Η ΠΟΛΙΣ ΕΑΛΩ
Κωνσταντινούπολη, κορωνίδα επτάλοφος
και μυριοτραγουδισμένη,
στη γύμνια της άλωσης παραδομένη!
Εσύ η ωραία κι η άπαρτη,
η πίστη και η δύναμη, το όνειρο το διάφανο,
στα κάστρα μάχεσαι ακόμα
με σκιάχτρα ενός ανέμου σκοτεινού.
Εάλω η μάνα, η Πόλη η αιώνια,
ποιο μοιρολόγι μπορεί να εκφράσει τον καημό;
Γενναίοι οι αντρείοι στης μάχης το σύννεφο,
τις μάχαιρες σείουνε, ορμάνε στους Τούρκους,
τον Χάρο ανταμώνουνε, πολεμούνε με λύσσα,
αδέλφια με τους δικέφαλους αετούς.
Αγέρωχοι κι άχραντοι ξεψυχούν λαβωμένοι,
με τα όπλα τιμημένα, ματωμένη τη μνήμη,
τις πνοές τους προσευχές που αντηχούν ακόμα
τριγυρνώντας απέθαντες, φριχτές και σπαρακτικές.
Φωνές και συντρίμμια κι αλλόφρονες μάνες,
βυζαίνουν με δάκρυα τις σφαίρες στα στήθη,
μαχήτριες αρχόντισσες επάνω στους πύργους
σέρνοντας με τον Χάροντα αντρίκιο χορό.
Και βγαίνουν αλλόκοτες οι κραυγές μαζί με το αίμα,
γεννήτορες όλοι τους του θρύλου του αιώνιου,
που αρνούνται την άλωση και κάστρα στεριώνουν
αθάνατα κι άπαρτα κι ακόμα θεόρατα,
κι ορκίζονται σ’ άγραφα κρυφά ευαγγέλια,
σ’ ασπίδες και δόρατα και μνημεία δοξασμένα,
στον Κωνσταντίνο με το άσπρο άλογο
που καλπάζοντας έρχεται,
τον Παλαιολόγο τον αθάνατο, τη μνήμη του Γένους,
τον μαρμαρωμένο κοντά στη Χρυσή Πύλη βασιλιά.
Ιωάννα Αθανασιάδου
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου