ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ - Δύο Ποιήματα " ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΙ ΑΛΛΟΙ " και " ΠΟΙΗΣΗ"

 

ΠΡΙΝ ΑΠΟ ΣΕΝΑ ΚΙ ΑΛΛΟΙ

Να  σε σημαδεύει τ’ απλωμένο χέρι του ζητιάνου
και συ να πορεύεσαι άτρωτος το δρόμο της ευθύνης,
απρόσβλητος κάτω από την πανοπλία της ψευδαίσθησης
κι ευτυχής στης ψυχής σου τη μακάρια δεσποτεία,
πως έδειχνε και στιγμάτιζε της πολιτείας το χρέος,
μη θαρρείς πως πρωτοτύπησες που ξέφυγε της προσοχής σου
ούτε πως εξιλεώθηκες που υπέκυψες στην οργή σου.
Ανύποπτοι, πριν από σένα διαβήκαν κι άλλοι.

Να σε γυμνώνει το γυμνασμένο βλέμμα του τσιγγάνου
και συ να υποπτεύεσαι ως αγυρτεία τις δοκιμές του,
οχυρωμένος στην ασφαλή μικρότητα του νου
κι αλώβητος στην άστεγη  αλητεία της αλαζονείας,
πως ενίσχυε η εποπτεία του του κόσμου τη δυσπιστία,
μη νομίζεις πως απέφυγες στο δρόμο να δυστυχήσεις
ούτε και πως λυτρώθηκες με ειλικρινείς δεήσεις.
Αμύητοι, πριν από σένα  προσευχηθήκαν κι άλλοι.

Να σε καρφώνει η ασπούδαστη γλώσσα του μετανάστη
και συ ν’αντρειεύεσαι σε μια περιτειχισμένη πατρίδα
ανέγγιχτος απ’ την καθημερινή εγχώρια εξορία
και συνεπής στην απόκρυφη εθνική μονομανία,
πως διέρρηξε το φόβο σου και την ιστορία,
μην αισθάνεσαι πως κέρδισες του πολίτη τη γοητεία
ούτε και πως κατέθεσες στην υστεροφημία μνεία.
Ασπόνδυλοι, πριν από σένα το καυχηθήκαν  κι άλλοι.

Να σε διαβαίνει και να σε καθαιρεί η δόκιμη νιότη
και συ να στρατεύεσαι πιστός, μ’ αναφορές τυπολατρείας,
αυτόκλητος στην άρνηση, της τάξης συνταγμένος
και ευτυχής που πρόλαβες ασύμμετρες προκλήσεις,
πως ήταν επικίνδυνες κοινωνικές αναρριχήσεις,
μη νιώθεις πως δοκίμασες τις αντοχές της πίστης
ούτε και πως λειτούργησες στη συνοχή της φύσης.
Αυτόμολοι, πριν από σένα το αρνηθήκαν κι άλλοι.

Να σε μαυλίζουν οι μύστες του ήχου και της εικόνας
κι εσύ  να απογοητεύεσαι στην αίσθηση της ανάγκης,
ανήσυχος που γλίστρησε  η απορία στη σιωπή
και δυστυχής στην τυραννία της κοινής αποδοχής,
πως σε ρημάζουν και σου αδειάζουν την ψυχή,
να νιώθεις πως  δε χάθηκε το πείσμα του ονείρου
ούτε και πως χρεώθηκες μόνος τη μοναξιά.
Πριν από σένα, μαζί με σένα, ονειρευτήκαν κι άλλοι.

                  Γιώργος  Αλεξανδρής

****

        ΠΟΙΗΣΗ

Του  ’λεγε να καταφύγει  στην ποίηση,
γιατί μπορούσε ως μύστης να την υπηρετήσει,
στην τέχνη της να υψωθεί,
να λυτρωθεί στη δημιουργία
και να μεταλάβει της ζωής την ομορφιά,
στίχο το στίχο,
κι απ’ τη θεία τούτη μετάληψη
τόσοι πιστοί προσκυνητές και λειτουργοί να πιούνε.

Αρνήθηκε τη σιωπή, φοβήθηκε και τον ύμνο,
γιατί η ποίηση δεν είναι του λόγου σμίλεμα
ούτε έμπνευση του απείθαρχου μυαλού.
Απέχει από την τέχνη και τη σπουδή
και δε συνθέτει πανδαισία
ούτε  έκφραση είναι και επικοινωνία.

Είναι οργή και σπαραγμός,
άλγος και ορρωδία,
κατάβαση είναι στα σκοτεινά του θανάτου,
και μοίρασμα και σκόρπισμα της ψυχής.
Είναι κραυγή απ’ την άβυσσο,
ανάστασης πισωγύρισμα,
γεννησημιού το φύτρο,
φως αστραπής που φλογίζει των αδύτων
και φαίνονται στο μεγαλείο τους,
τ’ ανθρώπινα τα πάθη.

Του  ́λεγε ν ́ αρμενίζει της ζωής,
με θάλασσα το στοχασμό και άνεμο το λόγο.
Οι λέξεις κόκκινα πανιά,
οι στίχοι του κατάρτια,
μακριά απ ́ αβάσταχτα λιμάνια
κι ανυπόφορες στεριές.

Ανεπιτήδευτα της νύχτας αδελφοποιτοί,
το βιώσατε κι οι δυο
με ταυτισμένη σκέψη.
Δεν είναι η ποίηση διαφυγή
και γλίστρημα στο χρόνο,
ούτε καταφυγή κι  αρμένισμα ονείρου.
Οδύνη  είναι  στ’ αδιέξοδο
και παράδοση  στη μοναξιά  τ’ απείρου.
Γι αυτό και δεν διαβάζεται,
παρά ομολογείται.

Γιώργος  Αλεξανδρής

ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ – ΛΙΑΝΟΥ - Τρία ποιήματα

ΟΙ ΑΡΧΗΓΟΙ

Αυτοί, που νομίζουν ότι είναι αρχηγοί.

Αυτοί, που νομίζουν ότι είναι βασιλείς.

Στα σθεναρά τα σώματα

Στα στενά τα μονοπάτια

Έκλεισαν οι πληγές των αθανάτων

Κίνησαν αντρειωμένοι να πάνε στον πόλεμο

Με ένα χαμόγελο στις ασπίδες τους

Με ένα χάδι σε πριγκίπισσες

Και μια λαχτάρα για την νίκη!

.........

ΤΑ ΟΝΕΙΡΑ

Τα όνειρα τα πλέκω με δύο μακριές βελόνες

Εργόχειρα απαράμιλλης ομορφιάς

Για το παρόν που έζησε

Τα όνειρα τα κλώθω με το βελονάκι

Μια καλή και μια ανάποδη

Τα κάνω πλεχτά με χρώματα και σχέδια ελπιδοφόρα

Για το μέλλον που έρχεται

Τα όνειρα ελπίζω το αύριο να συναντήσουν

Με αγάπη

Και υπομονή.

..........

ΚΑΙ ΜΙΑ ΜΑΓΙΚΗ ΕΙΚΟΝΑ

Ψάχνω το στίχο

Ένα τραγούδι να πω

Τη χαρά μου να μοιραστώ

Τη μοναξιά μου να σβήσω

Εικόνα μαγική

Στη γιορτή αυτή τη μυστική

Το όνειρο μου θαμπό

Κι εσύ δεν είσαι εδώ

Λόγια λόγια ερωτικά

Λόγια περιττά

Σοφά λόγια σε καμβά

Του κορμιού σου κεντήματα

Σταυροβελονιά

Ψάχνω το στίχο

Ένα τραγούδι να πω

Τη θλίψη μου να διώξω

Τη χαρά μου να μοιραστώ

Λόγια λόγια ερωτικά.

Λόγια περιττά

Σοφά λόγια ζωγραφιά

Στου κορμιού σου τον καμβά.

Εύα Πετρόπουλου Λιανου

Hada. Sendoo - Poetry

 Hadaa Sendoo 

Children's Prayer at Dawn 

 

 

I wake up from the dream

That lights our way home

I've lost my favorite schoolbag

 

And colored pencil

I asked myself sadly

If I had a sacred school

 

I will study hard. And I am

Still singing and dancing

If I had the wings of Angels

 

I’d fly to heaven

Perhaps, there, no bleeding

And the pain of the dawn

 

  .....

I Pray for the Silence of the Rivers 

 

 

My heart, this morning

With anxiety for someone or a place

Can I be the green wind

Over all countries

 

I'm living, today

I don't feel happier than yesterday

I pray for the silence of the rivers

And the quiet night of the earth

  

Hadaa Sendoo is a world-renowned Mongolian poet, translator, and literary critic. He is considered one of the leading voices in contemporary poetry, and his work is a unique milestone in modern poetry worldwide. His work often explores the intersection of nature, nomadic traditions, and universal human suffering. Critics note his ability to blend traditional Mongolian subjects with modernist and avant-garde sensibilities. Sendoo’s poems have been translated into more than 40 languages. In 2012, at the Poetry Parnassus festival in London, where his poems were literally dropped by helicopter over the city as part of a "Rain of Poems" event. He has received numerous honors, including: Poet of the Millennium Award (2000). Mongolian Writers Union Prize (2009). World Peace Prize (2019). 

Bai Gengsheng‘s poem To the Magnolia - Translated by LAN xin

 

 To the Magnolia

Poem by Bai Gengsheng

Vice Chairman of the China Writers Association, Member of the Standing Committee of the 13th National Committee of the Chinese People's Political Consultative Conference (CPPCC), Honorary Dean of the China Yulong Wenbi Dongba Culture Academy

 

Translated by Lan Xin

World-renowned cultural figure, internationally renowned Chinese writer, poet and translator, winner of multiple international literary awards and outstanding international contribution honors, Ambassador of Great Love and Peace, the only female inheritor of UNESCO Memory of the World Dongba Culture, Dean of Dongba Culture Academy and Lanxin Samei Academy.

 

You are the magnolia

Standing tall on city streets

Graceful at village ends

Adorning palaces with nobility

Embellishing parks with elegance

Spring stirs in your heart

Hope is rekindled once again

 

Your spirit soars, unbound

Like cranes dancing light in the air

You are the messenger of spring

Warming thousands of household lights

Shining bright in every corner

Stretching across the Milky Way

Turning the whole sky into paradise

 

You arrive before the bitter cold

You bloom before the warm wind comes

You do not vie for favor with fruit blossoms

You offer your fragrance to heal and bless the world

 

You are the spirit of the earth

Unspoiled by dust or darkness

You chase away dark clouds and night

No mountain may belittle your tenderness

You are the conscience of the universe

Pure and upright, you glorify the world

 

Your spirit spans the rainbow, your heart unyielding

You stay true, unchanged by time or season

You gaze calmly at worldly glamour and noise

You envy not laurel nor peony’s pride

 

Magnolia, magnolia, you are not alone

You wake plum blossoms, then peach blossoms

You bring forth willow green and cauliflower gold

Magnolia, magnolia, pure beyond compare

Naturally radiant, your grace shines eternal

 

Yuray Tolentino Hevia desde Cuba - Poetry

 

Yuray Tolentino Hevia (Güira de Melena, Cuba, January 31, 1975).

Poet, screenwriter, curator, art critic and producer. She graduated from the Bachelor of Sociocultural Studies and Art Direction. His work has been published in different magazines, newspapers and poetry and narrative anthologies in Cuba, Spain, Argentina, Francia, Indonesia, Chile, the United States, Italy, Puerto Rico, Alemania, Indonesia, Canadá, Colombia, República Dominicana, and Mexico. He has published seven books. International Award "Tulliola - Renato Filippelli", 2020, Italy. Mention of Merit in the III Edition of the International Poetry and Photography Award "Diversità come Ricchezza", Italy, 2021. VIII Edition of the International Award of Excellence "Ciudad del Galateo-Antonio De Ferrariis", 2021, Italy. First Prize in Poetry of the International Contest of the Foundation Literary International (Cuba – Holland), 2021. Mention of Merit in the II International Poetry Contest “Poets for Peace and Freedom”, 2021, Italy. Since April 2018, she works at the International Film and Television School (EICTV) of San Antonio de los Baños as a producer.

English Translation by Leidy Díaz Hevia, Cuba.

Del libro inédito: Cánceres como flores de plástico (2026)

 

Mírame Patria

y toma mis lágrimas

para enjuagar el dolor

de tus héroes.

 

Mira las calles

las palmas, bocabajo

los niños sin horizontes

enajenados y a oscuras

frente a un celular.

 

Mírame Patria

sobrevivo a quemarropas

de frente al sol

y sin barrotes en la mente

con mi bandera en pedazos

pero en el pecho.

Aquí estoy frente al faro

mi única retórica

−nuestra−

única

retórica

es seguir siendo libres.

 

Libres

sin miedo

sin sentir vergüenza

ajena.

 

Libres

sin una Patria

que arde cada tarde

a duras penas

en hogares tiznados

sin la risa de antes.

 

Aquí estoy

detrás de la cerca

de pie

rodeada de alambres

mirando los caminos

llenos de desamor

sin el cencerro

porque mi libertad

vuela sobre el mapamundi.

 

Alam Mahbub: 3 poems to stop war.

 1.May the World Be Free from War

Alam Mahbub

Country Bangladesh 

“Peace is not merely a distant goal that we seek,

but a means by which we arrive at that goal.”

— Martin Luther King Jr.

Let the drums fall silent.

Not with surrender—

but with the stillness of understanding.

Let no more ১ a thread,

sewing humanity into one garment of breath.

Peace should not hang on dusty walls—

it must walk beside us, barefoot, named by no country

but recognized by every eye.

Let hands be held, not fists.

May rage be buried,

and hope remain wild, flowering, fearless.

****

2 Say No To War

Alam Mahbub

Country Bangladesh 

“I object to violence because when it appears to do good, the good is only temporary; the evil it does is permanent.”

— Mahatma Gandhi

Say no to war, where fire feeds on flesh and bone,

Where homes collapse like shadows in a storm.

Where mothers wail in tongues the world won't own,

And silence screams from ruins stripped of form.

Say no to steel that knows not love nor grace,

To boots that crush the blossoms of a land.

Let not the sun bear witness to disgrace—

Of blood on leaves, not written by a hand.

Let peace be inked where once the missiles flew,

Let lullabies replace the fighter's song.

For every child, a sky of tranquil blue,

For every dusk, a place where hearts belong.

Raise not your voice with anger, but with care—

Say no to war, and breathe the freer air.

****

3. In the Name of Peace

Alam Mahbub

Country Bangladesh 

“When the power of love overcomes the love of power, the world will know peace.”

— Jimi Hendrix

In the silence between two distant breaths,

I plant a seed of stillness—

not to forget, but to forgive.

The moonlight carries folded prayers

from the lips of ruined cities.

Birds no longer sing of borders.

Peace does not come in armies,

but in the eyes of a child sleeping,

the scent of old books, a hand unclenched.

Even in cracked soil, a flower dares.

Let us write with water, speak through trees,

and become the echo that harms no one.

( Alam Mahbub

Mrs Ishwarganj Filling Station

Ishwarganj, Mymensingha- 2280

Cellphone : +8801616603262.)

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Β. ΜΟΛΑΡΗ "ΠΡΟΣΕΥΧΗ"

 

Φωτογραφία από τον κ. Νίκο Μανωλίδη,

ΠΡΟΣΕΥΧΗ

Άπλωσε, Παναγία μου, τα ροδοδάχτυλά Σου,

αγκάλιασε τις ανοιχτές πληγές

που τρώνε το κορμί μου.

Δεν το επέλεξα εγώ, Μητέρα μου Γλυκιά,

να ζω κάτω απ’ ουρανό βαμμένο μες στο αίμα,

εκεί που όρνια από σίδερο και λάβα παραμονεύουν

τη ζωή κομμάτια να ξεσκίσουν.

Διάβηκα δρόμους και βουνά ερείπια γεμάτα.

Πόλεις, χωριά , αγροί ολανθισμένοι

Χώμα, στάχτη και σκόνη.

Χέρι βοήθειας πουθενά,

μόν’ ουρλιαχτά σκορπίζει ο άνεμος τριγύρω,

αφηνιασμένα άλογα να τρέχουν στο σκοτάδι.

Κραυγή απόγνωσης εγώ,

Σωτήρια αγκαλιά Εσύ.

Σκόνταψα καθώς έτρεχα σε μια πετρούλα άσπρη.

Δώρο σου είναι, Μάνα μου,

Άχραντο, άγιο, ιερό.

Αγάπη έχω μόνο,

μ’ αυτή θα πορευτώ,

σ’ αυτήν ελπίζω πάντα.

Κράτα γερά, ψυχή μου!

Η ανηφόρα είναι για τους δυνατούς μονάχα.

ΠΑΡΑΣΚΕΥΗ Β. ΜΟΛΑΡΗ

ΜΑΡΤΙΟΣ 2026

H Παρασκευή Mόλαρη είναι πτυχιούχος Αγγλικής και Ελληνικής Γλώσσας και Φιλολογίας του Εθνικού και Καποδιστριακού Πανεπιστημίου Αθηνών καθώς και πτυχιούχος του Τμήματος Ξένων Γλωσσών Μετάφρασης και Διερμηνείας του Ιονίου πανεπιστημίου με ειδίκευση στη νομική, οικονομική, τεχνική και λογοτεχνική μετάφραση με μεταπτυχιακή εξειδίκευση MASTER 1 στα προαναφερθέντα πεδία μετάφρασης στο πανεπιστήμιο Paul Valery Montpelliet 3. Κάτοχος μεταπτυχιακού διπλώματος ΜΑSTER 2 στη Νεότερη ελληνική Ιστορία και Ιστορία της Εκπαίδευσης από το πανεπιστήμιο PAUL VALERY MONTPELLIER 3. Μιλάει άριστα αγγλικά, γαλλικά, ιταλικά, γερμανικά και πολύ καλά ισπανικά, ενώ συνεχίζει τις σπουδές της στα τουρκικά . Άρθρα και μεταφράσεις της για την Ιστορία της εκπαίδευσης καθώς και μεταφράσεις ποιητών έχουν δημοσιευθεί στα επιστημονικά περιοδικά ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ , ACADEMIA στο Πανεπιστημιακό Δίκτυο Πολιτικής Ανώτατης Εκπαίδευσης του πανεπιστημίου Πατρών , και σε πολλά έγκριτα περιοδικά λογοτεχνίας.

Έχει παρουσιάσει και μεταφράσει από τα ελληνικά στα γαλλικά , αγγλικά, ιταλικά και ισπανικά πλήθος ποιημάτων σύγχρονων Ελλήνων ποιητών.

Έχει εργαστεί στη δημόσια , ιδιωτική και φροντιστηριακή εκπαίδευση. Είναι τακτικό μέλος της Ελληνικής Εταιρείας Ιστορικών της Εκπαίδευσης, της Επιστημονικής Ένωσης ΝΕΑ ΠΑΙΔΕΙΑ , της Πανελλήνιας ΄Ενωσης Επαγγελματιών Μεταφραστών Ιονίου Πανεπιστημίου και της Αστρονομικής Εταιρείας της Κέρκυρας ως ερασιτέχνης αστρονόμος (2001-2010) και μελος της επιτροπής του διαγωνισμού ΕΚΦΡΑΣΟΥ ΜΕ ΠΟΙΗΣΗ στο Δήμο Νίκαιας.

Από το 2019 μέχρι και σήμερα διευθύνει και διδάσκει στο ΕΡΓΑΣΤΗΡΙ ΛΟΓΟΤΕΧΝΙΚΗΣ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗΣ στη σχολή Καλογεροπούλου. Από το 2022 διοργανώνει και παρουσιάζει τις εκδηλώσεις ΠΟΙΗΣΗ ΚΑΙ ΜΕΤΑΦΡΑΣΗ ΣΤΟΝ 21ο αιώνα υπό την αιγίδα της Πνευματικής Εστίας Νίκαιας.Έχει μεταφράσει στα γαλλικά οχτώ ποιητικές συλλογές νεοελλήνων ποιητών που έχουν εκδοθεί και κυκλοφορούν .Από τις εκδόσεις ΑΓΓΕΛΑΚΗ, κυκλοφορούν οι ποιητικές της συλλογές ΛΟΓΟΣΤΑΛΙΔΕΣ Ένα παρελθόν ένα παρόν και χίλια μέλλοντα (Μάρτιος 2023) και ΜΟΝΟΠΑΤΙΑ ΑΣΤΕΡΟΣΚΟΝΗΣ (Ιούλιος 2025).

Yeon Myung Ji, Republic of Korea - Poetry

 

Blooming Drawer

Yeon Myung-ji

Floral dresses longing for the world outside the drawer 

exchange spring through each other’s scent,

murmuring of the days when evening primroses bloomed. 

Yesterday’s tears, having passed through a season,

are neatly folded away—though their colors fade, a flower 

is still a flower. Now the blossoms wear different faces, yet it is still their season.

The flowered pajamas that once made her pale face smile, 

certain flowers holding stains within—

she lifts a red lipstick and looks into the mirror.

Those lost on a spring day

grow to resemble one another, stitched to different skies, 

and the blooming and falling fill both eyes to the brim.

At dawn, when flowers turn over in their sleep, 

an old azalea slips out of the drawer

and rustles, shedding tears.

Three or four mothers cannot leave the drawer 

and each spring they bud again.

Flowers reborn, shedding the name of mother—

for mother, in her truest form, is the root of flowers, 

dazzling alone each spring.

꽃피는 서랍

연명지

서랍 밖이 그리운 꽃무늬 옷들 서로의 냄새로 봄을 주고받으며 달맞이꽃 피던 시절을 중얼거린다

한 계절을 지나온 어제의 울음이 차곡차곡 접혀 빛이 바래도 꽃은 꽃이다

지금 꽃은 다른 얼굴을 하고도 꽃시절이다

그녀의 하얀 얼굴을 웃게 하던 꽃무늬 잠옷, 얼룩을 품은 어 떤 꽃들

빨강색 립스틱을 들고 거울을 본다

봄날에 잃어버린 사람들 서로 다른 하늘에 잇대어 닮아가고 피고 지는 것들이 두 눈 가득 차오른다

꽃들이 돌아눕는 새벽 몰래 서랍을 빠져나간 낡은 진달래꽃 이 바스락 눈물을 쏟는다 서너 명의 엄마가 서랍을 떠나지 못 하고 봄마다 꽃망울을 피워낸다

엄마를 벗고 부활한 꽃들, 본래 엄마는 꽃의 뿌리여서 봄마다 홀로 눈부시다

****

Knowing Nothing at All About a Rat’s Horn

Yeon Myung-ji “Knowing next to nothing,” people say— 

And I find those words so naturally true. 

When I think of a rat, I think of a half-moon 

Carved into a wall, and a tail of night 

Scurrying in and out of the dark.

Opening that half-moon, hiding within,

Then seeking prey during the hours of loathing— 

A rat.

In every building’s dimmest corner, a half-moon hangs. 

In fairways, the rat is always busy,

Gnawing through water paths or severing ropes.

 Inside that half-moon, shameful cheeks

Press their red “rat-horns” against one another. 

A cat, enamored by someone’s secrets,

Is drawn to the deepening rumors,

Its whiskers twitching with a forever-fishy scent. 

We know all too well about the rat,

Yet we know nothing of its horns.

Still, hearing that sharp squeak-squeak,

We imagine the sound itself is a pointed horn. 

When a rat measures size,

It tenses its whiskers, using them as a ruler or protractor. 

The size of the half-moons hidden throughout the house I

s the very span measured by those whiskers.

The moon the rat loves most is November.

Though all beasts go barefoot, the rat alone has red, bare feet. 

It is only natural to know next to nothing of a rat's horn.

So, fold your lips neatly

And set them high upon the storehouse shelf.

쥐뿔도 모르면서

연명지

쥐뿔도 모르면서 , 하는 말

너무 당연한 말이라는 생각이 든다. 쥐를 생각하면 벽에다 반달을 뚫어놓고

캄캄하게 드나드는 밤의 꼬리가 생각난다. 반달을 열고 그 속에서 숨어 있다가 혐오의 시간대에 먹이를 찾는 쥐

건물마다 으슥한 곳에는 다 반달이 떠 있다.

쥐는 동화 속에서 물길을 뚫거나 줄을 끊는 장면으로 바쁘다. 반달 속에는 부끄러운 뺨들이

서로 빨갛게 쥐뿔을 맞대고 있다.

고양이는 누군가의 비밀을 좋아해서 깊어지는 소문에 끌려

입가에는 늘 비릿한 수염이 쫑긋거린다.

우리는 쥐에 대해선 너무 잘 알고 다만 쥐뿔에 대해선 모른다.

그러다가도 찍찍 거리는 소리를 들으면

그 소리가 마치 뾰족한 뿔 같다는 생각을 하는 것이다.

쥐는 크기를 잴 때

수염에 힘을 주고 자나 각도기로 사용한다. 집안 곳곳에 숨어있는 반달의 크기는

쥐의 수염이 재놓은 크기다. 쥐가 좋아하는 달은 11월

짐승들은 다 맨발이지만 쥐는 유독 빨간 맨발. 쥐뿔도 모르는 것은 당연한 일

그러니, 당신들 입술이나 개켜서 고방 시렁에 얹어두시길.

****

Where would the House of the word ‘Sorry’ be?

Yeon Myung-ji

In December, someone passed through my sleep. 

To the days that were alive and humble,

they left a memo

asking that the smiles stored in memory be deleted.

On the death anniversary

when I promised to remember that blue smile for a long time, 

about the conversations bound in worry,

they said we should brush past each other by chance 

in some unfamiliar alley, far in the future.

It was a sleep where bent fingers straightened 

and burst into bright laughter.

Striking the back of my head, leaving a lump 

as a message, your world often lets droplets fall.

Words that leave the lips

and fall into the air, yet never arrive. 

Where is the house of “I’m sorry”?

From December’s armpit,

which once held something in a rounded embrace, 

feathers fly away.

The sentence—“Only by discarding can one be filled”— 

cannot leave the alley of an empty house.

The words that asked

for pumpkin vines to be buried deep at the roots 

remain by my ear—this is the first anniversary 

that tears me apart.

My father, who lived

as a margin at the edge of the family,

comes and goes through my sleep, 

shaking white chrysanthemums.

How deep this lump

on the back of the head is.

미안하다는 말의 집은 어디일까

연명지

십이월 잠 속으로 누군가 다녀갔다 살아서 겸손했던 날들에게

기억 속에 저장된 미소를 삭제해달라는 메모를 두고 갔다

푸른 미소를 오래 기억하겠다는 기일 염려로 묶일 대화에 대해서

먼 훗날 낯선 골목에서 우연히 스쳐가자고 했다 구부러졌던 손가락을 펴며 환하게 웃던 잠이었다 뒤통수를 치고 혹으로 전언을 남긴

당신의 세계는 자주 물방울이 흘러내린다

입술을 벗어나 허공에 떨어져도 도착하지 않을 말 미안하다는 말의 집은 어디일까

둥그렇게 무언가를 감싸고 있던

십이월의 겨드랑이에서 깃털이 날아가고 버려야 채워진다는 문장은

빈집의 골목을 떠나지 못하고 있다

호박넝쿨 뿌리를 깊숙이 묻어달라던 말 귓가에 남아 미어지는 첫 기일이다

가족의 가장자리 여백으로 살던 아버지 잠 속을 드나들며 하얀 국화를 흔드는 이 얼마나 속 깊은 뒷통수의 혹인가

Profile (약력)

Poet Yeon Myeong-ji began her literary career in 2013 with the poetry collection 『Gashibi』, published in the Minerva Poetry Series.

Her published works include the poetry collections 『Sitting Like an Apple』 and 『Where would the House of the Sorry' be? 』 the e-poetry collection 『Seventeen Marco Polos,』 and the travel essay 『Step by Step, Walking the Camino.』

She has received the Tolstoy Literary Award, the Homi Literary Award, the Cheongsong Gaekju Literary Award, and the Aviation Literary Award. In 2025, she was awarded the Bronze Prize in Poetry at the Literature Asia Awards.

Her poems have been translated and published in local languages in India, Pakistan, Kosovo, Italy, Egypt, the United States, and Belgium.

시인 연명지는 2013년 미네르바 시선 『가시비』로 작품활동을 시작했다. 시집 으로 『사과처럼 앉아 있어』, 『미안하다는 말의 집은 어디일까』 전자시집 『열 일곱 마르코 폴로 양』, 여행 산문 『차곡차곡 걸어 산티아고』가 있다.

톨스토이 문학상, 호미문학상, 청송객주문학상, 항공문학상을 수상했고, 2025 문학 아시아 시부문 동상을 수상했다.

시 작품이 인도, 파키스탄, 코소보, 이탈리아, 이집트, 미국, 벨기에 등에서 현 지어로 번역 발표되었다.

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος"

 

Άγιος Ιωάννης της Κλίμακος

Είναι γνωστό ότι η αγία Εκκλησία μας τις Κυριακές κατά την περίοδο της Μ. Σαρακοστής εορτάζει πρόσωπα και γεγονότα για να στηρίξει τους αγωνιζόμενους πιστούς εις το στάδιο των αρετών. Η τέταρτη Κυριακή, λοιπόν, είναι αφιερωμένη εις την μνήμη του Αγίου Ιωάννου της Κλίμακος ή και Σιναϊτου ονομαζόμενου, ο οποίος υπήρξε υπόδειγμα αγωνιζόμενου ανθρώπου.

Ο Ιωάννης γεννήθηκε από πλούσιους και ενάρετους γονείς περί το 523 μ.Χ. εις την Συρία. Οι γονείς του του πρόσφεραν την καλύτερη εκπαίδευση της εποχής και ο μικρός Ιωάννης ξεχώριζε από τους συνομηλίκους του. Είχε ιδιαίτερη κλίση εις την προσευχή και εις την μελέτη πατερικών κειμένων. Η καρδιά του ποθούσε και αγαπούσε τον Χριστό. Σε ηλικία 15 ετών εντάχθηκε ως δόκιμος μοναχός εις το όρος Σινά έχοντας ως οδηγό του τον ηγούμενο γέροντα Μαρτύριο. Ο Ιωάννης με την καθοδήγηση του Μαρτυρίου άρχισε να αποκτά αρετές κατά θεία, πάντα, παραχώρηση. Μετά από τέσσερα χρόνια έγινε μοναχός . Για τις ανάγκες της Μονής χειροτονήθηκε ιεροδιάκονος και αργότερα ιερομόναχος. Mε την ευλογία του Μαρτυρίου και μετά την κοίμηση του γέροντός του αναχώρησε από το μοναστήρι για την έρημο για περισσότερη άσκηση και ησυχία.

Εκεί επιδόθηκε εις την προσευχή, εις την μελέτη των πατέρων της εκκλησίας και εις την αγρυπνία.  Εκοιμάτο πολύ λίγο, τόσες ώρες ώστε να μη υποστεί βλάβη ο εγκέφαλός του. Εις την τροφή ήταν ολιγοδίαιτος καταναλώνοντας όλα τα φαγητά, για να μη προσβάλλει τα γεννήματα του Θεού, σε ελάχιστη ποσότητα. Εννοείται ότι κατανάλωνε τα φαγητά που επιτρέπονται εις τους μοναχούς. Ο Θεός του χάρισε το δώρο της προσευχής, όπως και των δακρύων. Καθημερινά πότιζε με τα δάκρυα της μετάνοιας τα χώματα του σπηλαίου και δοξολογούσε συνεχώς τον Θεό μελετώντας τις θείες γραφές και γράφοντας.

Εις το ασκητήριο της ερήμου παρέμεινε σαράντα χρόνια. Η φήμη του αγίου ανδρός έγινε γνωστή αν και ο ίδιος δεν το επεδίωξε. Ήταν πρόνοια του Θεού να ωφεληθούν και άλλοι άνθρωποι από αυτόν τον άγιο αγωνιστή. Πάρα πολλοί άνθρωποι λαϊκοί, μοναχοί και κληρικοί έρχονταν σε επαφή μαζί του και έφευγαν πολλαπλώς ωφελημένοι. Καθημερινά  η ψυχή του φλέγονταν και πυρπολούνταν από την άπειρη αγάπη προς τον Σωτήρα Χριστό. Συνεχώς και καθημερινά του χάριζε ο Θεός χάρη και ευλογία. Ανέβαινε την κλίμακα των αρετών.  Παρέμεινε εις την έρημο 40 ολόκληρα χρόνια.

Έφυγε από την έρημο σε ηλικία 75 ετών για να αναλάβει την ηγουμενία της Ιεράς Μονής Σινά παρά την θέλησή του. Η αδελφότητα της Μονής τον εξέλεξε ποιμένα της και υπάκουσε. Καθοδήγησε τους αδελφούς της της Μονής για λίγα  χρόνια και κατέφυγε πάλι εις την έρημο για ησυχία και άσκηση. Πριν αναχωρήσει για την έρημο όρισε ως διάδοχό του τον αδελφό του Γεώργιο. Εις την έρημο παρέδωσε το πνεύμα του εις τον αθλοθέτη Κύριο. Ήταν 30 Μαρτίου του 606 μ.Χ.   και για τον λόγο αυτό τιμάται η Αγία μνήμη κάθε χρόνο την ημέρα αυτή.

Όταν επρόκειτο να πορευτεί προς τον αθλοθέτη Κύριο ο Ιωάννης, ο, κατά σάρκα, αδελφός του Γεώργιος του έλεγε «Με αφήνεις λοιπόν και φεύγεις; Εγώ παρακαλούσα, εσύ να προπέμψεις εμένα. Διότι εγώ κύριέ μου δεν μπορώ χωρίς εσένα να ποιμάνω την συνοδεία. Και τώρα αντίθετα προπέμπω εσένα»! Του απάντησε τότε ο αββάς Ιωάννης: «Να μη λυπείσαι και να μην ανησυχείς, διότι εάν βρω παρρησία ενώπιον του Κυρίου, δεν θα σε αφήσω πίσω μου να συμπληρώσεις χρόνο». Μέσα σε δέκα μήνες απήλθε και αυτός προς τον Κύριο.

Θαυμαστά γεγονότα.  

Ο αρχέκακος διάβολος παρακίνησε ανθρώπους φθονερούς να κατηγορούν τον Άγιο ως «λάλον και φλύαρον». Ήθελαν να περιορίσουν την δυνατότητα του αγίου να βοηθά συνανθρώπους των. Ο Άγιος θέλοντας να εφαρμόσει εις την πράξη τα διδασκόμενα από αυτόν και για να μη σκανδαλίσει τους πιστούς σταμάτησε το έργο του. Οι άνθρωποι τότε συνειδητοποίησαν το λάθος τους δηλαδή στέρησαν από το κόσμο μια πηγή βοήθειας ψυχών. Ζήτησαν μετανοημένοι να συνεχίσει ο Ιωάννης το θεάρεστο έργο. Πράγματι ο Ιωάννης κατά θεία πρόνοια συνέχισε να προσφέρει την διακονία του προς τους πιστούς.

Κάποιος μοναχός ονομαζόμενος Μωυσής αισθάνθηκε στην καρδιά του την επιθυμία να γίνει μαθητής του αγίου ανδρός. Ο άγιος υπάκουσε στις παρακλήσεις των άλλων μοναχών και τον δέκτηκε ως υποτακτικό. Μια μέρα ο άγιος έστειλε τον υποτακτικό του να πάει να φέρει χώμα κατάλληλο για να φυτεύσουν λάχανα  για τις ανάγκες του μοναστηριού. Ήταν καλοκαίρι και η ζέστη υψηλή, το μεσημέρι ο Μωυσής κάθισε στην σκιά ενός βράχου για να ξεκουραστεί. Αποκοιμήθηκε καθώς ήταν πολύ κουρασμένος. Ο Ιωάννης βρισκότανε στο κελί του. Για μια στιγμή φάνηκε ότι τον πήρε ο ύπνος και βλέπει άνδρα φωτεινό να του λέγει ότι ο Μωυσής κινδυνεύει. Ξυπνά και αρχίζει να προσεύχεται για τον μαθητή του. Όταν το βράδυ γύρισε ο υποτακτικός πληροφορήθηκε ο άγιος ότι ενώ κοιμόταν ο Μωυσής άκουσε τη φωνή του γέροντός του και ξύπνησε απομακρυνόμενος από το σημείο και αμέσως ο βράχος έπεσε εις το σημείο που κοιμόταν ο Μωυσής. Από ταπεινοφροσύνη ο άγιος πατήρ δεν ανέφερε για την οπτασία εις τον Μωυσή, μέσα του ευχαριστούσε και δοξολογούσε τον Θεό ο οποίος έσωσε τον μαθητή του από βέβαιο θάνατο.

Ο μοναχός Ισαάκ υπέφερε πάρα πολύ από σαρκικούς πειρασμούς και  τον κατείχε θλίψη και αθυμία. Με δάκρυα εις τα μάτια και πόνο ψυχής ανέφερε εις τον γέροντα Ιωάννη για τον σαρκικό πόλεμο που δεχότανε ζήτησε την βοήθειά του. Ο πανθαύμαστος αφού διαπίστωσε την πίστη του και την ταπείνωσή του, του λέγει « Έλα αδελφέ να προσευχηθούμε από κοινού και ο αγαθός και ευσπλαχνικός Θεός δεν θα παραβλέψει την ικεσία μας». Πριν τελειώσουν την προσευχή ο ταπεινός μοναχός ευρισκόμενος με το πρόσωπο κατά γης αντιλήφθηκε να απαλλάσσεται από τον πειρασμό. Ο διάβολος δεν μπορούσε να αντέξει την θέρμη της κοινής προσευχής και εγκατέλειψε τον μοναχό. Αμέσως ο όσιος και ο μοναχός ευχαρίστησαν τον Θεό ο οποίος εισάκουσε την προσευχή και θεράπευσε τον δούλο του.

Ο γέροντας Μαρτύριος με τον νεαρό Ιωάννη επισκέφθηκαν τον μέγα Αναστάσιο, ο οποίος ρωτά «ποιος είναι ο νέος και ποιος τον έκειρε μοναχό;». Απαντά ο Μαρτύριος «δούλος σου είναι και εγώ τον έκειρα μοναχό». Η ανταπάντηση του Αναστασίου «Πω πω! αββά Μαρτύριε  ποιος να το ειπεί ότι Ηγούμενο του Σινά έκειρες»! Δεν διαψεύσθηκε ο Αναστάσιος, μετά από 40 χρόνια ο Ιωάννης έγινε Ηγούμενος.

Άλλη φορά πάλι ο αββάς Μαρτύριος πήρε τον Ιωάννη και πήγαν και επισκέφθηκαν τον μέγα Ιωάννη τον Σαββαΐτη. Ο Σαββαΐτης μόλις τους είδε πήρε νερό και έπλυνε τα πόδια του Ιωάννη και όχι του γέροντός του Μαρτυρίου. Σε ερώτηση του μαθητή του Στεφάνου ὁ Γέροντας απάντησε: «Πίστευσε, τέκνο μου ότι εγὼ δεν γνωρίζω ποιος είναι αυτὸς ο νέος. Εγώ τον ηγούμενο του Σινά υποδέχθηκα και τα πόδια του Ηγουμένου ένιψα».

  Ο Ιωάννης έγινε μοναχός σε ηλικία 20 ετών. Την ημέρα αυτή ο αββάς Στρατήγιος, προφήτεψε ότι ο νέος μοναχός θα γίνει Ηγούμενος.

Το πιο θαυμαστό είναι τούτο το γεγονός που έλαβε χώρα την ημέρα της ανάληψης της Ηγουμενίας από τον Άγιο. Οι προσελθόντες ξένοι ανέρχονταν στον αριθμό 600. Κατά την διάρκεια της τράπεζας έβλεπε νέο με κοντά μαλλιά και τυλιγμένο με σεντόνι όπως οι Ιουδαίοι να δίνει εντολές εξουσιαστικά και να κατευθύνει τους πάντες μαγείρους, κελαρύτας και όλους τους διακονητές. Όταν με το γεύμα αναζήτησαν τον νέο αυτό δεν τον βρήκαν πουθενά. Ήταν λογικό. Φαίνεται από την απάντηση που έδωσε ο Άγιος Ιωάννης «Αφήστε τον. Δεν έκανε τίποτε το παράξενο ο κύριος Μωυσής με το να διακονήσει στον ιδικό του τόπο»

Σε άλλη περίπτωση, όταν στην περιοχή της Παλαιστίνης επικρατούσε ανομβρία οι κάτοικοι κατέφυγαν εις τον Ιωάννη. Μετά από θερμή προσευχή άνοιξαν οι ουρανοί, και εισακούστηκε η προσευχή του. Δεν είναι παράξενο αυτό, διότι «θέλημα των φοβουμένων αυτόν ποιήσει ο Κύριος και της δεήσεως αυτών εισακούσεται».

Εις την αρχή του κειμένου αναφέραμε ότι ο Άγιος Ιωάννης ονομάζεται «Σιναΐτης» ή της «Κλίμακος». Η προσηγορία «Σιναΐτης » με τα γραφέντα μέχρι στιγμής διότι ήταν μοναχός μονής του Σινά και εκεί έγινε Ηγούμενος. Ήλθε η στιγμή να γράψουμε δυο λόγια και για το άλλο όνομα «της Κλίμακος». Ιδού, λοιπόν: Ο Άγιος Ιωάννης υπακούοντας εις το αίτημα του Ηγουμένου της Μονής Ραϊθού έγραψε το βιβλίο με το τίτλο «Η Κλίμακα», το οποίο είναι αριστούργημα της Ορθόδοξης γραμματείας και το οποίο πρέπει όλοι να το διαβάσουμε, αν δεν το διαβάσαμε, ή μάλλον πρέπει να το μελετάμε καθημερινά ιδιαίτερα την περίοδο των νηστειών. Εις το βιβλίο αυτό περιέχονται 30 ομιλίες του Αγίου, αναφερόμενη η κάθε μία σε μία αρετή ξεκινώντας από τις πιο απλές και καθημερινές και ανεβαίνοντας μια μια φθάνει ο πιστός αγωνιστής εις το τελευταίο σκαλί και συναντά τον Θεό. Εις το έργο αυτό γίνεται μια θαυμάσια τομή της ανθρώπινης ψυχής και ψυχολογίας την οποία ζηλεύουν οι σύγχρονοι ψυχολόγοι. Έργο σαφώς θεόπνευστον. Γράφτηκε σε εποχή κατά την οποία ήταν άγνωστη και η έννοια ακόμη της ψυχολογίας.

Ένα μικρό αφιέρωμα εις τον μεγάλο αυτό Άγιο Ιωάννη, την μνήμη του οποίου τιμά η αγία Εκκλησία 30 Μαρτίου (μέρα της κοιμήσεώς του) και την 4^η Κυριακή των νηστειών.

Λειτουργικά κείμενα

Ἀπολυτίκιον   Ἦχος γ'. Θείας πίστεως.

Θεῖον κλίμακα, ὑποστηρίξας, τὴν τῶν λόγων σου, μέθοδον πάσι, Μοναστῶν ὑφηγητὴς ἀναδέδειξαι, ἐκ πρακτικῆς Ἰωάννη καθάρσεως, πρὸς θεωρίας ἀνάγων τὴν ἔλαμψιν. Πάτερ Ὅσιε, Χριστὸν τὸν Θεὸν ἱκέτευε, δωρήσασθαι ἠμὶν τὸ μέγα ἔλεος.

Ομοίως Ἀπολυτίκιον. Ήχος πλ. δ'.

Ταῖς τῶν δακρύων σου ῥοαῖς, τῆς ἐρήμου τό ἄγονον ἐγεώργησας· καί τοῖς ἐκ βάθους στεναγμοῖς, εἰς ἑκατόν τούς πόνους ἐκαρποφόρησας· καί γέγονας φωστήρ τῇ οἰκουμένῃ, λάμπων τοῖς θαύμασιν, Ἰωάννη, Πατήρ ἡμῶν ὅσιε, πρέσβευε Χριστῷ τῷ Θεῷ, σωθῆναι τάς ψυχάς ἡμῶν.

Κοντάκιον. Ἦχος α'. Χορὸς Ἀγγελικός

Καρπούς ἀειθαλεῖς, ἐκ τῆς βίβλου προσφέρων, διδάγματα σοφέ, καθηδύνεις καρδίας, τῶν τούτοις μετά νήψεως, προσεχόντων μακάριε· Κλίμαξ γάρ ἐστι, ψυχὰς ἀνάγουσα γῆθεν, πρὸς οὐράνιον, καί διαμένουσαν δόξαν, τῶν πίστει τιμῶντων σε.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός