«Τρεις του Σεπτέμβρη», Σοφία Δ. Νινιού
Ανηφορίζοντας τα σκαλοπάτια μέτραγα τις μέρες πίσω. Μία, δύο, τρεις οι μέρες του Σεπτέμβρη, που μυρίζει καλοκαίρι για καλή μας τύχη. Ένας στίχος φταίει, που πάντα η τρίτη μέρα του Φθινοπώρου, είναι μέρα συνάντησης.
«Θα σε ξανάβρω στους μπαξέδες τρεις του Σεπτέμβρη…» λογαριάζω κάθε χρόνο χωρίς ποτέ να λάβω σοβαρά υπ’ όψιν πως μπαξέδες δεν υπάρχουν εδώ και χρόνια στη ζωή μου. Κι όταν υπήρχαν, δεν ήξερα πως κρύβαν συναντήσεις. Πάντα χάνουμε κάτι από κάθε σκέψη, όσο κι αν τρυπώσει βαθιά στην καρδιά μας ˙ άλλοτε το μισό της, άλλοτε λιγότερο κι άλλοτε περισσότερο. Τη μέρα αυτή έχω πάντα το χρόνο. Αδυνατώ όμως να βρω τον τόπο. Το άτοπον του πράγματος φυσικό ν’ ακυρώνει τη συνάντηση κατ’ έτος.
Εγώ όμως επιμένω. Γυρνάει στο μυαλό μου ο στίχος και ο ήχος του μαζί με τη φωνή σου. Συνήθιζες να τον ψελλίζεις και να τον μουρμουράς με μια δικιά σου μελωδία πιο μυστήρια κι από την άτοπη συνάντηση. Περίεργη συνήθεια. Κι ασυνήθιστη. Από κάθε άποψη.
Όταν εξαφανίστηκες εκείνες τις τρεις του Σεπτέμβρη χωρίς γράμμα και γραφή, έμεινα να κοιτάω το ημερολόγιο στον τοίχο. Δεν είχα προλάβει καλά-καλά να γυρίσω τη σελίδα στο Σεπτέμβρη και βρέθηκα να σημειώνω την ημερομηνία στην καρδιά μου. Περνάει ο χρόνος κι ο καιρός κι ακόμα να με ξαναβρείς.
Ευτυχώς κρατάει το καλοκαίρι ακόμα φέτος. Και για καλή μου τύχη η σελήνη ανέτειλε πρωτομηνιά. Μπορεί και πάλι να μη φάνηκες αλλά το φεγγάρι την τρίτη μέρα του Σεπτέμβρη είναι τριών ημερών. Πάνω στην ώρα που μαρτυράει τις διαθέσεις του καιρού. Ο παππούς μου μ’ είχε μάθει να το κοιτάω κι ανάλογα ν’ αποφαίνομαι. «Πάνω το φεγγάρι κάτω ο καπετάνιος. Κάτω το φεγγάρι πάνω ο καπετάνιος» μου έλεγε. Και στο δικό μου το καράβι αυτή τη φορά πρέπει ν’ ανέβω στην κουβέρτα. Δύσκολα τα πράματα προμηνύονται. Δε θ’ αφήσω το τιμόνι λεπτό. Αλλά σάμπως τ’ άφησα και ποτέ; Δεν έχω ν’ αφήσω κανέναν στο πόδι μου. Άχρηστη γνώση η ρήση του παππού παραδομένη στους αιώνες; Αφύπνιση!
Κάθε φεγγάρι με τη χάρη του. Και το μυστήριό του. Μετράει το δικό του χρόνο. Είκοσι οχτώ οι μέρες του. Οι νύχτες του; Εγώ τις νύχτες του το ψάχνω. Τότε μπορεί και σου μιλάει. Είναι το φως που μεγαλώνει χωρίς ποτέ στ’ αλήθεια να γίνει φως. Και πάνω που μπορεί το μπόι του να υψωθεί, αρχίζει και χάνεται. Σώνεται σωστό κεράκι.
Ανιούσα και κατιούσα ορισμένη και κανονική. Αν το κοιτάς στο διάγραμμα. Γιατί δε συνταυτίζεται με γεγονότα και διαθέσεις. Επιρρεπές πάντα σε εκπλήξεις.
Κι απόψε ανηφορίζοντας τα σκαλοπάτια της Ακτής του Ήλιου, με το Ζέφυρο να μου δροσίζει την ψυχή, μου θύμισε ότι οι μέρες, που χωράνε στην παλάμη μου, μένουν πίσω. Μία, δύο, τρεις οι μέρες του Σεπτέμβρη, που μυρίζει καλοκαίρι για καλή μου τύχη. Το φεγγαράκι το σοφό της τρίτης μέρας έτσι καθώς στεκόταν στο μενεξελί δειλινό, μου ψιθύρισε στην καρδιά: Σήκω! Έλα! Σήκω, καπετάνιο! Το καράβι σου σε περιμένει. Δεν πάει πουθενά χωρίς εσένα. Μόνο πέτα τ’ άχρηστα να μη βαραίνει. Βίρα τις άγκυρες γι’ άγνωστα μέρη!
Σοφία Δ. Νινιού
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου