Οι άνθρωποι δεν παύουν να ψάχνουν το ακατόρθωτο, δεν σταματούν να προκαλούν ακόμη και την ίδια την ύπαρξη σε αντίθεση με τα ρεύματα των καιρών..
Αναζητούν εκείνα τα κομμάτια, τα απαστράφτοντα κομμάτια ευτυχίας στο γαλαξία των αιωνίων αναμνήσεων.
Και αρκεί μόνο μια στιγμή που όλα σταματούν,καθετί γίνεται σκόνη.
Τα ημισφαίρια του χρόνου χάνονται στην άβυσσο, μη αφήνοντας ούτε το παραμικρό ίχνος,ενώ εσύ αιωρείσαι στον αέρα,χωρίς να μπορείς να ακουμπήσεις τα πόδια στη γη. Χάνεσαι σε άγνωστο χώρο,βυθίζεσαι στην ομίχλη της ξεχασιάς.
Δεν έχεις πια μάτια να ταυτοποίησης τον ορίζοντα όπου έχει στεγαστεί το κάρμα σου.
Δεν έχεις αυτιά να πιάσεις τους κάποτε γλυκούς ήχους, τώρα πια χωρίς νότες.
Δεν έχεις χέρια ώστε με τα δάχτυλά σου να πιάσεις ούτε μια ηλιαχτίδα. Συνειδητά ό,τι κι' αν έχει θα σε πάει στην επιφάνεια.
Φτερά δεν έχεις να πετάξεις προς τη λύτρωση.Δεν έχεις πόδια να ρίξεις σίγουρη τα βήματα σου προς εκείνο το όριο που τη ζωή οδηγεί προς την άβυσσο .
Δεν έχεις ανάσα να γεμίσεις με οξυγόνο τους παγκόσμιους πνεύμονες.
Δεν έχεις λόγια να αλλάξεις έστω και λίγο αυτό που δεν έχει επιστροφή και τελικά καταλαβαίνεις και παραδέχεσαι πως σου έχουν εξαντληθεί οι δυνάμεις.
Χτυποκάρδι δεν έχεις να ζήσεις, γιατί η φύση σου πια δεν ανήκει σ' αυτόν τον κόσμο.
Μετάφραση από τα Ιταλικά: Λευτέρης ΣιώμοςΚ /771α.κ.ι.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου