Φωτογραφία του Παύλου Ζουλάκη
Αυτοί θα έχουν πάντα το Παρίσι
Κι εμείς το Λυκαβηττό
Κάθε βράδυ το Λυκαβηττό
Και το πρωί τον Υμηττό
Η αυγή θα ’ναι πάντα εκεί
ροδαλή-ροδαλή
και γελαστή
να υπόσχεται μέρα λαμπρή
αττική
Και η βραδιά έναστρη
Πάντα εκεί
Δίπλα στο θέατρο και τις ίριδες
Στη σκιά των ξωκκλησιών
Ν’ ανεβαίνουμε τα σκαλιά
σαν να πρωταγωνιστούμε
στη θερινή ταινία του ’60
γελαστοί κι ερωτευμένοι
Χέρι με χέρι ανάλαφροι
ανάλαφρα ν’ ανεβαίνουμε
σκαλί το σκαλί ως τον Άη Γιώργη
Κι από ψηλά να μετράμε
τις μέρες και τα όνειρά μας
μα και τ’ αστέρια
Εμείς θα’χουμε πάντα
το δικό μας λόφο
την κάθε νύχτα
και την κάθε αυγή
Από το πλάι του θ’ αγναντεύουμε
τον Υμηττό να φοράει
την ανατολή κορώνα
κι απέναντί μας ο αιώνιος ναός
του κάλλους και της αρμονίας
να γίνεται ο καθρέφτης του
Ποιος πήρε τ’ άσπρο μάρμαρο
και τ’ ακούμπησε εκεί;
Της Αθηνάς τα χέρια θα ’ταν
Πίσω μας, την κάθε αυγή,
ο Άη Σιδέρης θα μας σκέπει
και θα κρατά στην πόρτα του
τα περιστέρια
λευκά κι αθώα,
που, σαν τον έρωτα μας,
νήπια κι απονήρευτα
πετούν στων πεύκων τα κλαριά
τριγυρνούν από μαργαρίτα σε μαργαρίτα
ανταγωνίζονται τις πεταλούδες
Εμείς
θα’χουμε πάντα την εφτάλοφη Αθήνα
και θα ισορροπούμε τις καρδιές μας
καθώς θα προσγειωνόμαστε
στον Υμηττό, τον Αρδηττό
το Λυκαβηττό και την Ακρόπολη
Από λόφο σε λόφο
θα χαϊδεύουμε τις ψυχές μας
καθαρές και φωτεινές πάντα
παιδιάστικα ανάλαφρες
και θα πετάμε
από το λόφο των Μουσών
στων Νυμφών το λόφο
Αδιαπραγμάτευτος ο έρωτάς μας
δε θα σταθεί ποτέ στην Πνύκα
και πάντα θα απλώνεται
στον Αγχεσμό ανάλαφρα
Εμείς
θα ’χουμε πάντα
εκείνη τη σειρά μικρά λοφάκια
*
«Θα έχουμε πάντα το Παρίσι» (We'll always have Paris), ατάκα που ακούγεται στο φινάλε της κλασικής ταινίας του 1942, «Καζαμπλάνκα».
Σοφία Δ. Νινιού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου