Δαμάζει τα κύματα
του θυμού με τoν ήλιο να του κρατά με καλοσύνη
στο χέρι…
Μονολογεί
κρατώντας συντροφιά
στην μοναξιά
που σιωπηλά καπνίζει
ατενίζοντας τα όνειρά της
στις οθόνες μιας ασυγκίνητης, μονότονης
βιοτής..
Οι σκέψεις μικρές
οάσεις ελπίδας
στην έρημο του νού
Πικράθηκε απο την αδιαφορία
των ανθρώπων εκείνο
το λευκό περιστέρι
κρατώντας στο ράμφος του κουρασμένα
ένα κλαδί ελιάς…
Πικράθηκε το δείλι
που η συννεφιά των σκοτεινών, δειλών ψυχών, τριγυρνάει
σε αμαρτωλά σοκάκια ανίερης ματαιότητας,
όμως ένα ολοφώτεινο χαρούμενο
φεγγάρι δίνει ουράνιο Φώς
στις ατέλειωτες νύχτες
της χοϊκής εφήμερης ανθρώπινης οντότητας!
ΠΕΤΡΟΣ ΚΥΡΙΑΚΟΥ ΒΕΛΟΥΔΑΣ
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου