Απόκληροι του περιθωρίου της νόησης
σ’ ελεύθερη πτώση στα λασπωμένα νερά
η άμπωτη σπρώχνει τον κύκλο της φώτισης
γενιές καταπίνει παραδομένες στην πυρά
Μια σιωπηλή κραυγή απ’ τον αυριανό κόσμο που καίνε
μετανοούν οι προδομένοι, οι προδότες παρίες δεν φταίνε
εκτροπή μιας ηλεκτρισμένης σφαίρας
η κατάπτωση της ανθρώπινης μέρας
Μικροί άτλαντες κουβαλάμε τη γη
από τις αμαρτίες λυγίζουν οι πλάτες μας
δεν υπάρχει επιστροφή, δεν υπάρχει επιλογή
Ασύμμετροι τροχοί, κυλάνε αδρανείς
σ’ ατέρμονους δρόμους, ματωμένοι οι νόμοι μας
αθρόα προσέλευση στης Στυγός την πηγή
Εναλλασσόμενοι ρόλοι προδοσίας και πίστης
για ανταπόδοση προσκυνάνε την οργή
η παλίρροια σπρώχνει το λίκνο της λήθης
με μαύρα φεγγάρια λούζεται η υπεκφυγή
Μια σιωπηλή κραυγή απ’ τη ζεστή κόλαση που μας καίνε
αμετανόητοι οι προδότες, οι προδομένοι πάντα φταίνε
έρμαια μιας ακυβέρνητης σφαίρας
η κατάπτωση της ανθρώπινης μέρας
Κωνσταντίνος Ντζούνης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου