Δευτέρα 16 Νοεμβρίου 2026

Emi Krosi "Detrave të Jugut!" Απόδοση στα ελληνικά από την Migel Flor



 Detrave të Jugut!

I anekënd, pikon qielli, në hapësirat e pamata, që frymon si femër, grija, bluja, dhe e bruzta, mespërmes shtëpive dhe ishujve kokëjashta, zgjedhojnë ëndërrat, shijet, dhe kërcimet rreth zjarreve nëpër plazhe, qethin kohën e banorëve të heshtur, që përshëndesin fytyrërrezuar dhe ezmerë, nga erërat e forta dimërorë, jugorët. II shtëpitë e bardha, të lara me diell, oborret kërrusen nën manxuranën e mbrëmjeve, kur bregut peshkatarët nxjerrin në treg peshqit, që nga fëmijëria zotërojnë peshkimin, kurse njerzit joshen, duke lexuar sytë e vetmisë, së tyre dimërore, kur stuhive zgalemët mespërmes ujërave, kërrusen egërsisht. III kopshtet ngjeshur pas gjerdheve, deri mëpërtej bregut, një këngëtar plak i isos, mbi gajden gërmuqet, nën uturimën e thirrjes, së detarëve të huaj, piratë barbarë, teksa shigjetat ngulin, me tingëllima gjuhësh të huaja, (vetullarrudhur detarët e Bregut), me kapele ujqërish, kurse plisbardhët mbështjellin, mes gishtave erëpeshk, duhanin e arës së tyre në Breg, duke vizatuar hukanën, e miliona xixëllonjave, kur dielli si portokalle, këputet në Korfuz, si kujtesë e nunillave, e baladave, e ullinjve, qitrove, dhe agrumet gjumashe, gjithherë varen, në kujtesën e ajrit të kripur dhe shijerëre. IV blerojnë kodrinat e varura, si supe mëngëgjëra, çdo ditë mbushur, me zëra, zhurma, hapa, plazheve të diellnuara fillikat, se thirrma e zërave, të largët fshehur guackave, (përtej)velave të fundit, të një varke që fshihet, pas Sazanit, rrethqielli i errët, me orbita resh të mjelmëta, rrëzohet përherë, përmbi ujinblu, se gjallesat ujore në funddete, vizatojnë epokat e grisura, eshtrave të brigjeve rërëbadha, detrave të Jugut, ku vetëm një violinë rënkon, diku afër Shkëmbit të Lotëve, dhe hëna kokëprerë, vesh valët njyrëokër! Emi Krosi ******** Θάλασσες του Νότου
I Από παντού, ο ουρανός στάζει, στις απέραντες εκτάσεις, που ανασαίνουν σαν γυναίκα. Το γκρίζο, το γαλάζιο και το τιρκουάζ, ανάμεσα από σπίτια και νησιά με γυμνά κεφάλια, κλίνουν τα όνειρα, τις γεύσεις, και τους χορούς γύρω από φωτιές στις παραλίες. Κουρεύουν τον χρόνο των σιωπηλών κατοίκων, που χαιρετούν με πρόσωπα ηλιοκαμένα και μελαψά, σμιλεμένα από τους δυνατούς χειμωνιάτικους ανέμους, τους ανθρώπους του Νότου. II Τα λευκά σπίτια, λουσμένα στο φως του ήλιου, οι αυλές γέρνουν κάτω από τη μαντζουράνα των δειλινών, όταν οι ψαράδες βγάζουν στην αγορά τα ψάρια της θάλασσας. Από παιδιά γνωρίζουν την τέχνη του ψαρέματος, ενώ οι άνθρωποι αφήνονται στη γοητεία, διαβάζοντας στα μάτια τους τη δική τους χειμωνιάτικη μοναξιά. Κι όταν ξεσπούν οι θύελλες, οι γλάροι, μέσα στα νερά, σκύβουν άγρια πάνω στα κύματα. III Οι κήποι, στριμωγμένοι πίσω από τους φράχτες, φτάνουν ως πέρα, στην άκρη της ακτής. Ένας γέρος τραγουδιστής της ίσου, σκύβει πάνω στην γκάιντα, κάτω από τον αχό της κραυγής των ξένων θαλασσινών, των βάρβαρων πειρατών. Καθώς τα βέλη καρφώνονται, με τους ήχους ξένων γλωσσών, (οι ναυτικοί της Ακτής, με τα φρύδια σμιγμένα), με καπέλα από λύκους, ενώ οι ασπροπλίστικοι, με μυρωδιά ψαριού στα δάχτυλα, τυλίγουν τον καπνό .από τον καπνό του δικού τους χωραφιού στην Ακτή, σχεδιάζοντας τη δίνη του καπνού, των εκατομμυρίων πυγολαμπίδων. Κι ο ήλιος, σαν πορτοκάλι, κόβεται και πέφτει στην Κέρκυρα, σαν μνήμη από νανουρίσματα, από μπαλάντες, από ελιές, κίτρα, και εσπεριδοειδή που αποκοιμιούνται, πάντα κρεμασμένα στη μνήμη του αλμυρού αέρα και της γεύσης της άμμου. IV Πρασινίζουν οι κρεμαστές πλαγιές, σαν ώμοι με φαρδιά μανίκια, κάθε μέρα γεμάτες φωνές, θορύβους, βήματα, στις ηλιόλουστες, έρημες παραλίες. Γιατί οι κραυγές των φωνών, μακρινές, κρυμμένες μέσα στα κοχύλια, πέρα από τα τελευταία πανιά, μιας βάρκας που χάνεται πίσω από το Σαζάνι, ο σκοτεινός κύκλος του ουρανού, με τροχιές από γαλακτώδη σύννεφα, καταρρέει αδιάκοπα πάνω στο γαλάζιο νερό. Κι οι υδρόβιες υπάρξεις στα βάθη της θάλασσας σχεδιάζουν τις ξεσκισμένες εποχές πάνω στα κόκαλα των αμμουδερών ακτών, στις θάλασσες του Νότου, όπου μόνο ένα βιολί αναστενάζει, κάπου κοντά στον Βράχο των Δακρύων, κι ένα ακρωτηριασμένο φεγγάρι ντύνει τα κύματα με ώχρα! Emi Krosi Përshtati në gjuhën Greke Migel Flor











Δεν υπάρχουν σχόλια:

Δημοσίευση σχολίου