Τρίτη, 15 Ιανουαρίου 2019

Κάρι Γκραντ ( 18 Ιανουαρίου 1904 – 29 Νοεμβρίου 1986 )


Ο Άρτσιμπαλντ Αλεξάντερ Λιτς (18 Ιανουαρίου 1904 – 29 Νοεμβρίου 1986), γνωστότερος με το καλλιτεχνικό του ψευδώνυμο Κάρι Γκραντ ήταν Άγγλος ηθοποιός που πρωταγωνίστησε σε μερικές από τις σημαντικότερες ταινίες της χρυσής περιόδου του αμερικανικού κινηματογράφου. Οι γνωστότερες του ταινίες είναι οι εξής: Διαζύγιο με Προθεσμία (The Awful Truth, 1937), Η Γυναίκα με τη Λεοπάρδαλη (Bringing Up Baby, 1938), Κοινωνικά σκάνδαλα (The Philadelphia Story, 1940), Ξαναπαντρεύομαι τη γυναίκα μου (His Girl Friday, 1940), Υπόθεση Νοτόριους (Notorius, 1946), Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων (North By Northwest, 1959) και Ραντεβού στο Παρίσι (Charade, 1963). Η συμμετοχή του σ' αυτές τις ταινίες σε συνδυασμό με τον άνετο χαρακτήρα του και τη γοητευτική του εμφάνιση έδωσαν στο όνομά του θρυλική υπόσταση. Το Αμερικανικό Ινστιτούτο Κινηματογράφου τον έχει κατατάξει δεύτερο στη λίστα με τους 25 μεγαλύτερους σταρ όλων των εποχών. Το 1970 τιμήθηκε με ειδικό βραβείο Όσκαρ για την προσφορά του στην 7η τέχνη.
Ο Άρτσιμπαλντ Λιτς γεννήθηκε στο Χόρφιλντ του Μπρίστολ στην Αγγλία από τον Ιλάια Τζέιμς Λιτς και την Έλσι Μαρία Κίνγκντον. Ήταν μοναχογιός και η παιδική του ηλικία δεν ήταν ιδιαίτερα ευτυχισμένη. Η μητέρα του, που είχε χάσει ένα παιδί, το οποίο πέθανε πριν τη γέννηση του Γκραντ, έπασχε από κατάθλιψη. Ο πατέρας του την έκλεισε σε ίδρυμα και είπε στον εννιάχρονο Άρτσι ότι έφυγε για μακρινό ταξίδι. Ο Γκραντ έμαθε την αλήθεια και συνάντησε την έγκλειστη σε ίδρυμα μητέρα του αφότου έκλεισε τα τριάντα. Το 1918 απεβλήθη από το σχολείο και αποφάσισε να ακολουθήσει τον θίασο του Μπομπ Πέντερ σε περιοδείες ανά την Αγγλία, ως ακροβάτης. Το 1920 ο θίασος ταξίδεψε στην Αμερική και μαζί και ο Γκραντ. Ο θίασος επέστρεψε στην Αγγλία, αφήνοντας πίσω του τον Γκραντ που αποφάσισε να κάνει πατρίδα του τις Ηνωμένες Πολιτείες. Στις ΗΠΑ ο Γκραντ συνέχισε να περιοδεύει με πλανόδιους θιάσους δουλεύοντας ως πότε ως ακροβάτης, πότε ως ζογκλέρ και ενίοτε ως τραγουδιστής και χορευτής.



Πρώτες επιτυχίες (Δεκαετία του 30)

Μετά από κάποιες επιτυχίες σε κωμωδίες του Μπρόντγουεϊ ο Γκραντ πήγε στο Χόλιγουντ όπου υπέγραψε συμβόλαιο με την εταιρία παραγωγής Paramount. Το όνομα Κάρι Λόκγουντ που είχε διαλέξει για καλλιτεχνικό ψευδώνυμο δεν άρεσε στους παραγωγούς και τον ανάγκασαν να το αλλάξει. Τότε υιοθέτησε το επίθετο Γκραντ, παρατηρώντας ότι τα αρχικά του ήταν τα ίδια με εκείνα των ονομάτων του Κλαρκ Γκέιμπλ και του Γκάρι Κούπερ ανερχόμενων κινηματογραφικών αστέρων της εποχής. Οι πρώτες ταινίες που γύρισε ήταν αδιάφορες, με πιο αξιόλογες το Ξανθή Αφροδίτη (Blonde Venus) πλάι στη Μάρλεν Ντίτριχ και το "Του Φέρθηκε Σκάρτα" (She Done Him Wrong) πλάι στη σεξοβόμβα Μέι Γουέστ. Το She Done Him Wrong ήταν μεγάλη επιτυχία του 1934 κι έσωσε την Paramount από χρεωκοπία. Την ίδια χρονιά παντρεύτηκε την πρώτη του σύζυγο Βιρτζίνια Τσέριλ, ο γάμος τους όμως δε διήρκεσε πολύ καθώς ένα χρόνο αργότερα οι δυο τους χώρισαν. Το 1937 υπέγραψε συμβόλαιο με την Columbia και η συμμετείχε στις ταινίες Αόρατο ζεύγος (Topper) και Διαζύγιο με Προθεσμία (The Awful Truth) τον έκανε αστέρα πρώτου μεγέθους. Ακολούθησαν οι ταινίες: Η Γυναίκα με τη Λεοπάρδαλη (Bringing Up Baby, 1938), Μαζί σου για πάντα (Holiday, 1938) και Κοινωνικά σκάνδαλα (The Philadelphia Story) με συμπρωταγωνίστρια την Κάθριν Χέπμπορν καθώς και τα: Ποια απ' τις δυο; (My Favorite Wife) και Ξαναπαντρεύομαι τη γυναίκα μου (His Girl Friday, 1940). Στα τέλη της δεκαετίας του 30 παντρεύτηκε για δεύτερη φορά.



Δεκαετία του 40

Μετά τις συνεργασίες του με την Κάθριν Χέπμπορν κατά τη διάρκεια της δεκαετίας του 30, ο Γκραντ θεωρήθηκε ο καταλληλότερος ηθοποιός για τις σοφιστικέ κομεντί της περιόδου. Πολλές από τις ταινίες που γύρισε κατά τη δεκαετία του 40 ήταν κωμωδίες. Με γνωστότερες το Ανθρώπινη δικαιοσύνη (The Talk Of The Town, 1942) του Τζορτζ Στίβενς, το Αρσενικό και παλιά δαντέλα (Arsenic and old lace, 1944) του Φρανκ Κάπρα και το Ένας Άγγελος στη Γη (The Bishop's Wife, 1947). Παρά την επιτυχία του, οι μόνες φορές που προτάθηκε για όσκαρ ήταν εκείνες που πρωταγωνίστησε σε μελοδράματα. Έλαβε την πρώτη του υποψηφιότητα για όσκαρ το 1941 για την ταινία του Τζορτζ Στίβενς Νύχτα γεμάτη έρωτα (Penny Serenade), έχασε όμως από το Γκάρι Κούπερ. Η δεύτερη υποψηφιότητα που έλαβε ήταν για το Στο διάβα της ζωής (None But The Lonely Heart) το 1944 σε σκηνοθεσία του δραματουργού Κλίφορντ Όντετς, εκείνη τη χρονιά το όσκαρ πήγε στον Μπινγκ Κρόσμπι για την ταινία Ο Δρόμος της Αγάπης (Going My Way). Το 1945 χώρισε και από τη δεύτερη σύζυγό του Μπάρμπαρα Χάτον. Οι δυο τους παρέμειναν φίλοι και μετά το διαζύγιο, όμως οι φήμες που ήθελαν τον Γκραντ αμφισεξουαλικό πλήθαιναν.


Ο Κάρι Γκραντ στο τρέιλερ της ταινίας του Άλφρεντ Χίτσκοκ Το κυνήγι του κλέφτη (To Catch A Thief, 1955)

Συνεργασία με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ

Το 1941 ξεκίνησε μια μακρά συνεργασία με τον Άλφρεντ Χίτσκοκ, αρχίζοντας από τις Υποψίες (Suspicion), όπου συμπρωταγωνιστούσε με την Τζόαν Φοντέιν, περνώντας από την Υπόθεση Νοτόριους (Notorious, 1946) και από Το Κυνήγι του Κλέφτη (To Catch A Thief, 1955), όπου συμπρωταγωνιστούσε με τις Ίνγκριντ Μπέργκμαν και Γκρέις Κέλι αντίστοιχα και καταλήγοντας Στη σκιά των τεσσάρων γιγάντων (North By Northwest, 1959). Ο Χίτσκοκ ήθελε τον Γκραντ για τον πρωταγωνιστικό ρόλο στην ταινία Σχισμένο παραπέτασμα (Torn Curtain, 1966), αλλά ο ίδιος είχε αποφασίσει να αποσυρθεί μετά την ολοκλήρωση των γυρισμάτων του Περπάτα, μην τρέχεις (Walk, Don't Run, 1966). Έτσι ο Χίτσκοκ προσέλαβε τον Πολ Νιούμαν για να εμφανιστεί στο πλευρό της Τζούλι Άντριους. Η σημαντικότερη υπηρεσία που προσέφερε στον Χίτσκοκ ήταν ότι έπαιζε τους δραματικούς ρόλους με μια δόση κωμωδίας και αστικής εκλέπτυνσης. Ο Γκραντ ήταν ο αγαπημένος ηθοποιός του Χίτσκοκ, ο οποίος ήταν γνωστός για την αντιπάθεια που έτρεφε για τους ηθοποιούς. Κάποτε είχε δηλώσει για τον Γκραντ ότι ήταν ο μοναδικός ηθοποιός που αγάπησε σε ολόκληρή του τη ζωή.



Στο τιμόνι της παραγωγής

Στα τέλη του 1949 ο Γκραντ παντρεύτηκε για τρίτη φορά, με την ηθοποιό Μπέτσι Ντρέικ, με την οποία εμφανίστηκε σε δυο ταινίες. Αυτός ο γάμος διήρκεσε 13 χρόνια κι οι δυο τους χώρισαν το 1962. Η Ντρέικ ώθησε τον Γκραντ στη χρήση του LSD και στις αρχές της δεκαετίας του 60 ανέφερε πόσο πολύ τον βοήθησε η θεραπεία με το συγκεκριμένο ναρκωτικό, που η χρήση του ήταν ακόμα νόμιμη στις ΗΠΑ να βρει εσωτερική γαλήνη. Πέρα από τη συνεργασία του με τον Χίτσκοκ κατά τη δεκαετία του πενήντα συμμετείχε στις κωμωδίες Αποπλάνησις ενηλίκου (People Will Talk, 1951) σε σκηνοθεσία Τζόζεφ Λ. Μάνκιεβιτς, στην ταινία Ο Βαρνάβας, η Εντβίνα, η Μαϊμού και το Μπογκόμολετς (Monkey Business, 1952) σε σκηνοθεσία του Χάουαρντ Χοκς και πλάι στις Τζίντζερ Ρότζερς και Μέριλιν Μονρόε και στην ταινία Μεγάλε μου Έρωτα (An Affair To Remember, 1957) στο πλευρό της Ντέμπορα Κερ. Το 1956 ίδρυσε δική του εταιρία παραγωγής, την Grantley Productions, για τις οποίες τη διανομή είχε αναλάβει η εταιρία Universal. Ταινίες που κυκλοφόρησαν από την εταιρία του Γκραντ ήταν οι Αδιακρισίες (Indiscreet, 1958), το Επιχείρησις κομπινεζόν (Operation Petticoat, 1959), το Η ωραία και ο εκατομμυριούχος (That Touch of Mink, 1962) και το Ο γερόλυκος φωνάζει (Father Goose, 1964).


Ο Κάρι Γκραντ το 1973 σε φωτογραφία του Άλαν Γουόρεν.

Απομάκρυνση από το χώρο του θεάματος

Το 1963 ο Γκραντ πρωταγωνίστησε στην ταινία Ραντεβού στο Παρίσι (Charade, 1963) πλάι στην Όντρεϊ Χέπμπορν και την επόμενη στο Ο γερόλυκος φωνάζει (Father Goose, 1964) πλάι στην Λέσλι Καρόν. Τελευταία του ταινία έμελλε να είναι το Περπάτα, μην τρέχεις (Walk, Don't Run, 1966). Το 1965 κλέφτηκε και παντρεύτηκε στο Λας Βέγκας την ηθοποιό Ντάιαν Κάνον με την οποία απέκτησε μια κόρη που γεννήθηκε πρόωρα το 1966, τη Τζένιφερ Γκραντ. Ο γάμος του με την Κάνον έληξε το 1967 όταν οι δυο τους υπέγραψαν τα χαρτιά του διαζυγίου. Στα τέλη της δεκαετίας δέχτηκε μια θέση στο διοικητικό συμβούλιο της εταιρίας καλλυντικών Fabergé, η θέση αυτή σε συνδυασμό με το επιχειρηματικό του μυαλό του απέφερε πολλά εκατομμύρια.

Τελευταία χρόνια

Τα τελευταία χρόνια της ζωής του ο Γκραντ, έγινε διοικητικό μέλος και των εταιριών Hollywood Park Inc., Western Airlines και Metro-Goldwyn-Mayer. Το 1970 του απένειμαν Τιμητικό Όσκαρ για την προσφορά του στο χώρο του κινηματογράφου. Στα τέλη της δεκαετίας του 70 έκανε περιοδείες ανά τις ΗΠΑ, όπου προβάλλονταν στιγμιότυπα από τις ταινίες του κι απαντούσε σε ερωτήσεις από το κοινό. Το 1981 παντρεύτηκε για πέμπτη φορά τη Μπάρμπαρα Χάρις που έμεινε στο πλευρό του μέχρι και το θάνατό του από εγκεφαλική αιμορραγία το 1986. Για τρεις δεκαετίες περίπου, ο Γκραντ δούλεψε τους ρόλους με όπλο αυτή την ξεχωριστή, προσωπική χάρη. Η επιρροή του ήταν τόσο σημαντική ώστε να θεωρείται πρότυπο για πολλούς άνδρες της εποχής του. Κάποτε μάλιστα δήλωσε ειρωνευόμενος " Όλοι θέλουν να γίνουν Κάρι Γκραντ. Ακόμα κι εγώ θέλω να γίνω Κάρι Γκραντ ".














ΙΩΑΝΝΑ ΚΑΒΑΓΙΑΔΑ " Το λευκό μας γέννησε " Ποιητική Συλλογή






Ιωάννα Καβαγιάδα - Το λευκό μας γέννησε
Eίδος - Ποιητική Συλλογή
Χρονολογία Εκδοσης - Ιανουάριος 2019
ISBN - 978-608-00-0852-4

" Το λευκό μας γέννησε " είναι ένα βιβλίο γεμάτο όμορφα συναισθήματα Πάθους,αγάπης,έρωτα,ελπίδας,πίστης, αναγέννησης,καθημερινά συναισθήματα της τριβής μας... τα οποία έχουν φιλτραριστεί μέσα από την δική μου ψυχή η οποία πάντα ψαχούλευε για ν΄ανιχνεύσει την θετική πλευρά όχι μόνο των πραγμάτων αλλά και του κόσμου...έτσι αυθόρμητα και αυτομάτως αυτή την φλόγα δίχως δεύτερη σκέψη άρχισα να την αποτυπώνω σε όμορφα ,ζωηρά ,δυναμικά,καθάρια ποιήματα τα οποία προσδίδουν στον αναγνώστη όλη την ένταση της δίψας  για το όμορφο ,ενώ παράλληλα ταξιδεύει καταλήγοντας πάντα με θετικά ως επί το πλείστον μηνύματα ζωής....
Είναι ένα βιβλίο θαρρώ που σε συνεπαίρνει όμορφα,σε αγγίζει και κατανοητό.



ΠΟΙΗΜΑΤΑ ΣΥΛΛΟΓΗΣ 

ΠΡΟΛΟΓΟΣ 

Θέλει θάρρος η αυτογνωσία.
Θέλει αλήθειες η αγάπη.
Θέλει ελπίδα ο πόνος.
Θέλει ελευθερία το πνεύμα.
Θέλουν αισιοδοξία οι δυσκολίες της ζωής.
Θέλει ανωτερότητα η ψυχή .
Θέλει υποχωρήσεις η αδελφοσύνη.
Λιακάδα να έχει η καρδιά μας και
σε πληγές ν΄αναλαμβάνουμε την ευθύνη
της ανάρρωσης ...
Πόσο λυτρωτική είναι η ένωση μας,η ομόνοια
ανάμεσα μας,η καθαρότητα της επικοινωνίας
μας...πόση καλοσύνη ,ζεστασιά και ανωτερότητα
έχει ένα μόνιμα ανοιχτό αγάπης χέρι έτοιμο
να κρατήσει ένα άλλο ...
με πόση ελαφρότητα μπορεί να πετάξει
ένας άνθρωπος ψηλά απαγκιστρωμένος
από φθόνο,μίσος,κακία,πληγές έχοντας
μια πανοραμική εικόνα της ζωής του,
συνεχίζοντας τον δρόμο του,γεμάτος όνειρα και
ανθρωπιά ...να φτάσει στον προορισμό του.
Δεν εμμένουμε στ΄ άσχημα...προχωράμε,
μια φωτεινή έξοδο ψάχνουμε όλοι
στις στεναχώριες μας και στα προβλήματα μας...
αν έχεις μόνιμα κάτω το κεφάλι ...
αν είσαι μόνιμα κακόκεφος...
και κλαις για όσα σε πλήγωσαν ,για όσα σε
γονάτισαν ,για όσα σε ταλαιπωρούν....
ποτέ δεν θ΄απολαύσεις τις όμορφες
διαδρομές της ζωής, θα σε προσπερνούν...
θα σε προσπερνούν ακόμα και οι ευκαιρίες
ν αλλάξεις το τοπίο...είναι εγωιστικό να
μαραζώνεις κάθε τόσο σε μια ευλογημένη
ζωή που σου χαρίστηκε και να
μην παλέψεις γι αυτήν ......να την αφήσεις
στο σκοτάδι. 

❀    ❀    ❀    ❀

Το Λευκό μας γέννησε

Σε περίμενα....

Λίγο πριν τη νηνεμία της φύσης...
χρύσιζες στα φυλλοβόλα δένδρα τα φύλλα,
να διαβεί ανυπόμονα
το λευκό απάνθισμα των χρόνων μου που καλωσόριζε
η γη τους φλύαρους χειμώνες .

Κι ενώ μας γέννησε η λευκότητα των κρίνων,
με όση αθωότητα διακρίνεται σ' ένα λευκό που έχει
λεκιάσει η καρδιά με αίμα...
κάθε Άνοιξη κόκκινα πέταλα μαδούσες
μπροστά στη θωριά της ψυχής μου ,
να χάνει το φυλλομέτρημα του έρωτα η καρδιά
σε όσα οι ουρανοί ποιούν την ανάσα .

Καθώς οι χρόνοι μου έσβηναν κεριά μοναξιάς...
Κρυφά ....εύκαρπο χώμα υπήρξες της αλμύρας μου...
και από άμισχα στάχυα ύφαινες μέσα μου
το καλοκαίρι...

Ριγμένο βότσαλο σε ήρεμη θάλασσα
η ύπαρξη σου στο αντάμωμα....
άπλωσες τα χέρια με τόσους
κόπους χρόνων και....
αμέσως σε αναγνώρισε η αφή της ψυχή μου...

Σε περίμενα....

κι ας μη γνώριζα ποτέ τη μορφή σου...
που είχε ήδη ζήσει μέσα μου.

❀    ❀    ❀    ❀

Επαναπροσδιορισμός

Της ζωής τα σπλάχνα με δύναμη ψυχής τραντάζω....

να πέσουν από την αγκαλιά της γερασμένα όνειρα,
να γίνουν δρόμοι οι γκρεμοί,
ξέγνοιαστοι κάμποι να γίνουν της πίκρας οι θάλασσες
και η μοναξιά να σπάσει σε χίλια τραγούδια...

Να διαβεί ο Ήλιος στα μάτια σου.
Να θεριέψουν οι μενεξέδες στη ψυχή σου.
Να γλιστρήσει ο πόθος μου για εσένα
σαν θεραπείας βότανο στα έγκατα
των πληγών της καρδιάς σου.

Κατακλυσμός τρυφερότητας
να γίνουν τα δικά μου δάχτυλα ,
πάνω στο δικό σου σώμα,
να μην μένει με το κέρασμα του εγώ
αδίψαστη η αγάπη.

Δεν αλλάζουν
αυτά που αστραπιαία
μ΄έναν ανεξήγητο τρόπο μας κατέκτησαν ...
Κι αν κρατώντας σταυρό γειωθεί επί της γης ο έρωτας,
άσπρες αγγέλων φτερούγες βγάζει
και αποδημεί για τον
παράδεισο...
αφήνοντας πίσω τα
πιο ευφάνταστα ,
απρόσμενα χρώματα της ψυχής μας ....

Εύκαρπη μάνα γη για εσένα έγινα...
με οδύνες ανθρωπιάς γέννησα
την ευτυχέστερη εικόνα σου ...
χωρίς ποτέ να την αντικρίσω.

Γιατί εγώ πάντοτε ζούσα ρακένδυτα,
να θρέφομαι νοερά μέσα στη λιτότητα
από το δικό σου χαμόγελο....
χτίζοντας εκεί ταπεινά ,
με τα επιδέξια της αγάπης τα δάχτυλα,
της ύπαρξης μας τις φωλιές...

να στραγγίξει το πέταγμα μας στη ζωή
όλο το φως της γνώσης που υπάρχει
στ΄ ανείπωτα της αναπνοή μας.

❀    ❀    ❀    ❀

Αναγέννηση

Με την απογοήτευση, φλέρταρα.
Ήπια υψώνοντας ποτήρι πρόποσης στον θάνατο,
χτίζοντας όλες τις πόρτες εξόδου
με το χώμα μου.

Κάθισα πάνω στα κρυστάλλινα
θραύσματα της ψυχής μου ,
γελώντας με την αθωότητα των παραπόνων μου...
κι ενώ μπάλωνα την ξεσκισμένη μου καρδιά....
σαρκάζοντας τη δοτικότητα μου,
μέσα στο ανθογυάλι της πραγματικότητας
μοσχοβολούσαν προκλητικά φρεσκοκομμένα
ζωηρά όνειρα.

Αρχέγονα μαθήματα ζωής στο πιο
καθαρό δώμα του νου μου υπάρχουν,
σαν ένα αξιοπρεπές μουσείο γνώσης.

Κι ενώ αληθινά ορφανεύει η καρδιά
από αγάπη και παγώνει το αίμα....

με τ΄ ακροδάχτυλα της θέλησης ,
μέσα σε τέσσερις τοίχους
ψυχρός εκτελεστής του πόνου γίνομαι.

Μα πώς πάλι με γεννά
έτσι η μάνα σκέψη....;

"Κάθε ένας θάνατος είναι
και μια αληθινή προσωπική Ανάσταση
εκτίμησης"

Τρίζουν οι τάφοι των "χαμένων”!

❀    ❀    ❀    ❀

Απουσία

Έλα με του ήλιου το πιο παγερό χαμόγελο .
Πατώντας τα πεσμένα χρώματα της γης,
με τον αέρα του φτερουγίσματος των αποδημητικών
πουλιών και όλη τη φλυαρία της φύσης.

Έλα...

Πάντα υπάρχει μια πληγωμένη Άνοιξη
στο κατώφλι ενός χειμώνα να κοιμάται.
Με δροσερές σκέψεις από άδειες φωλιές,
στης νηνεμίας τον δικό της καιρό να πετά
τα όνειρα με φτερά από χελιδόνια.

Έλα...

Μην φοβάσαι να βραχείς....
Το νερό μελωδικά και βαρύτονα
αληθεύει την μελαγχολία της απουσίας σου,
με την ευωδιά της γνέφει το παράπονο.

Έλα....
Να χαιδέψεις μ΄ένα φιλί από κοντά.
Έργο τέχνης το ψηφιδωτό μιας κοιμωμένης εποχής
απ΄το αλάτι της ψυχής μου.

❀    ❀    ❀    ❀

Θάρρος

Όταν κάποιοι ασπάζονται τέλματα.....
Εγώ αφουγκράζομαι το ριφιφί από το φως
του Ήλιου στους τοίχους μου,
για να φυγαδεύσω την ψυχή μου.

Όταν κάποιοι νιώθουν δέος
στο χείλος του γκρεμού,
εγώ μεθάω τον ίλιγγο και τολμώ ένα
πέταγμα στον αέρα ...
λίγο πριν τα χωμάτινα φτερά μου
ξαποστάσουν αλώβητα στο χώμα.

Όταν κάποιοι θρηνούν απώλειες...
Η δική μου ψυχή ανασταίνει στόματα,
λόγια και μορφές, ξεχαρβαλώνοντας
θαρραλέα από σπασμούς τη καρδιά μου.

Όταν κάποιοι κοιμούνται.
Εγώ ξαγρυπνώ...ξαγρυπνώ,
μακιγιάροντας λόγια που ηχούν
στις βιβλιοθήκες του πόνου μου
και τα πουδράρω αθωώνοντας
τα στη γαλήνη της ψυχής μου.

Όταν κάποιοι απλώς διαλαλούν πώς
ξέρουν ν΄αγαπούν....
Εγώ συγκρατώ με δυσκολία το
άτι που καβαλώ γιατί σαν καλπάσει,
σείεται η γη από σπαρτά ψυχής,
πάθους και λατρείας.

Έτσι ήμουν....
Έτσι είμαι...
Έτσι θα ΄μαι...

Άγρυπνος φρουρός της φαντασίας,
των ονείρων και του πάθους μου!

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΑ ΣΤΟΙΧΕΙΑ 


Γεννήθηκα 06/07/1979 στην Αθήνα 
και έζησα στο Αιγάλεω. Σπούδασα 
στα Τ.Ε.Ι Πειραιά  Λογιστική και δούλεψα 
σκληρά και ακατάπαυστα 
από φοιτήτρια την επαγγελματική 
μου αυτή δεξιότητα. Από μικρή ηλικία 
είχα μια άσβεστη αγάπη για τους ανθρώπους ,
μια μεγάλη αγάπη για όλα τα παιδιά του κόσμου,
έναν ιδιαίτερο σεβασμό στη τρίτη ηλικία ,
μια αγάπη για κάθε μορφή ζωής και 
ακλόνητη πίστη στον Θεό.
Περιστασιακά εκδήλωσα και άλλες πολλές 
δεξιότητες καλλιτεχνικές της διακόσμησης,
του χορού,της μαγειρικής,της ζωγραφικής
τις οποίες ανέπτυξα στον ελεύθερο χρόνο 
μου γιατί πάντα είχα ένα βαρύ πρόγραμμα.
Πάντα μα πάντα ξεχείλιζε η καρδιά μου 
από έρωτα και αγάπη ,πιστεύοντας 
πώς όλοι κατά κάποιο τρόπο στο λευκό 
γεννηθήκαμε θεράπευα μέσα μου κάθε πληγή
από άλλους ,όσους έχασαν τον δρόμο τους
και βρέθηκαν στα λεγόμενα σκοτάδια. Η πληγή 
που μου προκάλεσαν αρκετοί άνθρωποι 
στην δική μου ψυχή και καρδιά πάντα μετατρέπονταν 
σε δημιουργική αγάπη και συμπόνοια .
Όλη αυτή η γαλήνη και η ομορφιά που πηγάζει μέσα μου πάντα ξεχείλιζε και η γραφή εν μέρει  ήταν ένας τρόπος εκτόνωσης της αγάπης που νιώθω.








ΓΡΗΓΟΡΙΑ ΠΕΛΕΚΟΥΔΑ " Ατιτλο "




Τι όμορφα χρώματα έχει ο ήλιος μου
όταν με κοιτά κατάματα;

Τον ρωτώ μετά απ΄όλο αυτό
το αλισβερίσι στα γαλήνια
νερά του πελάγου που γίνεται
πού θα φτάσει το μετά
της ιστορίας του;
Όταν ο καθένας
διαλέγει την πορεία του
δεν ζητά τίποτα για ένα τίποτα.

Εγώ προσωπικά έχω κάτι όνειρα
να ζωγραφίσω μέσα σε θαλασσινά
κοχύλια, ένα τεράστιο παιδικό
χαμόγελο εκεί που σκάει το κύμα
σε χιλιάδες χρώματα
και του ήλιου υψώνεται
το ανάστημα.
Γρηγορία Πελεκούδα









Καμίλο Χοσέ Θέλα ( 11 Μαΐου 1916 - 17 Ιανουαρίου 2002 )

Ο Καμίλο Χοσέ Θέλα Τρουλόκ (Camilo José Cela Trulock, 11 Μαΐου 1916 - 17 Ιανουαρίου 2002) ήταν Ισπανός συγγραφέας. Γεννήθηκε στην Ίρια Φλάβια, περιφέρεια του Παντρόν, επαρχία της Α Κορούνια (A Coruña).
Ο Θέλα εξέδωσε το πρώτο του μυθιστόρημα, La familia de Pascual Duarte (Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε), όταν ήταν 26 ετών. Το μυθιστόρημα αυτό είναι παρόμοιο με πολλά άλλα έργα του, με χαρακτηριστικό τον υπαρξιακό, ηθικά αμφιλεγόμενο πρωταγωνιστή. Ο Πασκουάλ Ντουάρτε δεν βρίσκει αξιοπιστία στην τυπική ηθική, και εκτελεί μια σειρά από εγκλήματα, συμπεριλαμβανομένων φόνων, για τα οποία δεν νιώθει τίποτα. Υπό αυτή την έννοια είναι σαν τον Mersault στο διάσημο μυθοστόρημα του Αλμπέρ Καμύ Ο Ξένος. Το γνωστότερο έργο του, «La colmena» (Η Κυψέλη) εκδόθηκε το 1953. Η τεχνοτροπία του Θέλα είναι μια μορφή σκοτεινού ρεαλισμού. Εξέδωσε περί τους 70 τόμους. Ως ταξιδιωτικός συγγραφέας συνέγραψε το 1948 το Viaje a la Alcarria («Ταξίδι στην Αλκαρία»), μεταξύ άλλων.
Το 1957 ανεδείχθη μέλος της Ισπανικής Βασιλικής Ακαδημίας (Real Academia Española). Πέθανε στη Μαδρίτη το 2002.

Βραβεία
Βραβείο Λογοτεχνίας Prince of Asturias, 1987
Βραβείο Νομπέλ Λογοτεχνίας, 1989
Βραβείο Θερβάντες, 1995
Βιβλία

Τίτλοι στη βάση Βιβλιονέτ
(2010) Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε, Εκδόσεις Καστανιώτη
(2004) Πυξάρι, Μεταίχμιο
(1991) Ανοιξιάτικοι έρωτες και άλλα διηγήματα, Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.
(1989) Η κυψέλη, Ζαχαρόπουλος Σ. Ι.
(1989) Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε, Εκδόσεις Καστανιώτη

Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε

Ο Πασκουάλ Ντουάρτε και η οικογένειά του είναι τα τραγικά θύματα μιας κοινωνικοπολιτικής δομής που αγνοεί τον ίδιο τον άνθρωπο, που τον αφήνει στην τύχη του και στην τύχη ενός ανύπαρκτου Θεού ο οποίος, παρ' όλα αυτά, δεσπόζει μες στο μυαλό του και κατατρέχει την κάθε του πράξη.
Ο Θεός συγχέεται με τη μοίρα: ό,τι είναι γραφτό να γίνει θα συμβεί, και γι' αυτό δεν είναι κανένας υπεύθυνος. Μόνο που τελικά αυτός που θα πληρώσει είναι ο ίδιος ο Πασκάλ Ντουάρτε και η οικογένειά του.
Όταν, στα 1942, εκδόθηκε "Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε", μια νέα ώθηση δόθηκε στην ισπανική λογοτεχνία: ξαναγύρισε σ' έναν κόσμο λαϊκό και αγροτικό, που οι χαρακτήρες του ήταν άνθρωποι πρωτόγονοι κι αυθεντικοί.
Στα άγρια πάθη και στα απλοϊκά ένστικτά τους, ο κόσμος ολόκληρος είδε την παραβολή μιας χώρας στην οποία ανακυκλώνεται συνεχώς η βαρβαρότητα, η βία, τι μίσος και το αίμα. http://www.biblionet.gr/

Απόσπασμα 

Υπάρχουν φορές που καλύτερα να πεθάνεις, να εξαφανιστείς αίφνης απ'το πρόσωπο της γης, να γίνεις αέρας, ή καπνός. Φορές που μοιάζουν ακατόρθωτες, μα που, αν ήταν δυνατόν να γίνουν, θα μας μετέτρεπαν σε αγγελούδια, θα μας προφύλαγαν απ'τις κακοτοπιές κι απ'το να συνεχίσουμε μες στο κρίμα και στην αμαρτία, θα μας ελευθέρωναν από τούτη την αρρωστημένη σάρκα, την οποία, σας διαβεβαιώ, δεν θα ξαναθυμόμασταν ποτέ πια- τόσο φριχτή είναι-, αλλά που κάποιος τώρα μας υποχρεώνει να μην την ξεχνάμε, και μας δηλητηριάζει την ψυχή. Τίποτα δε βρωμάει τόσο πολύ και τόσο άσχημα όσο η σαπίλα που αφήνει το κακό στη συνείδησή μας, όσο το σάπισμα τούτων των νεκρών, νεογέννητων ελπίδων που- εδώ και τόσον καιρό- έχει καταντήσει η ζωή μας!
Η ιδέα του θανάτου έρχεται πάντα με το βήμα του λύκου, με τα σουρσίματα της έχιδνας, όπως όλες οι κακές σκέψεις. Δεν έρχονται ποτέ έτσι ξαφνικά οι ιδέες που μας βασανίζουν. Το αναπάντεχο στραγγαλίζει μερικές στιγμές, αφήνει όμως ξοπίσω του πολλά χρόνια ζωής. Οι σκέψεις που μας τρελαίνουν με τη μελαγχολία, τη χειρότερη μορφή τρέλας, φτάνουν πάντα σιγά σιγά, χωρίς να το πάρουμε είδηση, όπως δεν παίρνουμε είδηση την ομίχλη που πλημμυρίζει τον κάμπο, ή τη φυματίωση στα πνευμόνια μας. Προχωρεί, μοιραία, ακούραστα, αλλά αργά και με σταθερό ρυθμό, όπως ο σφυγμός. σήμερα δεν την καταλαβαίνουμε- ίσως ούτε αύριο, ούτε μεθαύριο, ούτε σ'ένα μήνα. Περνά όμως ο μήνας κι αρχίζουμε να νιώθουμε πικρό το φαΐ κι οδυνηρή τη θύμηση. Μας έχει κιόλας αρπάξει. Περνούν οι μέρες κι οι νύχτες και γινόμαστε μονόχνωτοι, περίεργοι. Μέσα μας διασταυρώνονται ιδέες, σκέψεις που μας αναστατώνουν. Περνάμε ακόμα κι ολόκληρες βδομάδες δίχως να κάνουμε τίποτα. Αυτοί που μας περιστοιχίζουν συνηθίζουν πια τις ιδιοτροπίες μας και δεν εκπλήσσονται ούτε καν γι'αυτές. Μια μέρα όμως το κακό φουντώνει όπως οι θάμνοι, ξεχειλίζει. Δε χαιρετούμε πια του ανθρώπους. μας θεωρούν παράξενους, κάτι σαν ερωτευμένους. Αδυνατίζουμε, όλο κι αδυνατίζουμε, ενώ τα πυκνά μας γένια αραιώνουν όλο και περισσότερο. Αρχίζουμε να νιώθουμε το μίσος που μας θανατώνει. Δεν αντέχουμε άλλο τις ματιές του κόσμου. Η συνείδησή μας υποφέρει, αλλά δεν πειράζει, ας υποφέρει! Τα μάτια μας καίνε και γεμίζουν ένα δηλητηριώδες υγρό σαν κοιτάμε ίσια μπροστά. Ο εχθρός καταλαβαίνει την επιθυμία μας, αλλά δεν ανησυχεί. Το ένστικτο δε λαθεύει. Η δυστυχία είναι πρόσχαρη, φιλόξενη, και το πιο ανθρώπινο συναίσθημα μπορεί να εκσφενδονιστεί στην τεράστια πλατεία και να γίνει θρύψαλα. Το σκάμε σαν τ'αγριοκάτσικα, αλλά το κακό έχει ήδη εισχωρήσει μέσα μας. Δεν υπάρχει άλλη λύση, τίποτα δεν μπορεί να γίνει πια. Αρχίζει η ιλιγγιώδης πτώση μας, για να μην ξανασηκωθούμε ποτέ. Ίσως να ανασηκώσουμε λίγο το κορμί μας την τελευταία στιγμή, λίγο πριν ρίξουμε κατακόρυφη βουτιά με το κεφάλι στην κόλαση... 

Για τον Καμίλο Χοσέ Θέλα και για τον Πασκουάλ Ντουάρτε του

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη //

Το πρώτο μυθιστόρημα του Καμίλο Χοσέ Θέλα, ‘Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε’ (La familia de Pascual Duarte, 1942), είναι η προσωπική αφήγηση ενός αγρότη από την Εστρεμαδούρα, του Pascual Duarte, ένα κείμενο που γράφτηκε την ώρα που ο ίδιος περίμενε την εκτέλεσή του για ένα έγκλημα που διαπράχθηκε κατά το ξέσπασμα του Ισπανικού Εμφυλίου Πολέμου. Η Εστρεμαδούρα είναι μια από τις δεκαεπτά αυτόνομες περιφέρειες της Ισπανίας, η οποία δυτικά συνορεύει με την Πορτογαλία. Οι αναφορές του Ντουάρτε εκτείνονται σε εκείνο το μέρος της ζωής του που ξεκινάει από την παιδική ηλικία μέχρι και το φόνο της μητέρας του, με την ημερομηνία του εγκλήματος να δίνεται η 12η Φεβρουαρίου του 1922. Έτσι, παραμένουν δεκατέσσερα χρόνια της ζωής του για τα οποία δεν υπάρχουν καταγραμμένες αναφορές, εκτός από το γεγονός ότι ο Ντουάρτε επέστρεψε στη φυλακή κάποια στιγμή στο διάστημα μεταξύ 1922 και 1936, προφανώς για την πράξη της μητροκτονίας.

{ .....} 

Ο Καμίλο Χοσέ Θέλα, έγραψε την ‘οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε’ κατά τη διάρκεια των χρόνων της πείνας που ακολούθησε τον εμφύλιο πόλεμο του 1936-39, έχοντας εκτεθεί σε πλούσια ποικιλία λογοτεχνικών επιρροών πριν από τον καταστροφικό πόλεμο. Αρκετά χαρακτηριστικά που απαντούν στο μικρό μυθιστόρημα, αποκαλύπτουν πολύπλευρα στοιχεία ρεαλισμού και νατουραλισμού, με συνεχείς πειραματισμούς και σαφείς εξπρεσιονιστικές και σουρεαλιστικές συνδέσεις.
Το μυθιστόρημα ανοίγει με έναν ‘αντιγραφέα’ που περιγράφει μια επιστολή από έναν καταδικασμένο δολοφόνο, τον Πασκουάλ Ντουάρτε στον Χοακίν Μπαρέρα Λόπεθ, δικηγόρο και φίλο του τελευταίου θύματος του Ντουάρτε, δον Χεσούς Γκονζάλεθ ντε λα Ρίβα. Η επιστολή συνοδεύεται από ένα χειρόγραφο, γραμμένο από τον Πασκουάλ Ντουάρτε, το 1937, λίγο πριν από την εκτέλεσή του, περιγράφοντας τη ζωή του στη δεκαετία του 1920 και του 1930, τη βίαιη παιδική του ηλικία, το θάνατο του πατέρα του από τη λύσσα, την αδελφή του, Ροζάριο, η οποία εργάστηκε σε οίκους ανοχής, και ένα καθυστερημένο ετεροθαλή αδελφό του, το Μάριο ο οποίος πέθανε από αμέλεια. Ο Ντουάρτε παντρεύεται μια κοπέλα του χωριού, τη Λόλα, αλλά η σχέση τους δεν θα επιβιώσει μετά από την αποβολή του πρώτου τους παιδιού και το θάνατο ενός δεύτερου.
Η εχθρότητα της μητέρας του και της Λόλα, είναι η αιτία να φύγει με πρόθεση να ταξιδέψει στην Αμερική, αλλά βρίσκοντας το ταξίδι πολύ ακριβό, θα επιστρέψει για να βρει τη Λόλα έγκυο από κάποιο χωριανό, τον Ελ Εστιράο, τον οποίο και σκοτώνει. Η Λόλα πεθαίνει επίσης, και όταν ο Ντουάρτε απελευθερώνεται από τη φυλακή χρόνια αργότερα, έρχεται στο σπίτι για να διαπιστώσει ότι η Ροζάριο έχει επιστρέψει στο πορνείο και ότι βρίσκεται μαζί με κάποιον άλλο. Ο Ντουάρτε γεμίζει με μίσος για τη μητέρα του και τη δολοφονεί. Η αφήγηση τελειώνει εδώ, και ο αντιγραφέας καταγράφει την αποτυχία του να βρει οποιοδήποτε άλλο χειρόγραφο που θα μπορούσε να ολοκληρώσει την ιστορία, ενώ την ίδια στιγμή δέχεται αντικρουόμενες αναφορές σχετικά με την εκτέλεση του Ντουάρτε για τη δολοφονία του δον Χεσούς Γκονζάλεθ ντε λα Ρίβα.
Το μυθιστόρημα αφηγείται σε πρώτο πρόσωπο, όπως ένα μυθιστόρημα μέσα σε ένα άλλο μυθιστόρημα, και μπορεί να χαρακτηριστεί ως αφήγηση τρίτου βαθμού που βρίσκεται ενσωματωμένη πρώτον στη διαθήκη του δικηγόρου, Χοακίν Μπαρέρα Λόπεθ και δευτερευόντως στην αφήγηση του ‘αντιγραφέα’ ή έστω εκείνου που βρήκε το χειρόγραφο. Η ιστορία τελειώνει μετά την εκτέλεσή του, με αυτόπτες μάρτυρες έναν ιερέα των φυλακών και έναν άντρα της Πολιτοφυλακής. Η αφήγηση του Ντουάρτε, που γράφτηκε ως μια αναδρομή στο παρελθόν, είναι απίθανο να αντιπροσωπεύει τις απόψεις του συγγραφέα Θέλα, και άρα ο τελευταίος πρέπει να θεωρηθεί ως ‘αναξιόπιστος’ αφηγητής. Το άθλιο φόντο του Ντουάρτε που μαστίζεται κυριολεκτικά από τη βία, δεν έχει τίποτα κοινό με την ανατροφή του Θέλα στη Γαλικία. Η απαισιοδοξία του μυθιστορήματος μπορεί να σχετίζεται με εκείνη του Θέλα αυτά τα χρόνια, τα οποία περιέγραψε αργότερα ως τα πικρότερα της ζωής του, ‘los más amargos de mi vida’. Ο λεπτομερής ρεαλισμός του μυθιστορήματος του Καμίλο Χοσέ Θέλα, ‘Η οικογένεια του Πασκουάλ Ντουάρτε’ γεγονός που επιβεβαιώνεται από τη διακόσμηση της κουζίνας του Ντουάρτε, είναι μέρος μιας μακράς παράδοσης της ισπανικής λογοτεχνίας......
Διαβάστε περισσότερα εδώ :http://fractalart.gr/
Πυξάρι

[...] Το πυξάρι βγάζει κάτι άνθη μικρά και πρασινωπά, το ξύλο του έχει χρώμα κίτρινο λεμονί, είναι σκληρό και λουστράρεται με φινέτσα, τα βιολιά από πυξάρι ηχούν καλύτερα απ’ όλα τ' άλλα, είναι μια απόλαυση να τ' ακούς κι ακόμα κι άγριοι γλάροι σωπαίνουν μαγεμένοι για να απολαύσουν τον ήχο τους [...]
Αμαρτωλοί, λυκάνθρωποι, αλιείς σαρδελών και φαλαινοθήρες, παπάδες, μάγισσες, κωφάλαλοι, αυτόχειρες, μοιρολογίστρες, θεραπεύτριες, μοιχοί, σειρήνες, παρθενομάρτυρες αποτελούν το μωσαϊκό της κοινωνίας στην Ακτή του Θανάτου. Το βίο και την πολιτεία τους συνοδεύουν ναυάγια, αγνοούμενοι και πνιγμένοι, η καταστροφική δύναμη της θάλασσας. Αυτό που επιζητούν είναι μια ζωή διαφορετική, μια ζωή μακριά από τη θάλασσα, μια ζωή σε ένα σπίτι φανταστικό, σ’ ένα σπίτι από πυξάρι.
Ένα αριστουργηματικό βιβλίο, η κορύφωση της λυρικής πεζογραφίας του νομπελίστα συγγραφέα, ποτισμένο στη λαγνεία, το χιούμορ και τον έρωτα.

Ανοιξιάτικοι έρωτες και άλλα διηγήματα

Με τον τίτλο "Ανοιξιάτικοι έρωτες και άλλα διηγήματα", ο Καμίλο Χοσέ Θέλα μας προσφέρει την πιο πρωτότυπη, γοητευτική και λαμπερή συλλογή διηγημάτων του καιρού μας.

Αυτές οι επινοήσεις του, τα ευρήματά του, οι αλληγορίες του, οι συμβολισμοί του, οι παραβολές του είναι σελίδες αμίμητες του κορυφαίου συγγραφέα.

Με το ολότελα προσωπικό στιλ του μας προσφέρει ένα πρωτότυπο όραμα όπου το χρώμα των περιγραφών του, η αδρή απεικόνιση των ηρώων του και η όλη γοητευτική σύλληψη του έργου θα οδηγήσουν τον αναγνώστη σε μονοπάτια και δρόμους ολότελα καινούργιους.



Όταν κάποιοι πρόλογοι, μικρές αφιερώσεις, η σύγχυση και η εξαπάτηση σηματοδοτούν τα καθημερινά διηγήματα στους ‘Ανοιξιάτικους Έρωτες’ του Καμίλο Χοσέ Θέλα

Του Γεωργίου Νικ. Σχορετσανίτη //

Οι μικρές ιστορίες του Θέλα, στους ‘Ανοιξιάτικους Έρωτες’ κυρίως, είναι αρκετά και σε μεγάλο βαθμό συνδεδεμένες με το ιδίωμα της καθομιλουμένης γλώσσας των επαρχιών και η διάλεκτος αυτή δεν είναι σε καμία περίπτωση πλήρως και ακριβώς μεταφράσιμη, και γι’ αυτό πολλοί κριτικοί διατείνονται πως η πεζογραφία του συγγραφέα πρέπει να εκτιμηθεί μάλλον στο πρωτότυπο. Ο τίτλος ‘Ανοιξιάτικοι έρωτες’ (Nuevo retablo de Don Cristobita), είναι μια σειρά μικρών ιστοριών του Θέλα, μια πρωτότυπη, ελκυστική και λαμπρή σειρά από ισπανικές ιστορίες, με την ζωτικότητα της πεζογραφίας να ξεχύνεται μέσα στο τοπίο και στους χαρακτήρες του. Ο Θέλα υφαίνει με την ομορφιά, την απλότητα και τη μαεστρία ενός καλού τεχνίτη σε εκείνα τα θέματα που απασχολούσαν την κοινωνία μέσα στην οποία ζούσε. Σε κάποιες περιπτώσεις αναδεικνύεται μικρή υποσημαινόμενη δόση σαρκασμού, ενώ αρκετά συχνά χρωματίζει τις συνηθισμένες ιστορίες του με εκείνη την ατμόσφαιρα της γοητείας που περιβάλλει τους παλιούς θρύλους της γενέθλιας γης του. Κάποιες φορές σκληρά, αλλά πάντα ποιητικά, με μία περίεργη δόση μελαγχολίας ανάμεσα σε εφευρέσεις, φαντασιώσεις και παραισθήσεις. Σε μερικές από αυτές της ιστορίες, ο Θέλα επαναφέρει ιστορικά στοιχεία που αφορούν σημαντικά γεγονότα της εποχής του, όπως τη μεγάλη γρίππη του 1918, ‘μια καταραμένη χρονιά για τόσες και τόσες οικογένειες’, όπως μας υπενθυμίζει. Τότε που ένας ιός μπορούσε να προκαλέσει περισσότερα θύματα από έναν πόλεμο. Η χρονιά εκείνη, που σηματοδοτούσε το τέλος του Πρώτου Παγκοσμίου Πολέμου, ήταν παράλληλα η χρονική στιγμή κατά την οποία η ισπανική γρίπη απλώθηκε σε ολόκληρο τον κόσμο, από τα νησιά του Ειρηνικού μέχρι τα χωριά του Αρκτικού Κύκλου, με τον ιό να προσβάλλει το ένα τρίτο του παγκόσμιου πληθυσμού και να προκαλεί κάπου πενήντα εκατομμύρια θανάτους, το τριπλάσιο, δηλαδή, αυτών που προκάλεσε η πρώτη παγκόσμια στρατιωτική σύγκρουση. Κάποιες άλλες φορές, ωστόσο, η ειρωνεία, καταφανής ή υφέρπουσα, έρχεται αυτόματα στο προσκήνιο, όταν ‘Ο θείος μου Αβελάρδο είναι κοντούλης. Κοντούλης σαν τον Μεγάλο Ναπολέοντα – το λέει κι ο ίδιος – ή σαν τον Καντ, εκείνον το ζυθοποιό φιλόσοφο, ή σαν τον Κρόμβελ, εκείνον που κάποτε ‘άλλαζε’ τα φώτα στους Εγγλέζους…’. 
Ο Θέλα είχε ομολογουμένως ένα αμίμητο τρόπο με τη γλώσσα που χρησιμοποιούσε, ένα προσωπικό στυλ που είναι άμεσα αναγνωρίσιμο μετά από την ελάχιστη γνωριμία, χάρη σε μια προσωπική πρόζα, με στιγμές τρυφερότητας, λυρισμό και πάντα παρούσα την ειρωνεία, την ενσωμάτωση λαϊκών ρήσεων ή παροιμιών, ανακατεμένα όλα με τις απαραίτητες χυδαιότητες και αισχρολογίες.
Διαβάστε περισσότερα : http://fractalart.gr/

Η κυψέλη

"Η κυψέλη" είναι μια καταγραφή της καθημερινής ζωής στην Ισπανία τονισμένη με καυστική ειλικρίνεια, συναρπαστική πλοκή, σ' ένα ρυθμό βίαιο και ξέφρενο. Οι ήρωές του, κάθε καρυδιάς καρύδι, αγωνίζονται, ταλαιπωρούνται, πασκίζουν να βρουν μια θέση στον ήλιο, κι αν τα καταφέρουν, το τίμημα γι' αυτούς είναι πολλές φορές βαρύ.
Κι αν στον Θέλα βρίσκουμε το θρίαμβο του ρεαλισμού, πρόσωπα και φερσίματα και συνθήκες εντελώς πραγματικές του τόπου και του χώρου του, ωστόσο, βρίσκουμε και την υπέρβασή του -όντα πανανθρώπινα που υπακούουν στο μεγάλο ζωικό νόμο, που είναι ο ίδιος παντού και πάντα, στην Ανάγκη που επιβάλλεται σε όλα τα πλάσματα του κόσμου.
Το μυθιστόρημα "Η κυψέλη" είναι ένα βιβλίο τολμηρά εφευρετικό, εξωφρενικά αληθινό, πλημμυρισμένο με άπειρη συμπάθεια για τους αδύνατους κι απροστάτευτους -σ' ένα καλειδοσκόπιο για έναν κόσμο που χάθηκε αλλά που οι συνέπειές του ακόμα σκοτώνουν τη δημιουργικότητα και την ικανότητα του ανθρώπου για έκσταση.

Η ‘Μαδρίτη, η πόλη του ενός εκατομμυρίου πτωμάτων’ και η απεικόνισή της μέσα στην μετεμφυλιακή ‘Κυψέλη’ του Καμίλο Χοσέ Θέλα

Γράφει ο Γεώργιος Νικ. Σχορετσανίτης 

Το μυθιστόρημα τοποθετείται στη Μαδρίτη του 1943, μετά το τέλος του ισπανικού εμφυλίου πολέμου, και ασχολείται με τη φτώχεια και τη γενική δυστυχία που επικρατούσε διάχυτα στην Ισπανία εξετάζοντας ασυνήθιστα μεγάλο πλήθος ανθρώπινων χαρακτήρων και σε διάφορα επίπεδα καθημερινών δραστηριοτήτων. Είναι αξιοσημείωτο το γεγονός ότι περιέχει πάνω από τριακόσιους χαρακτήρες και θεωρείται το σημαντικότερο μυθιστόρημα γραμμένο μετά τον εμφύλιο πόλεμο στην Ισπανία. Λόγω της αυστηρής λογοκρισίας που βρισκόταν σε ισχύ, ο Θέλα δεν ήταν σε θέση να δει το βιβλίο ετούτο, την ‘Κυψέλη’ (La colmena) δημοσιευμένο στην πατρίδα του την Ισπανία, και αντ’ αυτού αναγκάστηκε να το εκδώσει στο Μπουένος Άιρες.

Το βιβλίο αποτελείται από έξι κεφάλαια κι έναν επίλογο. Κάθε κεφάλαιο περιέχει μια σειρά σύντομων εδαφίων, μικρών κειμένων μιας ή δυο συνήθως σελίδων, που περιγράφουν μικρά επεισόδια και εστιάζονται σε ένα συγκεκριμένο χαρακτήρα. Με αυτόν τον τρόπο μια σειρά ασήμαντων εκδηλώσεων και χαρακτήρων εργάζονται από κοινού για να σχηματίσουν και να οδηγήσουν σε ένα σημαντικό αποτέλεσμα και συμπέρασμα, κατά τον ίδιο τρόπο που μια κυψέλη μελισσών λειτουργεί μαζί για να επιτύχουν κάτι πολύ περισσότερο από ότι θα μπορούσαν να επιτύχουν σε μεμονωμένη βάση. Το βιβλίο αποτελείται από διακόσια δεκαπέντε τεμάχια που διαχωρίζονται από ένα κενό διάστημα, και ομαδοποιούνται σε επτά κεφάλαια διαφορετικής έκτασης. Τα γεγονότα της ‘Κυψέλης’ χρονικά λαμβάνουν χώρα μέσα σε μόνο τρεις ημέρες, τον Δεκέμβριο του 1943, ημερομηνία που συνάγεται από μια είδηση που διαβάζει ένας βιβλιοπώλης σε εφημερίδα της Μαδρίτης. Η ίδια εφημερίδα μας πληροφορεί ταυτόχρονα για την συνάντηση των ηγετών του κόσμου στην Τεχεράνη. Ωστόσο, επειδή δεν υπάρχουν περισσότερα στοιχεία, ο χρόνος της ιστορίας προσφέρεται στον αναγνώστη με ένα μάλλον ασαφή τρόπο. Τοποθετείται, όπως εύκολα συνάγεται, στα πρώτα χρόνια της μεταπολεμικής Ισπανίας, αλλά στην πραγματικότητα θα μπορούσε να οριοθετηθεί οπουδήποτε μεταξύ 1941 και 1945. Η διάρκεια της ιστορίας είναι σύντομη, αφού όλα συμβαίνουν κατά τη διάρκεια των τριών ημερών. Τα πρώτα έξι κεφάλαια συμβαίνουν σε δύο ημέρες, ενώ το τελευταίο λαμβάνει χώρα τρεις ή τέσσερις ημέρες αργότερα. Αλλά το πιο σημαντικό στοιχείο, όμως, είναι η ‘χρονολογική διαταραχή’, καθώς τα γεγονότα δεν αναφέρονται με τον τρόπο που επισυμβαίνουν. Εάν επρόκειτο να διαβάσουμε το μυθιστόρημα με τον παραδοσιακό τρόπο, θα χρειαστεί να αλλάξουμε τη σειρά των κεφαλαίων με την ακόλουθη σειρά: I, II, IV, VI, III, V, και… τέλος το Τελευταίο.
Διαβάστε περισσότερα : http://fractalart.gr/








Δευτέρα, 14 Ιανουαρίου 2019

Δημήτρης Χορν (9 Μαρτίου 1921 – 16 Ιανουαρίου 1998 )


Ο Δημήτρης Χορν (Δημήτριος-Ελευθέριος Χορν, 9 Μαρτίου 1921 – 16 Ιανουαρίου 1998) ήταν Έλληνας ηθοποιός.

Γεννήθηκε στις 9 Μαρτίου του 1921 στην Αθήνα. Γονείς του ήταν ο γνωστός θεατρικός συγγραφέας και στρατιωτικός Παντελής Χορν και η Ευτέρπη Αποστολίδη. Η οικογένεια του Παντελή Χορν είχε τρία παιδιά, τον Γιάννη, τη Νανά που πέθανε σε ηλικία 7 ετών και τελευταίο, τον Δημήτρη Χορν. Νονά του ήταν η διάσημη ηθοποιός Κυβέλη. Η πρώτη του εμφάνιση είναι στην αγκαλιά της Κυβέλης, στο έργο «Γειτόνισσες» του πατέρα του και η δεύτερη στην ηλικία των 4 ετών, όταν έπαιξε και πάλι με την νονά του, στη «Νόρα» του Ίψεν κάνοντας ένα απο τα μικρά παιδιά της ηρωίδας. Με την νονά του, θα ξαναπαίξει ενήλικας πλέον, σε ηλικία 31 ετών, το 1954, στο έργο του Όσκαρ Ουάιλντ «Μια γυναίκα χωρίς σημασία» Την τρίτη του εμφάνισή του στο θέατρο, την κάνει σε ηλικία 14 ετών, όταν εμφανίζεται στο θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, στο θερινό θέατρο Παρκ, στο έργο «Μαμά Κολιμπρί» του Μπατάιγ. Το 1937 εισάγεται στη δραματική σχολή του Εθνικού θεάτρου, δίνοντας εξετάσεις με το ποίημα του Βάρναλη, «Οι μοιραίοι».
Αποφοιτά το 1940 και συμμετέχει για πρώτη φορά επαγγελματικά, στην «Νυχτερίδα» του Γιόχαν Στράους με τον θίασο του Εθνικού θεάτρου στη Θεσσαλονίκη.
Το 1942 και σε ηλικία μόλις 21 ετών, θα κάνει τον πρώτο του γάμο, με την Ρίτα Φιλίππου.
Τα επόμενα χρόνια θα συνεργαστεί με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη, και της Κατερίνας. Το 1944 συγκρότησε δικό του θίασο με τη Μαίρη Αρώνη και αργότερα με τη Βάσω Μανωλίδου.
Το 1943 θα πάρει μέρος στην πρώτη του κινηματογραφική ταινία, «Η φωνή της καρδιάς (ταινία, 1943)» σε σκηνοθεσία του Δημήτρη Ιωαννόπουλου. Η ταινία είναι η πρώτη ταινία που γυρίστηκε μετά την εισβολή των Γερμανών στην Ελλάδα και είναι επίσης και η πρώτη παραγωγή της «Φίνος φιλμ». Τον αμέσως επόμενο χρόνο, το 1944 θα πάρει μέρος στην ταινία τα «Χειροκροτήματα» του Γιώργου Τζαβέλλα.
Το 1945 συνεργάστηκε με το θίασο Μελίνας Μερκούρη και Νίκου Χατζίσκου στο έργο «Το πορτραίτο του Ντόριαν Γκρέι» του Όσκαρ Ουάιλντ». Από το 1946 έως το 1950 επέστρεψε στο Εθνικό Θέατρο. 
Το 1950 θα παίξει στην τρίτη του ταινία, τον «Μεθύστακα» του Γιώργου Τζαβέλλα, ταινία στην πρωταγωνιστεί ο Ορέστης Μακρής
Το 1951 φεύγει με υποτροφία ενός έτους του Βρεττανικού Ινστιτούτου για την Αγγλία. Μετά την Αγγλία φεύγει για την Αμερική, όπου και ενημερώνεται για την παγκόσμια θεατρική κίνηση. 

Γυρίζοντας, το 1952 συγκροτεί θίασο με τον Γιώργο Παππά και την Έλλη Λαμπέτη. Από εδώ χρονολογείται ο έρωτας και η σχέση του με την Έλλη Λαμπέτη, που θα κρατήσει για τα επόμενα 7 χρόνια. Η επαγγελματική συνεργασία του με την Λαμπέτη περιλαμβάνει τη δημιουργία δικού τους θιάσου, αλλά και την κοινή τους εμφάνιση σε ταινίες που άφησαν εποχή. "Κυριακάτικο ξύπνημα" του Μιχάλη Κακογιάννη το 1954, την "Κάλπικη λίρα" του Γιώργου Τζαβέλλα το 1955 και το "Το κορίτσι με τα μαύρα" και πάλι του Μιχάλη Κακογιάννη το 1956.
Δημοφιλής ήταν και η ραδιοφωνική εκπομπή του με τίτλο «Ο Ταχυδρόμος Έφτασε». Με μια σουρεαλιστική ειρωνεία στη φωνή του, διάβαζε φανταστικά γράμματα ακροατών, σε κείμενα του Κώστα Πρετεντέρη. Ενώ συμμετείχε και σε πολλά ραδιοφωνικά θεατρικά έργα. 
Το 1958 γυρίζει την επόμενη μεγάλη επιτυχία του στον κινηματογράφο, την ταινία «Μια ζωή την έχουμε» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Γιώργου Τζαβέλλα. Το 1959 χωρίζει από την Έλλη Λαμπέτη και συνεχίζει την θεατρική του πορεία μόνος. Το 1960 γυρίζει την ταινία «Μια του κλέφτη» σε σενάριο και σκηνοθεσία του Δημήτρη Ιωαννόπουλου και με συμπρωταγωνίστρια την Κάκια Αναλυτή. Με την ερμηνεία του στην ταινία αποσπά το βραβείο Α' ανδρικού ρόλου, στο Φεστιβάλ Κινηματογράφου της Θεσσαλονίκης την ίδια χρονιά Το 1961 κερδίζει και το δεύτερο βραβείο του – Α' ανδρικού ρόλου - στο φεστιβάλ Θεσσαλονίκης με την ταινία «Αλίμονο στους νέους» του Αλέκου Σακελλάριου, ενώ το 1962 συμμετέχει στην ταινία (ένα είδος ντοκυμαντέρ) «Η Αθήνα τη νύχτα» 
Το 1967 νυμφεύθηκε την Άννα Γουλανδρή, η οποία μόλις είχε χωρίσει από τον πρώτο σύζυγό της, τον Λεωνίδα Παπάγο. Έζησαν μαζί μέχρι τον θάνατο της το 1988. Με τη σύζυγό του ίδρυσαν το «Ίδρυμα Γουλανδρή-Χορν» σκοπός του οποίου είναι η μελέτη του ελληνικού πολιτισμού.

Διετέλεσε Γενικός Διευθυντής του Ε.Ι.Ρ.Τ. από τον Αύγουστο έως το Νοέμβριο του 1974. Υπήρξε στενότατος φίλος του Κωνσταντίνου Καραμανλή.

Τιμήθηκε από την ελληνική πολιτεία με το μετάλλιο του Χρυσού Σταυρού Γεωργίου Α΄.

Ο Δημήτρης Χορν τα τελευταία τέσσερα χρόνια (απ' το 1994), έπασχε από τη νόσο του Αλτσχάιμερ. Τελικά, πέθανε στις 16 Ιανουαρίου 1998, από καρκίνο. Κηδεύτηκε στο Α' Νεκροταφείο Αθηνών. 
Το 2000 καθιερώθηκε στη μνήμη του το Βραβείο Χορν, το οποίο απονέμεται στους καλύτερους πρωτοεμφανιζόμενους άνδρες ηθοποιούς κάθε χρονιάς.


Αποσπάσματα από την εκπομπή "Άνθρωποι" 1993 με την Σεμίνα Διγενή

Ας είν' καλά το γινάτι σου -Από την ταινία 
Αλίμονο στους νέους - 1961




Το θέατρο της Κυριακής - Η πινακοθήκη των ηλιθίων Του Νίκου Τσιφόρου* *Ακούγονται οι ηθοποιοί Δημήτρης Χορν, Μαίρη Αρώνη, Ανδρέας Φιλιππίδης, Νάντια Χωραφά, Διονυσία Ρώη, Ζώρας Τσάπελης, Τίτος Βανδής, Νάσος Κεδράκας, Άννα Λώρη, Θεόδωρος Έξαρχος* *Σκηνοθεσία Ίων Νταϊφάς*



"Ο ευτυχισμένος πρίγκηπας" - Όσκαρ Ουάιλντ - Διαβάζει ο Δημήτρης Χορν (1977)
Από την εκπομπή του Νίκου Πιλάβιου - του γνωστού Παραμυθά - "Κάθε Σάββατο και κάτι άλλο".
Σπάνια ηχογράφηση του 1977 από το αρχείο της ΕΡΤ.Με τον τρόπο που μόνο ο Δημήτρης Χορν










ΑΓΓΕΛΙΝΑ ΣΠΟΝΤΗ " Έρως ο αιρετικός "



Δεν είναι ο βανδαλισμός.
Εξάλλου, στ' αναχώματα,
διαισθάνεσαι το λάθος,
είναι ξεκάθαρα ένα παιχνίδι
επιβίωσης,
το ήθος του πολέμου.
Βρώμικος πόλεμος, θα πεις,
μπλοφάρεις
ακροβατείς
κι ενίοτε σαλτάρεις
κι όλα καλά μέχρι εδώ,
τον αντίπαλο τον έχεις.
Δεν είναι ούτε ο παλιμπαιδισμός.
Να αγαπάς σαν το παιδί
και να πεινάς σαν λύκος
το αίμα για να πιεις
από έναν έρωτα που μαίνεται,
τη σάρκα του να γδάρεις
για να αφομοιωθείς,
να τον φορέσεις
στις διαστάσεις σου,
να του εκχωρηθείς.
Θα σημαδέψεις
θα οπλίσεις
και θα παραχωρηθείς,
μποέμικα θα αγαπηθείς.
Είναι η σφοδρότητα
αυτή που διαιωνίζεις.
Είναι η φλέγουσα αγκαλιά
που διεκδικείς
για της ζωής σου το υπόλοιπο
και μια ρακέτα
για να την αντιγυρίσεις,
είναι η ηχηρή παραδοχή
πως δεν σκοντάφτεις
ούτε έτρεξες ποτέ σου
ξωπίσω του μέτριου,
πως δεν εκποίησες ποτέ σου
τα ενέχυρα τα αγαπητικά.
Περήφανα αγαπάς
και με καμάρι αγαπήθηκες
και σε κανέναν τοκογλύφο
τον έρωτα σου δεν πουλάς,
ναι, πάντα μπορεί
ερωτικά να πολεμάς
μα τα όπλα θα ναι φανερά
και θα διαδηλώνεις,
τι διάολο,
αν κάτι του έρωτα τού πρέπει
αν όχι το αίμα
κι ο αυτοσχεδιασμός
τότε τι άλλο μένει.....
Κι ένα ξεφύλλισμα
στον τόμο της αλήθειας
που φέρει τον τίτλο
Έρως ο αιρετικός.
ΑΓΓΕΛΙΝΑ ΣΠΟΝΤΗ


Πίνακας - Oswaldo Guayasamin,  serenity








ΑΓΓΕΛΙΚΗ ΓΙΑΝΝΟΠΟΥΛΟΥ " Λέξεις στο Φως " - Νέα Κυκλοφορία


Αγγελική Γιαννοπούλου : Λέξεις στο Φως 


Από τις επώδυνες ματαιώσεις στη βεβαιότητα της ελπίδας

Ωδή στο μεγαλείο της Ζωής!


ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ 

ΕΚΔΟΣΕΙΣ ΑΡΜΟΣ 

Μαυροκορδάτου 11❖10678 ΑΘΗΝΑ 
❖ΤΗΛ.: 210-38 30604 ❖e-mail: info@armosbooks.gr

TIMH:12.00€ 
 ΣΕΛΙΔΕΣ:150
ISBΝ: 978-960-615-160-6 

Λέξεις στο φως. Λέξεις με προσανατολισμό το φως, τη ζωή, την εσωτερική χαρά που είναι αποτέλεσμα του προσωπικού αγώνα. 
Κείμενα που διασαλπίζουν τη δύναμη και την ομορφιά της ζωής με τρόπο σεμνό, απτό και εύληπτο σε μια εποχή με πεσιμιστική τάση, που υποδαυλίζονται αποδομιστικές διαθέσεις στην κοινωνία, που επιδεικνύουν την εναντιότητα των περιστάσεων, αποδέχονται τη φαυλότητα, ιεροποιούν το μίσος, διατρανώνουν το θυμό, νομιμοποιούν την ασχήμια και οδηγούν στην εξασθένιση κάθε ιδανικού. 
'Ένας πρωτότυπος διάλογος -με διαλογικούς εταίρους τα ίδια τα κείμενα- ξετυλίγεται προσδιορίζοντας το έρεισμα στον αναγνώστη ώστε να ευαισθητοποιήσει τη βούλησή του. Η αμοιβαία σύγκλησή τους λειτουργεί ως μια ιστορία -βιωματική- όπου ο αναγνώστης μπορεί να ανιχνεύει τον εαυτό του, να τον ανακαλύψει ή να θέσει ερωτήματα που η απάντηση δίδεται μόνο με την απόφασή του ν΄ αλλάξει εκείνος -εκείνο- που μέχρι χθες του φαινόταν αδύνατο. 
Βηματισμοί στη ζωή, λοιπόν, βηματισμοί μικροί ή μεγαλύτεροι από και προς την ομορφιά της ζωής. 
Θέση λόγου παίρνουν στη συνέχεια οι βηματισμοί στο χρόνο. Κάθε ηλιοβασίλεμα και μια ανατολή. Κάθε χειμώνας και μια άνοιξη. Κάθε σταύρωση και μια ανάσταση. 
Κατακλείδα οι προσωπικές αναμνήσεις. Μικρά στιγμιότυπα που έδωσαν νόημα στην ύπαρξη, έκτισαν τη βάση για μια πορεία προσανατολισμένη στο ιλαρό φως της αγάπης για τον εαυτό και το συνάνθρωπο κοινωνώντας το ανεκτίμητο δώρο της ζωής. 

*** 

Η Αγγελική Γιαννοπούλου γεννήθηκε στον Πύργο Ηλείας. Σπούδασε ελληνική φιλολογία, ψυχολογία και ιστορία της τέχνης. Εργάστηκε ως καθηγήτρια φιλόλογος. Άρθρα της, δοκίμια, ποιήματα και διηγήματα έχουν δημοσιευτεί σε ιστοσελίδες: HomoUniversalis, ThessalonikiArt and Culture, Fractal, Με ανοιχτά βιβλία, AlfaVita. Είναι παντρεμένη και έχει τρεις γιους.