Κυριακή, 28 Αυγούστου 2016

ΠΟΠΗ ΠΑΣΧΑΛΙΔΟΥ - ΛΗΣΜΟΣΥΝΗ



Στα ίχνη των βημάτων της,
Οι ώρες της γιορτής,
Του θρήνου οι αιώνες,
Του έρωτα , της ξεχασιάς,
Ήτανε χαραγμένες,
Καθώς στις μύτες μια φορά,
Σερνόμενη την άλλη ,
Χοροπηδώντας με χαρά,
Βαριά την άλλη μέρα,
Χάραξε μια μικρή ζωή
Στο μήκος των ποδιών της.
Κι’ όταν το βλέμμα έστρεψε
Να δει τι είχε κάνει,
Ο αγέρας σκόνη σήκωσε
Και έσβησε τα χνάρια.
Πόπη Πασχαλίδου - 26/8/2013/16




ΔΗΜΗΤΡΗΣ ΜΟΥΧΑΣ " Διορθώτρια Κυττάρων ( εξωτερική Συν-διαλέκτρια ) "


Δεν ζητώ την πριγκίπισσα
Ζητώ την ολοκλήρωση του εαυτού μου
Την γαλήνη που θα του αποφέρει η ζωή
Από την συμφιλίωση της ψυχής με την Κτίση
Δεν ζητώ το έλεος ' μα ζητώ το ωραιότερο και το 
Κάλλιστον
Γι αυτό οι τυμπανοκρουσίες μου πλήττουν το Εγκέφαλο.
Εγκλωβίζομαι και πισοπατώ.
Η διεκπεραίωση, μου μοιάζει δύσκολη κι έτσι θέλω έναν 
Συνοδοιπόρο που θα με βοηθάει
να επαληθεύω τις Συνάψεις που προκύπτουν από την 
επικοινωνία με το Είναι μου.
Μια διορθώτρια κυττάρων.







ΓΕΩΡΓΙΟΣ ΡΟΪΛΟΣ ( 1867 – 28 Αυγούστου 1928 )

Αυτοπροσωπογραφία

  Ο Γεώργιος Ροϊλός (Στεμνίτσα Γορτυνίας, 1867 – Αθήνα, 28 Αυγούστου 1928) ήταν ένας από τους σημαντικότερους Έλληνες ζωγράφους της «Ομάδας του Μονάχου» με ιδιαίτερο ενδιαφέρον για τα ιστορικά θέματα και την προσωπογραφία. Ως καθηγητής της Ελαιογραφίας στη θέση του Ιακωβίδη από το 1910 παρέκκλινε από τις ακαδημαϊκές τάσεις (ενταγμένες σ΄ένα τυποποιημένο κώδικα προτύπων) ενδιαφερόμενος κυρίως για την ανανέωση της διδασκαλίας με την επιβολή μεγαλύτερης ελευθερίας
  Ο Ροϊλός σπούδασε ζωγραφική αρχικά στο Σχολείο των Τεχνών στην Αθήνα, από το 1880 μέχρι το 1887, με δάσκαλο τον Νικηφόρο Λύτρα. Το 1888 πήγε με υποτροφία του κληροδοτήματος Κρήτση στο Μόναχο, για να συνεχίσει τις σπουδές του κοντά στον Νικόλαο Γύζη. Το 1890 πήγε στο Παρίσι για να ολοκληρώσει τις σπουδές του κοντά στον Μπενζαμέν Κονστάν (Benjamin Constant) και τον Πωλ Λωράνς (Paul Laurence).
  Το 1894 επέστρεψε στην Αθήνα και ένα χρόνο αργότερα, ύστερα από το θάνατο του Σπύρου Προσαλέντη, διορίστηκε καθηγητής στην έδρα Αγαλματογραφίας της Ανωτάτης Σχολής Καλών Τεχνών της Αθήνας, για να φύγει κατόπιν το 1903 στο Λονδίνο, όπου έγινε μέλος του εκεί Καλλιτεχνικού Συνδέσμου και στη συνέχεια για άλλα δυο χρόνια στο Λίβερπουλ, όπου εκλέχτηκε μέλος της Ακαδημίας της πόλης και πήρε μέρος σε διάφορες εκθέσεις. Επέστρεψε στην Αθήνα ξανά το 1908 και από το 1910 έως το 1927 κατείχε την έδρα Ελαιογραφίας στην Ανωτάτη Σχολή Καλών Τεχνών. Πέθανε το 1928 στην Αθήνα.
  Στους πίνακές του απεικόνισε ποικίλα θέματα: πολεμικά από τον Ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 και τους Βαλκανικούς πολέμους 1912–13 (πρωτοπόρος στο είδος αυτό μαζί με το Βασίλειο Χατζή που στρατεύθηκε στο αντιτορπιλικό «Έλλη» και την Θάλεια Φλωρά-Καραβία), ιστορικά, πορτρέτα, τοπία, κ.α.
 «Στον ατυχή ελληνοτουρκικό πόλεμο του 1897 στρατεύθηκε και έζησε από κοντά όλη την ατμόσφαιρα του πολέμου, διάφορα επεισόδια του οποίου απεικόνισε σε πίνακες του. Στη διάρκεια των Βαλκανικών Πολέμων ξαναβρέθηκε στο μέτωπο κρατώντας σημειώσεις και δίνοντας ζωγραφικές συνθέσεις από τα γεγονότα.»
  Ζωγραφίζοντας εκ του φυσικού τη γρήγορη εναλλαγή των πολεμικών γεγονότων μέσα στη σκόνη της μάχης οργάνωνε τη σύνθεσή του χωρίς ένα κεντρικό στοιχείο να συγκεντρώνει την προσοχή και να στατικοποιεί τον πίνακα. Για παράδειγμα, τοποθέτησε το βασιλιά Κωνσταντίνο έκκεντρα και όχι μεγαλύτερο ή επιβλητικότερο από τους άλλους. Στο πρώιμο έργο του εκφράζει κυρίως τον γερμανικό ακαδημαϊσμό της «Σχολής του Μονάχου». Ωστόσο το έργο της ώριμης περιόδου του, και κυρίως οι τοπιογραφίες, δείχνουν ότι ο Ροϊλός προσπάθησε να εισάγει τον ιμπρεσιονισμό στην Ελλάδα Εκτός από την προσωπογραφία και τις ιστορικές σκηνές, ο Ροϊλός ζωγράφισε θρησκευτικά και μυθολογικά θέματα,ηθογραφίες και νεκρές φύσεις, ενώ ασχολήθηκε και με τη χαλκογραφία και τη γελοιογραφία (εφημ. Άστυ, Ρωμηός και περιοδικό Εστία). https://el.wikipedia.org




H Mάχη των Φαρσάλων(1897), ελαιογραφία σε καμβά(1901), 
Ο αρχιστράτηγος Κωνσταντίνος με το επιτελείο του κατευθύνεται στην πρώτη γραμμή. Στο βάθος οι φάλαγγες του ελληνικού στρατού σε ανάπτυξη μάχης. Μπροστά, μεταφορά τραυματιών. (Λάδι σε μουσαμά, Πινακοθήκη Ε. Αβέρωφ).

  «Επεισόδιο από τη μάχη των Φαρσάλων». (Λάδι σε μουσαμά, Εθνική Πινακοθήκη - Ίδρυμα Ευριπ. Κουτλίδη).


Γεντζέλια». Αποκαμωμένοι στρατιώτες σε μια ανάπαυλα της μάχης. (Εθνική Πινακοθήκη).

Κωνσταντίνος ΙΒ΄, Κρέσνα 1913, Λιθογραφείο Χαρτογραφικής υπηρεσίας, 1921

Το μαρτύριο του Πατριάρχη Γρηγορίου, πριν το 1925

Προσωπογραφία στρατηγού Κωνσταντίνου Καλλάρη
 Πορτραίτο ανδρός, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 75 x 58 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.

 Πορτραίτο ανδρός (Άγγελος Αβέρωφ), Ελαιογραφία σε μουσαμά, 43 x 47 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.

 Πορτραίτο αγοριού,  Ελαιογραφία σε μουσαμά, 55 x 45 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.

 Πορτραίτο κοριτσιού,  Ελαιογραφία σε μουσαμά, 55 x 45 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.

Προσωπογραφία της μικρής Αλεξάνδρας Μέρμηγκα

 Two Children, 1912

 Προσωπογραφία Σμαράγδας Βικέλα

 Η πριγκίπισσα Υψηλάντη

Δύο κυρίες με καπέλα

 Πορτραίτο γυναίκας με μαργαρίτα

Ουρανία Δούσμανη

 Τοπιογραφία με θάλασσα, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 36 x 20 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.

 Πλύστρες στη Βενετία, πίνακας με εμφανή ιμπρεσιονιστικά στοιχεία.


 Θαλασσογραφία, Ελαιογραφία σε μουσαμά, 27 x 24 εκ., Ιδιωτική Συλλογή.

 Θαλασσογραφία

Κότερα εν πλω

Παραθαλάσσιο τοπίο'

Βάρκες στην παραλία

 Άλογα

Οι ποιητές της γενιάς του 1880. 

 Στο χειρουργείο












Ακρόπολη

πηγές
http://anemourion.blogspot.gr/
https://paletaart3.wordpress.com

Σάββατο, 27 Αυγούστου 2016

ΓΑΒΡΙΛΗΣ ΙΣΤΙΚΟΠΟΥΛΟΣ " ΟΝΕΙΡΟ ΚΑΛΟΚΑΙΡΙΝΟ "





Όνειρο καλοκαιρινό μ έναν μπερμπάντη ήλιο να λούζει τις φτερούγες του με άρωμα λεβάντας και τις προσδοκίες μου με αλλεπάλληλα λιογέρματα. 
Με μια τρελαμένη τζιτζικίνα στη αγριομουριά να νομίζει η καψερή, πως το μονότονο της άσμα είναι η άρια ''Casta diva'' του Bellini.
Με τον θεό του μεσημεριού αραγμένον στη διπλανή ξαπλώστρα να διαβάζει το ''Άξιον Εστί'' του Ελύτη κλέβοντας πονηρά τη παγωμένη βυσσινάδα μου, 
την ώρα που η ιδρωμένη βιγκόνια μου στο μπαλκόνι αποζητά απεγνωσμένα ένα τόσο δα φιλί απ' τη σκιά μου.
Και να 'χεις την αύρα της Φολέγανδρος ανεβαίνοντας τον κίτρινο λόφο να ευαγγελίζεται με της στεριάς τ' αγέρι, ζαλισμένη απ το θυμιατό του παπα-Σταυρί.
Κι ακόμα, λίγο πιο πέρα το έρημο βραχονήσι μου απέναντι στις θαλασσινές σπηλιές με χαραγμένα στο κορμί τους τα κρυφά χάδια των ερώτων μου.
Ο παλιός πέτρινος φάρος που 'χει ανοίξει κουβέντα με το μικρό, λευκό σαν περιστεριού ψυχή ξωκλήσι του Άη Νικόλα, για τον... έρανο λέει που ανήγγειλαν οι εφορίες για κάποιον ΕΝΦΙΑ.
Και το... απαρηγόρητο καλντερίμι του Μηνά στην Αντίπαρο, που το Σμαρώ ξέχασε να ποτίσει το λατρεμένο του νυχτολούλουδο.
Μα πιο πολύ, εκείνο το απίστευτο τραπέζωμα στο μποστάνι του καπετάν Χρήστου απ τον Σκόπελο της Λέσβου, με λαδοτύρι Μυτιλήνης, σαλάτα από είκοσι ένα ζαρζαβατικά, μυρωμένο ούζο Πλωμαριού, και... και... και... αυγοτάραχο από χταποδομάνα, λεχώνα πια, τηγανισμένο ελαφρά στο λίπος του, τον πιο σπάνιο, τον πιο ακριβό, τον πιο νόστιμο, τον πιο μυρωδάτο και τον πιο τιμητικό μεζέ, που μπορεί να προσφέρει ντόπιος σε καλεσμένο του!
Ουφ, τι λύτρωσης ζέστη ρε παιδί μου;... Ελληνικό καλοκαίρι σίγουρα θα 'ναι, αλλά μήπως υπάρχει άραγε και κάποιος ξεχασμένος Ελληνικός... παράδεισος;...
Όλα παίζουν σκέφτηκα, θα το ψάξω και θα σας πω... Όταν με το καλό... ξυπνήσω.

Γαβρίλης Ιστικόπουλος / ''Kαλοκαίρια του oνείρου'' - Μικρά ποιητικά διηγήματα   27 - 8 - 2016







ΝΙΚΟΣ Δ. ΣΤΟΦΟΡΟΣ " Αφιλόξενη Πόλη "

Στα βαθιά σε κολύμπησα και στα μαύρα νερά σου τους καημούς και τις πίκρες μου τα περνούσα κοντά σου με αγκάλιαζες όμως, μου κρατούσες τον πόνο την ζωή μου γεννούσες κι ένα ζόρι στον ώμο ! Την Αγάπη την έβλεπα, είχες κάτι να δώσεις και τα σύννεφα έδιωχνες, στην καρδιά να με νιώσεις η πυξίδα μου έδειχνε, αντί τον Βοριά, τ' όνομα σου, τα όνειρα έπλαθα, με ρυθμούς στα στενά σου. Τώρα αγνώριστη, με καημό σε κοιτάω που πήγαν τα όμορφα ? Μες στους δρόμους γυρνάω δίχως το γέλιο που είχες στα χείλη ... Αφιλόξενη πόλη, μοναξιά ως το δείλι ! Μέσα στη νύχτα, όλο μόνος γυρίζω, κανείς δεν με ξέρει σιωπηλά να δακρύζω συντροφιά μου να έχω τ' ουρανού εν' αστέρι, τρεμοσβήνει κι αυτό, τον καημό μου σαν βλέπει ... Δεν σε γνωρίζω ... Πως έχεις αλλάξει ? Μια πληγή μου ανοίγεις, που την λένε μαράζι αφιλόξενη πόλη ... Τι να πω ? Δεν πειράζει ... (Ν' αγαπώ έχω μάθει ... Μα πικρό το φαρμάκι). Στο μυαλό θα κρατήσω τις εικόνες εκείνες, την αγκαλιά σου θυμάμαι, την αγάπη που είχες. Τα καθάρια νερά σου κι ας τα έβλεπα μαύρα, στην ψυχή μου θα διώξω, της μοναξιάς τα σημάδια ! . . . * * Nikos D. Stoforos * *





ΜΑΙΡΗ ΣΟΥΡΛΗ " Αντοχή το έπαθλο μας "


Πόσο αργοπορεί το πολυπόθητο αύριο?
Στήνουμε αυτί στον άνεμο
προσμένοντας ένα μικρό κλαδάκι 
να θροΐσει την αλλαγή.
Αντίρροπο μοιάζει το “είναι” μας.
Πορευόμαστε ξυπόλυτοι στ’ αγκάθια,
στο πρίσμα των παθών
αναμένουμε μια ανάσα
ουρανού οξυγόνο, μονολογώντας
σε σημαδεμένες σιωπές…
Βιώνουμε ανυπεράσπιστες δυστυχίες
με υποθηκευμένες παρενθέσεις…
Σκιρτήματα ζωής κι αντίδρασης
κάθε κραυγή κρύβει τη ρωγμή της,
κάθε πληγή κι ένα καινούργιο βλέμμα.
Ας καρφώσουμε
ένα τριαντάφυλλο αισιοδοξίας,
υποθηκεύοντας μια δυνατότητα ονείρου
να ξαναβρούμε το πνεύμα της ιστορίας.
Η ελπίδα χαροπαλεύει μα αντέχει
ανοίγοντας δρόμο
στο φως και την ψυχή μας!
Μαίρη Σουρλή
20/8/2016






Παρασκευή, 26 Αυγούστου 2016

ΓΡΗΓΟΡΙΑ ΠΕΛΕΚΟΥΔΑ " Όταν η αγάπη αργεί! "


Ο άνεμος ο άνεμος εκεί ψηλά
όπου φυσούν οι κλίμακες του κόσμου
ρεμβάζει το απροσπέλαστο κενό

αιωρούμενος καπνός,
κραυγή, χτύποι καρδιάς,
φως, φως, η γεύση της μνήμης
στο δικό σου "πολύ"
στο δικό μου "λίγο" αναπνέω
με παύσεις...


Γρηγορία Πελεκούδα