Πέμπτη, 29 Σεπτεμβρίου 2016

Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού -Αποστόλης Νινιός, «Απέναντι»

Φωτογραφία Αλέξανδρος Νικολόπουλος - Ο ποταμός Πάμισος στον Άμμο Καλαμάτας











Στη Σοφία

Πάντα, φοβόσουν να περάσεις το ποτάμι
Σαράντα πέντε χρόνια
ανακυκλώνεις τα χρόνια που χαράμισες.

Κι εγώ, καρφωμένος στην άλλη όχθη.
Αρκούμαι να ονειρεύομαι την απέναντι!

Αποστόλης Νινιός
Άμμος, 2016-09-27


Ιστίου Τόπος,Δημιουργική Γραφή με τη Σοφία Νινιού

Ο διαδικτυακός αυτός τόπος δημιουργήθηκε για να φιλοξενεί τα κείμενα, που μέσω του μαθήματος της δημιουργικής γραφής, που διδάσκω, εμπνεύστηκαν και έγραψαν οι εκπαιδευόμενοι.
Αφορμή στάθηκε η συνεργασία μου την Άνοιξη του 2015 με τα Κέντρα Δια Βίου Μάθησης των Δήμων
Μοσχάτου-Ταύρου
Καλλιθέας
Αλίμου
Στο χώρο όμως αυτό φιλοξενούνται και τα κείμενα φίλων, που εξ αποστάσεως συμβουλεύω και διδάσκω.
Επέλεξα το μάθημα αυτό, γιατί πιστεύω στην απελευθερωτική του επίδραση στην ψυχή του ανθρώπου, γιατί τον εισάγει στην Τέχνη και του ανοίγει δρόμους στην έκφραση των συναισθημάτων του και στη διατύπωση της σκέψης του.
Σοφία Νινιού
















Τετάρτη, 28 Σεπτεμβρίου 2016

ΡΑΜΑΝΔΑΝΗ ΚΑΤΕΡΙΝΑ - ΥΔΩΡ ΑΓΑΠΗΣ

Τη μελιχρή ώρα μες στις γειτονιές θα σε φιλήσω αγαπημένε μου, όταν ο Θεός με ράνει δώρα κι η καρδιά γαρδένιες. Το δροσερό φιλί σου, αγίασμα αγάπης, ύδωρ καθάριο, ύδωρ ζωοποιό κι η ψυχή σου αλησμόνητη. Μάγε κι άγγελέ μου, τον σφυγμό σου θε ν΄ ανασαίνω κι εσύ την φιλντισένια μου καρδιά που στάζει πορφύρα. Υμνωδέ ακριβέ, η μορφή σου βάλσαμο, μεθούν τα λόγια μου οίστρε κι η ψυχή μου βότανο. Χείμαρρέ μου, ευχές πολύτιμες, σε μια σερενάτα θα συγχρονιστούν αράγιστες, οι ψυχές μας αντάμα. Ποίημα η ζωή μας, γεμάτοι και ευδαίμονες, κεντίδια ονείρων οι γιοί μας, νέοι στις αστείρευτες πηγές μας.








ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΖΑΡΑΝΗΣ ΕΥΔΑΙΜΩΝ - 5 ΠΟΙΗΜΑΤΑ


Η ΟΜΟΡΦΙΑ ΤΗΣ ΖΩΗΣ

Αν τον Φοίβο Απόλλωνα


που σέρνει το άρμα του

ο φωτοδότης Ήλιος και δίνει ζωή στη Γη


δε μπορείς να δεις!


Αν τον Αίολο


που στέλνει τους ανέμους του


τον Απηλιώτη, το Νότο, το Βορέα


που συνταράσσει συθέμελα τα υπεραιωνόβια δένδρα


και πάλι τον Ζέφυρο που χαϊδεύει απαλά τα φύλλα των δένδρων


δεν μπορείς ν’ αφουγκραστείς!


Αν του κοσμοκράτορα Δία


που τους κεραυνούς του στέλνει και τρέμει συθέμελα τη Γης


δεν μπορείς να φοβηθείς!


Αν τον Ποσειδώνα


που με την τρίαινα αναταράσσει την ήρεμη επιφάνεια της θάλασσας


και σκορπά Νηρηίδες και Γοργόνες


για να γαληνεύσει και πάλι


δεν μπορείς να αισθανθείς!


Αν από το αγριολούλουδο


που ανθεί με την άνοδο της Περσεφόνης


στον πάνω κόσμο για χάρη της Δήμητρας


δεν μπορείς να νιώσεις την ομορφιά της φύσης,


να καταλάβεις την αίσθηση της τελειότητας


και δεν γεύτηκες ποτέ τον πόθο για ζωή


δεν λογαριάστηκες ποτέ ανάμεσα στους ζωντανούς!


Γιατί όποιος γεννήθηκε στον κόσμο αυτό


θα πρέπει να εύχεται να παραμείνει


όσο καιρό η γλυκιά ηδονή της φύσης


τον κρατά ακόμη στη ζωή!




Ο ΒΑΛΤΟΣ


Ζήσαμε στην ένταση των αισθήσεων!


Και αποζητήσαμε την θαλπωρή!


Νιώθοντας κάθε ίνα του κορμιού μας στην αγκαλιά σου!


Σκιρτήσαμε στην απαντοχή σου!


Πρώτο μας μέλημα και πρώτη μας σκέψη


κι’ έγινες λιμάνι απάγκιο


της ζήσης μας τον ξέφρενο ρυθμό!


Ελπίδα προσμονής και φάρος στην πορεία που είχαμε χαράξει!


Νιώσαμε την γλυκιά ζεστασιά σου


να υγραίνει κάθε κύτταρο του κορμιού μας


κι’ αφήναμε την ικμάδα μας επάνω σου!


Ώρα την ώρα!


Λεπτό το λεπτό!


Οδηγό και προστάτη μας τις δύσκολες ώρες!


Φως και οδηγητής μας!.


Για κάθε εξόρμηση και κάθε σκοπό!


Ανατριχιάζαμε στην σκέψη


να καταλαγιάσουμε τον πόθο μας στην δικιά σου αγκαλιά


καθώς αναγαλλιάζαμε στην προσμονή της δικιάς σου απαντοχής!


Νιώσαμε τα πόδια μας υγρά!


Και την ανάσα του κορμιού μας να βαραίνει!


Μα… μας αλάφρωνε την καρδιά η δικιά σου ευωδιά!


Βάλσαμο στην πίκρα μας κι’ ανταμοιβή στην εγκαρτέρηση μας!


Κι όλο αφήνουμε την ύπαρξη μας στην αγκαλιά σου!


Και οι αναλαμπές σου μας δίνανε φως!


Η ύπαρξη σου κάλυπτε την δική μας!


Και το κορμί μας δένονταν στον δικό σου υγρό μανδύα!


Ώσπου την δικιά μας ικμάδα και δύναμη!


Μας κάλυψε η δικιά σου υγρή ύπαρξη!


Και η δικιά μας οντότητα χάθηκε


μες τη δική σου ανυπαρξία!


Και γίναμε ένα τίποτα μες τη δικιά σου απεραντοσύνη!




ΤΟ ΑΝΘΟΣ ΤΟΥ ΙΒΙΣΚΟΥ


Θαύμασα το χάραμα της μέρας


το μπουμπούκι του ιβίσκου


με τα θαυμαστά σέπαλα


και τον ύπερο του έτοιμο να γονιμοποιηθεί


καθώς άνοιγε το άνθος


στο μυροβόλο καλοκαιρινό πρωινό!


Καμάρωσα το μεστωμένο άνθος


με τα ολόφρεσκα χρώματα


να φεγγίζουν αστραφτερά


στο παιχνίδισμα των αχτίνων του ήλιου!


Λυπήθηκα στ’ αντίκρισμα


του κλειστού μαραμένου ανθού


στο δειλινό του ζεστού Αλωνάρη


με τον ύπερο να προεξέχει


δίχως ίχνος δροσιάς


μαραμένο και αφυδατωμένο


να γέρνει ξέπνοο


έτοιμο να περάσει στο παρελθόν!


Σκέφτηκα·


έκανε την διαδρομή του


διαδρομή μιας ολάκερης μέρας


χάρηκε τα χρώματα του ήλιου


γεύτηκε τη δροσιά του πρωινού


το άγγιγμα των εντόμων


ζεστάθηκε στο μεσουράνημα του ήλιου


δέχθηκε το απαλό χάδι του μπάτη


και ξαποσταμένο απόκαμε


κι’ έγειρε χάμω το δειλινό!


Έτσι απλά!


Έτσι φυσικά!


Δίχως ένα δάκρυ!


Τέλειωσε μια μέρα ζωής!


Η μέρα του!




Ο ΠΥΡΓΟΣ


Σαν σταθήκαμε ορθοί στα πόδια μας


κι’ η γροθιά μας σφίχτηκε γερά στο χέρι


αισθανθήκαμε περήφανοι σαν της Πόλης το  άπαρτο Κάστρο


θαυμάζαμε τις κατακτήσεις μας


κι’ υψώναμε διθυράμβους για τις νίκες μας


ενάντια στους Οθωμανούς, τους Σλάβους, τους Σαρακηνούς!


Κάθε επιτυχία και ένας θρίαμβος!


Κάθε στιγμή και μια επιτυχία!


Κι’ οι σάλπιγγες διαλαλούσαν τις μεγάλες νίκες


καθώς ορθωνόταν η περηφάνια μας


ίδια Βυζαντινών Αυτοκρατόρων


Νιώθαμε τον κόσμο ολότελα δικό μας


Κατακτητές και τροπαιούχοι!


Μα.. σιγά - σιγά ο χρόνος πέρναγε


κι’ έσβηνε η επιθυμία μας για νέες κατακτήσεις·


Οι εχθροί μας αυξάνονταν


μειώνονταν η δύναμη για άμυνα στους εχθρούς


κι’ αυτοί όλο δυνάμωναν


και μας περιτριγύριζαν ολοένα πιο πολύ!


Σκεπτόμασταν με θλίψη τις παλιές μας κατακτήσεις και λέγαμε:


«Κείνα τα χρόνια παλεύαμε ίδια το Διγενή στα Μαρμαρένια Αλώνια»!


Καθώς τα χρόνια κυλούσαν ένα γάργαρο ρυάκι


κοιτούσαμε πίσω από τα τείχη της Πόλης


κι’ όλο αναθαρρούσαμε


πως πάλι θα κατακτήσουμε τον κόσμο πάλι


θα ορθώσουμε το παράστημά μας ξανά


νικητές και τροπαιούχοι!


Πιστεύαμε ότι τα τείχη θα αντέξουν


άλλη μια φορά!


Ώσπου μια μέρα


μια Κερκόπορτα θα βρεθεί ορθάνοιχτη


κι’ ο εχθρός θα μπει μες την Πόλη


κι’ από στόμα σε στόμα θα διαδοθεί η απουσία μας:


«Εάλω η Πόλις»!




O TOIXOΣ


Μαζέψαμε τα όνειρα μας.


δέσαμε μέσα σε αυτά ελπίδα την ελπίδα


τις προσδοκίες μας και φτιάξαμε πηλό!


Συνταιριάξαμε όλα τα πιστεύω και τους στόχους μας!


Στιγμή τη στιγμή και φτιάξαμε ασβέστη!


Πήραμε κάθε τι που δονούσε την καρδιά μας!


Κτίσαμε σειρά τη σειρά


Πέτρα την πέτρα


Ανάσα την ανάσα


μαζί με τον αδιάκοπο ιδρώτα του καθημερινού μας κόπου!


Στηρίξαμε κάθε μας γνώση απάνω σου!


Κάθε επιθυμία και κάθε χαρά μας!.


Ήσουν για μας το λαμπύρισμα των αστεριών!


Το φεγγοβόλημα του νου!


Η απαρχή του κόσμου!


Το δικό μας δημιούργημα!


Ναι εσύ! Ο δικός μας τοίχος!


Στεγνώσαμε τον πόνο μας πάνω σου!


Το δάκρυ μας δέθηκε με τον ασβέστη!


Και ο ιδρώτας μας έγινε λάσπη


που ‘δεσε στάλα τη στάλα


ώρα την ώρα της γλυκιάς απαντοχής της νιότης!


Και να αυτός τώρα μπρος μας


ατάραχος και ασάλευτος!


Κοιτάζει μπρος τη δικιά του πορεία!


Αντανακλά το δικό του φως!


Αδιάφορα προς κάθε επιφάνεια και κάθε κατεύθυνση


π’ αυτός ορίζει1


Και ‘μείς που στεγνώσαμε το χαμόγελο της νιότης!


Εμείς που αυλακώσαμε το κορμί μας με τη στέρηση!


Για να ατενίζουμε ένα καλύτερο αύριο!


Εμείς που κτίσαμε κομμάτι το κομμάτι


Βάζοντας την ελπίδα τη προσμονή μας


και τον εαυτό μας ολάκερο στη δική σου δούλεψη


στραγγίσαμε!


Ρυτίδωσε η καρδιά μας!


Γονάτισε η ψυχή μας!


Και η θέληση μας σωριάσθηκε ανήμπορη


μπρος το ψυχρό σου μεγαλείο!


Οι πίνακες είναι του Félix Mas







ΠΑΡΑΘΥΡΑΣ ΗΛΙΑΣ " Η γυναίκα μου "



Η γυναίκα μου κερί μέσα στη νύχτα 
πυγολαμπίδες την γνωρίζουν κι άστρα την λεν με τ'όνομα της
η γυναίκα μου μέσα στον θυμό της 
φεγγάρι πεισμωμένο 
την βρήκε μεσημέρι 
μέχρι να ακούσει 
πως δίκιο είχε αυτή και όχι 'γω 
η γυναίκα μου Ήλιους μου φανερώνει και μυστικό δεν έχει
από μένα αρκεί στα κύτταρα της 
να πω το σ'αγαπώ.








ΚΑΡΑΜΠΑΤΟΣ ΠΑΝΟΣ - ΤΟ ΑΡΩΜΑ ΣΟΥ

Δυο λόγια/ στο καθρέπτη /σου γραμμένα Μια καρδιά/ και ‘να κραγιόν/ στη γωνία πεταμένα Με χρώμα κόκκινο/ στο γυαλί έχεις γράψει Της αγάπης μας/ την καταδίκη μοναχή Είπες /πως μπορείς το δρόμο της ζωής/ Να πάρεις τον μεγάλο Και πριν να έρθει/ το δειλινό/ Φεύγεις/ δίχως γυρισμό/με κάποιον άλλον …………………………………………………. R: Άναψε το σπίρτο/ βάλε φωτιά/ και ας γίνουν/ μπουρλότο/ όλα βρε γαμωτο/ αγάπες όνειρα/ σε μια βραδιά …………………………………….. Στο δωμάτιο/ το άρωμά σου σαν φάντασμα/ περιπλανιέται ένας καθρέπτης/ γύρω μου χίλια κομμάτια σκόρπιες λέξεις/ κάθομαι/ και διαβάζω …δυο λόγια μόνο... αντίο φεύγω …………………………………………….. R: Άναψε το σπίρτο/ βάλε φωτιά/ και ας γίνουν/ μπουρλότο/ όλα βρε γαμωτο/ αγάπες όνειρα/ σε μια βραδιά Πάνος Κ (πανουλης)©






ΜΙΧΑΛΗΣ ΔΕΜΑΤΑΣ " Ατιτλο "

Fletcher Sibthorp - art
Είσαι η μουσική
ο ήχος της αρμονίας
η συγχορδία του Έρωτα ..
Μέσα στα μάτια σου η άνοιξη
οι μωβ βιολέτες της θάλασσας.
Οι κίτρινες τουλίπες του Αυγερινού
το χρώμα στα μαλλιά σου.
Γλυκός είναι καρπός από τα χείλη σου .
Μέσα στο κόσμο γεννήθηκες
νεογέννητο φεγγάρι
Μες της καρδιάς μου τα σωθικά
πάλλεται το κάλλος της μορφής σου...
Σαν άσπρη καλλονή
κόσμημα της όρασης το όμορφο κορμί σου..
Όταν σε κοιτώ κάθε επιθυμία μου χάνεται ..
και κάθε πλούτος της γης σου ανήκει...
Πόσα δάκρυα αγάπη μου
κύλησαν από τα μάτια μου για σένα..
Έρωτα μου..
οι ήλιοι του κόσμου..
ενας μαύρος λεκές
μπροστά στην ομορφιά σου.....
Μιχάλης Δ.





Τρίτη, 27 Σεπτεμβρίου 2016

ΕΙΡΗΝΗ ΛΙΒΑΝΟΥ " Ατιτλο "


Θυμάσαι πόσο καλά περνούσαμε μαζί? 
λέει η πεταλούδα στο δέντρο της. 
όμως άφησες τα φύλλα σου να πέσουν το φθινόπωρο 
Δεν σκέφτηκες τις δικές μου ανάγκες κι' εγώ έφυγα

Πρέπει να φεύγεις πριν μισήσεις κάτι....
ειρήνη