Γιατί δεν μ’ακούει κανείς
Μου αρέσει να πολεμάω τη βροχή
τον πόνο να διώχνω με τη σιωπή
να ξεκινάω όταν οι άλλοι σταματήσουν
να μην κοιτάζω πίσω
Μου αρέσει να φτάνω στα άκρα
να κλαίω χωρίς να τρέχουν δάκρυα
να ταξιδεύω στο φως
όταν βουτώ στο σκοτάδι
Μου αρέσει πολύ το μαύρο
την φλόγα που σβήνει να ανάβω
μου αρέσει πολύ να πετάω
δεν μου αρέσει να πέφτω
τα ύψη τ’ αντέχω
Μου αρέσει πολύ το άσπρο
το μελάνι που τρέχει όταν γράφω
κι όταν εξαντληθώ να σφίγγω τα δόντια
Το πεπρωμένο με οδηγεί
κλείνω τα μάτια κι αυτό θα’ ρθεί
το μυαλό φίλος και εχθρός, ο ρυθμός της ζωής
Ο χρόνος δεν έχει υπομονή
το κενό δεν γεμίζει με την αφή
γιατί δεν μ’ ακούει κανείς
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου