ΙΩΑΝΝΑ ΑΘΑΝΑΣΙΑΔΟΥ "ΑΓΙΝΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ "

 

ΑΓΙΝΩΤΟΣ ΛΟΓΟΣ Αγίνωτος λόγος στις ρωγμές του χρόνου. Άγουρα δάκρυα μαρμαρωμένων στιγμών. Η αιωνιότητα ματωμένη στα δειλινά. Πρόσωπα πολλά θαμμένα στην ανωνυμία. Κινούμενη άμμος η συνείδηση της λησμονιάς. Ληστές και άγιοι αγκαλιασμένοι στις όχθες του Αχέροντα. Οι μουσικές θλιμμένες σπαράσσουν τη μοναξιά. Αδιάκοποι οι τριγμοί μιας βεβαιότητας εύθραυστης. Σφυρίζουν οι άνεμοι απαιτώντας δικαιοσύνη. Ολοένα λειψός ο χρόνος των έρημων ψυχών. Τα σώματα σκιές αναιμικές κάτω απ’ το βάρος ενός ανεξήγητου κενού. Ρίζες βαθιές απλώνουν τον πόνο τους σ’ άνυδρους χειμώνες. Πουλιά φτερουγίζουν σαν τρελά πάνω απ’ τις ενοχές των αιώνων. Αποδημούν οι μέρες άταφες. Οι τυφλοί συμπονούν ως τα τρίσβαθα το φως που ψάχνει λίγη γαλήνη. Ακούγονται αβέβαια τα βήματά τους μες στο βαθύ σκοτάδι. Ιωάννα Αθανασιάδου

"Η κυρα-Λένη": Νέο τραγούδι σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και μουσική Τάσου Γκρους

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

Η κυρα-Λένη

από το άλμπουμ: Νίκος Μπελογιάννης - Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο

Ποίηση: Γιάννης Ρίτσος, Μουσική: Τάσος Γκρους

Σύγχρονη εποχή

 

«Η κυρα-Λένη» είναι τραγούδι από το νέο έργο «Νίκος Μπελογιάννης - Ο άνθρωπος με το γαρύφαλλο», σε ποίηση Γιάννη Ρίτσου και μουσική Τάσου Γκρους, που θα κυκλοφορήσει από τις εκδόσεις Σύγχρονη Εποχή.

Μια γυναικεία μορφή που μας υπενθυμίζει ότι δεν πρέπει να ξεχνάμε όσους θυσιάστηκαν για να ζούμε σήμερα ελεύθεροι. Η μουσική συνοδεύει τον ποιητικό λόγο, ενισχύει το συναίσθημα και τονίζει τη διαχρονικότητα του μηνύματος αυτού.

Πρόκειται για μια ιδιαίτερη καλλιτεχνική συνάντηση λόγου και μουσικής, που αναδεικνύει τη βαθιά ανθρωπιστική και αγωνιστική διάσταση της ποίησης του Γιάννη Ρίτσου.

Η κυκλοφορία του έργου αναμένεται το επόμενο διάστημα από τη Σύγχρονη Εποχή.

Το τραγούδι σε ερμηνεία Βιολέτας Ίκαρη, μπορείτε να ακούσετε εδώ.

 

Ενορχήστρωση-πιάνο: Νίκος Βελώνιας

Εικαστικό: Αλεξία Γκρους

Επικοινωνία: ArtsPR

 

 

 

Poem of Billy Nzalampangi Ngituka Translate by Eva Petropoulou Lianou

........

 Les poètes à la lumière de la liberté... 

Les poètes sont venus 

Dans le silence de la nuit 

Loin de la liberté du bruit 

Bien connus et sans être nus

Le poète Billy BiN (né Billy Nzalampangi Ngituka)

Kinshasa, le 28 mars 2026 

("Journée mondiale du Big Bang") résonne joliment avec  l'idée de commencement et de lien 

Translated by 

EVA Petropoulou Lianou in Greek language and 

English language 

Ποιητές στο φως της ελευθερίας... 

Οι ποιητές ήρθαν,

 Στη σιωπή της νύχτας,

 Μακριά από τον θόρυβο της ελευθερίας

 Γνωστοί και

χωρίς να είναι γυμνοί.

 Ο ποιητής Μπίλι Μπιν (γεννημένος Μπίλι Νζαλαμπάντι Νγκιτούκα) Κινσάσα, 28 Μαρτίου 2026 

("Παγκόσμια Ημέρα της Μεγάλης Έκρηξης") αντηχεί όμορφα με την ιδέα των ξεκινημάτων και της επικοινωνίας 

......................

.Poets in the light of freedom... 

The poets came

 Into the silence of the night 

Far from the noise of freedom

 Well-known and yet 

without being naked.

 The poet Billy BiN (born Billy Nzalampangi Ngituka) Kinshasa, March 28, 2026 ("World Big Bang Day") resonates beautifully with  the idea of ​​beginnings and connection

Poème Rachida Belkacem

 Les veilleurs silencieux.      

                             «Les porteurs de lumière ne redoutent pas l’ombre.

Ils savent qu’elle est un passage.

Une matrice secrète où la clarté apprend à naître.

J’en ai croisé quelques-uns sur mon chemin de vie.

Pas forcément là où on les attend.

Des êtres simples parfois, mais traversés par une présence rare.

Je me souviens avoir senti leur puissance silencieuse.

Quelque chose qui apaise sans parler.

Quelque chose qui éclaire sans chercher à briller.

Quand leurs pas touchent la terre, le monde semble frémir autrement.

Comme si l’invisible se mettait doucement à respirer.

Le ciel au-dessus d’eux se peuple de songes,

et des voix anciennes  presque sacrées 

suspendent le temps dans des chants que les oreilles ordinaires ne savent pas entendre.

Il faut un cœur ouvert pour percevoir ces présences.

Une âme attentive pour reconnaître ces murmures.

Car toute élévation porte sa part de nuit.

Toute lumière a traversé l’obscur.

Mais au sommet de certaines rencontres,

lorsque quelque chose en nous s’est déplacé,

lorsque le regard devient plus vaste et le souffle plus doux,

il ne reste qu’une chose, simple et immense :

la gratitude.  

Rachida Belkacem

Rachida Belkacem est auteure et femme engagée dans la transmission de la parole et des expériences humaines. À travers son écriture et ses prises de parole, elle explore les thèmes de la résilience, de la lumière intérieure et de la transformation des épreuves.

Elle est la fondatrice du podcast Souffle de Voix, diffusé sur toutes les plateformes via Vox Inter. Dans ce podcast, elle donne la parole à des femmes et des hommes aux parcours singuliers, porteurs d’histoires fortes, de sens et d’humanité.

Chaque épisode est conçu comme un espace d’écoute et de réflexion, où les voix deviennent des passerelles entre les expériences de vie, les combats intérieurs et les chemins de reconstruction.

À travers Souffle de Voix, Rachida Belkacem invite à ralentir, à écouter et à reconnaître la force des récits qui éclairent notre humanité.

Dr Jitender Singh...Poem

"A SOUL BIGGER THAN BORDERS"
(International Poet & Author :
Rev. Dr. Jitender Singh, India)


The world is carved by borders drawn by restless hands,
Yet no line can divide what the silent soul understands.
Languages may differ, and colors may divide,
Yet one ancient echo lives quietly inside.
Some rise with the East, some fade in the West,
Yet one breath of eternity dwells in every chest.
Hatred builds its walls, rigid, fearful, and tall,
But love, like light, still rises—unconquered by all.
We name the Divine in a thousand different ways,
Yet one unseen Light ignites all inner flames.
The body may be bound by the lines we design,
But the soul was born free—untouched by space and time.

— H.E. Prof. Amb. Rev. Dr. Jitendra Singh
© 2026 Dr. Jitendra Singh
All rights reserved.

LEFTER SHOMO "OAZI I SHKRETËTIRËS TIME"

 

LEFTER SHOMO

OAZI I SHKRETËTIRËS TIME

Agoi..Dielli ka nxjerrë syrin e tij përkujdesës për zgjimin, për përqafimin me natyrën, për ringjalljen e saj.

Tej kuadrit të drirares shpaloset natyra e lulëzuar.

Aty ,tek lulet, në këta shpirtra të vegjël gjej mrekullitë e joshjes.

Edhe ajri është ngjyer me ngjyrën e jargavanit, bardhësinë e jaseminit,blunë e ortansies,ka vënë si vath në vesh lulen e fuksies,verdhësinë e kalendulës buzkuqin e trëndafilit.

Kundroj sytë e tu e humbas në pasqyrën e lultë të shpirtit tënd.

Lule që buzëqeshin, lule llastica,lule që trishtohen.

Lule që qajnë nuk ka.

Kudo në botë nuk ka heronj përveç luleve e fëmijve.

Një amfiteatër jete, erëkëndi,ngjyrash , hijeshie.

Lule të dërgoj përherë të më kujtosh.

Këtu është parajsa ime, oazi I shkretëtirës time.

Më pyete një ditë për distancën e diellit dhe të thashë : pyet petalen e lules të të përgjigjet.

Këtu është lulishtja ku pavdekësia puthet dhe dashurohet me bukurinë.

Lefter Shomo 110p.sh.

ΒΙΒΛΙΟ-κριτική: “Πνευματικές Περιπλανήσεις”, Faretra

  *Βιβλίο: Ηλίας Γιαννακόπουλος “Πνευματικές Περιπλανήσεις”: Δοκίμια και άρθρα ενός ανήσυχου πνεύματος.

                                        &. Γράφει η Δήμητρα Σμυρνή*

         Τρίτο βιβλίο για τον Ηλία Γιαννακόπουλο το “Πνευματικές Περιπλανήσεις”, εκδόσεις “γραφή” και για όσους έχουμε διαβάσει τα προηγούμενα σίγουρα  είναι το πιο πλούσιο και πιο κοντά στον καθένα με τη θεματολογία του, αλλά και την οπτική του στα πράγματα.

            Με την αφιέρωση όχι σε αγαπημένα του πρόσωπα αλλά:

      “στους ανήσυχους του πνεύματος, στους αβόλευτους της ψυχής και στους  “απροσάρμοστους” που τολμούν να περιπλανηθούν”

       ο συγγραφέας, που ζυγίζει όσο λίγοι τις λέξεις και το εννοιολογικό τους εκτόπισμα, εισάγει τον αναγνώστη στον κόσμο των πνευματικών του περιπλανήσεων, έναν κόσμο που ξαφνιάζει με την απεραντοσύνη και τη γοητεία του.

                 Πέρα από τα τρία βιβλία του, αν σκεφτούμε, την πλούσια αρθρογραφία του σε έγκριτες εφημερίδες αλλά και ιστότοπους, τότε βλέπουμε και το άλλο πρόσωπο του συγγραφέα, αυτό του δυναμικού και στοχαστικού αρθρογράφου, που άρθρα του έχουν συμπεριληφθεί και σ’ αυτό το βιβλίο.

            Και πώς θα μπορούσε να είναι αλλιώς, αφού φιλόσοφοι, χαμένοι στο βάθος των αιώνων, συναντιούνται με ποιητές ή πεζογράφους, πολιτικές ή ιστορικές φυσιογνωμίες ξεδιπλώνουν τις σκέψεις τους, όλοι, όμως, σε μία συνέχεια, σε μια αρμονική συμφωνία, όπου ο  συγγραφέας με πυρήνα το “πνεύμα” αποκωδικοποιεί την ίδια την ουσία της ζωής.

              Τρομάζουν τον αναγνώστη όχι οι 429 σελίδες του βιβλίου,(είναι λίγες, όταν κανείς χαθεί στην απόλαυση της γραφής τους), αλλά το εύρος της θεματολογίας του!

            Είκοσι διαφορετικές ενότητες  συμπυκνώνουν το ακοίμητο “βλέμμα” του πνεύματος σπάζοντας σε 72 κείμενα, γραμμένα με γλώσσα και ύφος που γοητεύουν και τα δύο.

         Ξεκινώντας πάντα από το πεδίο της Φιλοσοφίας, που το κατέχει άριστα, αλλά, το κυριότερο, κάνει τους δρόμους της  προσβάσιμους και για τον συνοδοιπόρο του αναγνώστη, περνά στην Ψυχολογία, τη Γλώσσα και τις Λέξεις, τον Άνθρωπο, την Ιστορία, τον Πόλεμο και τον Άνθρωπο, την Ελλάδα, την Πολιτική–Δμοκρατία, τον “Δάσκαλο”, τους Νέους, τους “Δρόμους”, την Οικολογία, την Κοινωνία και τον Άνθρωπο, την Ισότητα, την Ομοιότητα-Διαφορετικότητα, τη Θρησκεία, την Γ’ Ηλικία, την Τραγωδία των Τεμπών και τη Λογοτεχνία.

       Με έναν ύμνο για το “Πνεύμα”, (glorium), που συγκρούεται όσο ποτέ στην εποχή μας με την Ύλη και τη Δύναμη, προλαβαίνει στην τελευταία ενότητα να συμπεριλάβει στο βιβλίο του και την “Εποχή Τραμπ”, με μία συγκλονιστική ερώτηση που κάνει στον εαυτό του και σε όλους εμάς:

 «Ζούμε το Τέλος της Ιστορίας ή στην εποχή των “Τεράτων”»;

          Βέβαια με την παράθεση της φράσης του Francis Bacon “Τα μνημεία του Πνεύματος διαρκούν περισσότερο από τα μνημεία της Δύναμης”, ο συγγραφέας μπορεί να αισιοδοξεί για τον τελικό νικητή, αν πάρουμε όμως υπόψη μας τους βομβαρδισμούς στο Ιράν μνημείων αιώνων, τότε μας φοβίζει η επίδειξη της ανελέητης Δύναμης.

        Αν θα ήθελε κανείς να επιλέξει σ’ αυτό το βιβλίο ενότητες που τον ενδιαφέρουν, θα μπορούσε να το κάνει, είναι όμως όλες τόσο ελκυστικές, και τόσο δεμένες μεταξύ τους, που αποτελούν έναν ενιαίο πολύχρωμο χάρτη του πνεύματος.

             Ο Ηράκλειτος μπορεί να συνομιλεί με τον Μπακούνιν και ο Ράιχ με τον Καβάφη; Στο βιβλίο του Ηλία Γιαννακόπουλου «Πνευματικές Περιπλανήσεις» όλα είναι δυνατά, γιατί το πνεύμα δεν είναι γήινο αλλά συμπαντικό και γι’ αυτό αθάνατο                              

        *Η Δήμητρα Σμυρνή είναι Φιλόλογος-Αρθρογράφος και διαχειρίστρια του Site “Faretra”, Βέροια Ημαθίας.

   &. Η παρούσα ΒΙΒΛΙΟ-κριτική αναρτήθηκε το πρώτον στο Site "Faretra". Ευχαριστώ πολύ την κ. Δήμητρα Σμυρνή.

https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

Carpe ." Κάνω χώρο..."

Με ακρωτηριάζουν οι " δυσφορίες" του πολιτισμού .
Εγκλωβισμένοι μέσα σε υποσχέσεις χιμαιρικές
είναι ανάγκη γρήγορα να ξημερώσει .
Η αφοσίωση στο μάταιο
μια επανάληψη μηχανική,
ανταμείβει τους υποτελείς
με μια ζωή αόρατη .
Έμεινα συνειδητά εκτός συστήματος
να νοιώθω ελευθερία τι σημαίνει,
ν 'αφήνω ένα χαμόγελο για τους περαστικούς .
Να κάνω χώρο στην καρδιά μου
για τα χαμένα όνειρα ,
για την αλήθεια και την ομορφιά,
για τα κορίτσια που χορεύουν ξυπόλητα
με το αλάτι στα μαλλιά,
αυτά με τ' ανέμελα μάτια .

Carpe .
...

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΕΠΟΧΗ"

 

Η ΔΙΚΗ ΤΟΥ ΕΠΟΧΗ

Ανέσυρε νοσταλγικά από αυριανές ημέρες,
μνήμες της χειραφετημένης γενιάς του,
μαθητείες και κατακτήσεις αυτόνομης πορείας,
μύχια καθώς λευτερώθηκε από τη βία της ιστορίας
και την ανάγκη της συνέχειας και της προοπτικής.
Φυλλομέτρησε με ενθουσιασμό αιρέσεις και ανατροπές,
ψηλάφησε μ’ ευφορία οράματα και δημιουργίες
κι ευτύχησε πρεσβευτής μιας δόκιμης εποχής,
με ορισμό το σεβασμό και όνειρα για ορίζοντες.
Ήθελε ν’  ανήκει στην εποχή του.
Όμως δεν ήταν αυθεντικοί ούτε κι ασύλητοι οι καιροί
παρά γυμνός απόηχος προσδόκιμων αυθαιρεσιών,
παλιών επινοήσεων πλοκή κι ενοχικών αναθημάτων.
Και σάστισε που θήτευε στη δυναστεία της διδαχής,
που ανακάλυπτε το λόγο του σε ξένες προφητείες
και μάθαινε τη μίμηση και την αποδοχή
ως λυτρωτική κατάκτηση και ολοκλήρωση προσωπική.
Ήθελε να του ανήκει η δική του εποχή.
Ανοιχτή κι αμφίδρομη, χωρίς αναφορές και δικαιώσεις,
αναλλοτρίωτη από πρότυπα χρησμούς και δικαιώσεις,
θέσπισμα ομόθυμο χωρίς  ιδανισμούς και πιστώσεις.
Και διεκδίκησε τη δική του ακηδεμόνευτη εποχή.
Όλα δεν είχαν ειπωθεί, όλα δεν είχαν γίνει.
Περίσσευε η γνώση και η ασχημάτιστη ορμή,
το δικαίωμα στο όνειρο και η ελευθερία στη ζωή.

                   Γιώργος  Αλεξανδρής

Eldar Akhadov poems

 CORNFLOWER SKY

 

The sky flies from everywhere—flying to meet the earth.

And the earth flies, embraced by the sky, pierced through with its light.

And the cornflower-blue sky shines in the eyes of newborn infants of the earth!

And the infantile sky rocks on the azure wind.

On the gentle, blue, penetrating, cradle-like wind…

And it carries, it streams light in its weightless palm, the blue clay of the earth,

the blue-eyed sky of infants, the diamond water of life.

And there is no longer light, nor darkness, nor earth, nor sky, nor sound, nor silence—everything is one.

Everything is eternal.

Everything—God. Everything—love. Everything—life.

 

SNOW FLAME

 

Flickering snow, a false flame bright:

Now unfurls on wind like a banner’s might,

Now twists in spirals trembling tight,

As if morality was read aright…

It quiets, settles, wakes anew,

Snow dust sparkling in sunlight’s hue,

Blowing frost from the branches’ view…

It flares with wind, then vanishes in the snow.

 

 

KHIUS

 

Like a fish, numb, it darts about

The home, a frozen, hunched winter's day.

Khious ruffles, worried, doubts throughout:

Is all snow drifted, swept away?

Where doves once wandered, snow now steams.

Enrolled as sweepers to winter’s storm,

It strives to please, stretches after,

Like a pilgrim in a temple, praying to the form.

But the old one hears not a word,

And in wild snow, the lamps lament unheard.

 

 

SNOW PIERCED THE ALLEYS

 

Snow pierced the alleys

And streamed upon the wind,

Settling on rough knees

By morning thinned.

And, recalling with an eye,

Kept whispering, like a man…

Frozen ice shavings

On the pale edges of lids.

And in a prayerful bow

A grey expanse floated above

Into the whitened palms

Of freezing lakes below.

 

SWANS

 

Bidding the Baydaratsk tundra goodbye

And the wondrous Antipayuta too,

Through the sky with a soldierly line they fly—

The swan formation passes through.

Like a string of pearls from tundra wide—

Already over India they soar,

And shaggy-footed little birds hide

In the bushes, watching them from shore.

Children of the eternal expanse—

In all lands they can be seen…

The Pendomayakh lakes

Haunt their dreams until spring’s green.

 

 

LEMMING

A curious fluffy ball,

Barely hiding in a snowdrift’s fold,

He hears how loudly the owl laughs

Across the polar field, so cold.

Not a knight in armour and helm,

Nor proud and fierce dragon grim—

The tiny, lucky lemming

Peeks from the snow, its eyes dim.

His small teeth are strong,

And his burrow won’t last long…

Snowshoes pass above it,

And arctic foxes bark till dawn…

But in that heart abides so deep

A mockery of death so sly,

When from the cliff, like a bird’s leap,

The lemming plunges into the tide high!

 

AWAY FROM THE DRILL’S GLEAM

Away from the gleam of drills—

Almost like Christmas trees, agleam,

Amid the tundra’s vast fields

The path of chorea is thorned and long, it seems.

The world is bound in a snow-veil tight,

But beneath the shimmering ice

The river is pregnant with water,

The earth with flowers, a paradise.

 

THE FIRST SNOW

 

At the hour when from frozen still,

Appear the speckled glimmers bright:

Good, bad, and any will,

Before the first snow, all is right.

Here shuffles granny by the wall,

Here, careless tails a dog will guide,

Rejoicing in each flake that falls:

Before the first snow, all is wide.

All equal… naïve and small,

The vanished night’s fears gone away…

And Sunday comes to crown it all:

Before the first snow, all obey.

Nothing counts: no guilt, no fame,

No tracks beneath the steady snow,

No one’s flight has yet broken, claim—

Before the first snow, all is so.

 

SNOW AND SAND

 

With shifts to north or south’s command—

Snow and sand level all on earth:

A foe is not a foe, a friend not a friend,

And corners vanish, all rejoice in mirth.

And so it flows in heat and freezing strand—

Through time confined inside a home’s girth:

Snow, like glassy sand upon the wind,

Sand, like snow, sparkles bright in hand.

 

THE HERMIT OF URENGOY

 

Every day for me is Monday.

No one else can understand it…

Here I am—the Urengoy hermit

Amid frozen, roughened bogs:

Along cold polar drifts

On starry nights, I stumble home from work,

Overtaken by the fierce wind,

Slipping now and then on ice…

Truly, few people here,

And frosts half the year are harsh,

From the lack of sharp northern air

Men sleepwalk constantly.

Wherever I’ve been in the past,

I’ve seen nothing like this:

Polar low sky,

Snowy distance veiled…

No need for glory or money:

Winds blow everything through.

And again, the Urengoy hermit

Remembers loved ones till morning…

 

 

HELICOPTER

 

The helicopter cuts through the air.

We fly forward on it.

The sky tears like satin fair.

The world stands still. And we fly on it.

The clouds smell like snow.

Beneath the ice, the river stirs.

And above it, the ice will glow.

The helicopter cuts through the air.

Thunder lashes from all around,

While the neighbour dreams of home,

And behind the house, a bright garden is found.

And the neighbour flies backwards, alone.

Thunder roars. The earth drifts away.

The helicopter cuts through the air.

Ahead, a boundless expanse:

Rapture and delight!

Both in dream and in flesh,

And nowhere — the path ends in sight!..

…Or — is it all the opposite?

The helicopter cuts through the air.

Shreds of sky behind our backs

Fall upon the earthly globe.

 

 TRACK

 

Grey, deserted, endless lands.

Peace enwrapped in snow’s embrace.

To reach a track, to reach the fire —

Hope is barely in place.

Yet miracles sometimes occur:

Like a northern light ablaze,

Suddenly, from nowhere, a stir —

A human track in the snow displays.

And the wild blizzard hides,

Fading in frost’s smoky hue…

Who was there, and where they are — I don’t know,

But happiness, I wish for them too.

 

NINE LIVES

Nine lives trail behind my own —

Lives of those who follow, alone.

Whatever happens along the way,

I must not think of failing, no way.

Neither to fall, nor cry “I can’t!”

Nor bury myself somewhere in snow,

Nor say “I am spent, my friends” —

All may do this, but I must not so.

I must not: through snow they go

Nine lives, nine people, following my flow.

And if my strength should utterly fail,

One prayer to God I’d entreat:

That amid wind and winter’s breath

He lends them to me, but not for long,

So that nine lives, believing in me,

May reach home and fire strong.

 

JUNE NIGHT IN THE FAR NORTH

 

The night’s dawn draped in a saffron veil,

June’s ever-bright, unfading summer…

On the walls, caustic light does quail,

The winding river gleams in the distance.

The sky’s radiance knows no end.

Only the wind breathes freshness of repose,

And in clouds above the river bend

Lemon light and peach light softly flow.

 

WET SNOW

 

Rain, like a blind one, feels the face:

It seeks those who walked the way before…

It knows the time has come to cease,

For there is nowhere left to go, no more.

Soon a moment comes, like a word gone numb,

By which a loving soul once lived.

All is gone, will never come again,

No more rain—and snow cries, grief-shriv’d…

 

 THE WIND

 

It trembled in my hand like flame,

Fluttered over snow and stream,

Touched tenderly with lips that claim

The birch leaves in young sunbeam.

It whirled in sky with rapture deep,

Wound through fox dens’ secret ways,

And burned with a single touch to keep

The grey shoulders of ancient days…

Tireless as a she-wolf, free,

Invisible, like a night beast,

Now it knocks at the window, see,

And howls in the door’s small crease.

Wherever you hide—it’s always near,

In any distance, any land:

It gazes with a bottomless stare

And seeks entrance to your soul, unmanned.

 

IN MEMORY OF A SURVEYOR

 

Neither on white earth, nor on black,

Neither in reality, nor in a dream,

Will you, beneath the sky so vast,

Ever appear to me again…

Your departure was bold and sudden:

Your heart simply turned to ice.

“Endure, I will carry you, master!” —

The stubborn snowmobile roared.

And it howled, drowning the blizzard,

As if calling from afar,

And circled, circled, circled around

The living rider an hour ago…

Hey, wake! Look: in the dark and snow

Half the earth seems to have stepped,

Your colleagues came after you!

Comrades have come for you!..

In the winter tundra is cold and dim,

But where triumph of light glows,

The surveyor is carried on the hands

By brothers in his immortality.

 

ON SEVEN WINDS

 

Dispersing fragments of the haze,

To Baikal from the icy height

The winds of Hamar-Daban race:

Kultuk, Shelonnik, Barguzin — in flight.

Then one remains, both sad and proud,

Like the monarch of the mountain crest,

The long-day hius, chanting loud,

Flows down to Angara’s breast,

To vanish near Yenisei’s stream

When springtime loosens every chain,

Where halias flap and circle, gleam —

As if some paradise unearthly reign.

And thus, with flakes that flare and fade,

The humid, cloudy net above

Again, my memory’s cord has laid

And pulled lost toys I used to love:

A bus clutched tight within a hand,

Shell-sanded shores, the sea’s clear tear,

No matter whence such dust and strand —

Your sacred gift I hold so dear:

Khamsin, sharav, samum and bora,

Sarma, Khazri, and Gilavar —

Each one a breath of ancient aura,

Each one my heart’s familiar star.

 

THE EARTH’S ROTATION

 

I feel the Earth’s rotation spin,

When leaning back against its form,

At the sky entirely unearthly in,

And clouds like flowing feathered storm…

The movement of scents and stars,

And dances of the blizzards’ play,

And herons’ mating dances far—

Lives in me as though I were transparent, I say.

As if extending down and up,

I became both darkness, light, and peace,

And, dissolving in the bell-like sky cup,

I live in all, with all, for all’s release.