ψηλά. 

Κάθε βήμα που χτυπάει το κύμα, 

μέσα στο βουβό της ματιάς, 

μνήμες από μια παλιά αγάπη, 

νιότης σκιρτήματα, σιγαλιά. 

Ίσως αυτό αναζητά...

Την αληθινή αγάπη. 

Το λιμάνι μέσα στην ωριμότητα του νου, 

ένα κεφάλι πάνω στο στήθος, 

ένα λόγο όλο στοργή,

ψυχή μικρού παιδιού.

3-10-2026

******

Είδωλο 

Είναι αυτός ο πόνος ο βουβός, 

δυνατός ρυθμός, στυγνός,

μέσα στο μυαλό πυροκροτητής,

δυνάστης στην σκέψη, καταπατητής.

Δέσμιοι και δεσμώτες, 

πρωταγωνιστές και θιασώτες ,

άβουλοι σαλτιμπάγκοι 

και εθισμένοι τσαρλατάνοι 

σε έναν ρυθμό για αυτοκτονία, 

ζώα σε κοινή πορεία. 

Είναι και αυτή η μουσική, 

πέφτει στο χώμα ψιλή βροχή, 

φύλλο που φυσάει μέσα στον νοτιά, 

υγρασία που περονιάζει τα σωθικά. 

Και αναρωτιέσαι...

Πού είμαι?!

Ίσως σε ενα φρούριο ψηλό, 

τσιμέντο, ατσάλι και μπετό,

να ονειρεύομαι ότι είμαι αγέρι

αλλά να έρπω γλείφοντας το ξένο χέρι. 

Είναι ο αγέρας ο μεθυστικός, 

που αναμοχλεύει τα φύλλα, τυραννικός,

χαρακιά πάνω στο σιτεμένο δέρμα, ζεστή, 

βροχούλα από δάκρυ και οσμή. 

Πού πάω?? Τι ζητάω??

Μα εγώ τα ξέρω όλα...και νικάω.

Είμαι σοφός και τα γνωρίζω 

και όλα τα άσχημα τα εξαφανίζω...

Μα ένα είναι σίγουρο...

Τον εαυτό μου ΔΕΝ ΤΟΝ ΓΝΩΡΙΖΩ. 

Δέσμιοι και δεσμώτες, 

πρωταγωνιστές και θιασώτες, 

είδωλα στης ζωής τον καθρέφτη, 

χωρίς επικεφαλίδα και ευεργέτη. 

Ζητείται προσωπείο, 

μέσα στο φθινοπωρινό τοπίο...

χωρίς πρέπει. 

Χαχα...

Η βροχή με έχει ποτίσει μέχρι το κόκκαλο, 

ερμητικά, 

πόδια που τσαλαβουτάνε μέσα στο νερό,  ρυθμικά, 

ατμόσφαιρα που μυρίζει την βροντή, 

γέλιο και δάκρυ σε μια στιγμή. 

Σε αγαπώ εσένα ,φιγούρα καθηλωτική.

Είμαι εγώ που είσαι εσύυυυυ...!

2-10-2026

*****

Φθινοπωρινό αγέρι 

Είναι ένα χρώμα από σημάδι, 

χρυσό χάδι, γλυκό φιλί.

Είναι ένας χτύπος στο χώμα, 

αγκαλιά ζεστή και υγρή. 

Είναι ένα βλέμμα που σε τυλίγει, 

φθινοπωρινό αγέρι πάνω στην σάρκα την καυτή. 

Βαρκούλα η ματιά σε αψυχολόγητα νερά,

ποτάμι που σε καλεί και εσύ εκεί. 

Να ζητάς μια μνήμη από τα παλιά, 

ένα χαμόγελο, ένα νεύμα, μια ματιά. 

Γλυκιά η σκέψη να σε καλεί,

αναριγή και προσμονή. 

Είναι ένα βλέμμα που σε τυλίγει, 

φθινοπωρινό αγέρι πανω στην σάρκα την καυτή. 

Δηλώνω παρόν πάνω στις επάλξεις, 

μαχήτρια σθεναρή και πονηρή.

Όσο τα κλαδιά και εάν μαστιγώνουν, 

τον ήλιο έχω βαθιά μέσα στην ψυχή. 

Λυσσαλέα φωνάζω μέσα στις βροντές.

Με ακούτεεε?! 

Έχω διδαχθεί από τις πληγές,

με δάσκαλο τον δυνατό αγέρα και τις αστραπές.

30-9-2026

*****

Μονοπάτι 

Ένα δροσερό χάδι πάνω στο στόμα, 

ψύχρα γλυκιά σαν προσμονή,

μια σκέψη να λάμπει στα μάτια, 

ακροδάχτυλα να χορεύουν στην ριπή.

Το βλέμμα χαμένο στην μαγική σιωπή,

μονοπάτι στου χειμώνα τη βαριά σιγή.

Ένα τραγούδι του ονείρου η καρδιά, 

να λάμπει , να καίει , μέσα στον χιονιά.

Σε αφυπνίζει η χειμωνιά.

Σε πάει όλο και πιο βαθιά.

Σε πελάγη απέραντα του νου,

σε δάσοι κυκεώνες 

σκέψεις ενός λογισμού. 

Ανάσα βαθιά, πληθωρική, 

να ρουφήξεις του κρύου τη δυνατή ψυχή.

Πάλλεται, φωνάζει μέσα στην λευκή σιωπή, 

σου δίνει ένα χάδι, 

μια κλωτσιά δυνατή. 

Και εσύ ψιθυρίζεις με τα πουλιά του χιονιά, 

φίλοι παλιοί με κοινά μυστικά.

" Ανοίξτε τα φτερά, πετάξτε ψηλά, 

μοιράστε την λύπη και τη χαρά ".

Κόκκινη η μύτη, γελάει η ματιά. 

" Σας ξέρω καλά ".

Έχω γευτεί την παγωνιά μέχρι την ψυχή, 

έχω σπάσει τα δόντια από του αγέρα την ριπή,

έχω πέσει σε λήθαργο στο χιόνι το απαλό,

έχω πιεί νερό κρύο από του βασιλιά χειμώνα το στέρνο το δυνατό. 

......

Και ΖΩ.

28 - 12 - 2025