Βάσω Χαμαλέλη Μπούκλα - Δύο Ποιήματα ( "Φθινόπωρα στο σπίτι" & "Ψευδαισθήσεις")

 

Φρίντα Κάλο, 1925

(Από τον τοίχο της Agathi Varmazi)

"Φθινόπωρα στο σπίτι"

Είσαι εδώ. 

Σε βλέπω με βιάση να σωρεύεις 

φθινόπωρα μέσα στο σπίτι. 

Προπάντων, 

τις αδέσποτες στιγμές τους. 

"Αυτές έχουν όλη την ουσία", 

μου λες με έξαψη. 

Ύστερα,

τα χρώματά τους διυλίζεις 

με των ματιών σου

τον αποστακτήρα. 

Το πορτοκαλί που περισσεύει 

το κάνεις λικέρ, 

με λίγη ζάχαρη, 

μιας και έχει 

από μόνο του πολλή. 

Αμέσως μετά, 

μαστορεύεις γλυκό του κουταλιού, 

προσέχοντας τις αναλογίες, 

να δέσει το σιρόπι. 

Αγκομαχάς να τα προλάβεις. 

Πλησιάζει ο Άη Δημήτρης 

κι ακολουθεί ο Ταξιάρχης. 

Μεγάλες γιορτές στην οικογένεια.

Θ' ανοίξεις πόρτα- αγκαλιά 

για τα κεράσματα.

Οι ευχές θα αιωρούνται, 

σύννεφα μπαμπακένια, 

λίγο πιο κάτω απ' το ταβάνι. 

Κι ύστερα θα κουρνιάσουν 

στο κουρασμένο στήθος σου, 

να σβήσουν 

κάποιων πληγωμένων δειλινών 

τα κόκκινα, 

που ξεχάστηκαν απ' τον καιρό 

της έγχρωμης ζωής σου! 

(Βάσω Χαμαλέλη Μπούκλα)

*****

"Ψευδαισθήσεις"

Οι επιθυμίες σου, 

πορσελάνινες μινιατούρες 

στολισμένες στην παλιά σερβάντα, 

κειμήλια από όνειρα αταξίδευτα.

Σκονίζονται κάθε που ανοίγεις το παράθυρο. 

Ο ήλιος εφορμά ευθυγράμμως, 

ανακλώμενος στις ακανόνιστες επιφάνειές τους, 

κι αμέσως διαχέεται κουβαλώντας 

απειροελάχιστους κόκκους 

σωμάτων σε αποσύνθεση:

μια φυλλοβόλα αγάπη που λησμονήθηκε,  

μεγαλόπνοα σχέδια που ξεστράτησαν, 

ξέφτια πολυχρονίτικου βελούδου αφελών προσδοκιών πτίλα νεοσσών ιδεών. 

Που επικαλύπτουν με ιδιαίτερη φροντίδα 

άχρωμα πρόσωπα, ρούχα αυτοκρατορικά, 

λευκό σκυλί καθισμένο στα πίσω του πόδια, 

που σε κοιτά στα μάτια, προσμένοντας διαταγές.  

Μα εσύ τους μιλάς γλυκά, χωρίς φωνή, 

μονάχα με το βλέμμα. 

Περνάς μ' ένα απαλό πανάκι κάθε εκατοστό τους, 

με προσεκτικές κινήσεις κυκλικές, 

μην τις πληγώσεις, 

μην τις πονέσεις, μην τις ραΐσεις και, 

πώς θα είναι ύστερα η ζωή σου, 

άδεια από ψευδαισθήσεις;

(Βάσω Χαμαλέλη Μπούκλα)