ΚΟΚΚΙΝΗ ΚΛΩΣΤΗ
Με μια κόκκινη κλωστή δέθηκαν στον χρόνο,
με τις χούφτες γεμάτες απ’ τ’ αξημέρωτα φεγγάρια,
με τα παραμύθια ν’ ακούγονται σαν προφητείες.
Νυχτοπούλια με ανέμους κι όνειρα καρφιτσωμένα στα φτερά τους
πετούσαν για τα μεγάλα τους ταξίδια,
ίσκιοι με αόρατο πρόσωπο τους έδειξαν τη θλίψη των κυπαρισσιών,
λόγια μυστικά ακούγονταν απ’ την καρδιά κάποιου ξεχασμένου πελάγους.
Θόρυβος υπόκωφος τράνταξε τη λησμονιά,
οι ψυχές ήρθαν αντιμέτωπες με τον εαυτό τους,
εντολές πανάρχαιες ακούστηκαν,
κατέφθασαν ξανά οι άνεμοι με τ’ αμέτρητα πρόσωπα.
Πρόωρος χειμώνας σκέπασε τις ιστορίες και τους θρύλους,
ανασύρθηκαν χρόνοι με το παράπονο κάποιας βαθιάς πληγής,
μια συνειδητοποίηση του κόσμου ξαφνική ράγισε τ’ αγάλματα
κι άρχισαν να ψηλαφίζουν τους νεκρούς τους.
Έγειραν τότε τα δέντρα από το βάρος μιας μυστικής προσευχής,
οι μέρες σιωπηλές έπλαθαν το νόημά τους,
φάνηκαν απύθμενες οι καρδιές των ίσκιων.
Όλα έρρεαν χωρίς να τελειώνουν ποτέ μέσα στην ατέρμονη αιωνιότητα,
παραμύθια και θρύλοι σμίλευαν τη θνητότητα,
κόκκινη κλωστή τυλιγόταν γύρω από το φεγγάρι.
Τίποτε πια δεν έμενε μετέωρο,
τα πουλιά εξακολουθούσαν να πετούν αινιγματικά,
τα παράσημα των ίσκιων λάβωναν τα στήθη τους,
όλα ξεκινούσαν πάλι και πάλι απ’ την αρχή
στις ατέλειωτες καταιγίδες του χρόνου.
Ιωάννα Αθανασιάδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου