ΑΧΘΟΣ ΑΡΟΥΡΗΣ
Σπουργίτης μνήμη,
τσιμπολογάει
ψίχουλα χρόνια.
Πόδια βαριά.
Μπορούσαν,σίγουρα,
να γίνουν όλα αλλιώς.
Ακροβασία σε παρόν κοχλάζον.
Θα βγουν στη φόρα όλα
τώρα,
και ιδού,
το κύμβαλον,
εγώ,
το αλλαλάζον.
Το σπίτι θέλει βάψιμο.
Ποιο το αδιαπραγμάτευτο
και ποιο το ανταλλάξιμο.
Σκισμένη τέντα.
Δεν έπρεπε,
ν΄αλλάξω της ζωής μου την πατέντα.
Παντού δαμόκλεια.
Βρέχει,στο διηνεκές.
Γλυστράει η μέρα.
Ανάκατα
τα εφήμερα,
τα αιώνια,
τα εδώ
και τα επέκεινα.
Νωρίς νυχτώνει.
Ό,τι αποδοκίμασα,
έγινα.
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου