Σοφία Δ. Νινιού «Εμείς θα ’χουμε πάντα την Αθήνα»

Φωτογραφία του Παύλου Ζουλάκη

Αυτοί θα έχουν πάντα το Παρίσι

Κι εμείς το Λυκαβηττό

Κάθε βράδυ το Λυκαβηττό

Και το πρωί τον Υμηττό

Η αυγή θα ’ναι πάντα εκεί

ροδαλή-ροδαλή

και γελαστή

να υπόσχεται μέρα λαμπρή

αττική

Και η βραδιά έναστρη

Πάντα εκεί

Δίπλα στο θέατρο και τις ίριδες

Στη σκιά των ξωκκλησιών

Ν’ ανεβαίνουμε τα σκαλιά

σαν να πρωταγωνιστούμε

στη θερινή ταινία του ’60

γελαστοί κι ερωτευμένοι

Χέρι με χέρι ανάλαφροι

ανάλαφρα ν’ ανεβαίνουμε

σκαλί το σκαλί ως τον Άη Γιώργη

Κι από ψηλά να μετράμε

τις μέρες και τα όνειρά μας

μα και τ’ αστέρια

Εμείς θα’χουμε πάντα

το δικό μας λόφο

την κάθε νύχτα

και την κάθε αυγή

Από το πλάι του θ’ αγναντεύουμε

τον Υμηττό να φοράει

την ανατολή κορώνα

κι απέναντί μας ο αιώνιος ναός

του κάλλους και της αρμονίας

να γίνεται ο καθρέφτης του

Ποιος πήρε τ’ άσπρο μάρμαρο

και τ’ ακούμπησε εκεί;

Της Αθηνάς τα χέρια θα ’ταν

Πίσω μας, την κάθε αυγή,

ο Άη Σιδέρης θα μας σκέπει

και θα κρατά στην πόρτα του

τα περιστέρια

λευκά κι αθώα,

που, σαν τον έρωτα μας,

νήπια κι απονήρευτα

πετούν στων πεύκων τα κλαριά

τριγυρνούν από μαργαρίτα σε μαργαρίτα

ανταγωνίζονται τις πεταλούδες

Εμείς

θα’χουμε πάντα την εφτάλοφη Αθήνα

και θα ισορροπούμε τις καρδιές μας

καθώς θα προσγειωνόμαστε

στον Υμηττό, τον Αρδηττό

το Λυκαβηττό και την Ακρόπολη

Από λόφο σε λόφο

θα χαϊδεύουμε τις ψυχές μας

καθαρές και φωτεινές πάντα

παιδιάστικα ανάλαφρες

και θα πετάμε

από το λόφο των Μουσών

στων Νυμφών το λόφο

Αδιαπραγμάτευτος ο έρωτάς μας

δε θα σταθεί ποτέ στην Πνύκα

και πάντα θα απλώνεται

στον Αγχεσμό ανάλαφρα

Εμείς

θα ’χουμε πάντα

εκείνη τη σειρά μικρά λοφάκια

*

«Θα έχουμε πάντα το Παρίσι» (We'll always have Paris), ατάκα που ακούγεται στο φινάλε της κλασικής ταινίας του 1942, «Καζαμπλάνκα».

https://www.youtube.com/watch?v=93WuCPokDr0&t=90s

Σοφία Δ. Νινιού

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΛΕΞΑΝΔΡΗΣ "ΜΝΗΜΗ ΤΡΕΛΗ"

 

Μνήμη τρελή,
μνήμη αδέσποτη του καημού κι απείθαρχη του χρόνου,
υπέκυψες στον πειρασμό, σαν μου ’πε  εφηβάκι
και μ’ έσμπρωξες παιδί να πλανηθώ,
έφηβος να  παλινοστήσω,
στις παλιές και έρημες των προσδοκιών αφετηρίες
και στις πλημμυρισμένες των ονείρων κοίτες,
τότε που ασυντρόφευτος την αποζητούσα,
ανιχνεύοντας τη μορφή της σ’ όλους τους δρόμους
που έμοιαζαν με τ’ απλωμένα  χέρια του θεού,
για την πιο μακρινή και κοινή μας διαδρομή,
για  ένα ταξίδι ασύνορο και χωρίς  προορισμό.

Μνήμη τρελή,
μνήμη  φωτιά ανέλεγκτη και μνήμη ελπιδολύτρα,
υπέκυψες νοσταλγικά σαν μου ’πε εφηβάκι,
και θυμήθηκα που κράταγα στις ανοιχτές παλάμες
μικρούς κι αφτέρουγους θεούς με  στήθια λαχανιασμένα,
που έβλεπαν με τα μάτια της κι ανάσαιναν στην πνοή της
κι όταν φτεροκόπησαν και σπάθισαν τη μορφή της,
έμεινα στο καρτέρεμα και στην απαντοχή της
σαν το πουλί στην ανατολή, για τ’ουρανού τον κόρφο,
σαν άνεμος που μπερδεύτηκε στους φράχτες στα περβόλια,
σαν το παιδί που πρόσμενε στο σταυροδρόμι φίλους.

Μνήμη τρελή,
μνήμη κυρά καλή κι αναδρομάρισσα φωνή,
πώς ήσουν τόσο σίγουρη
πως αναγνώρισες την αδελφή ψυχή;

            Γιώργος  Αλεξανδρής

ΕΥΑ ΠΕΤΡΟΠΟΥΛΟΥ ΛΙΑΝΟΥ "Το εσώρουχο"

 

Μάθε στο παιδί πώς αξία έχουν τα βιβλία, τα γράμματα

Μάθε στο παιδί το σώμα του να αγαπάει, να προστατεύει..

Στο σώμα να μην αγγίζει χέρι μήτε ξένο

Μήτε γνωστό

Γιατί το παιδί είναι σαν άγαλμα φτιαγμένο

Μάθε στο γιό η στην κόρη

που ακόμη απλαστο ζυμάρι

ότι κανείς δεν πρέπει να αγγίξει το εσώρουχο

Μήτε συγγενής ή φίλος

Μήτε ξένος

Μάθε την αξία

Την εμπιστοσύνη στον εύατο του

Μάθε στο παιδί να αγαπάει το βιβλίο

τη γνώση

Κι όχι χαρτιά πράσινα ή μπλε

Μάθε στο παιδί 

Όποιος προσπαθήσει το εσώρουχο να αγγίξει

είναι εχθρός

Δράκος κακός

Πρέπει να τιμωρηθεί

Μάθε στο παιδί

Άκου το παιδί

Εμπιστεύσου το παιδί

Προστάτευσε το παιδί

Γιατί είναι ζυμάρι 

Ένα σφουγγάρι που όλα τα κρατεί

Ποτέ μην επιτρέψετε

Το εσώρουχο να αγγίξει

Χέρι βάρβαρο

Χέρι ξένο η φιλικό

Κράτα το παιδί 

Αθώο

Ξένοιαστο

Ευτυχισμένο ,

σε αυτό τον κόσμο τον παράλογο

Μη θυσιάζεις το παιδί

Εύα Πετρόπουλου Λιανου

Διεθνής ποιητρια 

Ιδρύτρια του λογοτεχνικού εγχειρήματος 

Ποίηση ενώνει τους λαούς 

Φωτογραφία 

Jelena 

Serbia 

Nastasia Bruneau - « Donkey Skin » poem

 

Nastasia Bruneau blends her training as a psychologist with her sensitivity as a singer and musician in her lyrics.

Her texts explore human vulnerabilities with tender lucidity.

Influenced by listening to the living world, she seeks to evoke feelings, awaken emotions, and soothe the soul.

*****

Donkey Skin

- Once upon a time, and the magic Donkey… -

«  There are films we watch.

And then there are the ones that witness us growing up.

Donkey Skin, Jacques Demy’s film. I remember seeing it as a child on television and already sensing the age. It felt slow, oddly out of step with my world.

And yet, it seeped into me. Almost like a spell. I had no language for it but my body recognised something.

The dresses stayed with me.

Dresses that could not exist.

Dresses made of sun and moon and leave like childhood dreams .

I honestly believe that experience where it all began.

A fascination with extravagant gowns — not as decoration, but as a way of inhabiting oneself. A way of taking up space in the world.

It sounds simple. It is not.

Donkey Skin is not a gentle fairy tale.

Something deeply unsettling runs through it.

A desire that should not exist. A line that is crossed. An incestuous tension the film does not explain it simply lets it , be there, uncomfortable, unresolved, difficult for modern eyes to bear.

And this is exactly where the transformation starts.

She does not change in order to shine.

She changes in order to survive.

She makes herself repellent.

She erases herself.

She hides beneath dirt and ugliness to escape being seen.

She disappears from the social world so she can remain alive inside.

The donkey skin is not a costume.

It is a form of protection.

An instinctive, almost animal response to danger.

Then comes time.

The place inside her is différents nothing sparkles anymore.

Where no one looks at you, desires you, or projects anything into you.

Being forgotten is unsettling but there are no enemies left, no battles to fight.

And that is where something begins to rebuild.

When she becomes visible again, it is not a return to who she was.

The woman beneath the gown is not the same.

Beauty is no longer something imposed on her; it is something she chooses to reclaim.

Very early on, Donkey Skin taught me that transformation is not always about rising.

Sometimes, it happens through falling.

Through dirt.

Through silence.

And that transforming is not about becoming someone else.

learning to remove yourself in order to stay alive

And returning only when the threat of being stripped of yourself has passed, when your sense of power is your own again.

Not the power to dominate.

But the power to soften borders, and to find a living balance between yourself and the world and the world within you. »

Alan Patrick Traynor " NIGHT OF THE CURACH"

 

NIGHT OF THE CURACH

I want to live

Where the sea is the end of the world

And the curach sways 

Sweet as the nightingale

In the melody of the galan 

To her sweet high-pitched thorn

I surrender

To the curach's guttural waves and chatter

Bleeding ink across the bay

Through the eyes of Inishturk

Cast your nets

To the Trinity's lone hand

That waits

In the driftwood

In the smoke on the hills, moves a hush

Till evening comes in

In its enormity

Let the end of the world

Wash over me

In your golden lugent hair

Sweet Niamh

Where the black curach sways as

Sweet as the nightingale

In the stillness of 

A dodecahedron

Isn't that how the world 

Took your mind

In Reading Gaol

In the night of the curach

I am perched upon 

Such worlds

 

by Alan Patrick Traynor 

© Aug 29th

 2023

ΠΑΝΑΓΙΩΤΗΣ ΜΥΡΓΙΩΤΗΣ "Αγία Φωτεινή η προ των Αποστόλων Απόστολος."

 

Αγία Φωτεινή η προ των Αποστόλων Απόστολος.

Ο Χριστιανός με βάση την πίστη του είναι πάντα αισιόδοξος και με καλή προαίρεση να ελπίζει βάσιμα στην σωτηρία του. Ο Χριστός θα δει την καλή του προαίρεση και θα τον καλέσει να τον ακολουθήσει. Δεν θα σταθεί εμπόδιο η ζωή του μέχρι εκείνη τη στιγμή. Όχι μόνο να σωθεί, αλλά και άγιος μπορεί να γίνει. Υπάρχουν παραδείγματα από τα συναξάρια των Αγίων.

Σαμαρείτισσα με καταγωγή από την πόλη Σιχάρ ζούσε έκλυτον βίον και πήγε μια μέρα στο πηγάδι, όπως κάθε μέρα, για να πάρει νερό. Εκεί στο πηγάδι του Ιακώβ βρήκε να ξεκουράζεται ο Χριστός,. Μεταξύ των Ιουδαίων και των Σαμαρειτών υπήρχε έχθρα και ξαφνιάστηκε όταν ο Χριστός της ζήτησε νερό να πιεί για να δροσιστεί. Ήταν η αφορμή και άνοιξε ένας διάλογος μεταξύ των. Ο Χριστός της φανέρωσε πράγματα άγνωστα. Της μίλησε για το «ζων ύδωρ», το Άγιο Πνεύμα. Ακόμη ότι είναι ο Μεσσίας. Επίσης, ο Θεός είναι πνεύμα και προσκυνείται παντού. Όταν ο Χριστός της αποκάλυψε γεγονότα της προσωπικής της ζωής, ότι δηλαδή είχε πέντε άνδρες και αυτός που τώρα έχει δεν είναι νόμιμος, τον αποκάλεσε Προφήτη. Την χαρά της αυτή δεν θέλησε να την κρατήσει για τον εαυτό της. Έτρεξε στο χωριό για να πληροφορήσει και να καλέσει τον κόσμο να γνωρίσει τον Μεσσία. Ο κόσμος έτρεξε, ήλθε στο πηγάδι, Τον άκουσε και Τον παρακαλέσανε να μείνει μαζί τους. Πράγματι, έμεινε. Πολλοί άνθρωποι άκουσαν το κήρυγμά του και πίστεψαν.

Μετά από την ανάληψη του Κυρίου στους ουρανούς και την επιφοίτηση του Αγίου Πνεύματος στους Αγίους Αποστόλους η Σαμαρείτισσα βαπτίστηκε και έλαβε το όνομα Φωτεινή. Μαζί της βαπτίστηκαν οι πέντε αδελφές της, η Ανατολή, η Φωτώ, η Φωτίδα, η Παρασκευή και η Κυριακή, καθώς και οι δυο γιοί της, ο Βίκτωρας που μετονομάσθηκε Φωτεινός και ο Ιωσής.

Ο αυτοκράτορας Νέρων το 99 μ.Χ. είχε εξαπολύσει άγριο διωγμό εναντίον των Χριστιανών μετά το μαρτύριο των Αποστόλων Παύλου και Πέτρου. Στόχος του ήταν να εξαφανίσει τους μαθητές των αποστόλων και όλους τους Χριστιανούς. Την κρίσιμη αυτή περίοδο για τον Χριστιανισμό η αγία Φωτεινή με τον μικρότερο γιό της Ιωσή βρίσκονταν στην Καρθαγένη για ιεραποστολική δράση και κήρυγμα. Ο μεγάλος γιός, ο Βίκτωρας, είχε διοριστεί αρχιστράτηγος από τον Νέρωνα, ο οποίος, χωρίς να γνωρίζει την χριστιανική ιδιότητά του,  τον έστειλε στη Ιταλία να εξοντώσει  τους χριστιανούς. Ο Σεβαστιανός δούκας της Ιταλίας και φίλος του Βίκτωρα προσπάθησε να τον πείσει να εφαρμόσει την εντολή του Νέρωνα και δεν θα κινδυνεύσει η ζωή του. Ο Βίκτωρας απέρριψε τις προτάσεις του δούκα και δήλωσε ότι θα κηρύττει για τον Χριστό. Ο δούκας χάνει το φως του και την λαλιά του και μετά την τέταρτη μέρα φωνάζει ότι ένας είναι ο Θεός, αυτός των Χριστιανών. Αποκάλυψε την πρόσκληση από τον ίδιο τον Χριστό, κατηχήθηκε και βαπτίστηκε από τον Βίκτωρα και επανάκτησε το φως του. Πολλοί ειδωλολάτρες έγιναν Χριστιανοί, βλέποντας αυτά τα θαυμάσια.

Σύντομα ο Νέρων πληροφορείται για την χριστιανική δράση της Φωτεινής, των υιών της και του Σεβαστιανού. Διατάζει να οδηγηθούν στην Ρώμη. Στην πορεία προς την Ρώμη τους ενθαρρύνει ο Χριστός. Δίνει εντολή στον Βίκτωρα να στηρίξει τον Σεβαστιανό και αλλάζει το όνομα του Βίκτωρα σε Φωτεινός, γιατί θα φωτίσει πολλούς ειδωλολάτρες. Με παρρησία ομολογούν την πίστη τους στο Χριστό όλοι τους, η Αγία Φωτεινή, οι αδελφές της, οι γιοί της και ο Σεβαστιανός. Ο Νέρων οργίζεται και διατάζει να συντριβούν οι αρμοί των χεριών τους, με θαυματουργικό τρόπο αυτό δεν γίνεται. Διατάζει  στη συνέχεια να τους κόψουν τα χέρια. Ούτε και τα χέρια τους κόβονται παρά την λυσσαλέα προσπάθεια των δημίων. Η αγία Φωτεινή ευχαριστεί τον Θεό και ο αιμοβόρος Νέρων διατάζει οι άνδρες να φυλακιστούν σε σκοτεινή φυλακή οι δε γυναίκες να κλειστούν σε χρυσό κουβούκλιο. Στο κουβούκλιο έβαλε και την κόρη του Δομνίνα για να δελεάσει τις χριστιανές γυναίκες. Συνέβη το αντίθετο, η Δομνίνα κατηχήθηκε και βαπτίστηκε Χριστιανή με το όνομα Ανθούσα. Ο Νέρων έμαθε τα νέα και διέταξε άνδρες και γυναίκες να μπουν σε καμίνι που έκαιγε για επτά ημέρες και να παραμείνουν για τρεις ημέρες. Μετά από τρεις ημέρες τους βρήκαν σώους και αβλαβείς.

Το νέο θαύμα εξόργισε τον Νέρωνα και διέταξε να δώσουν θανατηφόρα δηλητήρια σε όλους παρασκευασμένα από τον μάγο Λαμπάδιο.  Η Αγία Φωτεινή δηλώνει μπροστά στον Νέρωνα και τον Λαμπάδιο ότι πρώτη θα πιεί το δηλητήριο στο όνομα του Κυρίου ημών Ιησού Χριστού για να δουν την παντοδυναμία Του. Στη συνέχεια ας πιούν όλοι όσοι συντάσσονται μαζί της. Όλοι ήπιαν και όλοι τους έμειναν απαθείς. Ο μάγος τους πληροφορεί ότι έχει πιο ισχυρό δηλητήριο και αν με αυτό το παρασκεύασμα δεν πεθάνουν ακαριαία θα πιστεύσει και αυτός στον Χριστό. Με  το νέο ισχυρότερο δηλητήριο έμειναν και πάλι απαθείς. Ο μάγος έκπληκτος μαζεύει τα μαγικά του βιβλία, τα καίει και βαπτίζεται Χριστιανός με το όνομα Θεόκλητος. Μόλις το έμαθε ο αιμοσταγής χριστιανομάχος Νέρων ότι και ο μάγος του έγινε Χριστιανός διέταξε να τον συλλάβουν και να τον αποκεφαλίσουν έξω από τα τείχη της Ρώμης, όπως και έγινε.

Μετά από αυτό ο Νέρων διέταξε πολλά και διάφορα φρικτά βασανιστήρια όπως κόψιμο των νεύρων, χύσιμο θειαφιού με λιωμένο μολύβι στο στόμα και στα αυτιά, κρέμασμα και ξύσιμο του σώματος και κάψιμο  με λαμπάδες αναμμένες. Τύφλωση και κλείσιμο σε φυλακή με φίδια. Μετά από τρία χρόνια βρέθηκαν υγιείς και δοξάζοντες τον Θεό.

Τελικά ο Νέρων διέταξε και έγδαραν την Αγία Φωτεινή, τον Σεβαστιανό, τον Φωτεινό και τον Ιωσή. Την ίδια τύχη είχαν και οι πέντε αδελφές της Αγίας. Εκτός της Αγίας οι άλλοι μάρτυρες αποκεφαλίστηκαν και η Αγία κλείστηκε φυλακή λυπημένη γιατί δεν αξιώθηκε του μαρτυρίου. Εκεί παρουσιάστηκε ο Χριστός την θεράπευσε, την ευλόγησε και μετά από ημέρες την κάλεσε κοντά Του.

 

Μυργιώτης Παναγιώτης

Μαθηματικός

Liang Zhiwei (China) POETRY

 Liang Zhiwei was an avant-garde poet from Shanghai, China in the 1980s. He was also an editor of the Labor Daily supplement and an antique collector. He has published 20 poetry collections such as "Awakening" and "Soul of Flame", as well as some collection monographs.

Human

Author: Liang Zhiwei

Translated ；David Wei

When was the Earth still chaotic

Humans fall to the ground and crawl on all fours

Wildfire burning in the mountains

Stood up with natural wisdom, you

Becoming the world's rulers

Human beings are too domineering about time

Imprisoning animals, plants, and spirits

And is too arrogant about space

Manipulating network electromagnetic waves

-Crisis of Human Survival

It faces sorrowful songs from many directions

Drifting of Human Destiny

Like suddenly rising dark clouds

Their love

Wildness begins, humanity continues

And ultimately attributed to a cosmic black hole

-Divine Abyss

(September 1, 2021)

****

The Shadow of Returning to Hometown

My Shadow-

Reflected on the way back to my hometown

Eyes like leaves drifting and withering

And the barren grass and the dream's window

There's no more noise there

Only the shadow of the moon

Only bluestone slabs-

The dim light of the years stepped out

One day,

I can't walk anymore

My soul will also fall on this path

And return to his ancestral Home

My shadow will also take this road back to

my hometown, extending even lonelier and longer

(Qingming Festival, April 4, 2017)

****

Snowflake

I am a poetic child who loves to play with snow

Collect millions of snowflakes year after year

Spread on the hillside, a bed sheet waiting for her

And the two children without suspicion

Wait, wait for fifty years

Snowflakes covered the heads of both of us

She still hasn't come

I know she married Winter

But I just like it in winter

A lifetime of infatuation and waiting

Listen quietly to the snowflakes blooming

(2019.5.1 Tianmu Mountain)

Παρουσίαση βιβλίου «Αλληλέγγυα Παιδικότητα»

 

Το Δίκτυο Αλληλεγγύης Αγίας Παρασκευής και οι Εκδόσεις Εύμαρος παρουσιάζουν 

το Βιβλίο της Αλληλεγγύης «Αλληλέγγυα Παιδικότητα»

Δευτέρα 2 Μαρτίου 2026, 19:00

Δημοτική Βιβλιοθήκη Αγίας Παρασκευής, 

Αλέκου Κοντόπουλου 13, Αγία Παρασκευή, 15342

 

Παρουσιάζουν οι:

• Διώνη Δημητριάδη, συγγραφέας – κριτικός
• Μάνος Κοντολέων, συγγραφέας – κριτικός

• Τέσυ Μπάιλα, συγγραφέας – κριτικός

Συντονίζει: 

• Βασιλική Δεδούση, φιλόλογος – συγγραφέας

Διαβάζουν: 

• Συγγραφείς του συλλογικού έργου

Exceptional man By Mahmoud Said Kawash

 

Exceptional man

By Mahmoud Said Kawash

O you exceptional man

I have given you a passage through the roughness of my poems

I have paved the way for you between the ink of my soul and my thoughts

So be careful

Watch out as much as you can

Lest a letter that has become broken from illusion scratch you

Or you are struck by a meaning that has become defeated due to its many wounds

I have built an oasis in you from a poem and a dream!!

I declared in it that I was lost in you when I found you

And that I gave up myself for you

So let me run towards the land of my dreams

Shaded by you and thirsty for your river

Do not dance with me in a dream or suspicion

Because I am not a woman of shadows or madness

I just want to find myself warm in your shadow, before I die!!

Because I love you and you are an exceptional man!!

رجلٌ استثنائي

أيها الرجل الاستثنائي!!

لقد وهبتك صك المرور عبر وعورة قصائدي

ومهدت لك الطريق بين مداد روحي وخواطري

فاحترس

احترس قدر ما تستطيع

لئلا يخدشك حرفٌ بات منكسراً من الوهم 

أو يصيبك معنىً بات مهزوماً من كثرة جروحه

لقد بنيتُ فيك واحة من قصيدة وحلم!!

أُعلنت فيها أني ضعت فيك حين وجدتك

وأني تخليت عن نفسي من أجلك

فهيا اركض بي نحو أرض أحلامي

الوارفة بك والعطشـى لـنهرك

ولا تراقصني في حلم أو في ظنون

لأني لستُ امرأة من ظلال أو جنون

فقط أردت حين أموت أن أجد نفسي دافئة في ظلك

لأني أحبك وأنت رجلٌ استثنائي!!

مدينة من النساء

Lan Xin (Lanxin Samei) - POETRY

 

Internationally renowned writer, poet and translator, member of the Chinese Writers Association. The only female inheritor of UNESCO-listed Dongba Culture, International Disseminator of Dongba Culture and practitioner of Chinese culture's global outreach. Winner of the Italian Francesco Giampietri International Literary Award, President of Lanxin Samei Academy and Dean of Yulong Wenbi Dongba Culture Academy.

Love Yourself

Poem by Lan Xin (Lanxin Samei)

To love yourself

is not selfishness

not self-centeredness

not indulgence

not stubbornness

not loving only yourself

To love yourself

is to know who you are

to know what you want

and what fits you

Hold the rope of fate

with love in your heart

Let your fate

rest firmly in your own hands

Let the kite of your destiny

fly along the path of your heart

To love yourself

is to love others better

and love the world more deeply

****

You Are the Light

Poem by Lan Xin（Lanxin Samei）

The world we live in

Some are born with a silver spoon

Some take root in the soil

Though the grounds of growth differ vastly

Birth is never the true start of life

The real beginning

Lies in the awakening of the heart, the understanding of the soul

After weathering storms and trials

Comes the wisdom forged, the self shaped

What kind of person you become

Determines what kind of life you'll have

If you grow in the soil

Cherish the grace of heaven and earth that nourishes you

If you are tempered in bitter waters

Grateful for the profound intentions of fate

If you walk out of the mountains

Live up to the earnest hopes the mountains place in you

All hardships

All trials and tribulations

Will eventually turn into resilient wings

Lifting you to strive upward, walk in the light

Urging you to spread your wings and soar, up to the nine heavens

When you stand high and look far, your heart holds all rivers and mountains

You will finally grasp the wisdom of life

All encounters and hardships in the world

Are gifts of time, all the best arrangements

You turn your heart to the warm sun, for you are the light

Hold lofty aspirations in your chest, and the light leads you far

****

Awaken

Poem by Lan Xin（Lanxin Samei）

No one wants

to face hard times and troubles

But human weaknesses

often make us careless and overconfident

forgetting our limits, filled with pride

So life

uses difficult moments

to wake us up, remind us, push us, and shock us

so we can see ourselves clearly

and see the world as it is

Not appreciating the good things we have

is a common human flaw

Sometimes life will take away

precious people, things, love, and chances on purpose

Those who don’t value what they have

lose it forever

and can never get it back

But a few rare people

wake up after deep reflection

When what was lost is found again

iis is a great and unexpected gift

a gentle reward from life for those who learn to think

iiis teaches us to cherish what we have after we lose it

All the bad things that happen in life

are life’s way of gently telling us

to wake up sooner

If you can wake up by learning from your mistakes

you turn bad luck into good, and gain more than you lose

If you can wake up by being aware

the wisdom you find

will help you for your whole life

Truly

no amount of money can buy your awakening

All the lessons we learn

are meant to make us wake up

Dr. Haji Mohd Ali bin Haji Radin (Brunei Darussalam+ - POETRY

 

Love in the Ruins of a Marble Afternoon

We met among fallen columns
where history had misplaced its shadow.
You said love was a republic of salt.
I said it was a fracture in the sea
pretending to be horizon.

Between us stood a statue without arms.
It did not bless us.
It remembered us.

We kissed like two ruins
trying to rebuild
a temple that had never existed.

****

The Olive Tree That Refused Our Names

We carved our names into the olive bark.
By morning, the tree had erased them.

Perhaps love does not belong to permanence.
Perhaps it belongs to wind
that refuses to archive us.

The sea watched quietly.
It has seen empires drown
for lesser reasons.

I understood then—
even eternity
has no obligation to remember lovers.

****

Eros Who Forgot the Direction of His Arrow

Eros did not pierce my heart.
He misplaced his arrow in the air between us.

Now love hovers,
undecided,
like a god reconsidering prophecy.

At night I speak to the constellations,
but they answer with geometry.

Love is not fire.
It is distance
learning to breathe.

****

Two Shadows Practicing Silence

At sunset our shadows touched
before our hands did.

They conversed in a language
older than longing.

We remained silent,
as if translation might ruin it.

Later, when you left,
my shadow lingered—
a witness
without testimony.

****

The Sea Borrowed Your Absence

The sea did not borrow your voice.
It borrowed your absence.

Waves carried it
from island to island,
like unfinished correspondence.

I stood at the shore
trying to understand
why love resembles tide—

it advances
only to rehearse departure.

****

Love Before the Oracle Speaks

We stood in Delphi
without asking a question.

You said love is destiny.
I said destiny is merely hesitation
wearing a crown.

The oracle remained silent.

Perhaps love is not prophecy.
Perhaps it is
the courage
to remain unanswered.

****

Island Between Two Breaths

An island appeared
each time we paused.

It was not on any map.
It existed only
between your inhale and mine.

We tried to cross it
but distance expanded,
politely.

Love is absurd—
it invents geography
where none is needed.

****

Marble That Learns to Forget

You touched the marble wall
and it warmed beneath your palm.

I touched your shoulder
and history loosened its grip.

The Parthenon has survived centuries.
We have survived minutes.

Love does not outlive ruins.
It becomes one.

****

Night Bus Beneath Indifferent Constellations

We rode a night bus
through streets scented with thyme and dust.

Your head rested
against my unfinished thought.

Outside, constellations rearranged themselves
without consulting us.

I wanted to confess
that love is not arrival
but recurring exile.

Instead, I held your silence
as if it were homeland.

****

After the Temple Fell

At dawn, the temple collapsed.
Columns surrendered to gravity.

We stood among fragments
holding hands
as if fragments were enough.

You said love survives destruction.

I said it survives
only as echo—

and echo
is merely love
learning to exist
without a body.

 

 

 

ΗΛΙΑΣ ΓΙΑΝΝΑΚΟΠΟΥΛΟΣ "Τo “πέταγμα” του ανθρώπινου Πνεύματος"

      *Γράφει ο Ηλίας Γιαννακόπουλος, Blog "ΙΔΕΟπολις"   

                 *Πνευματικές αποδράσεις και περιπλανήσεις   

     #. Το παρόν κείμενο αλιεύτηκε από το προσφάτως εκδοθέν βιβλίο “Πνευματικές Περιπλανήσεις του συγγραφέα Ηλία Γιαννακόπουλου.

        "Όπως ένα κερί δεν μπορεί να καίει χωρίς φωτιά  έτσι και ο άνθρωπος δεν μπορεί να ζει χωρίς πνευματική ζωή"

           Ο Βούδας με την παραπάνω θέση αναδεικνύει περίτρανα το ρόλο του  ανθρώπινου πνεύματος όχι μόνον στη ζωή του ανθρώπου αλλά και της κοινωνίας-κόσμου γενικότερα. Κι αυτό γιατί η ανθρώπινη εξέλιξη και η πρόοδος των κοινωνιών πραγματώνεται με τη δύναμη του πνεύματος. Ο ανθρώπινος πολιτισμός είναι προϊόν του πνεύματός του.

           Εξάλλου αυτό αισθητοποιείται και από το γεγονός πως τα ζώα λόγω απουσίας πνεύματος δεν έχουν πολιτισμό. Μπορεί η φωλιά ενός χελιδονιού να είναι περίτεχνη ή ακόμη και η κηρήθρα που αποθηκεύουν οι μέλισσες το μέλι να συνιστούν αρχιτεκτονήματα, αλλά έως εκεί. Αυτό πράττουν-δημιουργούν εδώ και εκατομμύρια χρόνια.
        Μπορεί τα υλικά μεγέθη να είναι αυτά που εντυπωσιάζουν λόγω και της προόδου της τεχνολογίας, αλλά τίποτε από όλα αυτά δεν θα υπήρχε χωρίς την επιστήμη που συνιστά τη δόξα του ανθρώπινου πνεύματος. Γιατί η τεχνολογία και τα λαμπρά της επιτεύγματα δεν είναι τίποτα περισσότερο από μια πετυχημένη εφαρμογή κάποιων επιστημονικών ευρημάτων.

            Αν όλα τα παραπάνω δεν συνιστούν μόνον απλές και χιλιοειπωμένες διαπιστώσεις και αλήθειες, αλλά και μία ιστορική πραγματικότητα που καταυγάζει την αξία και το ρόλο του πνεύματος στην εξέλιξη του ανθρώπου, τότε θα πρέπει να συντηρήσουμε τη φλόγα του (πνεύματος) και να φωτίσουμε ή και να θερμάνουμε εκείνα τα πεδία που θα μάς εξασφαλίσουν έναν κόσμο πιο ελκυστικό και ανθρώπινο.
          Σε μία εποχή που όλα κινούνται γύρω από την έγνοια του υλικού πλουτισμού και της σπουδής-προσκόλλησης στη δύναμη, είναι καιρός να αλλάξουμε πορεία και να κατευθύνουμε το βέλος του πνεύματος προς άλλες διαδρομές. Γιατί το ανθρώπινο πνεύμα είναι μία ανθρώπινη δυνατότητα και όχι μία γενετική ικανότητα βιολογικά προγραμματισμένη σε προκαθορισμένη διαδρομή (υλικός πλούτος, απόκτηση δύναμης...).

          Στην ανθρώπινη ιστορία πάντοτε το πνεύμα συγκρούεται με τη δύναμη (σε όλες τις εκφάνσεις της). Οι παντοειδείς εξουσίες ως προϊόν ή προϋπόθεση της δύναμης απεχθάνονται ή και διώκουν το πνεύμα γιατί γνωρίζουν τον ανατρεπτικό του χαρακτήρα και το ασίγαστο πάθος του για ελευθερία και για το νεωτερικό.
      Ιστορικά έχει αποδειχτεί πως το “βασίλειο της  δύναμης” πετυχαίνει  κάποιες νίκες έναντι του “βασιλείου του Πνεύματος”  αλλά στο τέλος πάντα νικητής είναι το Πνεύμα. Ο Βάκων το είχε επισημάνει από παλιά:

        "Τα μνημεία του Πνεύματος διαρκούν περισσότερο από τα μνημεία της Δύναμης".

      Κάτι ανάλογο με τον Βάκωνα είχε επισημάνει και ο Ναπολέων τονίζοντας εμφαντικά τη δύναμη του Πνεύματος έναντι του Σπαθιού-Δύναμης με ό,τι αυτό συνεπάγεται (βία…):

            "Δεν υπάρχουν παρά δύο δυνάμεις στον κόσμο: Το σπαθί και το Πνεύμα. Σε βάθος χρόνου, το σπαθί πάντοτε νικιέται από το Πνεύμα"
           Για πολλούς το ανθρώπινο πνεύμα μοιάζει με τα αποδημητικά πουλιά. Του αρέσουν τα ύψη και οι περιπλανήσεις. Ανησυχεί, αμφισβητεί και αναζητεί νέες θέσεις και φωλιές. Διερευνά τη σκοτεινή πλευρά της πραγματικότητας και δοκιμάζει τις αντοχές του σε νέες "πατρίδες". Απεχθάνεται τη θαλπωρή της μονιμότητας και του δοκιμασμένου και αρέσκεται στην αλλαγή και στους νεωτερισμούς.
           Το υγιές και δημιουργικό πνεύμα αντιμάχεται την ακινησία και απορρίπτει όλους εκείνους που αδυνατούν να αλλάξουν και να παρακολουθήσουν τις συντελούμενες ανακατατάξεις σε όλα τα επίπεδα της παγκόσμιας σκηνής.
                                                  

            Το ανήσυχο και δημιουργικό πνεύμα στοχεύει στην ανανέωση και στην καινούρια ματιά-ερμηνεία όλων εκείνων των ανθρώπινων "σταθερών" που φυλακίζουν το άτομο στην αυταπάτη της ασφάλειας και της βεβαιότητας του παραδοσιακού. Κρίνει αυστηρά τους φοβισμένους και τους "κουρασμένους". Ίσως εδώ να δικαιώνεται η προτροπή-αφορισμός του Μ. Κατσαρού:

         "Στη φωτιά να ριχτεί αυτός που κουράστηκε / και θέλει μόνο την ακίνητη μάσκα / αυτός που δεν αλλάζει το βήμα, / το γέλιο, το ρυθμό, / τη σιωπή στη νέα του πόλη...". 

             Το ανθρώπινο πνεύμα ως ένα αποδημητικό πουλί ή ως ένας αιώνιος ταξιδευτής-περιηγητής δεν γνωρίζει πατρίδα και ούτε βολεύεται στην ασφάλεια της "άγκυρας". Αναζητά συνεχώς νέους τόπους και λιμάνια όχι για κουρνιάσει στην ακινησία αλλά για να σχεδιάσει το επόμενο πέταγμα-ταξίδι. Δεν φοβάται τα κύματα και τους αέρηδες της ζωής γιατί γνωρίζει πολύ καλά και έχει αποδειχτεί μία μεγάλη αλήθεια του Νίτσε:

         "Η  ζωή στέλνει δοκιμασίες και θλίψεις και σε δοκιμάζει,  όχι για να σε καταστρέψει, αλλά για να σε  σφυρηλατήσει ένα φαινομενικά ον, μια δύναμη μεγαλείου...".

                                 

          Ο άνθρωπος του πνεύματος και οι μεγάλοι σκαπανείς του ανθρώπινου πολιτισμού υψώνουν ως σημαία και παιανίζουν με ένταση την παρακάτω προτροπή του Νίτσε:

         "Θα πρέπει να προσεύχεσαι στους Θεούς δύσκολες στιγμές, για πόνο και δυστυχία. Η ευτυχία δεν μπορεί να διδάξει στον άνθρωπο το αληθινό νόημα της ζωής, μόνο ο πόνος και η δυστυχία μπορούν".

                 

https://iliasgiannakopoulos.blogspot.com/

 

Πρόσκληση συμμετοχής στο 7ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού "Compartments Dance Project" στην Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ

 

ΔΕΛΤΙΟ ΤΥΠΟΥ

 

ANOIXTH ΠΡΟΣΚΛΗΣΗ ΣΥΜΜΕΤΟΧΗΣ

στο

7ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού «Compartments Dance Project»

17 – 31 Μαΐου 2026
Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ 

Για έβδομη συνεχόμενη χρονιά, η Αμαξοστοιχία-Θέατρο το Τρένο στο Ρουφ ανοίγει τις πόρτες της και προσκαλεί νέους χορευτές, χορογράφους και ομάδες σύγχρονου χορού να συμμετάσχουν στο 7ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού «Compartments Dance Project», που θα πραγματοποιηθεί για πρώτη φορά άνοιξη, από τις 17 έως τις 31 Μαΐου 2026.

Από το 2016 που ξεκίνησε τη λειτουργία του, ως μία ξεχωριστή ενότητα του Φεστιβάλ Νέων Καλλιτεχνών «Τα 12 Κουπέ», το «Compartments Dance Project» έχει καθιερωθεί ως σημείο συνάντησης σύγχρονου χορού και πεδίο πειραματισμού νέων δημιουργών. Για δεκαπέντε μέρες, τα ιστορικά βαγόνια και κάθε απρόσμενη γωνιά της Αμαξοστοιχίας μετατρέπονται σε σκηνή και έμπνευση για χορευτικές performances σύντομης διάρκειας, σε μια πρωτότυπη ιδέα της Τατιάνας Λύγαρη, καλλιτεχνικής διευθύντριας του Τρένου στο Ρουφ, που θέτει σε αμφισβήτηση στην πράξη τους χώρους μεγάλης κλίμακας και τις συμβατικές συνθήκες θέασης.

Φέτος, το «Compartments Dance Project» στρέφει το βλέμμα στις ποιότητες που συγκροτούν την ανθρώπινη υπόσταση: αγάπη, έρωτας, φαντασία, κριτική σκέψη, ενσυναίσθηση, φιλία, επικοινωνία. Πώς διαφυλάσσονται και ενδυναμώνονται μέσα σε ένα τοπίο τεχνολογικής έκρηξης; Πού εντοπίζεται η αντίσταση και με ποιους τρόπους μπορεί να ενεργοποιηθεί; Οι καλλιτέχνες καλούνται να διερευνήσουν μέσα από τη χορογραφική τους γραφή, τρόπους καλλιέργειας και ενδυνάμωσης εκείνων των πολύτιμων στοιχείων που μας ταυτοποιούν και μας επιτρέπουν να παραμένουμε άνθρωποι.

Όλες οι performances, διάρκειας 15 έως 20 λεπτών, φιλοξενούνται στα βαγόνια και στο υπαίθριο stage της Αποβάθρας, καθημερινά από τις 18:30 έως τις 23:30, σε κυλιόμενο πρόγραμμα, συνθέτοντας ένα δεκαπενθήμερο πυκνής καλλιτεχνικής δράσης, διαλόγου και ανταλλαγής ιδεών.

Κριτήρια επιλογής

● Πρωτοτυπία και σύνδεση με τη θεματική

● Δημιουργική αξιοποίηση του χώρου

● Πρώτη παρουσίαση στο Φεστιβάλ

● Σκηνική παρουσία και ερμηνευτική δύναμη

● Καλλιτεχνική συνοχή

● Διάλογος με άλλες μορφές τέχνης

Υποβολή προτάσεων

Οι ενδιαφερόμενοι δημιουργοί μπορούν να αποστείλουν την πρότασή τους στο theater@totrenostorouf.gr, με θέμα «7ο Φεστιβάλ Σύγχρονου Χορού», επισυνάπτοντας:

● Αναλυτική περιγραφή του project

● Διάρκεια project (10’ έως 20’)

● Οπτικοακουστικό υλικό προηγούμενων δράσεων σε drive link (χωρίς κωδικό)

● Βιογραφικά συντελεστών με φωτογραφίες

● Στοιχεία επικοινωνίας

Το Φεστιβάλ παρέχει τεχνικό εξοπλισμό, ασφαλιστική κάλυψη και αμοιβή.

Καταληκτική ημερομηνία υποβολής προτάσεων: 18 Μαρτίου 2026
Ανακοίνωση αποτελεσμάτων: 30 Μαρτίου 2026
Πρώτη συνάντηση επιλεγμένων ομάδων: 3 Απριλίου 2026

ΠΛΗΡΟΦΟΡΙΕΣ

τηλ. 210 9237076, theater@totrenostorouf.gr

 

ΒΡΕΙΤΕ ΜΑΣ

www.totrenostorouf.gr

www.facebook.com/To-Treno-sto-Rouf-railway-carriage-theatre

https://instagram.com/ToTrenostoRouf

https://www.tiktok.com/@totrenostorouf

https://www.youtube.com/user/totrenostorouf

 

Επικοινωνία: ArtsPR