ΛΙΑ ΣΙΩΜΟΥ " Σημύδες στον άνεμο"

 Σημύδες στον άνεμο

Χλωμή η ανταύγεια τ’ ουρανού
        στης λίμνης τον καθρέπτη
κι άγγιξε θύμησες του νου
        λησμονημένα έπη.

Φύλλων σκιές, δροσιά δρυμού
        κιτρινισμένα δέντρα
ακτίνες απ’ τα σύννεφα
        λαμποκοπούν μια λεύκα.

Θροΐζουν τα κλωνάρια της
        με τα φιλιά του ανέμου
θροΐζουνε κι οι θύμησες
        αντάμα με μια αγάπη.

Όνειρα αυγής θαμπά, αμυδρά
        που θε να σβήσει ο ήλιος
και σε σεντούκια μιας νυχτιάς
        θε να τα βρει γαλήνη

Κύμα νερού, κύμα απαλό
        που με τραβά στο πέρα
πάμε στου ονείρου τον γιαλό
        με την πνοή του αγέρα.

Κύμα νερού, κύμα απαλό
        που με τραβά στη δίνη.
φέρε τα λόγια τ’ άγνωρα
        μην ξεχασθεί η οδύνη.

Σημύδας οι ψιθυρισμοί
        σε δάσους μονοπάτια
ονείρων σεργιανίσματα
        σ’ ερημικά σοκάκια

Λεύκας συρτό το θρόισμα
        φύλλων ανατριχίλα
ειν’ τα φιλιά που σβήσανε
        σε μνήμης καλντερίμια

Ω, θε να γείρω τ’ όνειρο
        κάπου να ξαποστάσει
να μη με καίει πια η φωτιά
        στ’ απρόσιτα τα βάθη.

Μα όσο κι αν στο πέλαγο
        κι ορίζοντα μακραίνει
τόσο βαθιά μες στην καρδιά
        η ελπίδα που το δένει.

14 Οκτωβρίου 2002

ΛΙΑ ΣΙΩΜΟΥ, Συλλογή Μαγιοστέφανο, Γαβριηλίδης