ΟΤΑΝ ΣΗΜΑΝΟΥΝ ΤΑ ΣΗΜΑΝΤΡΑ
Όταν σημάνουν τα σήμαντρα
και τα σώματα πλεύσουν σε θάλασσες ατελείωτες…
Όταν δίχως πρόσωπο βαδίσουμε στην απουσία…
Τότε θ’ ανοίξουν οι ώρες και θα στάξουν το αίμα τους,
οι ουρανοί θ’ αδειάσουν απ’ τους ανέμους της μοίρας,
χρόνος μυστικός θα ταξιδέψει με τα διάφανα σύννεφα.
Πάλλευκοι τότε θα βαδίσουμε
στο σύνορο του ήλιου και της θάλασσας,
το στέρνο μας θα γίνει άρπα να παίζουν οι Νηρηίδες,
μικρός ναυτίλος θ’ αγναντεύει με τα μάτια μας
τ’ ανοιχτά του πελάγους.
Κοχύλια μεγάλα θα κρατούν οι προφήτες
και θ’ αφουγκράζονται τους χρόνους,
το μέλλον θα ζωγραφίζεται στους απέραντους βυθούς
και στα γραμμένα των προαιώνιων θαλασσών.
Πέρα μακριά κορίτσια θα γεννιούνται
απ’ τα στήθη των αγοριών,
μικρή νεράιδα θα ψάχνει το παραμύθι
που χάθηκε στον ορίζοντα,
χιλιάδες ακροβάτες θ’ ακροβατούν
πάνω από ερημιές και άγνωστα φαράγγια.
Μεγάλα πουλιά θα γεμίσουν τα δωμάτια με τις μεγάλες σιωπές,
νεκροί θ' ανασταίνονται στα μισά των ονείρων τους,
χρόνος αδούλευτος θα μαρμαρώνει στα μάτια των αγαλμάτων.
Μια δρυς με κλαδιά κοραλλένια
θα στέκεται καταμεσής των ουρανών,
αγιασμένη βροχή θα υπόσχεται ο βροχοποιός
με το πρόσωπο από άγριο τριαντάφυλλο,
ένα μαργαριτάρι θα επωάζουν οι θύελλες στα σπλάχνα τους.
Χρόνοι δίσεκτοι και χρόνοι λησμονημένοι
θα φωτίζουν τα πηγάδια όπου χάθηκαν όλα τα μυστικά,
ολομέτωπη καταιγίδα θ’ αναμετριέται με ασπιδοφόρους ερημίτες,
θα παρελαύνουν οι εποχές
που θα ’χουν όλες το πρόσωπο του Αυγούστου
και το ακούρδιστο ρολόι στο μπράτσο.
Αρχάγγελος Ταξιάρχης θ’ αφήνει τα λευκά του φτερά
στην αρχή της αιωνιότητας,
θα φτερουγίζουν τα χαμένα καράβια
για τις χώρες με τ’ αμάραντα ρόδα,
μικρός τυμπανιστής θα φτάνει
στις μεγάλες γιορτές των οροσειρών,
θ’ ακούγονται οι ψαλμωδίες των δέντρων
και οι βαθιές ανάσες των βουνών.
Ιωάννα Αθανασιάδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου