ΤΑΚΗΣ ΧΡΟΝΟΠΟΥΛΟΣ "Σήψη"

 

Η σήψη δεν χτυπά την πόρτα.
Μπαίνει σιωπηλά,
αθόρυβα, σαν σκιά.
Καταργεί τα κόμματα από τις προσευχές σου,
μαθαίνει στο μέταλλο να αιμορραγεί,
στη μνήμη να σβήνει
πριν η αλήθεια μιλήσει.

Δεν είναι αμέλεια
αυτό γίνεται
όταν ο χρόνος γέρνει,
σε περιεργάζεται,
σε κοιτάζει βαθιά.

Οι ουλές μαρτυρούν τα τραύματα
όπως τα κτήρια αποδομούνται
σαν σκέψεις που άφησες μισές,
σαν λέξεις που δεν ολοκλήρωσες ποτέ.
Ακόμα και το φως ξεθωριάζει..
φτάνει αργά, κουρασμένο,
αλλά φτάνει, πάντα φτάνει!

Η αυτοπεποίθηση που φορούσα σαν μάσκα,
το μέλλον που πρόβαρα ξανά και ξανά,
τα ονόματα που πια δεν καίνε στο στόμα μου
οι παλιοί εαυτοί μου στοιβάζονται στο σκοτάδι,
χρήσιμοι μόνο για να ανάψουν φωτιά,
φωτιά που θερμαίνει, φωτιά που μαθαίνει.

Δεδομένα πρέπει να καταρρεύσουν
για να μείνουν αληθινά.
Τίποτα δεν χάνεται,
ακόμα και η φθορά
είναι μια ήπια μεταμόρφωση,
μια μελωδία που ακούς μόνο όταν σιωπάς,
που μιλά στις σκιές,
κι έτσι μένει για πάντα.

''Σήψη'' - Τάκης Χρονόπουλος ©

******

Decay doesn’t knock.
It edits .
Removes the commas from your prayers,
teaches metal to bleed,
memory to fade
before it tells the truth.

This is not neglect
is what happens
when time gets curious

Βruises prove what has been touched.
Buildings rot from the inside,
like thoughts you never finished
Even light decays
it arrives late
already exhausted.

Decomposing confidence
I used to fake,
the future I kept rehearsing,
names that no longer bruise my mouth
Old selves stack quietly in the dark,
useful only as fuel.

Some things must collapse
to stay honest.
Nothing is wasted,
even ruin
is a kind of instruction.


''Decay'' - Takis Chronopoulos