Η ΨΥΧΗ ΔΙΧΩΣ ΑΓΚΑΘΙΑ
Τα δάκρυα του ουρανού
σταγόνες ελπίδας
στην ανοιξιάτικη περιήγηση της ψυχής
Και εκείνο το ξανθό παιδί
με τον ήλιο για πρόσωπο
ξαποσταίνουν τα φεγγάρια
στης νύχτας το κρεβάτι…
Το παιδί με τον ήλιο για καπέλο
μαθαίνει ποδήλατο
με τις βοηθητικές ρόδες
μην χάσει την ισορροπία
της νηνεμίας η σκέψη…
Τα αγκάθια εν μέσω χειμωνιατικου τοπίου
πυκνώνουν στο δάσος εκεί που
ενα απομερο μελαγχολικό ξυλινο σπίτι
με παράθυρα που κραυγάζουν σαν φιλοξενούν
την μοναξιά καθε μέρα,
κάθε βράδυ
Η μοναξιά ειρωνεύεται
τον χειμώνα
γέρασες κυρ χειμωνα του λέει
και ο χιονανθρωπος που επισκέπτεται
την μοναξιά σε αυτο το ανήλιαγο ξυλινο σπίτι
καπνίζει εικονικά άφιλτρα τσιγάρα
σκόρπια φύλλα της φθινοπωρινής νοσταλγίας
το τρένο σταμάτησε…
το δάσος γέρασε,
και εκείνο το ξανθό
παιδι πλέον μεγάλωσε
πια και δεν παίζει κρυφτό και κυνηγητό
με τους φίλους του…
Η ψυχή στην κάμαρα της σκοτεινής
ειρκτης των ονείρων
διψάει για ήλιο
και εκείνος λούζει
με τις ακτίνες του τον χιονισμένο κήπο
της ψυχής
με την ελπίδα να βηματίζει με χαρά
και αισιοδοξία στης καρδιάς την …βαρυχειμωνιά!
ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου