που έχουν κατακλύει την ψυχή.
Δάκρυα μπερδεμένα με τη μαύρη σκόνη
απ' το χνώτο μας .
Η οργή σωρεύτηκε
στις φιγούρες της απόγνωσης .
Μάθαμε να μετράμε τη ζωή
με τους χειμώνες,
οι τρικυμίες ξέβρασαν
άπνοα τα καλοκαίρια .
Κυνηγάμε το αληθινό,
μια επιθμία ζωής
να καταντά έρμαιο
σε σχέδια επισφαλή .
Μάτια χορτασμένα
από τις " δυσφορίες" των πολιτισμένων .
Στο βωμό των θυσιών
προς τους θεούς της αναλήθειας
στέκεται λευκός αμνός,
ο αυθεντικός άνθρωπος .
Η αληθινή ζωή ήταν αιώνια σαν το φεγγάρι....
μέρος της είναι για πάντοτε κρυμμένο...
Carpe .
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου