:Rajashree Mohapatra - Poems

 

The Breeze Of Despair

Fragrance of flowers seems now carried away

By the breeze of despair

Amidst the bouncing sparks of fireballs and fire-arms

Conquering and canoping the vast sky.

Smell of gunpowder hugs every schnozzle

And clouds of forlornness and fear

Float aimlessly in the air,

Arrogancy rarely understands

Why the mother earth is torn

To erase fraternity

And create a state of apathy

and stupor.

Bees stravaig, watching missiles.

While the birds continue searching for safe shelters

But amidst these fear and terrorism

The humanity sits closing the eyes

In a deadly trap of worldly affairs.

Still a state of silence

Radiates a bright light of freedom and non-alignment

From within.

Induces to walk on the edge of a sharp blade

to find an abode of peace

Beyond everyone’s dream

Rajashree Mohapatra

Bhubaneswar, Odisha, India

*****

The Broken Dreams

The winter rain,

Fails to launder the woos, from the worldly events

Rather is trapped by chilled looks

And inactivated palpebra

Of people around

Beyond the expected limits.

The murmuring of the mountain streams in the silent valley

Coupled with the shrieks of frightened birds,

Intensify the fear in every night

In broken dreams

While deepening the crying of hags and wizards

The roaring of fire arms

Though not always justify the arrogancy

Yet of course tears all weaved silvery canopy

Of trust and comfort

In lieu of million loads of complacency.

Dreams of hoisted desires

Face annihilation

And skid like crumbled rain drops

From a thunderous sky,

All the tenuous wishes are hung

Like limbos

Widening the loneliness

And removing the silver lining from the eyelashes.

Rajashree Mohapatra

Bhubaneswar, Odisha ,India

Bio: Rajashree Mohapatra

Rajashree Mohapatra is a multifaceted individual from Odisha, India. She holds master's degrees in History and Journalism and Mass Communication from Utkal University, Odisha. By profession, she is a teacher.

With an additional postgraduate degree in Environmental Education and Industrial Waste Management from Sambalpur University, Odisha, Rajashree has dedicated herself to social activism. She advocates for social justice, environmental issues, and human rights in remote areas through non-governmental organizations.

Her passions include poetry, painting, and journalism, which reflect her creative and socially conscious personality.

"Those Who Cannot Count the Stars" By James Tian

 

Those who have no interest in making wishes,

To them, a few falling meteors,

Are nothing more than a few stones—

Missing from the sky.

In their hands,

Still holding tools for illumination,

Getting through the night,

Like exhausting a dull, lifeless reel of film.

A cold, stern appearance,

Faces refusing to show kindness to themselves.

Each day, the sound of waves,

Has long washed away the sharpness of their tongues.

The only earth-shattering moment,

Might be when they themselves are about to fall.

In that instant, a few questions will rise in their hearts—

Could it be that the meaning of existence,

Is that there’s no meaning?

That the world of one’s own significance is so small,

It’s made entirely of dead ends?

 James Tian

Elisa Mascia - Poetry

Title: Truth


In this world of ever more unified faces
each proposes a photocopy of another self that does not belong to him
It tends to identify itself and to come out of its truth,
offers the non-existence of unique and unrepeatable identity value in exchange for stereotypes without soul and minds less and less thinking.
Playful hide-and-seek games to conceal twisted thoughts in a society that borders on universal failure.
There is the courage of armies to seek the truth.
Soldiers fight with the divine power of the Holy Spirit
to shake the consciences of those who trade truth for perdition.
He sells his freedom for little or nothing.

Elisa Mascia



Titolo: Verità


In questo mondo di volti sempre più unificati
ognuno propone la fotocopia di un altro sé stesso che non gli appartiene
Tende ad identificarsi e a uscire dalla sua verità,
offre l'inesistenza del valore identitario unico e irripetibile in cambio di stereotipi privi di anima e menti sempre meno pensanti.
Giochi ludici a nascondino per occultare pensieri contorti in una società che rasenta il fallimento universale.
Esiste il coraggio degli eserciti combattenti per ricercare la verità.
Soldati lottano investiti del potere divino dello spirito Santo
per scuotere le coscienze di chi baratta la verità con la perdizione.
Vende la propria libertà per poco o niente.


Elisa Mascia
Italy

ΖΩΗ ΧΑΤΖΗΓΕΩΡΓΙΟΥ "Καρτέρεμα"

Περίεργο λουλούδι ανθεί στον τοίχο μου .

Η μια του ρίζα εναέρια

     -πάνε χρόνια που αποκόπηκε από τον κόσμο τούτο .

Με το πείσμα επίφυτου γαντζώνεται όλο ψηλότερα ,

με τον θυμό τσουκνίδας μακριά κρατάει ακόμη και μένα.

Καιρό τώρα προσπαθεί να γίνει νούφαρο ,

πουθενά να μην στηρίζεται

παρά μόνο στην ρευστότητα .

Τις νύχτες ονειρεύομαι πως έγινε πουλί .

Τα κατάφερε, σκέπτομαι , μα τότε ξυπνώ

και τις νεροφαγιές του τοίχου σπεύδω να μπαλώσω.

Είναι λέω, ακόμη νωρίς.

ΒΙΟΓΡΑΦΙΚΟ -

Γεννήθηκα και κατοικώ στην Καβάλα . Τελείωσα την ελληνική φιλολογία ΑΠΘ και εργάστηκα ως τραπεζοϋπάλληλος. Ασχολούμαι με την ποίηση και το διήγημα . Κείμενά μου δημοσιεύτηκαν σε έντυπα και ηλεκτρονικά μέσα ( π,χ. Περί ου, fractal κ.α. ). Συμμετείχα σε συλλογικές εκδόσεις (π.χ “ Σαν βγω απ΄ αυτή την φυλακή “ εκδ Γραφή κ.α ) . Έχω διακριθεί σε πολλούς λογοτεχνικούς διαγωνισμούς ( Κούρος Ευρωπού β΄βραβείο 2021, Κούρος Ευρωπού α΄βραβείο 2022 , διαγωνισμός διηγήματος Ιανού 2023 κ.α.) . Από τις εκδόσεις Άνω Τελεία κυκλοφόρησαν οι ποιητικές μου συλλογές Απόντες του Μεθοδευμένου ( 2022 ) και Εκχώρηση Αρμοδιοτήτων (2024).

Ζωή Χατζηγεωργίου 

Κωνσταντίνος Φάης "Ο Ηρακλής ως πολιτιστικός πυλώνας του Μονακό."

Ο Ηρακλής ως πολιτιστικός πυλώνας του Μονακό.

Η αρχαιότητα υπήρξε να μη τι άλλο συναρπαστική και εν συνόλω, εκ των πρωταγωνιστών της αποτελεί και ο Ελληνικός Πολιτισμός, όστις ασφαλώς ιδρυτικό μέλος του δυτικού κόσμου. Παρήλθαν λοιπόν σχεδόν τρεις χιλιετίες από τότε που ένα εκ των μεγαλύτερων γεγονότων του αρχαίου κόσμου έλαβε χώρα, αυτό του Μεγάλου Αποικισμού των Ελλήνων, το οποίο μεταλαμπάδευσε την Ελληνική Μυθολογία και την παράδοση των επικών ηρώων μας στην λεκάνη της Μεσογείου και του Ευξείνου Πόντου. Ο απόηχος τους ακόμα αντηχεί στα τοπωνύμια κατά μήκος της κοσμικής ακτογραμμής της ‘’εντός των Ηρακλείων στηλών θαλάσσης’’.

Ο ενδοξότερος του ηρωικού γένους, ο Ηρακλής των Θηβών, άφησε ανεξίτηλο αποτύπωμα στο διάβα του. Κάποιοι εκ των άθλων του έλαβαν χώρα εκτός Ελληνικής χερσονήσου. Σύμφωνα με την προφορική παράδοση, όταν επέστρεφε από την αποπεράτωση του 10ου άθλου του, ήτοι τα βοοειδή του Γηρυόνη στην Ιβηρική χερσόνησο, διέσχισε όλη την βορειοδυτική ακτογραμμή της Μεσογείου μέχρι και την Νήσο του Πέλοπος, ήτοι την Πελοπόννησο. Eιρήσθω εν παρόδω, κατά τον Παυσανία, ο Ηρακλής ήταν δισέγγονος του Πέλοπος. Η παράκτια περιοχή κυρίως στους πρόποδες των Άλπεων, ήταν κακοτράχαλη, σχεδόν αδιάβατη και ένεκα παρουσίας κακοποιών στοιχείων ενίοτε θανάσιμα επικίνδυνη ακόμα και για ολόκληρα στρατεύματα. Ο Διόδωρος ο Σικελιώτης αναφερόμενος σε αυτήν ακριβώς την πορεία του ήρωα, χαρακτήρισε τον Ηρακλή ως τον ‘’μεγαλύτερο στρατηλάτη της εποχής του’’ και ότι ως επικεφαλής μιας μεγάλης στρατιωτικής δύναμης που, διέσχισε την οροσειρά των Άλπεων και μετέτρεψε την δύσβατη ατραπό σε λεωφόρο για στρατεύματα και υποζύγια με αποσκευές, υποτάσσοντάς και εξοντώνοντας βαρβάρους και λήσταρχους. Ο Ρωμαίος ιστορικός Πλίνιος ο Πρεσβύτερος, στο σύγγραμμα του ‘’Naturalis Historia’’ μας αναφέρει τις ‘’’Πετρώδεις Πεδιάδες, αξέχαστες για τις μάχες του Ηρακλέους’’. Στην Λιγυρία συγκριμένα, λέγεται πως του επιτέθηκαν οι υιοί του Ποσειδώνος, ο Βεργίων και ο Αλβίων, προκειμένου να του κλέψουν τα βοοειδή, τους οποίους και εξόντωσε. Ο Ρωμαίος συγγραφέας Υγίνος μας αναφέρει την εκδοχή του Αισχύλου στο έργο του ‘’Προμηθεύς Λυόμενος’’, ότι δηλαδή από την έκβαση αυτής της μάχης θα προκύψει και ο όρος ‘’Ηρακλής εν γόνασιν’’, ο αμφιφανής δηλαδή αστερισμός του Ηρακλέους. Στην ίδια περιοχή, υπάρχουν αναφορές για έναν λιμένα στρατηγικής σημασίας, περνώντας από τον οποίο ο Ηρακλής, έχτισε ή χτίστηκε προς τιμήν του ένας ναός, αυτός που ο Στράβων στα ‘’Γεωγραφικά’’ αποκαλεί ‘’ιερόν Ηρακλέους Μονοίκου’’. Ο λιμένας ομοίως φέρει το όνομα του, είναι ο περίφημος Λιμήν Ηρακλέους Μονοίκου ή Portus Hercules Monoeci. Ο Μαύρος Σέρβιος Ονοράτος σχολιάζοντας τα του Βιργιλίου, κάνει λόγο και για το ‘’Φρούριο του Μονοίκου’’ στην Λιγυρία, εκεί όπου ‘’βρίσκεται το λιμάνι του Ηρακλέους Μονοίκου’’. Ο εν λόγω Μόνοικος (Ηρακλής), συνεχίζει ο συγγραφέας, ‘’ονομάστηκε έτσι είτε επειδή κατοικούσε εκεί μόνος, είτε επειδή στο ναό του κανένας από τους θεούς δεν λατρεύτηκε ποτέ μαζί.’’ Όλα αυτά στην σημερινή Κυανή Ακτή, περίπου ‘’200 στάδια από την Αντίπολη’’ κατά τους αρχαίους γεωγράφους, εκεί δηλαδή όπου οι εκ Μικράς Ασίας ορμώμενοι Φωκαείς, ιδρύσαν την προαναφερθείσα αποικία. Ένας λιμένας που έμελλε να χρησιμοποιηθεί από Έλληνες, Ρωμαίους, Καρχηδονίους και Φοίνικες.

Αρκετούς αιώνες αργότερα, το 1191, η περιοχή περιήλθε στην Δημοκρατία της Γένοβα, η εξουσία της οποίας μοιραζόταν τότε μεταξύ των Γουέλφων και των Γιβελλινών. Κατασκευάστηκε ένα συμπαγές φρούριο στον βράχο πάνω από τον λιμένα και στρατολόγησαν ανθρώπους να εγκατασταθούν, απαλλάσσοντας τους από φόρους για την αλιεία τους. Μετά από επίθεση το 1225, κατασκευάστηκαν επιπλέον τέσσερις ψηλοί πύργοι, με τους Γιβελλίνους, υπό την ηγεσία του Φούλκο ντελ Κασσέλο, να αναλαμβάνουν την εξουσία εκδιώχνοντας παράλληλα τους Γκριμάλντι. Ωστόσο την νύχτα της 8ης Ιανουαρίου του 1297, ο αρχηγός των τελευταίων, ο Φραγκίσκος Γκριμάλντι μαζί με τον εξάδελφο του Ρενιέ Α’ και μερικούς σωματοφύλακες, άπαντες μεταμφιεσμένοι σε φραγκισκανούς μοναχούς, εισέβαλαν στον φρούριο και το κατέλαβαν. Το γεγονός αποτυπώνεται περιτέχνως στο εθνόσημο τους, όπου παριστάνονται δύο μοναχοί ξιφηφόροι να φρουρούν τον θυρεό. Υπό τη βασιλεία του Λαμπέρτου, ο Λιμήν του Ηρακλέους Μονοίκου, πλέον ‘’Μονακό’’, αναγνωρίστηκε ως ανεξάρτητο κράτος από τον βασιλιά Κάρολο Η’ της Γαλλίας το 1489, καθιερώνοντας έτσι την κυριαρχία της δυναστείας. Τον 17ο αιώνα, ο πρώτος πρίγκιπας έφερε το όνομα του μέγιστου των ηρώων, ήταν ο Ηρακλής 1ος του Mονακό ή Ηρακλής Γκριμάλντι, λόρδος από το 1589 ο οποίος και δολοφονήθηκε το βράδυ της 29ης Νοεμβρίου του 1604. Όπως σχολιάζουν κάποιοι σύγχρονοι, το να φέρει αυτό το ‘’σεβαστό όνομα της Ελληνικής Μυθολογίας ούτε τον προστάτευσε από τη μοίρα του, ούτε παρείχε ασυλία στους απογόνους του από την καταστροφή’’. Ο επόμενος Ηρακλής Γκριμάλντι, εγγονός του Ηρακλή Α’, απεβίωσε και αυτός με τραγικό τρόπο την 1η Αυγούστου του 1651.

Επί 700 και πλέον συναπτά έτη, ο ‘’μακροβιότερος και πιο περίφημος’’ Οίκος των Γκριμάλντι κυβερνά το Πριγκιπάτο Μονακό, κληθέν εκ του προσωνυμίου ‘’Μόνοικος’’ του Ηρακλέους, ενώ και ο λιμένας βαθέων υδάτων του, χώρος προσέλκυσης πλειάδας υπερπολυτελών θαλαμηγών ετησίως, διατηρεί αρχαιόθεν την ονομασία του, είναι ο -ρητώς αναφερόμενος- Port Hercule. Απέχει μόλις 15 χιλιόμετρα από τα ιταλικά σύνορα και από κρατίδιο τυπικής μεσογειακής ομορφιάς με τους χαρακτηριστικούς ελαιώνες και πορτοκαλεώνες και τις λιγοστές, πλην πολυτελέστατες επαύλεις των αρχών του προηγούμενου αιώνος, αναδείχθηκε σε σύμβολο άκρατης πολυτέλειας και κύρους στον τρέχοντα. Η βάσει συντάγματος του 1911 κληρονομική μοναρχία του Μονακό, πέραν πάσης αμφιβολίας δεν αφήνει ασυγκίνητους ούτε τους καλοζωιστές… αλλά ούτε και τους λάτρεις των αχανών μονοπατιών της Αρχαίας Ελληνικής και Λατινικής Γραμματείας όπως καθίσταται πλέον αναμφιβόλως κατανοητό. Να επισημανθεί πως και η υπέροχη Hercules Gallery στο πάλαι ποτέ στρατηγικό φυλάκιο της Δημοκρατίας της Γένοβας, το Παλάτι του Πρίγκιπα, φιλοξενεί μία σειρά έγχρωμων τοιχογραφιών με κεντρική θεματολογία τους άθλους του ήρωα και μυθικού ιδρυτή τους, πιθανότατα Αναγεννησιακής χρονολόγησης. Ήταν επιθυμία του πρίγκιπα Ονωρίου Β', ακριβώς εις μνήμην του αδικοχαμένου υιού του Ηρακλή Γκριμάλντι αλλά και του θρυλικού ιδρυτή τους. H επιτροπή Αντι-Ντόπινγκ του Μονακό, η MAC, φέρει ως λογότυπο τον δεύτερο άθλο του ήρωα, εμπνευσμένο από ένα ρωμαϊκό μωσαϊκό του 3ου αιώνα και ένα μπρούτζινο τέχνεργο του 16ου αιώνα. Η ίδια η οργάνωση αναφέρει πως το Μονακό είναι άρρηκτα συνδεδεμένο με τον Ηρακλή και ότι το ντόπινγκ είναι, όπως η Ύδρα, ένα δύσκολο –αλλά όχι αδύνατο– κακό να καταπολεμηθεί και να ξεπεραστεί, για αυτό και θέλησε να χρησιμοποιήσει τον εν λόγω άθλο ως λογότυπο. Ας μην ξεχνάμε και την αριστοτεχνική σειρά γραμματοσήμων με τους άθλους του ήρωα του 1982, αλλά και την απόφαση των Μονεγάσκων το 2014 για έκδοση των 3000 συλλεκτικών νομισμάτων αξίας 10 ευρώ, που φέρουν τον ‘’Ηρακλή Τοξότη’’ στον οπισθότυπο, συνοδευόμενο από το περίφημο ‘’Portus Herculis Monoeci’’. Περί του ιερού του Ηρακλέους, μέχρι σήμερα δεν έχει ανασκαφεί κάποιο εύρημα που να παραπέμπει σε ιερό, άλλωστε η ασφυκτικά πυκνή δόμηση του Πριγκιπάτου δεν αφήνει πλέον περιθώρια. Παρ’ αυτά έχουν διατυπωθεί διάφορες θεωρίες, όπως φερειπείν ότι το ιερό ενδεχομένως να βρίσκεται κάτω από τον Καθεδρικό Ναό του Αγίου Νικολάου στον Βράχο του Μονακό. Άλλοι το ταυτίζουν με το εμβληματικό Τρόπαιο του Αυγούστου στο Λα Τουρμπί, ελάχιστα χιλιόμετρα βορειοδυτικώς του Πριγκιπάτου.

Εν κατακλείδι, δύναται να ισχυρισθούμε μετά τεκμηρίων και φιλολογικών μαρτυριών, ότι το Μονακό αποτελεί μόνο σημείο αναφοράς όχι μόνο για αναψυχή και διεθνείς διοργανώσεις, όπως το Καζίνο του C. Garnier στο Monte Carlo και το Grand Prix, αλλά και βαθύτατης πολιτισμικής κληρονομιάς, η οποία ασφαλώς και επιβάλλεται να αναδειχθεί αμεσότατα σε ότι αφορά την πανάρχαια κληρονομιά μας.

Ο Κωνσταντίνος Φάης είναι Έλληνας καλλιτέχνης και αρθρογράφος ιστορικών θεμάτων από την πόλη των Ιωαννίνων. Γεννημένος το 1987, πραγματοποίησε σπουδές στο τμήμα των Πολιτικών Μηχανικών του Πολυτεχνείου του Μπάρι στην Ιταλία (POLIBA), ενώ το 2016 απέκτησε και πιστοποιητικό εξειδίκευσης στην Χρηματοοικονομική Διοίκηση και Διαχείριση Μονάδων από το Τμήμα Οικονομικών Επιστημών του Πανεπιστημίου Ιωαννίνων. Είναι αυτοδίδακτος, οι δημιουργίες του αφορούν παγκόσμια Ιστορία και Ναυτιλία και από το 2017, με γνώμονα την μελέτη της Ελληνορωμαϊκής Γραμματείας και μέσω από την δράση του με ιδιώτες και διάφορους φορείς, επιχειρεί την μεταλαμπάδευση της αρχαιόθεν εξέλιξης του ανθρωπίνου πολιτισμού, με επίκεντρο τον Ελληνικό αλλά και τον ευρύτερο Μεσογειακό. Είναι masterclass καλλιτέχνης της UNESCO Πειραιώς και Νήσων και της International Action Art Fair και πολιτιστικός συνεργάτης των HERMES Expo International και Hellenic News of America από την Ομογένεια των ΗΠΑ. Το γλυπτό του ‘’Σμιλόδοντας της Ουρουγουάης’’ έγινε παγκόσμια είδηση το 2021 και επιπλέον διαθέτει έργα του σε τεχνοτροπία PIAF για άτομα με οπτικές αναπηρίες.

ΓΙΩΡΓΟΣ ΑΓΓΕΛΑΚΗΣ - ΔΥΟ ΠΟΙΗΜΑΤΑ

 

Χάρτινος Θόλος

Της ατσαλωβαμμένης καρδιάς μου

τις απόκρυφες πόρτες ανοίγω διάπλατα.

Εν εγρηγόρσει ο νους,

ερμητικά κλειστός στων ματιών τις πλάνες.

Άγριος χειμώνας φασιζουσών ιδεών ανά την Ευρώπη.

Τα Μαθηματικά μοντέλα πρόγνωσης πολιτικών φαινομένων

εξόχως ανησυχητικά για το εγγύς μέλλον στα Δυτικά.

Βαθιές οι αυλακιές των καιρών στα πεδινά.

Οβίδες ανασκάπτουν το χώμα και τα σιτηρά ποτίζονται με αίμα.

Θάνατος φυτρώνει στα άλλοτε ολάνθιστα λιβάδια της Άνοιξης

και οι άλλοτε λευκές ανεμώνες

νομίζεις είναι παπαρούνες στο κόκκινο του αίματος

Στην Εγγύς Ανατολή ο Χάρος, καθημερινά

έξω από το ληξιαρχείο, υπομονετικά

τον κατάλογο με τις πράξεις γέννησης περιμένει.

Ο Κερδώος Ερμής και ο Αιμοδιψής Άρης αναβαθμισμένοι.

Ο Νεφεληγερέτης Δίας Διακοσμητικός.

Το χρηματιστήριο Ηθικών Αξιών σε διαρκή κατάρρευση .

Το όνειρο φέτα ψωμί δεν γίνεται πια.

Μοναδική ελπίδα το παιδί,

που επίμονα, πεισματικά, προσπαθεί,

σε ώρες πλήρους άπνοιας,

να υψώσει αυτοσχέδιο χαρταετό

στον αύλειο χώρο του βομβαρδισμένου σχολείου του .

Aς ευχηθούμε να τα καταφέρει

πριν ΄΄στοχευμένη αδέσποτη΄΄ του κόψει το νήμα του χαρταετού

και της ζωής συνάμα.

Γιώργος Αγγελάκης

*****

Οι δρόμοι χωριστήκαν 02-02-2023

Χθες βράδυ ονειρεύτηκα τα πίναμε παρέα

στο ταβερνάκι το παλιό κάτω στην προκυμαία

κι είμαστε όλοι γελαστοί, δεν είχαμε σκοτούρες

τίποτε δεν μετρούσαμε εμείς με τις μεζούρες

Στο ταβερνάκι το παλιό του καπετάν Αντρέα

εμείς με το ελάχιστο περνούσαμε ωραία.

Οι τσέπες ήταν αδειανές, μα οι καρδιές γεμάτες,

κι αν κάποιος είχε πρόβλημα βάζαμε όλοι πλάτες.

Χαρά και πόνο ξέραμε ίσα να μοιραστούμε

κι ένας τον άλλο σύνδραμε, μαζί να πορευτούμε.

Σαν τη γροθιά τη δυνατή παντοτινά δεμένοι

όλοι μας ορκιζόμαστε να μείνουμε ενωμένοι.

Μα ήρθαν χρόνια δύσκολα κι οι δρόμοι χωριστήκαν

κι οι όρκοι οι νεανικοί κάποτε ξεχαστήκαν.

Όμως εγώ την νοσταλγώ εκείνη την παρέα

και όταν έχω πρόβλημα και σαν περνώ ωραία

το ταβερνάκι του γιαλού στον ύπνο μου το φέρνω

κι απ’ την παρέα την παλιά δύναμη πάντα παίρνω

και με τραγούδι και χορό μοιράζω τη χαρά μου

μ’ αυτό συμβαίνει τώρα πια μόνο στα όνειρα μου.

Γιώργος Αγγελάκης

Βιογραφικό Σημείωμα :

Ο Γεώργιος Αγγελάκης Γεννήθηκε το 1946 στη πόλη του Ηρακλείου Κρήτης, τόπο οικογενειακής καταγωγής και διαμονής του

Σπούδασε Μαθηματικά στο ΑΠΘ. Υπηρέτησε στη μέση εκπ/ση μέχρι το 2011 και υπήρξε για έτη Επιμορφωτής του Παιδαγωγικού Ινστιτούτου. Τα εκπαιδευτικά του ενδιαφέροντα εστιάζονται στην Ειδική Διδακτική Μαθηματικών. Ζωγραφίζει και έργα του εκτίθενται σε αρκετές ομαδικές εκθέσεις Παράλληλα ασχολείται με την κατασκευή φυσικών μοντέλων, και αντίστοιχων προγραμμάτων για την απομυθοποίηση και κατανόηση Μαθηματικών, με την σύμπραξη νοημοσύνης και αισθήσεων, εστιάζοντας συγχρόνως στην ανάδειξη της Ελληνικότητας των Θεμελίων των Μαθηματικών, της φιλοσοφίας και της Επιστήμης γενικότερα Έτσι 2006 δημιουργεί την Εστία Θετικών Επιστημών (διαδραστικό χώρο επισκέψιμο από μαθητές και φοιτητές) σε χώρο της Νομαρχίας και αργότερα του Πανεπιστημίου Κρήτης (2010-2018)

Συνταξιούχος ασχολείται ενεργά με την Ποίηση εναρμονιζόμενος με τον ισχυρισμό του Νομπελίστα φυσικού Βέρνερ Χάιζενμπεργκ : «Μόνο δύο γλώσσες έχει ο άνθρωπος για να αντιμετωπίσει την πραγματικότητα: τα μαθηματικά και την ποίηση».

Από το 2015 ποιήματα και άρθρα του δημοσιεύονται σε εφημερίδες, λογοτεχνικά περιοδικά, ποιητικές ανθολογίες και ιστοσελίδες. Στίχοι του έχουν μελοποιηθεί και έχουν παρουσιαστεί σε πολλές συναυλίες.

Το 2019 εκδίδει την ποιητική συλλογή «Εργαστήρι στου Ήλιου τη Στράτα»

Ποιήματα του έχουν αποσπάσει σε θεματικούς διαγωνισμούς Αριστεία, Βραβεία και επαίνου

VO THI NHU MAI – A QUIET FLAME AMONG FELLOW ARTISTS

VO THI NHU MAI – A QUIET FLAME AMONG FELLOW ARTISTS

At the recent literary gathering, Vo Thi Nhu Mai made her debut appearance, not with loud declarations, but with a quiet presence that left a warm impression. As a first-time participant, she spent much of the time observing and absorbing the atmosphere around her. Though she spoke little, her attentiveness and gentle smile spoke volumes.

During the program, while others were caught in the bustle of performances and interactions, Võ Thị Như Mai moved gracefully between people, offering small yet thoughtful gestures. One such act stood out: she personally handed each participant a small card with their name written on it, a simple but touching effort to acknowledge and welcome everyone. It was a beautiful moment of connection, reminding us that care and presence can sometimes be more powerful than words.

Her demeanour was soft-spoken, but her actions carried sincerity. Many noted her warm energy, quietly friendly, respectful, and keen to understand the nuances of the gathering. In a space often vibrant with creative voices, Vo Thi Nhu Mai’s quiet kindness was like a calm note in a symphony, and her presence undoubtedly enriched the experience for all who were there.

The literary festival itself was a rich and colourful celebration of poetic voices from around the world. Held in a welcoming space filled with music, laughter, and multilingual readings, it brought together poets, translators, musicians, and friends of literature to share work, ideas, and cross-cultural conversations. Each segment of the program was crafted with care, blending each cultural literature with international voices, allowing a beautiful dialogue of language and soul.

Vo Thi Nhu Mai, though initially quiet, contributed meaningfully to this shared space. She took to the microphone and read her original poem “The Song of Life” in both Vietnamese and English, offering the audience a sincere glimpse into her poetic world. Her delivery was gentle yet confident, her words soaring with listeners across language boundaries. It was a moment of quiet power, her voice steady, her poem luminous.

In another generous act of cultural exchange, Võ Thị Như Mai also read a poem titled “Enjoy” by Greek poet Eva Lianou Petropoulou, further knitting the threads of international friendship. Her choice to present not only her own work but also honour another poet reflected the very spirit of the gathering: connection through words, across cultures, in mutual respect. For a first-time participant, Võ Thị Như Mai left a lasting impression, not just with her poems, but with her grace.

Poem: THE SONG OF LIFE

Poet: Vo Thi Nhu Mai

From: Western Australia

If we knew spring would never return

To strum its notes along our wandering path

If we knew the journey would drift afar

If eternity called with a sudden breath

If we knew beauty could never be touched

Nor seen through deep brown eyes

If we knew those blue clouds in the heights

Were but a rain falling down with passion

If we knew life would bring grace and blessing

Or a simple lesson in a night of getting lost

If we knew our hearts could be fragile

If we knew sorrow could sing a tender lullaby

If we knew foamy waves carrying silent love

If we knew sunlight shining on brief blooms

If we knew presence is just a passing moment

The moment a rosebud resting upon our lips

If we knew the song of life itself

Could be a pain that healing never finds

If we knew joy in every word we write

An afternoon translates a lifetime into poetry

Copyright @ Vo Thi Nhu Mai

Poem: “Enjoy!”

Poet: Eva PETROPOULOU Lianou

From: Greece

As a child

I discover the city lights

Buildings without trees

Water without fishes

The magic city I born

Was a fake town

No masters

No angels

As a child

I sing a lullaby

Every second

My life become a miracle

Hope to get a rainbow

Wait to travel with a unicorn

As Theseus make the world around

For a love

For a word that nobody understand

Filotimo

Copyright @ Eva PETROPOULOU Lianou.