ΕΦΗ ΧΑΝΤΖΟΥΛΗ - ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ ( ΛΕΥΚΟ ΠΡΩΪΝΟ & ΕΙΡΗΝΗ)

 

ΛΕΥΚΟ ΠΡΩΪΝΟ


Προχωράς στο δρόμο που βρίσκεις εμπρός σου.
Κακοτράχαλος δρόμος, ανεμοδαρμένο μεσοκαλόκαιρο.
Λοξοδρομείς σε έναν παράδρομο, που δεν τον γνωρίζεις.
Με αθωότητα παιδική αναζητάς ψίχουλα ευτυχίας,
τις χαμένες ευκαιρίες σου απαιτείς να ΄ρθουν πίσω.
Πέρασε η φιλντισένια σου νιότη, μα εσύ ακόμη διψάς.
Με την προσευχή σου ζητάς αυτά που δεν πήρες.
Δεν ξέρεις τι ακριβώς προσδοκάς, μα ελπίζεις.
Αδημονείς μέσα στην έντονη ζάλη σου
τι θα σου φέρει η νέα σου παράτολμη πτήση.
Σε κούρασε ο κορεσμός της συνήθειας.
Μια νέα αναχώρηση σχεδιάζεις και πάλι
με την ορμητικότητα ενός χείμαρρου μαγικού.
Μονάχη σου ξενυχτάς στο μπαλκόνι της ζωής
περιμένοντας τις στιγμές, Ιέρειες, που θα διαλέξουν
το δικό σου το όνειρο, ξύπνημα λευκού πρωϊνού.


*****


ΕΙΡΗΝΗ

Κρύφτηκε το λατρεμένο φεγγάρι του Λουλουδιού
από τον πυκνό κουρνιαχτό του άγριου πόλεμου.
Ο έρωτας της κόρης δε θα πάει βαρκάδα στο γιαλό
γιατί έφυγε βιαστικά απόψε η Ειρήνη η Θαλερή.
Τ΄ όνειρο τ΄ αγοριού δε θα βγει, κρίμα, αληθινό
γιατί το σκότωσε αιφνίδια η σφαίρα ενός φαντάρου.
Δε θ΄ αρμενίσει μακριά η σκέψη μου σήμερα
γιατί τα συναισθήματά μου τα ΄πνιξε μια οβίδα.
Η μάνα μου η προκομμένη δε θα οργώσει το χωράφι
γιατί την πέτυχε, άδικα, κατάστηθα μια σφαίρα.
Ο πατέρας μου δε θα χαρεί μια κούπα γλυκό κρασί
γιατί τον έστησαν, αλίμονο, στον τοίχο του θανάτου.
Δεν θα ηχούν μελωδικά οι ψαλμωδίες στην εκκλησιά
ούτε θα φέγγουν τα κεριά στης Παναγιάς το καντήλι.
Η δροσερή σκιά του γνώριμου γεροπλάτανου στο χωριό
δε θα φιλοξενήσει τους φίλους μου να ξαποστάσουν,
γιατί η Ειρήνη αιματοβαμμένη πιάστηκε, η δόλια, αιχμάλωτη.
Μπορείς να βρεις τη Λευτεριά σου κόρη του Δία, Πανώρια,
να γεμίσεις Λιοθώρητη με ελπίδα τον ΄Ανθρωπο σήμερα.
Όλα τα παιδιά του κόσμου κρύψε στην αγκαλιά σου
και δωσ τους απλόχερα ψωμί γλυκό κι αγάπη περίσσια.
Χάρισέ τους μια ζωή γεμάτη μ΄ όνειρα και απλότητα.
Και χωρίς πλούτο μπορούν ν΄ αναπνέουν, να ζουν.
Δίχως όμως Εσένα το αύριο φαντάζει κυνήγι μιας Χίμαιρας.