Σάββατο, 28 Μαρτίου 2020

Maria Kant (Μαρία Καντωνίδου) "En route" Βάμος 2018



Photo: Maria Kant “En route” Βάμος 2018

Τελευταία ο Δ.Ψ. σκοντάφτει συνεχώς στους αρμούς των πεζοδρομίων ενδομύχως και πέριξ και καταστρέφει τα ταμπά του παπούτσια του. Η κατάσταση αυτή δεν πάει άλλο, σκέφτεται, και αποφασίζει να κατεβάσει το αριστερό του πέλμα στον δρόμο. Το στρίβει ελαφρώς πέρα-δώθε και σηκώνει μια σκόνη, μαλακή, παχιά και ευκίνητη. Το στοιχείο αυτό φαίνεται να τον ικανοποιεί ιδιαίτερα. Συνεχίζει, ωστόσο, να περπατά με τον ένα ώμο κάτω και τον άλλο πάνω ως τη γωνία με τον σβηστό φανοστάτη. Εκεί κοντοστέκεται. Φέρνει τα χέρια στο πρόσωπο και πιέζει τους βολβούς των ματιών του περιμετρικά και με σύνεση μέχρι το ταβάνι του κρεβατιού του να γεμίσει αστράκια και όστρακα. Αμέσως μετά κατεβάζει το δεξί του πέλμα δίπλα στο άλλο. Προς στιγμή μένει ακίνητος – άλλωστε η ακινησία ποτέ δεν καθυστέρησε τον ήλιο, πού το έχεις διαβάσει αυτό αγόρι μου, τον ρωτάει η δασκάλα στο πρώτο θρανίο, πού να το έχω διαβάσει, άραγε; αναρωτιέται κι ο ίδιος. Βλέπει τον ήλιο και αποφασίζει να κινηθεί προς τα εκεί. Ο δρόμος είναι φρεσκοσκαμμένος και αυτό του προκαλεί ευεξία – πάλι με το χώμα παίζεις, παιδάκι μου; ακούει τη μάνα του να φωνάζει στην αυλή. Φοράει τσεμπέρι και απλώνει τα ρούχα στο τέλι. Ντεκόρ άλλο κανένα. Ούτε σκυλί, ούτε γατί, ούτε καν οι κότες του γείτονα. Ένα βήμα πιο κάτω η απόσταση μακραίνει και η ανάσα του πιάνεται. Πιάνει, επίσης, αέρας και το χώμα στεγνώνει, παξιμάδιασε, θα πει ο πατέρας του, τι άλλο να δώσει. Το σπάει, όμως, και προχωράει - τα παπούτσια του έχουν ήδη τρυπήσει, μα αυτό ουδόλως πλέον τον αποσπά. Στην τσέπη του παλιού του παλτού βρίσκει ένα ταμπά παξιμάδι Κυθήρων. Το σπάει κι αυτό και το τρώει. Τα χέρια του γεμίζουν σουσάμια, κάποια πέφτουν στο χώμα – προσπαθεί να τα μετρήσει, τόσα εκεί, τόσα εδώ. Φτάνει στο τέσσερα και σταματά, είναι πολύ περισσότερα, στις κάλτσες του ανηφορίζουν δεκάδες μυρμήγκια. Σε λίγο φτάνει στην άκρη της γης και κανένας. Σηκώνει τον γιακά του και κουμπώνεται. Να κλείσω το παράθυρα μέχρι να ζεστάνει ο ήλιος; ρωτάει η μάνα τον πατέρα του. Ούτε πουθενά ο πατέρας. Πώς είναι δυνατόν να μην είναι, αφού; Τελευταία ο Δ.Ψ. σκοντάφτει και σε απλές ερωτήσεις. Ξαναφέρνει τα χέρια στο πρόσωπο και πιέζει τους βολβούς των ματιών του μέχρι να φανεί μία θάλασσα. Στέκεται στην προβλήτα της και μετράει τα κύματα. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, τέσσερα, τέ… Σμίγει τα φρύδια του και καταπίνει. Ακούγεται ένα γκλουκ, ένα “τς” και μια άχνα. Δύο λιμενεργάτες τον πλησιάζουν και του λένε να απομακρυνθεί, ο καιρός αγριεύει, του λένε. Ο Δ.Ψ. παραμένει στη θέση του και ξαναρχίζει το μέτρημα. Αυτή τη φορά με τα δάχτυλα. Τα μαζεύει σε γροθιά και τα ανοίγει ένα-ένα ξεκινώντας από το μεγάλο. Κύμα και δάχτυλο, κύμα και δάχτυλο – πόσα δάχτυλα έχει το χεράκι σου, τον ρωτά η δασκάλα, αγριεύει ο καιρός επαναλαμβάνουν οι λιμενεργάτες. Ένα, δύο, τρία, τέσσερα, τέσσερα… Εστιάζει στο κράσπεδο και χαράζει γραμμές ενδομύχως και πέριξ. Ένα ταμπά κύμα ανεβαίνει και ξεπλένει τα πάντα. Μου τα έσβησες, του λέει νωδά, μου κατάπιες τη μνήμη, ξαναλέει κλωτσώντας το. Αυτή κατάπιε εσένα, του απαντάει το κύμα καθοδόν προς τα Κύθηρα.






Παρασκευή, 27 Μαρτίου 2020

Carpe "Το σκήνωμα..."


Μια βροχή καταρρακτώδη

θολώνει τα δευτερόλεπτα των αναμνήσεων.

Εξαντλημένοι εντός των τειχών,

απολαμβάνουμε την ανυπαρξία

που απλώνεται στο ορίζοντα.

Λίγη γαλήνη εκτεθειμένη στο φόβο.

Συνωστίζονται στη μνήμη μας

οι μέτριοι έρωτες,

κίτρινα φύλλα της καρδιάς.

Αλητεύοντας τα καλοκαίρια

τα μάτια βουρκώνουν

αντικρίζοντας το σκήνωμα της αγάπης

να συνθλίβεται στ'αφρισμένα κύματα.

Carpe.










ΛΑΜΠΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ "ΩΡΙΜΕΣ ΠΡΟΣΕΓΓΙΣΕΙΣ"



Ποιες αποστάσεις;
Μια ανάσα και αν ...

Αν πεις φιλί,
θα μου τρομάξεις τις προθέσεις.
Και η περίφημη του σώματος
η γλώσσα;
Ας φλυαρεί.

Να υποθέσω πως αλλάξαμε τοπία;
Γιατί μια γέφυρα
προσέγγισης
με την παλίρροια αισθημάτων
που μας διέπει,
αλλάζει όχθες.

Κρούω τον κώδωνα αγάπης
που επέρχεται.
Ας μη ρισκάρουμε
το ζην επικινδύνως.
Ηρωισμοί τύπου "θα δούμε"
τέλος.

ΛΑΜΠΡΟΣ ΒΑΣΙΛΕΙΑΔΗΣ
Φρούτινα Χρόνια
εκδόσεις λεξιτυπον 2010







"Το τανγκό της αγάπης" Τραγούδι του Γιώργου Τάμογλου σε στίχους της Ανδριάνας Μπιρμπίλη


Μουσική-Ερμηνεία Γιώργος Τάμογλου Στίχοι Ανδριάνα Μπιρμπίλη Το τανγκό της αγάπης Ενα τανγκό βγαλμένο απ άλλη εποχή, να παίζει η αγάπη μουσική και ο σκοπός να οδηγεί. Η αγάπη όλα τα μπορεί, είσαι η ανάσα στη ζωή, είσαι του πάθους αφορμή. όλα εσύ-όλα εσύ Ένα τανγκό μαζί σου μέσα στη βροχή, κι ο φόβος να έχει πια χαθεί κι ο έρωτας να ακολουθεί Ένα τανγκό μέσα στης πόλης τη γιορτή. Να αλλάξει χρώμα η μουσική κι όλα να έχουν φωτιστεί








ΑΘΗΝΑ ΖΩΓΡΑΦΟΥ "Ατιτλο"

Πίνακας - Lorraine Christie

"Οι νίκες
που χαθήκανε
Στέκουν εκεί και μας κοιτάνε
Να μας θυμίζουν θέλουνε
Τα γόνατα που λύγισαν
Στη θέα του εχθρού
Τις ψυχές που δείλιασαν
Μπροστά στον κίνδυνο...
Τα μάτια
Που απέστρεψαν το βλέμμα
Κι αρνήθηκαν το φως
Οι νίκες
που χαθήκανε
Στέκουν εκεί και μας κοιτάνε
Να μας θυμίζουν θέλουνε
Πως είμαστε
Άνθρωποι...."
 Α.Ζ.





Πέμπτη, 26 Μαρτίου 2020

ΣΥΛΙΑ ΧΑΔΟΥΛΗ "Ανθρώπων γη ως αιμάσσουσα πληγή"

The Angel Of The Annunciation  by Fra Angelico

Γη των ανθρωπίνων τραυμάτων σφραγίζεται από το μετέωρο βλέμμα της θλιμμένης  αιωνιότητας
Επιθυμίες βουβές, άγνωρες και ανέγγιχτες γλιστρούν
από τις άκρες των δαχτύλων του αέναου χρόνου
Τόποι ανυποχώρητων ευαισθησιών, ψευδαισθήσεων ανοχής,
ταπεινότητας και καρτερίας αιωρούνται
Ωρες σκληρής προδοσίας ιδανικών ενός εφήβου ηλίου
αφέθηκαν να χαθούν στα τοπία της ομίχλης που καλύπτει
τους ώμους της αιωνιότητας
Σαρκωμένες επιθυμίες σε σώματα άγνωστα και αλλότρια
Ανθρώπων γη ενδεδυμένη με σπονδυλώσεις ονείρων, αμφιπρόσωπες διαδρομές
ροών ζωής και θανάτου
Επιφάσεις συνθηκών ισορροπίας εξωραΐζουν αινίγματα άδοτων αισθήσεων
και συναισθήσεων, παραισθήσεων και ανέγγιχτων ωρών προσμονής
Ανθρώπων γη σπαρακτική ως αιμάσσουσα πληγή
Πολύμορφο δράμα Θεών και ανθρώπων σε ροές καθημερινών θανάτων
και ευγενών προσδοκιών ψυχής
Πορφυρές ταξιαρχίες Αγγέλων αφήνουν διάφανα ίχνη
στα πέτρινα σκαλοπάτια του χρόνου
Μυστικιστικές Δεήσεις, Ιερές Τελετουργίες εξαγνισμού
υψώνονται με μορφή λιτανείας ιερού μύρου,σμύρνας και θυμιάματος
Ιδού Κύριε, απέμειναν μόνοι
Εισάκουσον τις Ικεσίες και τις Δεήσεις ημών
Εισάκουσον εν τη αληθεία και εν τη Δικαιοσύνη Σου
Πρόσδεξε και Ιασε με το βλέμμα της άχραντης καλοσύνης Σου και της Θεϊκής Αγαπης
την γη των ανθρώπων.
Σ.Χ.





ΧΑΙΔΩ ΜΠΟΥΣΙΟΥ "ΜΑΖΙ"



Όλος μου ο κόσμος
τούτο το παράθυρο.
Κοιτάζω απέναντι.
Βλέπω εσένα.

Τα μάτια σου
για τη ζωή μου λένε
που αθέλητά της κλείστηκε
μέσα σε λίγα τετραγωνικά
σ’ όνειρα περιορισμένα.

Σου λέω πως
δεν είσαι μόνος.
Έχεις εμένα
κι ας είμαστε μακριά.
Πρώτη φορά
οι σκέψεις μας
είναι σαν ένα.

Δεν είσαι μόνος
μες σ’ αυτή τη φυλακή.
Έτσι κι αλλιώς
το ξέρεις πως
οι άνθρωποι ανταμώνουν
κει που τελειώνει ο φόβος,
εκεί που αρχίζει η σιωπή.

Μην κλείνεις το παράθυρο.
Μείνε κοντά μου.

Εσύ
που χίλιες φορές
αναμετρήθηκες με το θάνατο,
πρέπει να το πιστέψεις
πως πάλι θα νικήσουμε.
Φτάνει
το δρόμο προς την άνοιξη
μαζί να τον βαδίσουμε.

Χ.Μ.