ΒΑΘΙΑ Η ΜΑΤΙΑ ΤΟΥ ΩΚΕΑΝΟΥ
Βαθιά η ματιά του ωκεανού κι αργοσαλεύουν οι νυχτιές κι οι θύμησες διάφανες μες στην καρδιά των ίσκιων. Μαρμαρωμένα τα νερά κι κόσμος μια αντάρα. Πώς αντρειώνονται μεμιάς της γης οι πονεμένοι, πώς και ξαπλώνουν πλάι μας μέσα στην ίδια πίκρα; Και γυροφέρνουν μ' ανοιχτά πανιά τα μελαμψά καράβια, αυτά που κλέψαν τις ψυχές των μυριοαγαπημένων. Ψιθυριστά τα βάσανα κι οι προσευχές οι μύριες, τυραννισμένα τα βουνά με τους πελώριους βράχους. Νύχτες βαθιές των φεγγαριών, νύχτες με άγια αστέρια με ματωμένα σωθικά ξεβράζονται απ' το κύμα. Κι οι άνεμοι πέφτουν βαριοί πάνω στα νέα βλαστάρια και απιθώνουν λείψανα στον πόνο των κυμάτων. Αργοδιαβαίνουν οι καιροί με τις σκιές στα μάτια και δεν πληρώνουν τα θεριά για τη μεγάλη πίκρα κι αδάκρυτα ποδοπατούν της μέρας το κουράγιο. Μόνη και έρμη τριγυρνά του κόσμου η αντρειοσύνη με τα θολά παράσημα, με το πικρό το δάκρυ. Κι αχνοδιαβαίνει μυστική η μοίρα των ανέμων, με τις πνοές τις πνιγηρές και των καημών τη θλίψη. Ιωάννα Αθανασιάδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου