να σκίζεται στα στήθη .
Με μάτια κλειστά
ακούμε την ηχώ της κραυγής.
Καθηλωμένοι απ' τη ζωή
μας μείναν μόνο
λίγα κομμάτια δέρμα
να κείτονται στο ασυνείδητο .
Μυρίζει σβησμένα αποτσίγαρα η θλίψη,
λυμαίνεται την κάθε μας ανάσα.
Στο καταφύγιο των εραστών
σκαλίσαμε ονόματα,
αποτυπώματα αφής ανθεκτικά .
Απαιτούν , να νοιώθουν
την καρδιά να τρέχει οι καιροί .
Την αυγή , το άρωμα ζωής
ποτίζει τα εφήμερα .
Στην λαβωμένη σάρκα,
πάνω στις πληγές των τοξινών
φύτρωσαν ξανά των αγγέλων τα φτερά .
Carpe .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου