Δευτέρα, 16 Ιουλίου 2018

Σαν σήμερα 16 Ιουλίου

1796: Γεννιέται ο  Ζαν - Μπατίστ Καμίλ Κορό (Jean-Baptiste Camille Corot), Γάλλος ζωγράφος.


1880: Η Emily Howard Stowe γίνεται η πρώτη γυναίκα που αποκτά άδεια ασκήσεως του επαγγέλματος του γιατρού.


1945: Ιδρύεται το Εθνικό Ίδρυμα Ραδιοφωνίας στην Ελλάδα.


1989: Πεθαίνει ο Χέρμπερτ Φον Κάραγιαν (Herbert von Karajan), ελληνικής καταγωγής αυστριακός διευθυντής ορχήστρας.


Σε μουσικό επίπεδο...

2012: Πεθαίνει ο Jon Lord (Jonathan Douglas Lord), Άγγλος συνθέτης. Συνεργάστηκε με τα συγκροτήματα Deep Purple, Whitesnake και Paice, Ashton & Lord.



Κυριακή, 15 Ιουλίου 2018

Χέρμπερτ φον Κάραγιαν ( 5 Απριλίου 1908 – 16 Ιουλίου 1989 )

Ο Χέρμπερτ φον Κάραγιαν (Herbert von Karajan, 5 Απριλίου 1908 – 16 Ιουλίου 1989) ήταν Αυστριακός διευθυντής ορχήστρας. Ο Κάραγιαν διηύθυνε τη Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου για τριάντα πέντε χρόνια.

Καταγωγή

Ο Κάραγιαν ήταν ο γιος μιας οικογένειας ελληνικής καταγωγής από το Σάλτσμπουργκ. Ο προπάππος του, Γεώργιος Ιωάννης Καραγιάννης, γεννήθηκε στην Κοζάνη και έφυγε για τη Βιέννη το 1767, λόγω της τουρκοκρατίας, και τελικά κατέληξε στο Κέμνιτς του τότε Εκλεκτοράτου της Σαξωνίας. Ο γιος του Θεόδωρος εργάστηκε στη βιομηχανία υφασμάτων της Σαξωνίας και τιμήθηκε από τον Φρειδερίκο-Αύγουστο Α΄ την 1 Ιουνίου 1792 με την αποδοχή του στην τάξη των ευγενών. Aπό τότε υπάρχει το «von» στο όνομα της οικογενείας, το οποίο αργότερα έγινε Κάραγιαν. Στις 11 Ιουλίου 1869, μετά την μετοίκησή του στην Αυστρία, ο Θεόδωρος φον Κάραγιαν πήρε και τον τίτλο του Ιππότη (Ritter), ο οποίος επίσης μεταδόθηκε κληρονομικώς. 



Βιογραφία

Ο Κάραγιαν γεννήθηκε στο Σάλτσμπουργκ ως Heribert Ritter von Karajan. Από το 1916 ως το 1926 σπούδασε στο Mozarteum στο Σάλτσμπουργκ. Το 1929 διηύθυνε τη «Σαλώμη» στο Festspielhaus του Σάλτσμπουργκ, και από το 1929 ως το 1934 ήταν ο πρώτος Kapellmeister στο Stadttheater στο Ουλμ της Βάδης-Βυρτεμβέργης. Το 1933 έκανε την έναρξη διεύθυνσής του στο Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ με τη σκηνή της «Walpurgisnacht» στην παραγωγή του Φάουστ υπό τον Max Reinhardt. Το επόμενο έτος, και πάλι στο Σάλτσμπουργκ, διεύθυνε την Φιλαρμονική Ορχήστρα Βιέννης για πρώτη φορά, και από το 1934 ως το 1941, ήταν διευθυντής στην όπερα του Άαχεν της Γερμανίας. Τον Μάρτιο του 1935 δόθηκε μια σημαντική ώθηση στη σταδιοδρομία του, όταν υπέβαλε αίτηση για την ιδιότητα μέλους στο ναζιστικό κόμμα. Το ίδιο έτος, ο Κάραγιαν διορίστηκε ως νεώτερος «Generalmusikdirektor» της Γερμανίας στο αστικό θέατρο του Άαχεν. Σημείωσε σημαντική επιτυχία με την διεύθυνση της όπερας «Τριστάνος και Ιζόλδη» του Ρίχαρντ Βάγκνερ. Το 1946 ο Κάραγιαν έδωσε την πρώτη μεταπολεμική συναυλία του στη Βιέννη με τη Φιλαρμονική Ορχήστρα Βιέννης, αλλά του απαγορεύθηκε να διευθύνει περαιτέρω τις δραστηριότητές της από τις ρωσικές αρχές, λόγω του ναζιστικού παρελθόντος του. Το 1948 έγινε καλλιτεχνικός διευθυντής της Gesellschaft der Musikfreunde στην Βιέννη. Διηύθυνε επίσης στη Σκάλα στο Μιλάνο. Το 1955διορίστηκε διευθυντής μουσικής στην Φιλαρμονική Ορχήστρα του Βερολίνου ως διάδοχος του Βίλχελμ Φούρτβενγκλερ. Από το 1956 ως το 1964, ήταν καλλιτεχνικός διευθυντής της Κρατικής όπερας της Βιέννης. Επίσης είναι ο εμπνευστής του Πασχαλινού Φεστιβάλ του Σάλτσμπουργκ.

O Κάραγιαν στο Ωδείο Ηρώδου του Αττικού το 1939










Μαίρη Αρώνη (1916 - 16 Ιουλίου 1992)

Η Μαρία (Μαίρη) Αρώνη, (1916 - 1992) ήταν Ελληνίδα ηθοποιός του θεάτρου, για πολλά χρόνια πρωταγωνίστρια -κυρίως του Εθνικού θεάτρου.
Γεννήθηκε στην Αθήνα στις 29 Δεκέμβριου του 1916 και πέθανε στις 16 Ιουλίου 1992. Κόρη του καθηγητή της Μεγάλης του Γένους Σχολής, Λέανδρου Αρβανιτάκη, ήταν πτυχιούχος πιάνου και απόφοιτος της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου, μαθήτρια του Φώτου Πολίτη και αριστούχος στην απαγγελία και φωνητική. Aποφοίτησε το 1933. Ένα χρόνο μετά νυμφεύθηκε το Θεόδωρο Αρώνη, επίσης ηθοποιό.
Πρώτη επαγγελματική εμφάνιση στο θέατρο έκανε με το θίασο της Μαρίκας Κοτοπούλη το 1935 σε ηλικία 19 ετών. Το 1941, σε ηλικία 25 χρονών, γίνεται από τις νεότερες πρωταγωνίστριες της εποχής στο θίασο του Κώστα Μουσούρη και το 1944 γίνεται συν-θιασάρχης, πρώτα με τον Δημήτρη Χορν και έπειτα και με την ξαδέρφη της, Βάσω Μανωλίδου. Το 1946 εντάσσεται στο δυναμικό του Εθνικού Θεάτρου ερμηνεύοντας τους πρωταγωνιστικούς ρόλους σε μια σειρά έργων του παγκόσμιου ρεπερτορίου, όπως στο «Άνθρωπος και υπεράνθρωπος» του Σω, στη «Στρίγκλα που έγινε αρνάκι» του Σαίξπηρ, στη «Λοκαντιέρα» του Γκολντόνι, κ.α. Από το 1950 και για τα επόμενα 4 χρόνια θα συνεχίσει την πορεία της στο ελεύθερο θέατρο, συνεργαζόμενη με τον Δημήτρη Ροντήρη στον θίασό του «Ελληνική σκηνή», αλλά και με την Βάσω Μανωλίδου. Το 1954 θα επιστρέψει στο Εθνικό θέατρο, για να μείνει μέχρι το 1958. Εκεί θα ερμηνεύσει για πρώτη φορά Αριστοφάνη, τις κωμωδίες «Εκκλησιάζουσες» και «Λυσιστράτη», έργα που θα σφραγίσει με το παίξιμό της. Από το 1958 θα ξαναγυρίσει στο ελεύθερο θέατρο, για να το εγκαταλείψει οριστικά το 1963. Από τότε και μέχρι την τελευταία της εμφάνιση στη σκηνή το 1982 θα παίζει στο Εθνικό θέατρο. Θα ερμηνεύσει όλους σχεδόν τους κλασικούς ρόλους του παγκόσμιου δραματολογίου, από την Βαρβάρα Σταυρόγκιν στο έργο του Ντοστογιέφσκυ «Δαιμονισμένοι» και την βασίλισσα Ελισάβετ στο έργο του Σίλλερ «Μαρία Στούαρτ» μέχρι την Σεραφίνα ντέλλε Ρόζε στο έργο του Τένεσι Ουίλιαμς«Τριαντάφυλλο στο στήθος» και την Ειρήνη Νικολάγιεβνα Αρκάντινα στο έργο του Τσέχωφ, «Ο γλάρος».


Εκτός όμως της θεατρικής της παρουσίας στο αθηναϊκό κοινό έκανε και πολλές περιοδείες στο εξωτερικό με αντίστοιχες παραστάσεις, όπως στο Φεστιβάλ των Εθνών (Παρίσι 1957), Μέση Ανατολή (1958), Λονδίνο (1967), Πολωνία, Ουγγαρία (1969), Ιαπωνία (1972).
Αλλά και στον κινηματογράφο η παρουσία της κρίθηκε πολύ έντονη έτσι που να δηλώνει τακτικά η ίδια ότι "δε θυμόταν ποτέ να είχε χρόνο ελεύθερο". Ιδιαίτερα σε ρόλους μητέρας ή πεθεράς δημοφιλών ηθοποιών ήταν ασύγκριτη. Από δε το 1968 είχε αναλάβει καθηγήτρια της Δραματικής Σχολής του Εθνικού Θεάτρου.
Η Μαίρη Αρώνη υπήρξε επίσης επίτιμος δημότης της Ρόδου, τιμήθηκε με το Χρυσό Σταυρό Ευποιίας (1958) από το Βασιλέα Παύλο και το 1966 με το Μέγα Ταξιάρχη από το Βασιλέα Κωνσταντίνο Β', καθώς και με άλλες διακρίσεις κυρίως από τη Μέση Ανατολή (Κυβερνήσεων και Πατριαρχείων). Η εκτίμηση που έτρεφε κυρίως το θεατρόφιλο κοινό στο πρόσωπό της για το πλούσιο "τάλαντον" και την ευσυνείδητη επίδοσή της υπήρξε μεγάλη.
Μιλούσε γαλλικά και αγγλικά και ήταν μόνιμη κάτοικος Καλαμακίου Παλαιού Φαλήρου (Αθήνα), αν και τελευταία παραθέριζε σε βόρειο παράλιο δήμο της Αττικής.
Πέθανε, στον ύπνο της, τα ξημερώματα της 16ης Ιουλίου 1992.


Μονόπρακτο του Jean Cocteau με τη Μαίρη Αρώνη


Η αυτοκτονία του πατέρα της 

Η Μαίρη Αρώνη, το πραγματικό επίθετο της οποίας ήταν Αρβανιτάκη, γεννήθηκε το 1914 στην Αθήνα. Ο πατέρας της, Λέανδρος, ήταν Κωνσταντινουπολίτης, καθηγητής της μεγάλης του Γένους Σχολής και χρηματιστής. Η μητέρα της πριν παντρευτεί διατηρούσε δικό της οίκο ραπτικής, τον οποίο έκλεισε μετά τον γάμο για να μπορέσει να αφιερωθεί στην οικογένειά της. Από μαθήτρια η Μαίρη είχε δείξει την έφεσή της στο θέατρο, αφού συμμετείχε σε όλες τις σχολικές παραστάσεις με επιτυχία. Τα όνειρα της όμως γκρεμίστηκαν το 1929, όταν ο πατέρας της αυτοκτόνησε και βύθισε στο πένθος ολόκληρη την οικογένεια. Το οικονομικό Κραχ τον είχε οδηγήσει στην καταστροφή και μη μπορώντας να αντιμετωπίσει τα χρέη του, έδωσε τέλος στη ζωή του. Η μητέρα της Μαίρης έμεινε μόνη και έπρεπε να βρει τρόπο να μεγαλώσει τα παιδιά της. Αναγκάστηκε να ανοίξει ξανά τον παλιό οίκο ραπτικής και ανακοίνωσε στην κόρη της ότι θα έπρεπε να εργαστεί μαζί της. Η κοπέλα απογοητεύτηκε, αλλά ήξερε ότι δεν μπορούσε να κάνει αλλιώς. Όταν όμως, λίγο καιρό μετά, η ξαδέλφη της μπήκε στη Δραματική Σχολή, η Μαίρη δεν άντεξε. Έκανε απεργία πείνας για να πείσει τη μητέρα της να την αφήσει να δώσει κι εκείνη εξετάσεις και τα κατάφερε. Αποφοίτησε από τη Δραματική σχολή με άριστα στην απαγγελία και τη φωνητική και παράλληλα φοιτούσε και στο Μουσικό Λύκειο Αθηνών.... 


Οι Γερμανοί επίταξαν το σπίτι της 

Η ηθοποιός ήταν τόσο δυναμική που έκανε ακόμα και παρατηρήσεις στους Γερμανούς κατακτητές Κατά τη διάρκεια του πολέμου, οι Γερμανοί είχαν επιτάξει το σπίτι του ζεύγους Αρώνη στο Καλαμάκι. Η ηθοποιός αν και περνούσε δύσκολες στιγμές, όχι μόνο δεν το έβαλε κάτω και συνέχισε να εμφανίζεται στο θέατρο, αλλά έκανε ακόμα και παρατηρήσεις στους κατακτητές. Με το θάρρος και την αυτοπεποίθηση που τη διακατείχε, απαιτούσε από τους Γερμανούς να βγάζουν τις μπότες τους για να μην της χαλάσουν το παρκέ του σπιτιού! Ο χαμός της μητέρας και του συζύγου της Μετά την απελευθέρωση, η Αρώνη μαζί με την ξαδέλφη της και τον σύζυγό της Θεόδωρο Κρίτα οργάνωσε περιοδεία σε όλα τα σημεία της γης όπου υπήρχαν Έλληνες. Κατά τη διάρκεια της περιοδείας η ηθοποιός έχασε τη μητέρα της και δεν κατάφερε να παρευρεθεί στην κηδεία, γεγονός που της στοίχισε πολύ. Στη δεκαετία του ’50 η Αρώνη άρχισε να παίζει σε αρχαίες τραγωδίες και κωμωδίες αφήνοντας τις καλύτερες εντυπώσεις στο κοινό. Το 1955 ο σύζυγός της διαγνώστηκε με καρκίνο και η ηθοποιός ταξίδεψε μαζί του στο εξωτερικό προκειμένου να εξαντλήσει όλα τα ιατρικά περιθώρια, αλλά δυστυχώς η κατάσταση δεν άλλαξε. Στις 13 Ιουλίου του 1956 ο Θόδωρος Αρώνης έφυγε από τη ζωή. Ήταν η ημέρα της πρεμιέρας των «Εκκλησιαζουσών», όπου πρωταγωνιστούσε. Η πρεμιέρα αναβλήθηκε μόνο για μια ημέρα. Την επομένη η Αρώνη εμφανίστηκε στη σκηνή και πραγματοποίησε μια συγκινητική ερμηνεία. Ο χαμός του συζύγου της, του Φέντια όπως τον αποκαλούσε, κλόνισε την ηθοποιό. Η αγάπη της για το θέατρο ήταν τόσο μεγάλη που σύντομα επανήλθε και συνέχισε την καριέρα της. Την τελευταία δεκαετία της ζωής της ασχολήθηκε αποκλειστικά με το ραδιόφωνο.... 

Διαβάστε περισσότερα : http://www.mixanitouxronou.gr








ΜΑΡΙΑ ΜΑΡΙΝΑΚΟΥ " Μια άλλη Σταχτοπούτα "

Photography: Man Ray, Le Violon d'Ingres, 1924

Εγώ είμαι ξηλωμένη ολόκληρη
Ξέφτια, κλωστές και τρύπες
Μα κοίτα στο σωστό το μέρος
Τα ξοδέματά μου
Φορώ ρούχα βεστιαρίου
Θεάτρων μαγικών απολειφάδια
Σπαράγματα καθρέπτου
Την άμαξά μου γυροβολάω
Κάθε βράδυ ξυπόλητη
Με τα γοβάκια μου στις τσέπες
Τις κόψαμε τις πρόβες
Όταν χτυπάνε τα τακούνια μου
Μάρμαρα αχολογάν τη σμίλη τους
Ανοίγουν κύκλοι της φωτιάς
Χαράζονται ιδεογράμματα
Όλα μου τα τατού
Αρχικά θεών που επτώχευσαν
Όλο το βιός στην πλάτη μου,
Σπίτι, καμπούρα, δρόμο, πες το όπως θες
Πάντα τσαλακωμένα τα φιορίνια μου
Κεράσματα δεν δέχομαι
Κι αν θες τον εσωτερικό μου χρόνο
Να ιουλίσεις_ ω ναι, μπορείς
Μόνο βρες κάποια μεσάνυχτα
Να πεις το όνομά μου.
Μαρία Μαρινάκου







ΙΩΑΝΝΑ ΛΑΖΟΥ " ΑΤΙΤΛΟ "


Πόσες φορές θα βάλεις τον εαυτό σου απέναντι
θα βγεις θα τον κοιτάξεις
θα έχεις νίκες όταν βγαίνεις
και ήττες όταν εισχωρείς στα εντόσθια σου

θα λες δεν σε θέλησα επίγειε θάνατε
πέρασες το κατώφλι και θέρισες
και μαύρο από τις ουράνιες καταδίκες σου απλώθηκε
στην πύλη του ονείρου.

Μάχες πολλές, πύρρειος η νίκη
με ντύμα ρούχα από βαμβάκι
ξυπόλητος, με ακίδες στο σαθρό πάτωμα
ο λαβωμένος ονειρεύεται με το χέρι στην καρδιά

Και ο αγώνας σαν γέροντας στον ρόγχο του
κάθε πρωί σηκωμένος κατάκοπος
και μετά ηττημένος στις ρίζες
το δέντρο ανασαίνει όταν και ο φλοιός είναι ζωντανός

Και έβαλες τον εαυτό σου απέναντι αλήθεια γιατί?
τις μαριονέτες τις κρατούν οι έχοντες τα σχοινιά
ο κάβος κρατά τα πλοία, στην δέστρα .

Γεννήθηκες σε μια επίπονη γέννα
άραγε είχαν φως τα μάτια σου?

ι.λ σαν σήμερα..


Η φωτογραφία είναι από :https://gr.pinterest.com/







Carpe "Βυθός"


Βλέπω πάνω στη θάλασσα

την αντανάκλαση μιας σαστισμένης ζωής

να προσπαθεί να αποφύγει

τις ακτίνες του ήλιου...

Στεφάνια πεταμένα

τα όνειρα να σωπαίνουν

στα αζήτητα.

Μέρες ανύποπτες,

μέρες που ο χρόνος

υφαίνει το ριζικό μας

αγναντεύοντας τις ανεμοδαρμένες θάλασσες.

Ψυχή γυμνή να σέρνεται καταγής

στον πυθμένα της θάλασσας,

μια πνοή που βηματίζει

χωρίς ανάσες

στην άκρη του κενού.

Βλέπω το βυθό...

στιγμές ζωής που κατακάθησαν μέσα του

χαραγμένες με δάκρυα.

Carpe.


Η φωτογραφία είναι από το Μουσείο Atlantico,  όπου εκτίθεται  μια εξαιρετική σειρά από υποβρύχια έργα, που αντιπροσωπεύουν απελπισμένους  πρόσφυγες,  του διεθνούς φήμης γλύπτη Jason deCaires Taylor .




Σαν σήμερα 15 Ιουλίου

1606: Γεννιέται ο Ρέμπραντ (Rembrandt Harmenszoon van Rijn), Ολλανδός ζωγράφος.


1892: Φοιτητικές ταραχές ξεσπούν στην Αθήνα, λόγω της επιβολής διδάκτρων στο Πανεπιστήμιο από την κυβέρνηση του Χαρίλαου Τρικούπη.


1904: Πεθαίνει ο Άντον Τσέχωφ (Anton Chekhov), Ρώσος θεατρικός συγγραφέας.


1930: Γεννιέται ο Ζακ Ντεριντά (Jacques Derrida), Γάλλος φιλόσοφος.


Σε μουσικό επίπεδο...

1994: Οι Overkill κυκλοφορούν το έβδομο άλμπουμ τους με τίτλο "W.F.O.".