Ένας δράκος θυμωμένος με το φθινόπωρο
μπερδεύει το κόκκινο με τ'άσπρο
ξερνάει φλόγες, λόγια, φύλλα
πυρώνοντας λυγμούς στον ουρανό
Χιαστές ρυτίδες σε κάθε του μάτι
στα μαλλιά του χειρονομίες από καπνισμένα τοπία
μέρα νύχτα, νύχτα μέρα, προσπαθεί
ν'ανταμώσει τη σημαδούρα της παράκτιας μνήμης
Ανακατεύει αριθμούς μ’αστέρια
βλέπει τις πέτρες ωραιότερες από τον ήλιο
στο πέρασμά του λεπίδες κυκλωμένες
χωράφια που μάταια προσμένουν να καρπίσουν
Κι έτσι όπως βιάστηκε το βήμα του ν’ανοίξει ,
πιο πέρα από το θολό ποτάμι
μεταναστεύει στη στενή κοιλάδα
μα δυσκολεύεται σαν πουλί εγγαστρίμυθο
Τάκης Χρονόπουλος
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου