Ξανθή Μηλίγκου -Ποίηση

 

Με μια απεπαίσθητη κίνηση ο κόσμος  αναποδογύρισε
Ίσα που πρόλαβε να ανοιγοκλείσει τα μάτια
Ήσυχα έγινε μια γαλάζια σκόνη
Η παράσταση είχε τελειώσει
Οι συγγενείς άφησαν μερικά λόγια και μετά έφυγαν με κάτι σαν αποστροφή στα μάτια


*****

Είπες
να ζεις έστω και για ένα φυτό
Δεν βρήκα λόγο ν’ απαντήσω
Τα φυτά σου όλα ξερά
Δεν έχω ερώτηση


*****


Τα αυτοκίνητα κυλούν λες σαν υπνωτισμένα στην άσφαλτο
Η πολιτεία μαθημένη δεν αντιλαμβάνεται καν το θόρυβο
Οι πεζοί περιμένουν να περάσουν απέναντι

Μια κυρία με κόκκινο σκουφί
σαν αχνός ψίθυρος μέσα στο άχρωμο

Ένα παιδί με το αυτόματο ποδήλατο
περνάει σαν στιγμή

Βράδυ
κι η πόλη κινείται
σε ρυθμό κυρκαδικό