"Άγονη γη"
Σε δρόμο μακρύ σπασμένη πυξίδα
μες στου χειμώνα την παγωνιά.
Ομίχλη πυκνή, για μια ηλιαχτίδα
στραμμένο το βλέμμα σε κάθε γωνιά.
Το βήμα δειλό, τα χέρια απλωμένα,
ψάχνω κοντά σου να κρατηθώ.
Μήπως και βγω μ' ένα σου νεύμα
από της σκέψης τον μαύρο βυθό.
Πόσο κρατάει αυτός ο χειμώνας;
Πόσο θ' αργήσει ο ήλιος να βγει;
Εδώ οι μέρες μοιάζουν αιώνας.
Ψάχνουμε για άνθη σε άγονη γη.
Σε δρόμο στενό πέφτουν σαν κύμα
κίτρινα φύλλα, αγέρας φυσά.
Σε δρόμο κενό μετέωρο βήμα,
αφήνει η σιωπή τα λόγια μισά.
Ο φόβος εχθρός στην ίδια εικόνα,
άστρα που σβήνουν στη χαραυγή.
Χαμένος καιρός δίχως σταγόνα.
Μαράθηκαν τ' άνθη στην άγονη γη.
Κωνσταντίνος Μπασούρης
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου